Vandag wil ek 'n spesiale gas in ons ateljee verwelkom.
Hy is 'n baie spesiale persoon, 'n held in my oë.
In die donkerste, mees onlangse verlede van hierdie koronaviruspandemie, toe ons geteister is deur paniekaanvalle,
toe ons eindelose beperkings moes verdra, toe allerhande dinge vir ons verbied was, het hy die "Sentrum vir
die Ondersoek, Verklaring, Regsvervolging en Voorkoming van Misdade teen die Mensdom" gestig.
Toe die fasiliteitgebaseerde inentingsvereiste ingestel is, wat nóg 'n laag beperkings bygevoeg het, het hy op 10
Desember 2023 ongeveer 600 strafklagtes by die Federale Openbare Aanklaer se kantoor in Karlsruhe ingedien.
Sy leuse was: Die staat mag niemand doodmaak nie.
Dit het gebeur in die konteks van hierdie eksperimentele sogenaamde entstof teen die koronavirus, wat
baie newe-effekte gehad het, insluitend sterftes.
Sy motto: Die staat mag nie toegelaat word om dit te doen nie. Ons het die staat nog nooit gemagtig om dit te doen nie.
Hierdie held, wat opgestaan het vir ons land, wat opgestaan het vir die hele mensdom, is
dikwels by betogings langs Michael Ballweg gesien.
Hy het Michael Ballweg ook regsondersteuning verleen tydens sy onderhandelings en hofverrigtinge, en ek wil
vandag prokureur Ralf Ludwig 'n hartlike welkom uitspreek.
Ja, hallo, dankie dat u my toelaat om hier te wees.
Mnr Ludwig, die ZAAVV, hierdie sentrum vir onderwys en regsvervolging en voorkoming van misdade teen die mensdom, het pas
'n verslag aan die VN geskryf – niemand anders as die VN nie.
https://www.zaavv.com/de-de/uno
Waarom was dit nodig vir jou nie-regeringsorganisasie, ZAAVV?
Ja, wel, ons het die Universele Verklaring van Menseregte in 1948 aangeneem.
Gebaseer op die ervarings van die Tweede Wêreldoorlog en die Nazi-era, is universele menseregte as individuele regte ingestel.
En ná die Universele Verklaring van die Menseregte was daar nog twee verdrae.
Eerstens is daar die burgerlike paktaat, wat handel oor burgerlike en stedelike regte, en tweedens is daar die sosiale paktaat,
wat individuele menseregte verder spesifiseer en verduidelik.
En met betrekking tot hierdie sosiale pakt is dit ooreengekom dat lande vanaf die begin van die 2000's
elke vyf jaar 'n sogenaamde sosiale verslag moet indien.
Dit beteken dat die state 'n staatsverslag indien.
Hulle moet in wese 'n verslag indien oor die toestand van menseregte soos in hierdie sosiale pakt gedefinieer.
Hierdie sluit byvoorbeeld arbeidsregte, gelykheid, gesondheidsregte en kulturele regte in.
Die lande van die wêreld moet gereeld verslag uitbring oor hierdie regte en oor die situasie in hul lande.
Teen die VN?
Teenoor die VN. Dit is die VN Maatskaplike Komitee wat dit doen.
So dit is 'n suborganisasie of subgroep van die VN.
En dan, elke vyf jaar, moet die status van die saak gerapporteer word, so om te sê.
Wat is die situasie hier met betrekking tot lone, gelykheid en gesondheidsorg?
Is daar basiese gesondheidsorg, of ontvang mense bloot die beste moontlike sorg?
Wat van kulturele regte? Omdat kulturele regte ook individuele menseregte is.
En nie-regeringsorganisasies, insluitend individue, kan 'n sogenaamde skaduverslag of parallelle
verslag indien sodra hierdie verslae gepubliseer is.
Dit beteken dat jy 'n verslag aan die VN indien en sê:
Wel, die regering het baie mooi verslag gedoen oor alles wat dit bereik het, maar dit het baie dinge vergeet.
Vergeet veral dinge wat hy nie gedoen het nie of wat hy dalk selfs in stryd met menseregte gedoen het.
Ten einde word nie-regeringsorganisasies versoek om teen 'n bepaalde datum 'n
sogenaamde skadu- of parallelle verslag in te dien.
Dit is wat ons as ZAAVV gedoen het. En nou, op 18 September...
Verskoon my – spesifiek oor hierdie koronavirusperiode?
Die huidige verslag, die landverslag vir die Federale Republiek van Duitsland, het die periode van 2018 tot 2023 beslaan.
So hoe sosiale regte in Duitsland, d.w.s. die regte wat ek pas opgesom het, gedurende hierdie tyd gehandhaaf is. En
hierdie tydperk het saamgeval met die koronaviruspandemie.
