۱۲۳۴۳۲۱ امروز مایلم از یک مهمان ویژه در استودیوی خود استقبال کنم.
او فردی بسیار ویژه است، در چشم من قهرمان است.
در تاریک‌ترین و جدیدترین گذشته‌ی این همه‌گیری ویروس کرونا، زمانی که ما درگیر حملات هراس بودیم، زمانی که مجبور به تحمل محدودیت‌های
بی‌پایان بودیم، زمانی که هر چیزی برای ما ممنوع شده بود، او «مرکز تحقیق، روشن‌سازی، پیگرد
قانونی و پیشگیری از جنایات علیه بشریت» را تأسیس کرد.
وقتی الزام واکسیناسیون مبتنی بر مرکز درمانی اعمال شد و فشار مضاعفی را به بار آورد، او در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳ حدود ۶۰۰ شکایت
کیفری را به دفتر دادستانی عمومی فدرال در کارلسروهه ارائه کرد.
شعار او این بود: دولت نباید هیچ‌کس را بکشد.
این اتفاق در چارچوب این واکسیناسیون آزمایشی به اصطلاح علیه ویروس کرونا رخ داد که عوارض جانبی زیادی از جمله مرگ داشت.
شعار او: نباید به دولت اجازه داد این کار را انجام دهد. ما هرگز به دولت اجازه انجام چنین کاری را نداده‌ایم.
این قهرمان که از کشور ما و از کل بشریت دفاع کرد، اغلب در تظاهرات در کنار مایکل بال‌ویگ دیده می‌شد.
او همچنین در طول مذاکرات و جلسات دادگاه مایکل بال‌ویگ از او حمایت حقوقی کرد و مایلم
امروز به وکیل رالف لودویگ خوشامد گرمی عرض کنم.
بله، سلام، از اینکه به من اجازه دادید اینجا باشم سپاسگزارم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آقای لودویگ، ZAAVV، این مرکز آموزش و تعقیب قانونی و پیشگیری از جنایات علیه بشریت، همین‌الان گزارشی
به سازمان ملل متحد – هیچ‌کس جز سازمان ملل متحد – نوشته است.
https://www.zaavv.com/de-de/uno
چرا برای سازمان غیردولتی شما، ZAAVV، ضروری بود؟
بله، خب، ما اعلامیه جهانی حقوق بشر را در سال ۱۹۴۸ تصویب کردیم.
بر اساس تجربیات جنگ جهانی دوم و دوران نازی‌ها، حقوق بشر جهانی به‌عنوان حقوق فردی معرفی شدند.
و پس از اعلامیه جهانی حقوق بشر، دو پیمان دیگر نیز وجود داشت.
اولاً، پیمان مدنی وجود دارد که به حقوق مدنی و شهروندی می‌پردازد، و ثانیاً، پیمان اجتماعی وجود
دارد که حقوق فردی بشر را بیشتر مشخص و روشن می‌سازد.
و در خصوص این پیمان اجتماعی توافق شده است که از دههٔ ۲۰۰۰ به بعد، کشورها باید هر پنج سال یک‌بار
گزارش اجتماعی موسوم به «گزارش اجتماعی» را ارائه دهند.
این بدان معناست که ایالات یک گزارش ایالتی ارائه می‌دهند.
آنها اساساً باید گزارشی درباره وضعیت حقوق بشر که در این پیمان اجتماعی تعریف شده است، ارائه دهند.
این‌ها شامل، برای مثال، حقوق کارگری، برابری، حقوق بهداشتی و فرهنگی می‌شوند.
کشورهای جهان باید به‌طور منظم در مورد این حقوق و وضعیت در کشورهای خود گزارش دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ در مقابل سازمان ملل؟
به سازمان ملل. این کمیته اجتماعی سازمان ملل است که این کار را انجام می‌دهد.
پس این یک زیرسازمان یا زیرگروه سازمان ملل متحد است.
و سپس، هر پنج سال یک‌بار، وضعیت فعلی باید گزارش شود، به اصطلاح.
