Gaur, gure estudioan gonbidatu berezi bat ongietorri egin nahi nioke.
Oso pertsona berezia da, nire begietan heroi bat.
Koronabirus pandemiaren ilunena eta azkeneko iraganean, panikako erasoek jota ginen, amaigabeko murrizketak jasan behar izan
genituen eta gauza mota guztiak debekatuta zeuden garaian, Gizateriaren Aurkako Krimenen Ikerketa, Argibide,
Legezko Jarraipen eta Prebentziorako Zentroa sortu zuen.
Zentroetan oinarritutako txertaketa-betebeharra ezarri zutenean, presio-maila berri bat gehituta, 2023ko
abenduaren 10ean, Karlsruheko Fiskal Publiko Federalaren Bulegoan 600 salaketa penal inguru aurkeztu zituen.
Bere leloa hauxe zen: Estatuak ez du inor hil behar.
Hau koronabirusaren aurkako deituriko esperimentu-vakunazioaren testuinguruan gertatu zen, eta
honek albo-ondorio ugari izan zituen, heriotzak barne.
Bere leloa: Estatuak ezin du hori egiteko baimenik izan. Inoiz ez diogu estatuari hori egiteko baimena eman.
Gure herria eta gizateria osoaren alde altxatu zen heroia askotan ikusi zuten Michael Ballwegekin batera manifestazioetan.
Era berean, Michael Ballwegi bere negoziazioetan eta epaitegiko entzunaldietan laguntza juridikoa eskaini zion,
eta gaur abokatu Ralf Ludwig ongi etorria eman nahi diot.
Bai, kaixo, eskerrik asko hemen egoteko aukera emateagatik.
Ludwig jauna, ZAAVV, gizateriaren aurkako krimenak prebenitzeko eta prozesu juridikoari eusteko
hezkuntza-zentro honek, UNi (Nazio Batuak) txosten bat bidali berri dio – Nazio Batuak besterik ez.
https://www.zaavv.com/de-de/uno
Zergatik zen beharrezkoa zure gobernuz kanpoko erakundea, ZAAVV?
Bai, ba, 1948an Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsala onartu genuen.
Bigarren Mundu Gerran eta nazien garaian izandako esperientzietan oinarrituta, giza eskubide
unibertsalak banakako eskubide gisa ezarri ziren.
Eta Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalaren ondoren, beste bi hitzarmen izan ziren.
Lehenik eta behin, paktu zibila dago, zeinak eskubide zibil eta herritarrak lantzen dituen, eta bigarrenik, paktu soziala dago,
zeinak banakako giza eskubideak zehaztu eta argitzen dituen.
Eta gizarte-itun honi dagokionez, adostu da 2000ko hamarkadaren hasieratik aurrera herrialdeek bost urtez
behin gizarte-txosten deiturikoa aurkeztu behar dutela.
Honek esan nahi du estatuak estatu-txosten bat aurkezten dutela.
Funtsean, gizarte-paktu honetan definitutako giza eskubideen egoerari buruzko txosten bat aurkeztu behar dute.
Hauek, adibidez, lan-eskubideak, berdintasuna, osasuna eta eskubide kulturalak barne hartzen dituzte.
Munduko herrialdeek eskubide hauen eta beren herrialdeetako egoeraren berri aldian-aldian eman behar dute.
NBEaren aurka?
NBEri. Hau NBEko Gizarte Batzordeak egiten du.
Beraz, hau NBEko azpiegitura edo azpigrupa bat da.
Eta gero, bost urtez behin, kontuaren egoera jakinarazi behar da, esateko moduan.
Zer egoera dago hemen soldatei, berdintasunari eta osasun-arretari dagokionez?
Oinarrizko osasun-zerbitzurik ba al dago, edo jendeak soilik jasotzen al du ahalik eta arreta onena?
Eta kultura-eskubideei buruz zer? Kultura-eskubideak ere banakako giza eskubideak direlako.
Eta gobernuz kanpoko erakundeek, baita pertsona banakoek ere, txosten hauek argitaratu ondoren, hain deitutako
itzalen txostena edo paralelo txostena aurkeztu dezakete.
Horrek esan nahi du NBEri txosten bat aurkezten diozula eta esaten duzula:
Bada, gobernuak lortu dituen gauza guztien berri oso ondo eman du, baina gauza asko ahaztu ditu.
Bereziki, egin ez zituen edo giza eskubideak urratuta egin izan ditzakeen gauzak ahaztea.
Horretarako, gobernuz kanpoko erakundeei eskatzen zaie data jakin baterako "itzaleko" edo
"paraleloa" deituriko txosten bat aurkezteko.
Hori egin genuen ZAAVV gisa. Eta orain, irailaren 18an...
Barkatu – zehazki koronabirusaren garaia honi buruz?
Egungo txostena, Alemaniako Errepublika Federalerako herrialde-txostena, 2018tik 2023ra bitarteko epea estali zuen.
Beraz, nola babestu ziren Alemanian gizarte-eskubideak, hau da, oraintxe zerrendatu ditudan eskubideak, aldi horretan.
Eta aldi hori koronabirusaren pandemiarekin bat etorri zen.