En dit beteken dat die Federale Republiek van Duitsland in die landverslag op een of ander manier vergeet het om verslag te
doen oor die maatreëls wat dit tussen 2020 en 2023 geneem het.
En nou word ons, as nie-regeringsorganisasies, gevra om 'n sogenaamde lys van kwessies op te stel... – met ander woorde, ons
word gevra om te sê wat nie in hierdie verslag ingesluit is nie.
Watter gaping is daar? Wat het hulle vergeet?
En ons by ZAAVV het dit as ons taak beskou en gesê:
Oké, as die federale regering self nie rapporteer dat skoolkinders getraumatiseer is omdat hulle nie toegelaat is om
skool toe te gaan nie, omdat hulle maskers moes dra toe hulle op skool was, voortdurend getoets is en so
meer, dan moet ons oor hierdie traumatisering rapporteer.
As die federale regering versuim om bekend te maak dat dit mediese prosedures op mense uitgevoer het sonder
om mediese standaarde in ag te neem, byvoorbeeld hierdie verpligte inenting, moet ons dit rapporteer.
Ja, as die federale regering vergeet dat die maatreëls wat hulle getref het, in wese gebaseer is op aansporing en skokterapie,
wat 'n skending van menseregte is, moet ons daaroor rapporteer.
Ja, as die federale regering vergeet dat dit 'n entstofaanbeveling vir swanger vroue sonder enige
wetenskaplike regverdiging toelaat, d.w.s. 'n entstofaanbeveling met mRNA-entstof, moet ons daaroor rapporteer.
En dit is wat ons in ons parallelle verslag geskryf het.
Of, byvoorbeeld, kulturele regte, aangesien kultuur in Duitsland tussen 2020 en 2023 feitlik opgehou het om te bestaan, en
dat vanaf 'n sekere punt af slegs dié wat ingeënt was, toegelaat is om konserte by te woon of na die bioskoop te gaan.
As die federale regering gedurende hierdie tyd versuim om oor hierdie menseregteskendings verslag uit te
bring, moet ons dit doen. En dit is wat ons gedoen het.
Dit sal dan op 18 September in Genève bespreek word met verteenwoordigers van die
Federale Regering en verteenwoordigers van die VN.
Dit is ongelooflik dat ons politici in hul verslag oor hierdie werklik skandalige beperkings, oor hierdie massiewe – werklik –
menseregteskendings en ook, hoe kan ek dit stel, oor die trauma wat veroorsaak is deur kinders wat maskers
moet dra, heeltemal stilbly. Niks hiervan is genoem nie?
Niks hiervan is genoem nie.
Onvoorstelbaar.
Presies, mens kan moontlik sê: Okay, weens die pandemie-situasie en die gevaarlike aard van hierdie virus, het ons gedurende
hierdie tyd die volgende regte tot die volgende mate beperk.
Dit kon gesê gewees het. Maar die federale regering het nie eens probeer om die maatreëls wat hulle geneem het,
te regverdig nie; in plaas daarvan het hulle die maatreëls heeltemal onder die mat ingegaan.
Hulle het glad nie daaroor berig nie. Daar is 'n voetnoot wat sê dat daar tans 'n
probleem is met baie getraumatiseerde skoolkinders.
En in hierdie voetnoot verwys dit dan na 'n ander verslag, wat op sy beurt weer 'n ander voetnoot het, waar dit sê
dat dit moontlik te wyte kan wees aan hierdie maatreëls.
Maar dit was basies dit. Andersins – oor verpligte inentings, oor entskade, oor entsterftes, oor aansporings- en
skokmaatreëls, oor kulturele beperkings, oor alles wat ons van 2020 tot 2023 ervaar het – nie 'n woord nie, niks.
In plaas daarvan prys die federale regering eintlik homself daarvoor dat dit daarin geslaag het om geslagsneutrale taal in te
voer en diskriminasie te voorkom, omdat mense wat hul geslag anders ervaar as wat by geboorte geregistreer is, nou
die geleentheid het om hul geslag te verander en so meer.
Dit was die suksesse of noemenswaardige gebeure van 2018 tot 2023.
Niks anders word in die verslag, in die landverslag van die Federale Republiek van Duitsland, genoem nie.
Ja, dit is ongelooflik. En nou op die 18de is daar 'n verhoor, as ek reg verstaan –
deur die VN self, deur hierdie sosiale komitee?
Presies, die proses behels die state, al die VN-state wat hierby betrokke is en wat hierdie sosiale pakt geratifiseer het.
Hulle rapporteer oor hierdie verskillende gebiede.
Dan het nie-regeringsorganisasies 'n sperdatum en het tyd – in hierdie geval tot 30 Junie.
Op 30 Junie het ons dit op die 28ste ingedien, dink ek.