وضعیت اینجا از نظر دستمزدها، برابری و مراقبت‌های بهداشتی چگونه است؟
آیا خدمات بهداشتی و درمانی پایه‌ای وجود دارد، یا مردم صرفاً بهترین مراقبت ممکن را دریافت می‌کنند؟
حقوق فرهنگی چه می‌شود؟ زیرا حقوق فرهنگی نیز حقوق بشر فردی هستند.
و سازمان‌های غیردولتی، از جمله افراد، می‌توانند پس از انتشار این گزارش‌ها، آنچه را که
گزارش سایه‌ای یا موازی نامیده می‌شود، ارائه دهند.
این بدان معناست که شما گزارشی را به سازمان ملل متحد ارائه می‌دهید و می‌گویید:
خب، دولت در مورد همه دستاوردهایش گزارش بسیار خوبی ارائه کرده است، اما بسیاری از موارد را فراموش کرده است.
به‌ویژه فراموش کردن چیزهایی که او انجام نداده یا حتی ممکن است در نقض حقوق بشر انجام داده باشد.
برای این منظور، از سازمان‌های غیردولتی خواسته می‌شود تا گزارشی موسوم به گزارش سایه‌ای یا موازی را تا تاریخ معین ارائه دهند.
این کاری بود که ما به‌عنوان ZAAVV انجام دادیم. و اکنون، در ۱۸ سپتامبر...
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ببخشید – دقیقاً دربارهٔ این دورهٔ ویروس کرونا؟
گزارش فعلی، گزارش کشوری جمهوری فدرال آلمان، دورهٔ زمانی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ را در بر می‌گیرد.
پس چگونه حقوق اجتماعی در آلمان، یعنی حقوقی که همین‌الان فهرست کردم، در این دوره حفظ شدند.
و این دوره با همه‌گیری ویروس کرونا مصادف شد.
و این بدان معناست که در گزارش کشوری، جمهوری فدرال آلمان به نحوی گزارش اقدامات خود را که بین
سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ انجام داده بود، فراموش کرده است.
و اکنون از ما به‌عنوان سازمان‌های غیردولتی خواسته شده است که فهرستی موسوم به «فهرست مسائل» تهیه کنیم… – به عبارت دیگر، از ما
خواسته شده است بگوییم چه مواردی در این گزارش گنجانده نشده‌اند.
چه شکاف‌هایی وجود دارد؟ چه چیزهایی را فراموش کرده‌اند؟
و ما در ZAAVV این را وظیفه خود دانستیم و گفتیم:
خب، اگر خود دولت فدرال گزارش ندهد که دانش‌آموزان به دلیل عدم اجازه رفتن به مدرسه، به دلیل اجبار به ماسک‌زدن
در مدرسه، آزمایش‌های مداوم و غیره دچار تروما شده‌اند، آنگاه ما باید در مورد این تروما گزارش دهیم.
اگر دولت فدرال از افشای اینکه مداخلات پزشکی را بدون توجه به استانداردهای پزشکی، برای مثال این واکسیناسیون اجباری، بر مردم
انجام داده است خودداری کند، ما باید این موضوع را مطرح کنیم.
بله، اگر دولت فدرال فراموش کند که اقداماتی که انجام داده اساساً مبتنی بر ترغیب و درمان شوک است که نقض
حقوق بشر محسوب می‌شود، ما باید در این‌باره گزارش دهیم.
بله، اگر دولت فدرال فراموش کند که بدون هیچ توجیه علمی، یعنی توصیه‌ی واکسیناسیون با واکسن mRNA، به زنان باردار برای
واکسیناسیون اجازه می‌دهد، ما باید در این مورد گزارش دهیم.
و این همان چیزی است که در گزارش موازی خود نوشتیم.