Eta horrek esan nahi du herrialdeko txostenean, Alemaniako Errepublika Federalak nolabait ahaztu egin zuela 2020 eta 2023
bitartean hartu zituen neurriei buruzko txostena aurkeztea.
Eta orain, gobernuz kanpoko erakunde gisa, gai-zerrenda deituriko bat osatzeko eskatzen zaigu... – beste modu batera esanda,
txosten honetan sartuta ez dagoena esateko eskatzen zaigu.
Zein hutsune daude? Zer ahaztu dute?
Eta guk, ZAAVVn, hau gure eginkizun gisa ikusi eta esan genuen:
Ados, gobernu federalak berak ez badu jakinarazten eskolako haurrak traumatizatuta daudela —eskolara joatea debekatu
zietelako, eskolan maskak eraman behar izan zituztelako, etengabe probatu zituztelako eta abar—,
orduan guk traumatizazio hori jakinarazi beharko dugu.
Gobernu federalak mediku-prozedurak pertsonen gainean mediku-estandarrik kontuan hartu gabe egin
dituela ezkutatzen badu, adibidez, derrigorrezko txertaketa hau, hori salatu egin behar dugu.
Bai, gobernu federalak hartu dituen neurriak, funtsean, bultzada (norbait norabide jakin batean bultzatzea) eta
shock-terapian oinarrituta daudela ahazten badu, giza eskubideen urraketa bat denez, horren berri eman behar dugu.
Bai, gobernu federalak ahazten badu emakume haurdunentzako inolako oinarri zientifikorik gabe txerto-gomendapen
bat onartzen duela, hau da, mRNA txertoarekin egindako txerto-gomendapena, horren berri eman behar dugu.
Eta hori da gure txosten paraleloan idatzi genuena.
Edo, adibidez, eskubide kulturalak, kontuan hartuta 2020tik 2023ra bitartean Alemanian kultura ia-ia desagertu egin zela,
eta une jakin batetik aurrera bakarrik txertatuta zeudenek kontzertuetan parte hartzeko edo zinera joateko baimena zutela.
Gobernu federalak epe honetan giza eskubideen urraketa horiei buruzko txostena aurkeztea huts
egiten badu, guk egin behar dugu. Eta hori egin dugu.
Hori geroago irailaren 18an eztabaidatuko da Genevan, Gobernu Federalaren ordezkariekin eta NBEko ordezkariekin.
Ezin da sinetsi gure politikariek beren txostenean erabat isilik jarraitzea murrizketa benetan eskandalagarri hauei buruz, benetan
masiboak diren giza eskubideen urraketa hauei buruz eta, nola esan, haurrek maskak jantzita ibili behar izan dutelako
sortu den traumari buruz. Hori guztia aipatu ere egin ez dute?
Hori guztia ez da aipatu.
Sinestezina.
Zehazki, esan liteke: Ados, pandemiako egoeragatik eta birus honen izaera arriskutsuagatik, epe honetan
honako eskubide hauek honako neurri hauetara mugatu ditugu.
Hori esan zitekeen. Baina gobernu federalak ez zuen ere hartu zituen neurriak justifikatzeko
saiakerarik egin; horren ordez, neurriak guztiz estali zituen.
Ez zuten horri buruz batere berri eman. Ohar oinarrian dioenez, une honetan traumatizatuta
dauden eskola-haur askorekin arazo bat dago.
Ohar honetan, ondoren beste txosten bati erreferentzia egiten zaio, eta hark, bere aldetik, beste oinohar bat du, non
esaten den neurri hauek izan daitezkeela horren arrazoia.
Baina, oinarrizkoan, hori zen guztia. Bestalde – derrigorrezko txertaketari buruz, txertoek eragindako kalteei buruz,
txertoengatiko heriotzei buruz, bultzada- eta шок-neurriak, murrizketa kulturalak, 2020tik 2023ra arte
bizi izan genuena guztia – hitzik ere ez, ezer ere ez.
Horren ordez, gobernu federalak bere burua goraipatzen du genero-neutralezko hizkera ezartzeko eta diskriminazioa
saihesteko arrakasta lortu duelako, orain jaiotzean erregistratutako generoarekin bat ez datorren generoa duten
pertsonek beren generoa aldatzeko aukera dutelako eta abar.
Hauek izan ziren 2018tik 2023ra arteko arrakastak edo nabarmentzekoak ziren gertakariak.
Alemaniako Errepublika Federalaren herrialde-txostenean ez da beste ezer aipatzen.
Bai, sinestezina da. Eta orain, 18an entzunaldia dago, ondo ulertzen badut – NBEk berak, batzorde sozial honek?
Zehazki, prozesuak estatuak barne hartzen ditu, NBEko parte diren eta gizarte-paktu hau ratifikatu duten estatu guztiak.
Haiek eremu desberdinen berri ematen dute.
Orduan, gobernuz kanpoko erakundeek epe-muga bat dute eta denbora dute – kasu honetan, ekainaren 30era arte.
Ekainaren 30ean aurkeztu genuen, uste dut 28an.