So, tot 30 Junie kan jy hierdie sogenaamde parallelle verslag indien, waarin jy na die verslag van die federale regering,
d.w.s. die staat, kyk en dan, as 'n nie-regeringsorganisasie, alles wat ontbreek in die marges aandui.
Ongeveer 20 nie-regeringsorganisasies uit Duitsland het hul parallelle verslae ingedien.
Geen van die ander noem ook coronavirus nie.
Onvoorstelbaar.
Dit beteken dus dat jy die gevoel kry dat dit in wese almal staatsgefinansierde
nie-regeringsorganisasies is, d.w.s. duidelik meer soos aanmoedigingsmeisies as kritiese menseregte-organisasies.
En hulle dien dit voor daardie datum in. Dit is ook wat ons gedoen het.
En dan, oor 'n sekere tydperk – ek glo dit is van einde Augustus tot 3 Oktober – sal daar … – ek glo daar is vyf lande in
ons streek, behalwe die Federale Republiek van Duitsland – 'n inligtingsessie voor die VN-Maatskaplike Komitee wees.
Dit beteken dat ons min of meer in 'n groot saal is, maar dit is afgesluit. Niks word na die buitewêreld oorgedra nie.
En dan rapporteer hulle oor hierdie kwessies wat die nie-regeringsorganisasies, so om te sê, na vore
bring, en vra waar daar nog ruimte vir verbetering is.
En dan word 'n sogenaamde lys van kwessies opgestel.
Dit beteken dat die VN nou in wese die federale regering huiswerk gee oor wat dit in die toekoms moet verander en verbeter.
En dan oor vyf jaar sal hulle weer nagaan: het hulle gekomply?
Het hulle die menseregtesituasie verbeter of het hulle dit nie?
So, as ek dit reg verstaan, mnr. Ludwig, was die ZAAVV prakties die enigste organisasie wat kritiek uitgespreek het?
Wel, net soos dit tydens die koronaviruspandemie was.
Daar was net 'n klein aantal kritici, mense wat dit gekritiseer het.
Byna almal was van mening dat ons 'n ernstige pandemie in die gesig staar.
En wanneer ons 'n ernstige pandemie het, moet ons blindelings die regering volg. Met ander woorde, ons moet gehoorsaam wees.
Hierdie reëls mag nie bevraagteken word nie, dit was destyds die motto. Moet 'n mens dit gehoorsaam?
En ja, almal gaan daarmee voort. Ons is dus nog steeds vasgevang in hierdie narratief.
En 'n sleutelonderdeel van ons parallelle verslag is dat ons baie, baie duidelik
uiteengesit het hoe hierdie skokstrategie gebruik is.
Mense was geskok, en hierdie skok het steeds 'n uitwerking.
En een van die eise – ons stel ook eise in hierdie verslag; dit is toelaatbaar om eise te stel wat uitgevoer moet word.
En een van ons eise is dat skoktaktieke verbied word, dat die VN effektief verklaar dat skoktaktieke altyd as 'n skending
van menseregte en 'n misdaad teen die mensdom beskou sal word.
Wanneer die staat skoktaktieke gebruik, soos hier die geval was, is die leuse:
Jou grootouers sal verskrik wees as jy nie die reëls volg nie. Toe was dit die kinders se beurt, en so meer.
So wanneer die staat mense skok, soos hierdie beelde uit China, die beeld van Bergamo, wat in die geskiedenis
ingegaan het as beelde van Bergamo, die bewerings dat as jy nie hierdie reëls volg nie, baie mense sal sterf.
Dan sal die grootouers sterf, dan sal een pynlik verstik, en so aan.
Dit is alles skoktaktieke. En wanneer die staat skoktaktieke op sy burgers gebruik, bekend as nudging, om
hulle in 'n sekere rigting te stoot, volg mense natuurlik.
En, soos ons weet, veroorsaak dit 'n reaksie in die brein wat mense skielik gehoorsaam laat word en min of meer
ophou om kritieke maatreëls te bevraagteken en, soos ons ook gesien het, begin om kritici te vervolg.
So wat het ons al deurgemaak met huisdeursoekings, kriminalisering en so meer, en ook met
openbare kriminalisering in die media en so meer.
En dit gebeur as gevolg van hierdie skokstrategie. En ons moet dit verbied.
Ons moet verseker dat die staat nie meer toegelaat word om die bevolking op hierdie wyse te probeer beïnvloed nie.
En hoe waarskynlik dink jy is dit dat die staat sy benadering sal verander?
Wat gaan presies gebeur? Sal hy dalk 'n lys van maatreëls ontvang wat uiteensit wat hy in die toekoms
moet verander? Of hoe gaan dit in die praktyk werk?