یا، برای مثال، حقوق فرهنگی، با توجه به اینکه بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳، فرهنگ در آلمان عملاً از بین رفت، و از یک
مقطع به بعد، تنها کسانی که واکسینه شده بودند اجازه داشتند در کنسرت‌ها شرکت کنند یا به سینما بروند.
اگر دولت فدرال در این دوره در گزارش‌دهی درباره این نقض حقوق بشر کوتاهی کند، ما باید این کار را
انجام دهیم. و این همان کاری است که ما انجام داده‌ایم.
این موضوع سپس در ۱۸ سپتامبر در ژنو با نمایندگان دولت فدرال و نمایندگان سازمان ملل متحد مورد بحث قرار خواهد گرفت.
باورنکردنی است که سیاستمداران ما در گزارش‌شان درباره این محدودیت‌های واقعاً رسواکننده، درباره این نقض‌های گسترده – واقعاً
– حقوق بشر و همچنین، چگونه بگویم، درباره ترومایی که از مجبور شدن کودکان به راه رفتن با ماسک به وجود آمده،
کاملاً سکوت کرده‌اند. هیچ‌کدام از این موارد ذکر نشده؟
هیچ‌یک از این موارد ذکر نشده است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ باورنکردنی.
دقیقاً، می‌توان گفت: خب، به دلیل وضعیت همه‌گیری و ماهیت خطرناک این ویروس، ما در این دوره حقوق زیر را تا حد زیر محدود کرده‌ایم.
می‌شد این را گفت. اما دولت فدرال حتی تلاش نکرد اقداماتی را که انجام داده بود توجیه
کند؛ در عوض، آن‌ها را کاملاً زیر فرش جارو کرد.
آنها اصلاً در این مورد گزارشی ندادند. یک پاورقی وجود دارد که می‌گوید در حال حاضر مشکلی با
تعداد زیادی از دانش‌آموزان آسیب‌دیده وجود دارد.
و در این پاورقی سپس به گزارش دیگری ارجاع می‌دهد که آن گزارش نیز پاورقی دیگری دارد و در آن
آمده است که ممکن است به دلیل این اقدامات باشد.
اما در اصل همین بود. وگرنه – درباره واکسیناسیون اجباری، درباره آسیب‌های واکسن، درباره مرگ‌ومیرهای ناشی از واکسن، درباره اقدامات
ترغیبی و شوک‌درمانی، درباره محدودیت‌های فرهنگی، درباره همه چیزهایی که ما از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳
تجربه کردیم – حتی یک کلمه هم حرفی زده نشد، هیچ.
در عوض، دولت فدرال در واقع خود را به‌خاطر موفقیت در معرفی زبان بی‌جنسیتی و جلوگیری از تبعیض ستایش می‌کند، زیرا اکنون
افرادی که جنسیت خود را متفاوت از آنچه در بدو تولد ثبت شده می‌بینند، فرصت دارند جنسیت خود را تغییر دهند و غیره.
این‌ها موفقیت‌ها یا رویدادهای قابل توجه از دوره بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ بودند.
در گزارش کشور جمهوری فدرال آلمان، هیچ چیز دیگری ذکر نشده است.
بله، باورنکردنی است. و حالا در تاریخ هجدهم جلسه‌ای برگزار می‌شود، اگر درست فهمیده باشم –
توسط خود سازمان ملل، توسط این کمیته اجتماعی؟
دقیقاً، این فرایند شامل دولت‌ها می‌شود، همه دولت‌های عضو سازمان ملل که در این موضوع دخیل
هستند و این پیمان اجتماعی را تصویب کرده‌اند.
آنها در مورد این حوزه‌های مختلف گزارش می‌دهند.
سپس سازمان‌های غیردولتی مهلت دارند و زمان دارند – در این مورد تا ۳۰ ژوئن.
در سی‌ام ژوئن، فکر می‌کنم آن را در بیست‌وهشتم تحویل دادیم.
پس تا سی‌ام ژوئن می‌توانید این گزارش به‌اصطلاح موازی را ارائه کنید، جایی که به گزارش دولت فدرال، یعنی دولت، نگاه می‌کنید و
سپس به‌عنوان یک سازمان غیردولتی همه موارد ناقص را مشخص می‌کنید.