Beraz, ekainaren 30era arte aurkeztu dezakezu deituriko txosten paralelo hau, non gobernu federalaren, hau da,
estatuaren txostena aztertzen duzun eta, gobernuz kanpoko erakunde gisa, falta den guztia adierazten duzun.
Alemaniako 20 inguru gobernuz kanpoko erakundek beren txosten paraleloak aurkeztu zituzten.
Besteek ere ez dute koronabirusari buruz ezer aipatzen.
Sinestezina.
Horrek esan nahi du, funtsean, denak estatuaren diru-laguntzaz finantzatutako gobernuz kanpoko erakundeak
direla, hau da, argi dagoenez, eskubide humanitarioen erakunde kritikoak baino txalo-emaile gehiago .
Eta data horren aurretik aurkezten dute. Guk ere hala egin genuen.
Eta ondoren, epe jakin batean – uste dut abuztuaren amaieratik urriaren 3ra bitartean – gure eremuan, Alemaniako Errepublika
Federalaz aparte bost herrialde daudela uste dudanez, NBEko Gizarte Batzordearen aurrean bilera informatibo bat izango da.
Horrek esan nahi du gutxi gorabehera areto handi batean gaudela, baina itxita dagoela. Kanpoko mundura ezer ez da transmititzen.
Eta gero, gobernuz kanpoko erakundeek, esateko moduan, planteatzen dituzten arazo horiei buruzko txostena egiten dute,
eta galdetzen dute non dagoen oraindik hobekuntzarako tartea.
Eta ondoren, hain deitutako arazoen zerrenda bat osatzen da.
Honek esan nahi du NBEk orain, funtsean, gobernu federalari etxeko lanak ematen dizkiola
etorkizunean zer aldatu eta hobetu behar duen.
Eta bost urte igaro ondoren berriro egiaztatuko dute: bete al dute?
Giza eskubideen egoera hobetu al dute, ala ez?
Beraz, ondo ulertzen badut, Ludwig jauna, ZAAVV izan zen, praktikan, kritikak adierazi zituen erakunde bakarra?
Ba, koronabirusaren pandemian bezala.
Kritikariak, hau da, hori kritikatu zuten pertsonak, oso gutxi ziren.
Ia denek uste zuten pandemi larriren baten aurrean gaudela.
Eta pandemia larri bat dugunean, gobernuaren gidaritzari itsu jarraitu behar diogu. Beste modu
batera esanda, obedientziatsu izan behar dugu.
Arauek ez dute zalantzan jarri behar; garai hartako leloa zen. Hori bete behar al da?
Eta bai, denek hala jarraitzen dute. Beraz, oraindik ere narrazio honetan itsatsita gaude.
Eta gure txosten paraleloaren gako-atal bat da oso-oso garbi azaldu dugula nola erabili zen shock-estrategia hau.
Jendea harrituta geratu da, eta harritze horrek oraindik ere eragina du.
Eta eskaeretako bat – txosten honetan ere eskaerak egiten ditugu; bete beharreko eskaerak egitea onargarria da.
Eta gure eskaeretako bat da shock-taktikak debekatzea, NBEk modu eraginkorrean adierazi dezan shock-taktikak beti giza eskubideen
urraketa eta gizateriaren aurkako krimen gisa hartuko direla.
Estatuak shock-taktikak erabiltzen dituenean, hemen gertatu zen bezala, leloa da:
Arauak ez badituzu jarraitzen, zure aiton-amonen lotsak joko du. Ondoren haurren txanda izan zen, eta abar.
Beraz, estatuak jendea shock-ean jartzen duenean, Txinako irudi hauek bezalakoak, Bergamoko irudia —Bergamoko irudi
gisa historian sartu dena—, eta esaten dute arau hauek ez badituzu jarraitzen, jende asko hilko dela.
Ondoren aiton-amonen heriotza etorriko da, ondoren bat min handiz asfixiatu egingo da, eta abar.
Dena sorpresa-estrategia bat da. Eta estatuak herritarrei sorpresa-estrategia hau erabiltzen dienenean,
nudging izenez ezagutzen dena, haiek norabide jakin batera bultzatzeko, noski, jendeak jarraitzen du.
Eta, dakigunez, honek garunean erreakzio bat eragiten du, jendea bat-batean obedientziaz jokatzea eta neurri kritikoak
zalantzan jartzea ia guztiz uztea eragiten du, eta, ikusi dugunez, kritikoei jazarri eta erasotzen hastea ere eragiten du.
Beraz, etxe-bilaketekin, kriminalizazioarekin eta abarrez zer pasa dugu, baita
hedabideetan egindako kriminalizazio publikoarekin ere.
Eta hori gertatzen da шок-estrategia honengatik. Eta hori debekatu egin behar dugu.
Ziurtatu behar dugu estatuak ezin dezan modu honetan populazioan eragiteko saiakerarik egin.
Eta zein litekeena iruditzen zaizu estatuak bere hurbilketa aldatzea?
Beraz, zehazki zer gertatuko da? Agian etorkizunean aldatu beharreko neurrien zerrenda bat
jasoko al du? Edo praktikan nola funtzionatuko du?
Zehazki, puntu kritiko hauek deskribatzen dituen neurri-katalogo bat egongo da.