Presies, daar sal 'n katalogus van maatreëls wees wat hierdie kritieke punte beskryf.
So het ons reeds heelwat bereik.
Ons het die parallelle verslag ingedien, en die parallelle verslag is aanvaar.
Dit is op die VN-webwerf gepubliseer, , sodat jy dit daar kan besigtig en lees.
Ons is daarheen uitgenooi as 'n nie-regeringsorganisasie – na my mening die enigste nie-regeringsorganisasie
in Duitsland wat vir individuele menseregte optree.
Almal anders doen dit natuurlik nie.
Ons sal daar wees in hierdie briefingskamer, in hierdie saal, waar dit bespreek sal word.
Dit beteken dat die federale regering in wese met ons punte gekonfronteer sal word.
Dit sluit byvoorbeeld in dat (Prof. Dr. Denis) Rancourt inderdaad in 'n studie , dat Prof. Dr. Denis Rancourt
bevind het dat teen die einde van 2022 17 miljoen mense wêreldwyd aan die entstof sal gesterf het.
Dit is 'n belangrike punt waar ons moet sê:
Iets is hier ingevoer, selfs met geweld, wat bewysbaar die dood van 17 miljoen mense wêreldwyd veroorsaak het.
Ek bedoel, 17 miljoen mense – wanneer in die geskiedenis het 17 miljoen mense ooit gesterf as gevolg van
regeringsmaatreëls? Ja, ons moet dit alles nie vergeet nie.
En dit beteken dat ons daar aangekom het. Ons word daar erken.
Ons kan ons insigte bydra. En dit is nog 'n stukkie van die legkaart in die proses van verheldering en herwaardering.
Ja, so ons maak dit bekend, insluitend via die VN-webwerf.
Die punte wat ons maak, wat almal wetenskaplik bewys is, moet ernstig opgeneem word.
Jy moet dit met ons bespreek. En op 'n stadium kan jy dit nie meer ignoreer nie.
En jy het die sin gesê: Die staat mag niemand doodmaak nie.
Ek het nog 'n tweede sin om by te voeg:
Misdade teen die mensdom of misdade teen die menslike geslag is nie onderhewig aan enige verjaringstermyn nie.
So wat ons nou doen, is die volgende fase.
Ons het kriminele aanklagte ingedien. Natuurlik is hulle verwerp.
Ons het aangeneem dat dit die geval sou wees, maar dit is ook 'n noodsaaklike stap om 'n strafklagte in Den Haag in te dien.
Nou word dit wetenskaplik en polities herondersoek en gedokumenteer dat hierdie
handelinge plaasgevind het en dat daar gevolge was.
En dit sal die volgende stap wees: om hierdie dade te vervolg en diegene wat dit ingestel het, aanspreeklik te hou.
Ons gaan dus altyd een stap verder. Dit is ook deel daarvan.
Dit is regtig moeilik om te glo.
So het die verslag van ons regering byvoorbeeld nie die gedeklassifiseerde notules van die Robert
Koch-instituut genoem nie, waarin verklaar is dat daar nooit 'n mediese noodsaaklikheid vir hierdie maatreëls was nie.
Dit is dus uitsluitlik polities gemotiveer, omdat dit glad nie genoem is nie.
Die blote feit dat die Robert Koch-protokolle deur regsoptrede verkry moes word, dat die regering nie uit eie beweging
gesê het nie: "Kyk, hier is ons verslag, hoe ons destyds gedink het, hoe ons opgetree het, watter situasie ons in was."
En nadat hulle skoongemaak is, is hulle almal ook geswart.
Diegene waarvan ons weet, die Robert Koch-protokolle, is gelek.
Ja, dié wat nie geskrap is nie, waar ons eintlik kan lees wat gebeur het. En dit is nie
'n glorieryke hoofstuk in die geskiedenis nie.
Jy kan sien dat... Ons is altyd vertel: volg die wetenskap, vertrou die wetenskap!
Die RKI-protokolle het hier ook 'n bietjie vertroue herstel, naamlik:
Glo eintlik in die wetenskap, want die wetenskap is diskoers, dit is teenstrydigheid, dit is debat.
En dit is inderdaad wat by die RKI gebeur het.
En toe is dit polities besluit dat hierdie dispuut, die wetenskaplike dispuut en die wetenskaplike
bevindinge, nie geïmplementeer sou word nie, maar in plaas daarvan is politieke maatreëls getref.
Ons sien dit ook in die... 'n Deel van hierdie verslag gaan oor hoe STIKO, die Staande Komitee vir Enting, werk.
Die Staande Komitee vir Entstowwe is in wese 'n komitee wat uit professore bestaan wat 'n
sekere status of erkenning aan hul CV's wil toevoeg.
