"Para kolot sareng wali anu dipikahormat," kecap-kecap ieu ngamimitian conto surat ka
kolot ti sakola menengah ngeunaan digitalisasi:
"... salaku salah sahiji sakola pilot kira-kira 130, kami parantos ngagaduhan pangalaman nganggo buku ajar digital.
Di hiji sisi, murid-murid bisa damel kalayan fleksibel sarta ngawasaan kaahlian digital.
Di sisi séjén, kamajuan média digital – contona ningkatna pamakéan intelijénsi buatan sapertos ChatGPT atawa
gampangna nyebarkeun tugas imah ngaliwatan AirDrop atawa surélék – geus nyababkeun tangtangan anyar.
Utamana, urang beuki yakin yén panilaian anu adil kana prestasi murid, panguasaan élmu jeung kaahlian ngaliwatan pagawean
mandiri, diajar anu fokus, jeung lingkungan diajar anu bébas tina gangguan jeung panyimpangan, moal tiasa dijamin deui.
Ku alatan éta, tindakan darurat diperlukeun...
Sigana aya parobahan dina pamikiran ngeunaan pamakéan tablet jeung smartphone dina palajaran di sakola.
Ékspérimén ngagunakeun média digital di kelas geus jelas gagal di sakuliah dunya.
Karugian anu ngabahayakeun tina digitalisasi hutang
Numutkeun siaran pers ti "Alliance for Humane Education" dina awal taun 2025, 75 ahli geus ngaluarkeun seruan ka pamaréntah féderal,
nampilkeun panilaian anu matak prihatin kana kaayaan éta.
Aranjeunna sacara tegas ngingetkeun ulah neruskeun fokus kana digitalisasi dina sistem pendidikan!
Prestasi sakola dina kompetensi inti maca, nulis, jeung itungan turun sacara dramatis, sarta
standar pendidikan minimum henteu deui kacumponan.
Dina pangaruh média sosial, komunikasi jeung paripolah sosial keur robah – sakumaha geus kabuktian sacara ilmiah.
Dina waktos anu sami, barudak jeung nonoman beuki ngalaman setrés psikologis saperti kasusah
konsentrasi, kahariwang, déprési, jeung kasunyian.
Aya kasus dimana budak lalaki umur lima taun geus kecanduan pornografi kekerasan jeung budak
awéwé umur tujuh taun geus ngalaman anoreksia.
Kagantungan geus kacida gedéna nepi ka barudak ngarasa taranjang lamun teu mawa telepon
sélulér dina palajaran pendidikan jasmani.
Hiji pangamatan anu matak nyadar: éta téh "obat média" anu tungtungna nyababkeun karuksakan
kahirupan sosial, sarua jeung sagala rupa obat séjén.
Di Jérman, hiji tina opat murangkalih di kelas opat teu bisa maca jeung nulis kalayan
bener, nurutkeun hasil studi internasional IGLU.
Nagara-nagara anu maju sacara digital kalayan kaunggulan téknis, sapertos Australia, Koréa
Kidul, jeung Thailand, ogé ngalaman kakalahan.
Parabot téknis di sakola kudu dibuang deui, nurutkeun ahli neurobiologi Teuchert-Noodt.
Tapi murid-murid maranéhna anu didigitalkeun bakal dilabelan salaku nu maké kacamata – 90 persén di Koréa Kidul
– kecanduan jeung cacad psikososial salila sésa hirupna.
Dina program DLF Kontrovers , saurang dokter spesialis anak ti wewengkon Ruhr malah nyarios ngeunaan ciri-ciri
autistik dina barudak anu kaleuleuwihan ngagunakeun smartphone.
Jadi naha para pembuat kabijakan pendidikan, kepala sakola, jeung guru, anu geus merangan pikeun
perluasan digital, ayeuna kudu nginum pil pahit?
Sanaos nurutkeun laporan pendidikan UNESCO anu diropéa, 79 sistem pendidikan, kaasup nagara-nagara saperti
Swédia, Spanyol, Finlandia, Latvia, Dénmark, jeung 20 nagara bagian AS, ayeuna keur mundur.
Dina taun 2024 wungkul, 24 nagara di Éropa jeung Amérika Kalér geus ngalarang smartphone!
Telepon sélulér geus dilarang di sakola di Perancis ti saprak 2010, di Italia ti saprak 2007,
sarta ti saprak 2024 ogé pikeun kaperluan atikan.
Di sababaraha nagara séjén, teu aya larangan sacara eksplisit, tapi aya rekomendasi anu kuat pikeun
ngawatesan pamakéan smartphone jeung alat séjén.
Menteri Denmark Tesfaye nyatakeun yén barudak teu kedah deui dijadikeun 'kelinci percobaan dina ékspérimén digital'.
Naha ayeuna aya kamungkinan pikeun mikir deui sacara ageung?
Dina titik ieu, urang bisa mikir yén aya hiji robahan global ngeunaan aplikasi digital di sakola nu keur ngadeukeutan.