Beraz, jada asko lortu dugu.
Paralelo txostena aurkeztu dugu, eta paralelo txostena onartu dute.
NBEren webgunean argitaratuta dago, , beraz han ikusi eta irakur dezakezu.
Gobernuz Kanpoko Erakunde gisa gonbidatu gaituzte han – nire ustez, Alemanian banakako giza eskubideen alde
kanpaina egiten duen bakarra den Gobernuz Kanpoko Erakundea.
Beste guztiek, jakina, hori ez dute egiten.
Hitzaldi-areto honetan, areto honetan egongo gara, non eztabaidatuko den.
Honek esan nahi du gobernu federalak, funtsean, gure puntuekin aurrez aurre egongo dela.
Honek, adibidez, barne hartzen du (Prof. Dr. Denis) Rancourt-ek egindako ikerketa batean egiazki adierazi zuela , Prof.
Dr. Denis Rancourt-ek aurkitu zuenez, 2022ko amaierarako mundu osoan 17 milioi pertsona hilko direla txertaketagatik.
Hori puntu garrantzitsua da, eta bertan esan behar dugu:
Hemen zerbait sartu dute, indarrez ere, eta hori frogatuta dago mundu osoan 17 milioi pertsonen heriotzak eragin dituela.
Esan nahi dudana da: 17 milioi pertsona – historiako zein unetan hil dira inoiz 17 milioi pertsona gobernu-neurri
batzuen ondorioz? Bai, hori guztia ezin dugu ahaztu.
Eta horrek esan nahi du han iritsi garela. Han ezagutzen gaituzte.
Gure ikuspegiak ekar ditzakegu. Eta hori argitze eta berribalorazio prozesuaren beste piez bat da.
Bai, beraz, zabaltzen ari gara, NBEko webgunea barne.
Gure puntuak, guztiak zientifikoki frogatuak daudenak, serio hartu behar dira.
Gurekin eztabaidatu behar duzu. Eta noizbait ezin izango dituzu gehiago alde batera utzi.
Eta zuk esaldi hau esan zenuen: Estatuak ezin du inor hil.
Oraindik bigarren esaldi bat gehitu behar dut:
Gizateriaren aurkako krimenek edo gizakiaren aurkako krimenek ez dute preskripzio epe mugarik.
Beraz, orain egiten ari garena hurrengo etapa da.
Delitu-salaketak jarri genituen. Jakina, baztertu egin zituzten.
Horrela zela uste genuen, baina Hagan delitu-salaketa bat aurkezteko pauso beharrezkoa ere bada.
Orain zientifikoki eta politikoki berriro aztertzen, dokumentatzen eta frogatzen ari gara ekintza
hauek gertatu zirela eta ondorioak izan zituztela.
Eta hurrengo urratsa izango da: ekintza hauek auziperatzea eta haiek ekarri zituztenak erantzule izatea.
Beraz, beti pauso bat haratago goaz. Hori ere horren parte da.
Hori benetan sinestea zaila da.
Beraz, gure gobernuaren txostenak ez zuen aipatu, adibidez, Robert Koch Institutuko desklasifikatutako aktak, non adierazten baitzen
inoiz ez zegoela neurri horientzat inolako behar medikorik.
Beraz, hau guztiz motibazio politiko hutsezkoa da, izan ere, batere aipatu ez delako.
Robert Koch-en protokoloak ekintza judizial baten bidez lortu behar izan izatearen hutsunea, gobernuak bere kabuz ez zuelako
esan: "Begira, hemen dago gure txostena, garai hartan nola pentsatu genuen, nola jokatu genuen, zein egoeratan ginen."
Eta garbitu ondoren, denak ere beltzitu ziren.
Guk dakigun Robert Koch protokoloak filtratu egin dira.
Bai, argitaratu gabe daudenak, non benetan irakur dezakegun zer gertatu zen. Eta hori ez da hain harro egoteko modukoa.
Ikusten duzuenez... Beti esaten ziguten: jarraitu zientzia, fidatu zientzian!
RKI protokoloek hemen ere pixka bat konfiantza berreskuratu dute, hain zuzen ere:
Benetan fidatu zientzian, zientzia diskurtsoa baita, kontraesana baita, eztabaida baita.
Eta hori da, egiazki, RKI-n gertatu zena.
Eta gero, politikoki erabaki zen gatazka hau, zientzia gatazka eta zientzia aurkikuntzak ezartzerik ez
zegoela; horren ordez, neurri politikoak hartu ziren.
Hau ere ikusten dugu... Txosten honen zati bat STIKO, Txertaketarako Batzorde
Iraunkorrak nola funtzionatzen duen azaltzen du.
Txertaketari buruzko Batzorde Iraunkorra, funtsean, kide diren irakaslez osatutako organo bat da,
beren CVetan nolabaiteko ospea edo aitortza lortzeko.
Guk txertaketa iraunkorreko batzorde honen parte gara, baina batzorde hori guztiz politikaren menpe dagoen organoa da,
eta azken finean erabakiak ez dira zientziaren aurkikuntzen arabera hartzen, baizik eta politikoen aurkikuntzen arabera.