Ons is deel van hierdie permanente entkomitee, maar die permanente entkomitee is 'n uitsluitlik deur politici
gedomineerde liggaam waar uiteindelik besluite nie op grond van wetenskaplike bevindinge geneem
word nie, maar op grond van politieke bevindinge.
En dit is wat die RKI-protokolle onthul het.
En natuurlik wil die federale regering dit nie in so 'n verslag hê nie, want dan sou dit duidelik word dat hierdie
menseregteskendings nie eens uit goeie wil plaasgevind het nie, maar eintlik uit politieke oortuiging.
Wel, vanuit die burgers se oogpunt is dit tans so.
Die staat vee hierdie hele verlede onder die mat in.
Van die regerings- en nie-regeringsorganisasies, kom ons sê die twintig wat hul verslae indien, is daar net
een wat sy vinger opgesteek en gesê het: Nie so nie!
'n misdaad is gepleeg. Dit is basies – laat ek dit so stel – soos Dawid wat teen Goliat veg, nie waar nie?
'n groot meerderheid van teenstemme, of waar jy jou pad deur moet werk.
Hoe kan 'n burger soos ek u werk ondersteun sodat dit belangriker word en mense meer bewus raak dat hierdie herwaardering
en die voorkoming van verdere misdade noodsaaklik is?
Wel, eerstens kan jy ons ondersteun deur 'n ondersteunende lid te word.
Ons het dus baie ondersteunende lede. Ons het die ZAAVV as 'n sentrum gevestig.
Daar is 'n ondersteuningsvereniging waar jy 'n ondersteunende lid kan word en, ek glo, finansieel kan bydra tot die
werk met 'n maandelikse skenking wat by tien euro begin.
Want, natuurlik, word daar altyd koste aangegaan.
So, byvoorbeeld, kos dit nou geld om na Genève te reis en daar te wees.
Om 'n verslag soos hierdie op te stel, wat meer as 'n halfjaar geneem het om te voltooi, met herhaalde
vergaderings, konsultasie met kenners en so meer, kos ook geld.
So, een moontlikheid is dat jy dit eintlik finansieel en deur 'n ondersteunende lidmaatskap kan ondersteun.
Andersins het ons ook geleenthede vir samewerking.
Ons het dus verskeie komitees, ons het verskeie organisasies.
So ons bou dus in wese op vier subgebiede in hierdie ZAAVV.
Jy het dit vroeër genoem: ondersoek, herwaardering, regsvervolging en voorkoming.
Ons het suborganisasies vir elkeen van hierdie gebiede, wat in verskillende velde werk.
So, byvoorbeeld, die maak van pamflette, poskaarte, inligting, persverklarings en so meer.
Ons het die geleentheid om dit op die ZAAVV-webwerf te doen, waar jy jou eie ervarings kan beskryf.
Jy kan basies self gevalle rapporteer, dinge wat jy self ervaar het – of jy by betogings vervolg is
of nie toegelaat is om 'n konsert binne te gaan nie.
Al hierdie dinge wat jy self ervaar het, kan daar aangemeld word met 'n registrasievorm .
Want as jy na Den Haag gaan... Daar is reeds 'n strafklag in Den Haag wat die twee menseregteverdedigers, wat in
wese die verslag saam met my geskryf het, reeds ingedien het.
Daar is 'n dossiernommer, daar is reeds 'n strafklagte in Den Haag, en ons voeg steeds by.
Dit beteken dat wanneer ons nuwe gevalle het, wanneer ons meer entstofslagoffers het, wanneer ons newe-skade
het en so meer, Den Haag altyd die swaarste moet dra.
Dit beteken dat Den Haag baie inligting sal vereis wat u aan ons kan verskaf.
Sodat jy die inligting aan die ZAAVV kan gee, kan jy dokumente aan ons stuur.
Ons het nou 'n wonderlike bedienerstelsel waar jy video's en dokumente kan indien.
Stuur asseblief alles wat jy gedurende die koronaviruspandemie ervaar het na ZAAVV. Gaan eenvoudig na
die ZAAVV-webwerf (www.zaavv.com) om te sien hoe.
Laai eenvoudig items daar op, laai lêers op, of stuur dit per e-pos.
En, soos ons gesê het, het ons 'n dokumentasiesisteem waarin ons alles leesbaar maak.
Elke video word onmiddellik getranskribeer .
Dit beteken dat ons 'n soekfunksie kan gebruik, sodat prokureurs en akademici reeds deur 'n groot aantal dinge
kan deursoek wat tydens die koronaviruspandemie gebeur het.
Video's, soos ek gesê het, dokumente, lêers, inligting, en natuurlik al daardie duw- en skokstrategiebriewe.
Al hierdie word ingesamel, gedokumenteer en op 'n tydlyn geplaas sodat ons dit vir toekomstige generasies kan
verwerk en beskikbaar kan stel vir wetenskaplike ontleding.