Nanging, ngalawan karuksakan anu geus kajadian ku ngalarang telepon sélulér moal cukup pikeun
ngagantikeunana, saur Profesor Teuchert-Noodt.
Sanajan barudak umur genep nepi ka sapuluh taun di nagara urang geus boga telepon sélulér jeung tablet, ampir
mustahil nyegah wabah sumebar tina kahariwang, déprési, isolasi sosial, jeung gangguan diajar.
Ieu kawas jeung roko, narkoba atawa alkohol keras – tinimbang ngalarang éta tina rak, labél peringatan dicitak
dina bungkusan atawa jalur bantuan kecanduan diadegkeun.
Tapi jalma-jalma anu geus kecanduan mah teu paduli deui kana peringatan ieu – terus terang –
maranéhna ngan hayang meunangkeun giliranana.
Hal anu sarua ogé lumaku kana narkoba digital nalika barudak di handapeun umur ngancam kolotna ku bunuh
diri atawa maéhan sabab alat digitalna geus dicabut!
Ayeuna sanggeus dua atawa tilu generasi geus sacara harfiah dijadikeun bodo jeung dirampas kamampuhan intelektual jeung
kabébasan maranéhna, naha waktuna ngamimitian parobahan gedé?
Naon sabenerna nu nyababkeun nagara-nagara ngawatesan pamakean média digital di sakola?
Naha peringatan ti para ahli jeung bahaya anu geus lila diperingatan ku Kla.TV dina
loba program ahirna bakal dianggap serius?
Naha kamentrian pendidikan geus sadar?
Ulah katipu!
Dina ahir taun 2024, pamaréntah féderal Jerman geus netepkeun arah pikeun sakola kalayan Digital Pact 2.0:
Dina taun 2030, kedah aya langkung seueur broadband, tablet, jeung smartphone di mana-mana – sanajan aya panalungtikan ilmiah
nu nunjukkeun pangaruh anu kacida négatipna tina alat digital.
Ieu hiji paniténan anu matak pikaresepeun anu dilakukeun ku psikolog Albert Biderman dina taun 1956.
Dina nu disebutna "diagram paksaan", manéhna ngadaptarkeun métode kontrol pikiran anu suksés anu bisa dipaké pikeun ngarémprégam
deui tawanan perang anu teu daék jadi kolaborator anu nurut.
Langkah-langkah teu manusa geus dicokot, teras pikeun nenangkeun jalma-jalma, maranéhna
terus-terusan dipujuk jeung dibéré kabébasan pinuh.
Naha henteu hal anu sarua nu keur kajadian ayeuna dina sistem atikan global?
Pangaruh AI dipiharep bakal mimiti mangaruhan kelompok umur anu beuki ngora.
Sanaos sadayana terang yén AI téh henteu sampurna jeung henteu salawasna sakumaha pinterna anu mindeng
diiklankeun, murid-murid beuki sering diajarkeun pikeun narima jawaban anu dihasilkeun ku AI.
Nalika AI beuki sumebar dina pendidikan, aya kahariwang yén generasi nu bakal datang bisa jadi teu mampuh
ngalakukeun latihan intelektual anu leuwih jero, sabab gumantung kana algoritma tibatan kamampuhan analitis sorangan.
Sajaba ti éta, maranéhna henteu diajar pikeun ngartos prosés dasar atawa konsép tina jawaban AI.
Ahli neurobiologi Teuchert-Noodt nyieun panitén anu tajam dina hal ieu:
"Ayeuna, 90 persén nonoman méakkeun leuwih ti genep jam sapoé dina smartphone maranéhna."
Lamun engkéna ngan psikopat nu masih kénéh jalan-jalan, éta bakal nyababkeun dihapusna démokrasi.
Kabodoan anu nyusup laun-laun jeung patuh ka otoritas mah silih gandeng.
Nalika jalma-jalma nyéépkeun waktosna kana média digital, maranéhna ngabogaan résiko kaleungitan dirina.
Lamun manéhna geus ngajukeun anakna ka média, anak éta geus leungit.
Jadi kumaha urang tiasa ngungkulan bahaya anu kacida kritisna pikeun generasi ngora?
Terus waé nyetempel ijin naon waé anu diputuskeun ku pamaréntah féderal jeung kamentrian pendidikan, tuluy ahirna
meuli smartphone jeung tablet pikeun dipaké di imah ogé?
Atawa naha urang kedah nuturkeun conto élit téknologi, anu ngajauhkeun barudakna tina média digital?
Di Silicon Valley, California, tempatna industri téknologi nu nilaina milyaran dolar jeung loba pamaén gedé saperti Apple,
Google, Amazon, Facebook jeung sajabana, nonoman sacara husus dikirim ka sakola nu maké papan tulis,
pulpen jeung kertas tibatan tablet jeung ChatGPT.
"Gagasan yén hiji aplikasi dina iPad bisa ngajar barudak abdi maca atawa ngitung leuwih hadé téh teu masuk
akal," saur Alan Eagle, mantan manajer komunikasi di Google.