Eta hori da RKI protokoloek agerian utzi zutena.
Eta, noski, gobernu federalak ez du hori halako txosten batean nahi, izan ere, orduan argi geratuko litzateke giza
eskubideen urraketa horiek ez zirela ongi-borondatez gertatu, baizik eta benetan konbikzio politikoagatik.
Ba, herritarren ikuspuntutik, une honetan horrela dago.
Estatuak iragan oso hau alfonbra azpian pasatzen ari da.
Gobernuzko eta gobernuz kanpoko erakundeetatik, beren txostenak aurkezten dituzten hogei horietatik,
bakarra da hatza altxatu eta «Ez horrela!» esan duena.
Delitu bat egin da. Oso laburbilduz – hona hemen nola esango nukeen – Davidek Goliath-ekin borrokan dabilen modukoa da, ezta?
Boz kontra bozen gehiengo handia, edo zeinetan aurrera egin behar duzun.
Nola lagun dezake herritar batek, ni bezala, zure lana indartzen, eta kontzientzia handiagoa sortzen,
berrikuspen honek eta etorkizuneko delitu gehiago saihesteko prebentzioak beharrezko direla?
Ba, lehenik eta behin, babesle kide bihurtuta guri lagundu diezagukezu.
Beraz, babesle kide asko ditugu. ZAAVV zentro gisa ezarri dugu.
Babes-elkarte bat dago, bertan babesle kide bihurtu zaitezke eta, uste dut, hamar euroko hileko
dohaintza batekin lanari diruz lagundu diezaiokezu.
Zeren, jakina, beti sortzen baitira gastuak.
Beraz, adibidez, orain Genevara bidaiatzeak eta han egoteak dirua kostatzen du.
Halako txosten bat prestatzeak, erdi urte baino gehiago behar izan zuena, bilerak behin eta berriro egitea, adituak
kontsultatzea eta abar barne hartuta, diru-kostua ere badu.
Beraz, aukera bat da benetan finantzaketaz eta babes-kidego baten bidez lagundu ahal izatea.
Bestalde, lankidetzarako aukerak ere ditugu.
Beraz, hainbat batzorde ditugu, hainbat erakunde ditugu.
Beraz, funtsean, ZAAVV honetan lau azpialorretan oinarritzen ari gara.
Lehenago aipatu zenuen: ikerketa, berrikuspena, prozesu judiziala eta prebentzioa.
Eremu hauetako bakoitzerako azpiegitura-erakundeak ditugu, eta horiek arlo desberdinetan lan egiten dute.
Beraz, adibidez, eskuorrien, postal txartelen, informazioaren, prentsa-oharren eta abar sortzea.
ZAAVV webgunean hau ikusteko aukera dugu: bertan zure esperientzia propioak deskriba ditzakezu.
Funtsean, zuk zeuk kasuak salatu ditzakezu, zuk zeuk bizitako gauzak – manifestazioetan jazarri
bazintuzten edo kontzertu batera sartzea galarazi bazuten.
Zure kabuz esperimentatu dituzun gauza hauek guztiak bertan jakinarazi daitezke erregistro-orria erabiliz .
Izan ere, Haguara joaten bazara... Hagan dagoen jada delitu-salaketa bat, bi giza eskubideen defendatzaileek
—nirekin batera txostena idatzi zutenek— aurkeztua.
Fitxa-zenbaki bat dago, Hagan jada delitu-salaketa bat dago, eta informazio osagarria bidaltzen jarraitzen dugu.
Honek esan nahi du kasu berri bakoitzean, txertoaren biktima gehiago bakoitzean, kalte kolateral bakoitzean eta abarretan,
Haga beti izan behar dela karga nagusia eramaten duena.
Honek esan nahi du Haguak informazio asko beharko duela, eta hori zuk guri eman dezakezula.
Beraz, ZAAVVri informazioa eman dezakezu, eta dokumentuak bidal diezazkiguzu.
Orain bideoak eta dokumentuak bidal ditzakezun zerbitzari-sistema zoragarria dugu.
Mesedez, bidali koronabirusaren pandemian bizitako guztia ZAAVV-era. Nola egin
jakiteko, joan ZAAVV-en webgunera (www.zaavv.com).
Besterik gabe, elementuak bertara igo, fitxategiak igo edo posta elektroniko bidez bidali.
Eta, esan dugun bezala, dokumentazio-sistema bat dugu, non dena irakurgarria bihurtzen
dugun. Bideo bakoitza berehala transkribatzen da .
Honek esan nahi du bilaketa-funtzio bat erabil dezakegula, beraz, abokatu eta akademikoek koronabirusaren
pandemian gertatutako gauza asko jada bilatu ditzaketela.
Bideoak, esan bezala, dokumentuak, fitxategiak, informazioa, eta, noski, presio eta шок-estrategiako gutun guzti horiek.
Hau guztia biltzen, dokumentatzen eta denbora-lerro batean kokatzen da, etorkizuneko belaunaldientzat prozesatu
eta azterketa zientifikoetarako eskuragarri izan dadin.
Eta horrek esan nahi du gure esperientzia guztiak izan ditzakegula.