En dit beteken dat ons al ons eie ervarings kan hê.
Byvoorbeeld, ek het eens 'n beroep gedoen. Enigiemand, insluitend jy, kan dit doen.
Dit is baie belangrik om 'n video met jou selfoon op te neem. Almal het deesdae 'n selfoon.
Plaas jou selfoon voor jou, neem 'n video op of vertel vir iemand jou storie oor wat jy tussen 2020 en 2023 ervaar het.
Dit is baie belangrik, want anders is ons mondelinge geskiedenis beperk tot wat die hoofstroommedia of
hoofstroomkoerante, televisie en so meer rapporteer.
Dit is beter as mense hul eie stories vertel.
Ons weet dit uit die dae van die Nasionale Sosialisme – nou sien ons baie bejaarde mense wat
destyds daar was en kan vertel wat gebeur het.
En nou, in moderne tye, kan ons almal self kontemporêre getuies wees, bloot deur op video op te neem, ons
eie stories te vertel en dit na die ZAAVV op te laai.
En elke stem dra eenvoudig gewig in jou saak, in ons gesamentlike saak om sulke dinge aan te spreek en te
voorkom, en bowenal om te verseker dat dit nooit weer gebeur nie. Dit gee ook die hele saak gewig.
Ja, ook vir die toekoms. Presies, dit het tog gewig.
Ons werk dus aan die doel – wat, terloops, ook een van die verdere eise in ons parallelle verslag is –
dat daar 'n sogenaamde waarheidskommissie moet wees.
Wat is 'n waarheidskommissie?
Waarheidskommissie is 'n gevestigde term, selfs by die VN.
Dit beteken dat in gevalle van menseregteskendings soos in Rwanda of in Suid-Afrika 'n sogenaamde
waarheidskommissie ingestel is nadat apartheid afgeskaf is.
'n Waarheidskommissie beteken dat diegene wat geraak is, saamkom. Wat ervaar ons nou?
Ons sien ondersoekkomitees, ondersoekkommissies en so meer.
Dit beteken dat die plegers werklik saam gaan sit en bespreek wat destyds gebeur het.
Waar vind die offers plaas? Ja, 'n paar kenners sal by ons aansluit, maar dit is dit.
Maar waar is die mense wat geraak is? Waar gebeur dit?
Omdat die mense wat geraak is, dit plaaslik ervaar het.
En, na my mening, het ons in elke distrik, in elke munisipaliteit 'n waarheidskommissie
nodig waar hierdie kwessies aangespreek kan word.
Wat het eintlik gedurende hierdie tyd gebeur? Wie was betrokke? Wie was betrokke en hoe?
Die gesondheidsowerhede het deelgeneem, die skole het deelgeneem, die skooladministrateurs het deelgeneem, die
werkgewers het deelgeneem, die polisie het deelgeneem, die vergaderingsowerhede het deelgeneem.
Almal het deelgeneem en mense gediskrimineer, onderdruk mense wat net krities
bevraagteken het of alles wat ons hier hoor, waar is.
En dit moet plaaslik gebeur in sogenaamde waarheidskommissies.
Dit beteken dat dit nie hoef nie... – soos ek gesê het, die ondersoekkomitees en die ondersoekkommissie is almal goed en wel.
Maar ons het plaaslike kommissies nodig waar oortreders en slagoffers saam aan dieselfde tafel sit en dinge bespreek, waar
wat eintlik gebeur het werklik deurgewerk word, waar die oortreders ook verduidelik waarom
hulle gekom het om te doen wat hulle gedoen het.
Dan is ons weer terug by die skokstrategie, by die stootstrategie, waar hulle sê: ons het dit alles geglo.
En dat jy dan nuwe reëls vir medebestaan ontwikkel en sê, okay, waar kan ek firewall­s installeer?
Waar kan ek verseker dat iets soos dit nooit weer gebeur nie?
En hierdie waarheidskommissies, wie neem die inisiatief daarvoor? Hoe ontstaan hulle?
Wel, waarheidskommissies kan op verskillende maniere ingestel word.
Ons nader nou die VN en vra dit om 'n eis aan die Federale Regering te rig, wat in wese sê: verskaf die fondse.
So, in beginsel, op staatsvlak, dit wil sê op federale staatsvlak of selfs op federale vlak, kan mens sê, ons
voorsien... – in plaas daarvan om nog 15 miljoen te belê in die bevordering van demokrasie...
Dit is juis hierdie NGO's wat dan opstaan en sê ons het eintlik niks om te kritiseer nie.
Ons kry geld van die staat, alles is tip-top.
Dat hierdie 15 miljoen, wat hulle nou wil verhoog, nie gebruik word om die bevordering van demokrasie
voort te sit nie, hierdie sogenaamde demokrasie...