حدود ۲۰ سازمان غیردولتی از آلمان گزارش‌های موازی خود را ارائه کردند.
هیچ‌کدام از بقیه هم صحبتی در مورد ویروس کرونا ندارند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ باورنکردنی.
بنابراین این حس به شما دست می‌دهد که این‌ها اساساً همگی سازمان‌های غیردولتی تأمین‌شده توسط دولت هستند، یعنی آشکارا
بیشتر شبیه تشویق‌کننده‌ها تا سازمان‌های انتقادی حقوق بشر.
و آن‌ها آن را تا آن تاریخ تحویل می‌دهند. ما هم همین کار را کردیم.
و سپس، در یک دورهٔ زمانی معین – که به باور من از پایان ماه اوت تا سوم اکتبر است – یک جلسه توجیهی
پیش از کمیته اجتماعی سازمان ملل برگزار خواهد شد.
این یعنی ما تا حدودی در یک تالار بزرگ هستیم، اما این تالار مسدود است. هیچ چیزی به دنیای بیرون منتقل نمی‌شود.
و سپس آن‌ها دربارهٔ این مسائل گزارش می‌دهند که سازمان‌های غیردولتی، به اصطلاح، مطرح می‌کنند
و می‌پرسند هنوز در کجا جای پیشرفت وجود دارد.
و سپس فهرستی موسوم به فهرست مسائل تهیه می‌شود.
این بدان معناست که سازمان ملل اکنون عملاً به دولت فدرال تکالیفی برای انجام در آینده
درباره آنچه باید تغییر دهد و بهبود بخشد، می‌دهد.
و سپس در پنج سال آینده، دوباره بررسی خواهند کرد: آیا آنها از آن پیروی کرده‌اند؟
آیا آنها وضعیت حقوق بشر را بهبود بخشیده‌اند یا خیر؟
پس اگر درست متوجه شده باشم، آقای لودویگ، ZAAVV عملاً تنها سازمانی بود که انتقاد را مطرح کرد؟
خب، درست همان‌طور که در دوران همه‌گیری ویروس کرونا بود.
تنها تعداد کمی منتقد وجود داشتند، افرادی که آن را نقد می‌کردند.
تقریباً همه معتقد بودند که ما با یک همه‌گیری جدی روبرو هستیم.
و وقتی یک همه‌گیری جدی رخ می‌دهد، مجبوریم کورکورانه از دولت پیروی کنیم. به عبارت دیگر، باید مطیع باشیم.
این قوانین نباید مورد سؤال قرار گیرند؛ آن شعار آن زمان بود. آیا باید از آن اطاعت کرد؟
و بله، همه همچنان همین کار را می‌کنند. بنابراین ما هنوز در این روایت گیر کرده‌ایم.
و بخش کلیدی گزارش موازی ما این است که ما بسیار، بسیار واضح تشریح کرده‌ایم که چگونه از این استراتژی شوک استفاده شده است.
مردم شوکه شده‌اند و این شوک هنوز هم تأثیر دارد.
و یکی از مطالبات – ما در این گزارش نیز مطالباتی داریم؛ مجاز است مطالباتی مطرح کنیم که باید اجرا شوند.
و یکی از مطالبات ما این است که تاکتیک‌های شوک ممنوع شود، و سازمان ملل متحد به‌طور مؤثر اعلام کند که تاکتیک‌های شوک
همواره به‌عنوان نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریت محسوب خواهند شد.
وقتی دولت از تاکتیک‌های شوک استفاده می‌کند، که در اینجا نیز چنین بود، شعار این است:
پدربزرگ و مادربزرگت اگر از قوانین پیروی نکنی، خیلی خجالت‌زده خواهند شد. سپس نوبت بچه‌ها بود و به همین ترتیب.