Adibidez, behin eskari bat egin nuen. Edozeinek, zuk barne, hori egin dezake.
Oso garrantzitsua da zure telefono mugikorrarekin bideo bat grabatzea. Gaur egun denek dute telefono mugikor bat.
Zure telefono mugikorra zure aurrean jarri, bideo bat grabatu edo kontatu norbaiti 2020 eta 2023 bitartean bizitakoa.
Hau oso garrantzitsua da, bestela gure ahozko historia nagusi diren hedabideek edo nagusi diren egunkariek,
telebistak eta abarrek ematen dutena baino ez baita mugatzen.
Hobe da jendeak bere istorioak kontatzea.
Hau Nazional Sozialismoaren garaietatik dakigu – orain garai hartan bertan egon ziren eta gertatutakoa
kontatu dezaketen adineko jende asko ikusten dugu.
Eta orain, garaiko garaian, denok gara garaiko lekuko bihurtu gaitezke: bideoan grabatuz, gure
istorioak kontatuz eta ZAAVV-era bidaliz eta bertan igotzen.
Eta ahots bakoitzak, zure kausan, gure kausa partekatuan halako gauzak konpontzeko eta prebenitzeko, eta, batez ere,
berriro inoiz gertatu ez daitezen bermatzeko, pisu handia du. Horrek ere osotasunari pisu handia ematen dio.
Bai, etorkizunerako ere. Zehazki, hala ere, pisua du.
Beraz, helburu horretara goaz – eta, gainera, gure txosten paraleloan jasotako eskaera aurreratuenetako bat ere bada
– hain deitutako egia-komisio bat egon dadin nahi dugula.
Egia-komisio bat zer da?
Egiaren batzordea termino finkatua da, baita NBEan ere.
Horrek esan nahi du giza eskubideen urraketak gertatu zirenean, hala nola Ruandan (1994ko genozidioak 800.000 eta 1.000.000
pertsona inguru hil zituen) edo Hegoafrikan, apartheid-a indargabetu ondoren egia-komisio deituriko bat ezarri zela.
Egiaren batzorde batek eragindakoak elkartzea esan nahi du. Zer ari gara orain bizitzen?
Ikerketa-batzordeak, ikerketa-komisioak eta abar ikusten ditugu.
Honek esan nahi du egileek benetan elkarrekin eserita geratzen direla eta orduan gertatutakoa eztabaidatzen dutela.
Non egiten dira sakrifizioak? Bai, aditu batzuk gurekin bat egingo dute, baina horixe da.
Baina non daude eragindako pertsonak? Non gertatzen ari da hau?
Eragindako pertsonek tokian bertan esperientzia izan dutelako.
Eta, nire ustez, hori kudeatu daitekeen tokian, auzo bakoitzean eta udalerri bakoitzean egia-komisio bat behar dugu.
Zer gertatu zen benetan aldi honetan? Nor parte hartu zuen? Nor parte hartu zuen eta nola?
Osasun agintariek parte hartu zuten, eskoletan parte hartu zuten, eskolako administratzaileek parte hartu zuten,
enplegatzaileek parte hartu zuten, poliziak parte hartu zuen, batzar agintariek parte hartu zuten.
Denek parte hartu zuten eta diskriminatu egin zituzten jendea, zapaldutako pertsonak, hemen entzuten dugun guztia egia
den zalantzan kritiko jartzen zutenak besterik ez zirenak.
Eta hau tokian bertan gertatu behar da, egia-komisio deiturikoetan.
Horrek esan nahi du ez duela behar... – esan bezala, ikerketa-batzordeek eta ikerketa-komisioak guztiak ondo daude.
Baina tokiko batzordeak behar ditugu, non egileek eta biktimek mahai berean eseri eta gauzak eztabaidatzen dituzten,
non benetan gertatutakoa sakon aztertzen den, eta non egileek ere azaldu duten zergatik egin zuten egin zutena.
Orduan, berriro shock-estrategiara, bultzatzera itzultzen gara, non esaten duten: dena sinetsi genuen.
Eta ondoren elkarbizitzarako arau berriak garatzen dituzu eta esaten duzu: ondo, non instalatu ditzaket suteen hormak?
Nola bermatu dezaket halako zerbait berriro inoiz ez dela gertatuko?
Eta egia-komisio hauek, nork abiarazten ditu? Nola sortzen dira?
Bada, egia-komisioak modu desberdinetan abiatu daitezke.
Orain NBEri hurbiltzen ari gara, Gobernu Federalari eskaera bat egin diezaion eskatuz, oinarrizko mezua hau izanik: funtsak eman.
Beraz, printzipioz, estatu mailan, hau da, estatu federaleko mailan edo baita maila federalean ere, esan liteke:
"demokrazia sustatzeko beste 15 milioi inbertitu beharrean..."
Zehatz-mehatz GKE horiek dira, eta gero altxatu eta diote: benetan ez dugula ezer kritikatzeko.
Estatuak dirua ematen digu, dena primeran dago.
Orain handitu nahi dituzten 15 milioi horiek ez direla erabiltzen demokrazia hau, hain
deitutako demokrazia, sustatzen jarraitzeko.