Dit is nie demokrasie wat bevorder word nie, maar ons demokrasie – dit is twee verskillende konsepte.
Dat jy hierdie geld, byvoorbeeld, neem en sê dit sal beskikbaar gestel word aan organisasies of
mense wat plaaslik 'n waarheidskommissie oprig.
En dan sit jy eintlik daar, en jy sê, okay, ons gaan na die dorpsraadsaal of die stadsraadsaal,
afhangende van waar daar plek is. En almal kan deelneem.
Ons stel nou hier 'n program saam en sê: okay, wat het ons oor die jare ervaar?
Wat het ek ervaar? Hoe het ek dit ervaar?
Wat het met my gebeur? Wat het met my kinders gebeur? Watter druk moes ek verduur?
En dan sit julle saam neer, nie in die sin om mekaar te oordeel of iets dergeliks nie, maar eerder om te sê: kom ons
praat oor wat gebeur het. Hoe het ons tot hierdie punt gekom?
En dan sal dit net hanteer word. En dan sal daar gevolgtrekkings daaruit gemaak word.
Dit sou 'n waarheidskommissie wees. En dit sou dan plaasvind onder die vaandel van byvoorbeeld die VN, wat sou
verseker dat dit regverdig gevoer word en nie weer eenkantig volgens die motto: wel, ons het alles reg gedoen nie.
En die ZAAVV het nou ook in sy verslag aan die VN voorgestel dat hierdie waarheidskommissies moet bestaan.
Ons kan eise stel. Ons kan in wese sê wat ons nou wil hê moet gebeur.
Dit sluit in die oprigting van waarheidskommissies. Dit sluit ook 'n onmiddellike stop van mRNA-entings in.
Dit sluit in om nudging te verbied. Dit sluit 'n duidelike reël in dat kultuur nooit weer verbied mag word nie.
Kultuur het altyd 'n kern van weerstand.
Kultuur en kuns behels altyd die idee van wat moontlik kan wees, en het dus altyd iets rebels daaraan.
Ek glo daar was 'n rede daarvoor.
Ek glo jy het aan die begin gesê dat hierdie maatreëls wêreldwyd ingestel is. Dit is nie waar nie.
So hierdie maatreëls, selfs hierdie drastiese maatreëls, was in wese beperk tot Westerse lande, of eerder tot
geïndustrialiseerde lande. En daar was beduidende verskille.
So, in die sogenaamde Oxford-strengheidsindeks , was Duitsland nog altyd ver voor.
In Spanje, byvoorbeeld, is kulturele geleenthede nog nooit verbied nie, omdat kultuur in
Spanje ook in die Spaanse grondwet vervat is.
En dit beteken dat konserte altyd moes plaasvind, en mense altyd die reg moes hê om konserte,
kulturele geleenthede, museums en so aan by te woon.
En ek glo dat 'n totalitêre samelewing slegs deur die verbod op kuns opgebou kan word.
Of wanneer daar pogings aangewend word om toegang tot kuns te verbied. En dit het gebeur.
En daarom is een van ons belangrikste eise dat kuns en kultuur nooit weer op hierdie wyse verbied moet word nie, en
dat toegang daartoe nooit weer op die wyse wat ons die afgelope drie jaar ervaar het, verbied moet word nie.
Baie interessant.
En natuurlik onderwys. Onderwys is beperk.
Die leerders kon nie meer skool toe gaan nie.
En hierdie sogenaamde afstandonderrig het nie plaasgevind nie, of kon in wese nie plaasvind nie.
Oor die skool: Die belangrikste ding aan die skool is dat mense bymekaarkom, eerder as om êrens voor 'n
toestel of 'n masjien te sit en net opvoeding te absorbeer.
Maar dit is ook hierdie samehorigheid, hierdie interpersoonlike interaksie.
En iets soos dit mag nooit weer verbied word nie. Dit mag nooit weer gebeur nie.
En dit sluit in, as 'n stap, om 'n waarheidskommissie te hê waar, byvoorbeeld, skoolkinders kan beskryf hoe hulle werklik gevoel
het gedurende daardie tyd en hoe hulle vandag nog voel, sodat dit vir die samelewing duideliker
word: ons mag nooit weer iets soos dit doen nie!
Ja, baie interessant. Wonderlik.
Dit is dus ook die sleutel om die verlede te verwerk en verdere misdade te voorkom, en dit is ook deel van
hierdie waarheidskommissies wat nou opgerig moet word.
En ek dink dat ons onderhoud vandag, ons gesprek vandag hieroor, ook belangrike inligting is, insluitend vir die publiek.
Dat iets soos dit ingestel moet word, sodat mense weet dat dit absoluut noodsaaklik is.