پس وقتی دولت مردم را شوکه می‌کند، مانند این تصاویر از چین، تصویر برگامو که در تاریخ به عنوان تصاویر برگامو ثبت شده است، ادعا می‌کند
که اگر از این قوانین پیروی نکنید، بسیاری از مردم خواهند مرد.
سپس پدربزرگ و مادربزرگ خواهند مرد، سپس یکی به‌طور دردناک خفه خواهد شد و غیره.
همهٔ این‌ها یک استراتژی شوک است. و وقتی دولت از این استراتژی شوک بر شهروندانش استفاده می‌کند، که به آن «نودجینگ» می‌گویند، تا
آن‌ها را به سمت خاصی سوق دهد، طبیعتاً مردم از آن پیروی می‌کنند.
و همان‌طور که می‌دانیم، این واکنش در مغز ایجاد می‌شود که باعث می‌شود مردم ناگهان مطیع شوند و تا حدودی دست از پرسش اقدامات
مهم بردارند و، همان‌طور که دیده‌ایم، شروع به آزار منتقدان کنند.
خب، ما چه چیزهایی را پشت سر گذاشته‌ایم، با جستجوهای خانه، جرم‌انگاری و غیره، و
همچنین با جرم‌انگاری عمومی در رسانه‌ها و غیره.
و این به‌خاطر این استراتژی شوک است. و ما باید آن را ممنوع کنیم.
ما باید اطمینان حاصل کنیم که دیگر به دولت اجازه داده نشود که به این شکل در جمعیت تأثیر بگذارد.
و چه احتمالاتی وجود دارد که دولت در این زمینه تغییر کند؟
خب دقیقاً چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا او شاید فهرستی از اقدامات دریافت کند که جزئیات آنچه باید در آینده
تغییر دهد را توضیح می‌دهد؟ یا در عمل چگونه کار خواهد کرد؟
دقیقاً، فهرستی از اقدامات وجود خواهد داشت که این نقاط بحرانی را توصیف می‌کند.
پس ما تا کنون دستاوردهای قابل توجهی داشته‌ایم.
ما گزارش موازی را ارسال کرده‌ایم و این گزارش پذیرفته شده است.
این در وب‌سایت سازمان ملل متحد منتشر شده است، ، بنابراین می‌توانید آن را در آنجا مشاهده و مطالعه کنید.
ما به‌عنوان یک سازمان غیردولتی به آنجا دعوت شده‌ایم – به نظر من، تنها سازمان غیردولتی
در آلمان که برای حقوق بشر فردی فعالیت می‌کند.
واضح است که بقیه این کار را انجام نمی‌دهند.
ما در این اتاق توجیه، در این تالار خواهیم بود، جایی که در آن بحث خواهد شد.
این بدان معناست که دولت فدرال، به اصطلاح، با نکات ما مواجه خواهد شد.
این شامل، برای مثال، این واقعیت است که (پروفسور دکتر دنیس) رانکورت در واقع در یک مطالعه نشان داد که تا
پایان سال ۲۰۲۲، ۱۷ میلیون نفر در سراسر جهان بر اثر واکسیناسیون جان خود را از دست خواهند داد.
این یک نکتهٔ مهم است که باید بگوییم:
چیزی اینجا وارد شده است، حتی با زور، که به‌طور اثبات‌شده باعث مرگ ۱۷ میلیون نفر در سراسر جهان شده است.
منظورم این است که ۱۷ میلیون نفر – در تاریخ چه زمانی ۱۷ میلیون نفر بر اثر اقدامات دولت جان
باخته‌اند؟ بله، نباید همهٔ این‌ها را فراموش کنیم.
و این یعنی ما به آنجا رسیده‌ایم. در آنجا شناخته می‌شویم.
ما می‌توانیم بینش‌های خود را ارائه دهیم. و این بخش دیگری از معما در فرایند روشن‌سازی و بازارزیابی است.
بله، بنابراین ما آن را تبلیغ می‌کنیم، از جمله از طریق وب‌سایت سازمان ملل متحد.