Ez da demokrazia sustatzen ari, baizik eta gure demokrazia – bi kontzeptu desberdin dira.
Adibidez, diru hau hartuta, esango duzu tokiko egia-komisio bat sortzen duten erakunde edo pertsonei eskuragarri egongo dela.
Eta orduan benetan han eserita zaude, eta diozu: "Ados, udaletxera edo hiri-etxera joango gara, non
lekurik dagoen arabera." Eta denek parte hartu dezakete.
Orain hemen programa bat osatzen ari gara eta esaten dugu: ados, zer esperimentatu dugu urteetan zehar?
Zer bizi izan nuen? Nola bizi izan nuen?
Zer gertatu zitzaidan? Zer gertatu zitzaien nire seme-alabei? Zein presio jasan behar izan nuen?
Eta gero elkarrekin eserita zaudete, ez elkar epaitzeko edo antzeko zerbait egiteko asmoz, baizik eta
gertatutakoaz hitz egiteko: nola iritsi gara puntu honetara?
Eta gero, horrekin besterik gabe kudeatuko da. Eta gero, horretatik ondorioak aterako dira.
Hori egia-komisio bat izango litzateke. Eta hori, adibidez, NBEren babesean egingo litzateke, eta bermatuko luke
bidezko moduan garatuko dela eta ez dela berriro alde bakarreko moduan egingo, "gu dena ondo egin genuen" moduan.
Eta ZAAVV-k orain bere txostenean ere proposamen bat egin dio NBEri egia-komisio horiek egon behar direla.
Eskakizunak egin ditzakegu. Funtsean, orain zer gertatu nahi dugun esan dezakegu.
Honek egia-komisioak sortzea barne hartzen du. Era berean, mRNA txertaketak berehala geldiaraztea ere barne hartzen du.
Honek nudginga debekatzea barne hartzen du. Barne hartzen du kultura berriro inoiz debekatu ez dadin arau argi bat.
Kulturak beti du erresistentzia-muin bat.
Kultura eta arteak beti barne hartzen dute zer izan daitekeenaren ideia, eta, beraz, beti erresistentzia-elementu bat dute.
Uste dut horretarako arrazoia zegoela.
Uste dut hasieran esan zenuela neurri hauek mundu osoan ezarri zirela. Hori ez da egia.
Beraz, neurri hauek, baita neurri zorrotzak ere, funtsean mendebaldeko herrialdeetara edo, hobeto
esanda, industrializatutako herrialdeetara mugatuta zeuden. Eta alde nabarmenak zeuden.
Beraz, hain deituriko Oxfordeko Neurri zorrotzen Indizean , Alemania beti askoz aurrerago egon da.
Espainian, adibidez, kultura-ekitaldiak inoiz ez ziren debekatu, Espainiako kultura ere Espainiako Konstituzioan jasota baitago.
Eta horrek esan nahi du kontzertuak beti egin behar izan direla, eta jendeak beti izan behar izan duela eskubidea
kontzertu, ekitaldi kultural, museo eta antzekoetara joateko.
Eta uste dut gizarte totalitario bat artea debekatuz bakarrik eraiki daitekeela.
Edo artearako sarbidea debekatzeko saiakerak egiten direnean. Eta hori gertatu da.
Eta horregatik, gure eskaerarik garrantzitsuenetako bat da artea eta kultura berriro inoiz modu honetan debekatu ez
daitezen, eta haietara sarbidea berriro inoiz galarazi ez dadin, azken hiru urteotan bizi izan dugun moduan.
Oso interesgarria.
Eta, noski, hezkuntza. Hezkuntza mugatu egin da.
Ikasleek ezin zuten gehiago eskolara joan.
Eta hain deitutako urrutiko ikasketa ez zen gauzatu, edo, funtsean, ezin izan zen gauzatu.
Eskolaz: Eskolaren funtsezkoena da jendea elkartzea, gailu baten edo makina baten aurrean
eserita hezkuntza motaren bat xurgatzea baino.
Baina baita elkartze hau ere, pertsona arteko elkarreragina.
Eta halako zerbait berriro inoiz debekatu ez dadin. Berriro inoiz gertatu ez dadin.
Eta horren zati bat egia-komisio hau izatea da, non, adibidez, eskolako haurrek garai hartan benetan nola sentitu ziren eta
gaur egun nola sentitzen diren deskriba dezaketen, gizarteari argiago geratzeko: berriro inoiz ez dugu halakorik egin behar!
Bai, oso interesgarria. Zoragarria.
Hori ere giltzarri da iragana onartzeko eta etorkizuneko krimen gehiago saihesteko, eta, gainera, orain
sortu beharreko egia-komisio horien parte bat ere bada.
Eta uste dut gaurko gure elkarrizketa, gai honi buruzko gure gaurko solasaldia, baita
publikoarentzat ere informazio garrantzitsua dela.
Horrelako zerbait ezarri beharko litzatekeela, eta jendeak jakin dezan erabat beharrezkoa dela.
Bai, hori izan behar da mezua. Pandemiako garaia lelo honekin nabarmendu zen: arau hauek ez direla zalantzan jarri behar.