Ja, dit moet die boodskap wees. Die pandemieperiode is gekenmerk deur die leuse dat hierdie reëls nie bevraagteken mag word nie.
En ons is daarteen – soos jy hier op my T-hemp kan sien: Vryheid begin met nee – reëls moet altyd bevraagteken word.
Jy moet altyd nee kan sê. Vryheid is wanneer iemand nee kan sê sonder om negatiewe gevolge
te vrees. Want almal moet dit self kan doen.
En mense moet leer dat hulle aansienlik meer mag het as wat hulle tot dusver geglo het.
Mense glo eenvoudig dat ons mag aan ons verteenwoordigers gee, en dat hulle die regte ding sal doen.
En wanneer sulke misleidende inligting opduik, wanneer sulke aanspooringsstrategieë opduik, wanneer sulke skokstrategieë
opduik, volg mense net blindelings en is nie eens bewus van die krag wat hulle eintlik het om dinge te verander nie.
Ons het tydens die koronaviruspandemie gesien dat mense inderdaad politiek kan beïnvloed en sosiale toestande deur middel
van demonstrasies kan verander, soos die Maandagdemonstrasies.
En hierdie waarheidskommissies behoort ook te dien om vir mense duidelik te maak dat 'n staat altyd op die
mense gebou is, en dat die mense eintlik die mag in hul hande hou, tensy hulle dit prysgee.
En dit beteken om jouself getrou te bly en, wanneer jy besef dat iets nie reg is nie, nee te sê en te sê:
ek gaan nie daarmee saam nie, ek gaan dit nie doen nie.
Dit is 'n belangrike boodskap. En natuurlik kan dit ook deur hierdie waarheidskommissies versterk word.
En dit is duidelik dat 'n regering, die verteenwoordigers van 'n staat wat nou aan bewind is, natuurlik nie so iets wil hê nie.
Want die grootste gevaar vir verteenwoordigers is dat mense besef dat ons dit eintlik nie hoef te doen nie.
Ons hoef nie saam te gaan met wat jy hier vir ons sê om te doen nie.
En dit behoort die boodskap te wees. Die boodskap behoort eintlik te wees:
'n Staat funksioneer wanneer die mense binne daardie staat bewus is van hul mag en hul
geleenthede en ook van hierdie geleenthede gebruik maak.
En dit is ook ingesluit, terloops, dalk as deel van ons maatskaplike verslag, die
parallelle verslag wat ons ingedien het...
Soos u dalk opgemerk het, is daar pogings aangewend om individuele, afdwingbare
menseregte met die konsep van etiek te vervang.
Ons moet baie versigtig wees om nie die term etiek te gebruik nie.
Daar is etiese komitees, en hierdie etiese komitees het skielik begin bepaal wat jy kan en
nie kan doen nie, en wat reg en verkeerd is.
Wat reg en verkeerd is, word vir ons neergelê in die Universele Verklaring van Menseregte en hierdie twee verbonde.
Namlik die individuele menseregte wat ek het: ek het die reg op my lewe.
Ek het die reg om my lewe vrylik te leef.
Ek het die reg om saam te kom. Ek het die reg om eiendom te besit.
Ek het die reg om na die werk te soek wat ek wil hê.
Ek het die reg om my kinders op te voed soos ek wil, en so aan.
Kinders het natuurlik die reg om nie geslaan te word nie. Dit is almal individuele regte.
En ek kan ook hierdie individuele regte voor verskeie instellings en teen die staat afdwing en eis, indien nodig.
Etiek is iets kollektiefs. Etiek is skielik die beskrywing – ja, dit is reg om jou aan staatsreëls te onderwerp,
want dan sal ons almal beter daaraan toe wees, en so meer.
En dan skielik word individuele regte op onderwys, op werk, op alles wat ek pas genoem het, en
veral op my waardigheid, aan die kant geskuif.
En daarom het ons gesê, en dit is ook 'n eis in hierdie verslag, dat ons nie menseregte,
individuele menseregte, met etiek moet vervang nie.
Ja, vertel my, deur twyfelagtige etiek, waar individuele regte of menswaardigheid skielik tog onderhandelbaar raak.
Skielik, ja, presies.
Goed. Ek dink dit som alles op wat in jou gedagtes is.
Ons sal voortgaan om hieraan saam te werk. Ons sal ook voortgaan om oor julle werk te rapporteer.
Nogmaals baie dankie, baie dankie dat u die tyd geneem het vir hierdie onderhoud.
Ja, baie dankie dat u my toelaat om hier te wees.
Elke keer as jy 'n Kla.TV-video deel, lewer jy 'n beduidende bydrae tot die
ontmaskering van media-leuens en oorlogspropaganda.
Die mensdom moet nie langer in die duisternis gelaat word nie.