نکات ما که همگی به‌طور علمی مستند شده‌اند، باید مدنظر قرار گیرند.
شما باید این موضوع را با ما در میان بگذارید. و در مقطعی دیگر، دیگر نمی‌توانید آن‌ها را نادیده بگیرید.
و تو گفتی: «دولت نباید هیچ‌کس را بکشد.»
من هنوز یک جمله دوم برای اضافه کردن دارم:
جنایات علیه بشریت یا جنایات علیه انسانیت مشمول هیچ‌گونه مرور زمان نمی‌شوند.
پس کاری که الان انجام می‌دهیم مرحله بعدی است.
ما شکایت کیفری مطرح کرده بودیم. آن‌ها البته رد شدند.
ما فرض کرده بودیم که چنین است، اما این همچنین یک گام ضروری است تا بتوانیم در لاهه شکایت کیفری مطرح کنیم.
اکنون در حال بررسی مجدد علمی و سیاسی و مستندسازی این موضوع هستیم که این اقدامات صورت گرفته‌اند و پیامدهایی داشته‌اند.
و این گام بعدی خواهد بود: پیگرد قانونی این اقدامات و پاسخگو کردن کسانی که آن‌ها را معرفی کردند.
پس ما همیشه یک قدم فراتر می‌رویم. این هم بخشی از ماجراست.
باور کردنش واقعاً سخت است.
بنابراین، گزارش دولت ما به عنوان مثال به صورتجلسه‌های طبقه‌بندی‌شده‌ی منتشرشده از مؤسسه رابرت کوخ
اشاره‌ای نکرد، که در آن‌ها آمده بود هرگز هیچ ضرورت پزشکی برای این اقدامات وجود نداشته است.
پس این کاملاً با انگیزه سیاسی است، چون اصلاً به آن اشاره‌ای نشده است.
صرفاً این واقعیت که پروتکل‌های رابرت کوخ باید از طریق اقدام قانونی به‌دست می‌آمد، این که دولت خودجوش نگفت:
«ببینید، این گزارش ماست، آن زمان چگونه فکر می‌کردیم، چگونه عمل کردیم، در چه وضعیتی بودیم.»
و پس از آنکه پاک شدند، همگی سیاه شدند.
آن‌هایی که ما از آن‌ها باخبر هستیم، پروتکل‌های رابرت کوخ، فاش شده‌اند.
بله، همان‌هایی که منتشر نشده‌اند و ما می‌توانیم واقعاً بفهمیم چه اتفاقی افتاده است. و این
دقیقاً چیزی نیست که بتوان به آن افتخار کرد.
می‌توانید ببینید که... همیشه به ما گفته می‌شد: علم را دنبال کنید، به علم اعتماد کنید!
پروتکل‌های RKI نیز اندکی از اعتماد را اینجا بازگردانده‌اند، یعنی:
در واقع به علم اعتماد کنید، زیرا علم گفتمان است، تناقض است، بحث است.
و این دقیقاً همان چیزی است که در RKI رخ داد.
و سپس از نظر سیاسی تصمیم گرفته شد که این اختلاف، اختلاف علمی و یافته‌های علمی، اجرا نشود، بلکه به جای آن اقدامات سیاسی اتخاذ شد.
ما همچنین این را در ... می‌بینیم. بخشی از این گزارش درباره نحوه عملکرد STIKO، کمیته دائمی واکسیناسیون، است.
کمیته دائمی واکسیناسیون در واقع کمیته‌ای متشکل از اساتیدی است که می‌خواهند جایگاه یا اعتباری خاص به رزومه‌های خود اضافه کنند.
ما بخشی از این کمیته دائمی واکسیناسیون هستیم، اما این کمیته کاملاً تحت سلطه سیاسی است و در نهایت تصمیمات بر اساس یافته‌های
علمی اتخاذ نمی‌شوند، بلکه بر اساس یافته‌های سیاسی اتخاذ می‌شوند.