Eta horri aurka gaude – hemen nire kamisetan ikus dezakezun bezala: Askatasuna 'ez'arekin
hasten da – arauak beti zalantzan jarri behar dira.
Beti esan behar duzu ez. Askatasuna da norbaitek ondorio negatiborik beldurrik gabe ez esan ahal izatea. Izan
ere, denek gai izan behar dute hori beren kabuz egiteko.
Eta jendeak ikasi behar du orain arte uste izan duen baino askoz indar handiagoa duela.
Jendeak sinpleki uste du guk gure ordezkariei boterea ematen diegula, eta haiek gauza egokia egingo dutela.
Eta halako desinformazioak agertzen direnean, halako bultzada-estrategiek agertzen direnean, halako шок-estrategiek
agertzen direnean, jendeak itsu jarraitzen du eta gauzak aldatzeko benetan duten indarra ere ez du konturatzen.
Koronabirusaren pandemian ikusi dugu jendeak benetan eragin dezakeela politikan eta gizarte-baldintzak aldatu ditzakeela
manifestazioen bidez, hala nola asteleheneroko manifestazioetan.
Eta egia-komisio hauek ere herritarrei argi uzteko balio egin beharko lukete estatu bat beti herritarren
gainean eraikia dagoela, eta herritarrek benetan boterea eskuan dutela, salbu eta beraiek uzten badute.
Eta horrek esan nahi du zure buruari leial izatea eta, zerbait gaizki dagoela ohartzean, ezetz esatea eta
esatea: "Ez naiz horrekin bat egingo, ez dut hori egingo."
Hori mezu garrantzitsua da. Eta, noski, hori egia-komisio hauek ere indartu dezakete.
Eta argi dago gobernu batek, orain boterea duten estatuaren ordezkariek, naturalki ez dutela halakorik nahi.
Ordezkarientzat arrisku handiena da jendeak konturatzea benetan hau egin beharrik ez dugula.
Ez dugu hemen egiten diguzun hori bete beharrik.
Eta hori izan beharko litzateke mezua. Mezua, egiaz, hau izan beharko litzateke:
Estatu batek funtzionatzen du, estatu horretako herritarrek beren boterea eta aukerak kontziente
dituztenean eta aukera horiek baliatzen dituztenean.
Eta hori ere sartuta dago, gainera, agian gure gizarte-txostenaren zati gisa, gure
aurkeztu genuen txosten paraleloaren barruan...
Agian ohartu zinen bezala, indibidualki betearaz daitezkeen giza eskubideak etikaren
kontzeptuarekin ordezkatzeko saiakerak egin dira.
Etika hitza ez erabiltzeko oso kontu handiz ibili behar dugu.
Etika batzordeak daude, eta batzorde horiek bat-batean agindu dute zer egin dezakezun eta zer
ezin duzun egin, eta zer den zuzena eta zer oker.
Guretzako zer den zuzena eta zer den okerra Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalean eta bi hitzarmen hauetan ezarrita dago.
Hau da, nik ditudan giza eskubide indibidualak: bizitzeko eskubidea dut.
Nire bizitza askatasunez bizitzeko eskubidea dut.
Bildu ahal izateko eskubidea dut. Jabetzak izateko eskubidea dut.
Nahi dudan lana bilatzeko eskubidea dut.
Nire seme-alabak nahi dudan moduan hezteko eskubidea dut, eta abar.
Haurriek, noski, kolperik jaso ez izateko eskubidea dute. Hauek guztiak banakako eskubideak dira.
Eta behar izanez gero, banako eskubide hauek hainbat erakunderen aurrean eta estatuaren aurka ere aldarrika eta eskatu ditzaket.
Etika zerbait kolektiboa da. Etika bat-batean deskribapena bihurtzen da – bai, estatuaren arauei men egitea
zuzena da, izan ere, horrela denok hobeto gaude, eta abar.
Eta bat-batean hezkuntzarako, lanerako, oraintxe aipatu ditudan gauza guztietarako eta, bereziki, nire
duintasunerako eskubide indibidualak bazterrean geratzen dira.
Eta horregatik esan dugu, eta txosten honetan ere eskaera bat da, ezin ditugula giza eskubideak,
banakako giza eskubideak, etikarekin ordezkatu.
Bai, esan iezadazu, etika zalantzagarri baten bidez, non bat-batean banako eskubideak edo giza
duintasuna azken finean negoziagarri bihurtzen diren.
Bat-batean, bai, zehazki.
Ondo. Uste dut horrek zure buruan duzun guztia laburbiltzen duela.
Elkarrekin lanean jarraituko dugu. Zure lanari buruzko txostenak ematen jarraituko dugu ere.
Berriro ere, eskerrik asko, eskerrik asko elkarrizketa honetarako denbora hartzeagatik.
Bai, eskerrik asko hemen egoteko aukera emateagatik.
Kla.TV bideo bat partekatzen duzun bakoitzean, hedabideen gezurrak eta gerra-sustapena
agerian uzteko ekarpen esanguratsu bat egiten duzu.
Gizateria ezin da gehiago iluntasunean utzi.