و این همان چیزی است که پروتکل‌های RKI آشکار کردند.
و البته دولت فدرال نمی‌خواهد چنین چیزی در چنین گزارشی بیاید، زیرا در آن صورت آشکار خواهد شد که این نقض حقوق بشر حتی از
روی نیت خیر نبوده، بلکه در واقع ناشی از باور سیاسی بوده است.
خب، از دیدگاه شهروندان، در حال حاضر اوضاع همین‌طور است.
دولت دارد تمام این گذشته‌ها را زیر فرش جارو می‌کند.
از میان سازمان‌های دولتی و غیردولتی، بیایید بگوییم از بیست سازمانی که گزارش‌های خود را ارائه می‌کنند،
تنها یکی است که پا پیش گذاشته و گفته: «نه این‌طور!»
یک جرم رخ داده است. در اصل – بگذارید این‌طور بگویم – مثل مبارزهٔ داوود با جالوت است، مگه نه؟
اکثریت قاطع آرای مخالف، یا مواردی که باید برای عبور از آن‌ها تلاش کنید.
یک شهروند مثل من چگونه می‌تواند از کار شما حمایت کند تا وزن پیدا کند و آگاهی بیشتری نسبت به ضرورت
این بازنگری و پیشگیری از وقوع جرایم بیشتر ایجاد شود؟
خب، اول از همه، می‌توانید با عضویت در بخش پشتیبانی از ما حمایت کنید.
پس ما اعضای حامی زیادی داریم. ما ZAAVV را به‌عنوان یک مرکز تأسیس کرده‌ایم.
یک انجمن حمایتی وجود دارد که می‌توانید عضو حامی آن شوید و، به باور من، با کمک مالی ماهانه
از ده یورو به بعد در این فعالیت مشارکت کنید.
چون، البته، هزینه‌ها همیشه متحمل می‌شوند.
بنابراین، برای مثال، سفر به ژنو و اقامت در آنجا هزینه دارد.
تهیه گزارشی مانند این که تکمیل آن بیش از نیم سال به طول انجامید و مستلزم جلسات مکرر،
مشورت با کارشناسان و غیره بود، هزینه هم دارد.
پس یکی از امکانات این است که شما می‌توانید در واقع از آن از طریق حمایت مالی و عضویت حامیانه پشتیبانی کنید.
در غیر این صورت، ما همچنین فرصت‌هایی برای همکاری داریم.
پس ما کمیته‌های مختلفی داریم، سازمان‌های مختلفی داریم.
پس ما در واقع در این ZAAVV روی چهار زیرمنطقه کار می‌کنیم.
شما قبلاً به آن اشاره کردید: تحقیق، بازارزش‌یابی، تعقیب قانونی و پیشگیری.
ما برای هر یک از این حوزه‌ها زیرسازمان‌هایی داریم که در زمینه‌های مختلف فعالیت می‌کنند.
پس، برای مثال، ایجاد بروشور، کارت‌پستال، اطلاعات، بیانیه‌های مطبوعاتی و غیره.
ما این فرصت را داریم که این را در وب‌سایت ZAAVV ببینیم: می‌توانید تجربیات خود را در آنجا شرح دهید.
شما اساساً می‌توانید خودتان موارد را گزارش کنید؛ چیزهایی که خودتان تجربه کرده‌اید – چه در تظاهرات مورد آزار
قرار گرفته باشید یا اجازه ورود به کنسرت را نداشته باشید.
تمام این مواردی که خودتان تجربه کرده‌اید را می‌توانید با استفاده از فرم ثبت‌نام در آنجا گزارش کنید.
چون اگر به لاهه بروید... در لاهه قبلاً یک شکایت کیفری ثبت شده است که دو مدافع حقوق بشر، که اساساً
گزارش را همراه با من نوشته‌اند، آن را ثبت کرده‌اند.
یک شماره پرونده وجود دارد، در لاهه قبلاً یک شکایت کیفری ثبت شده است و ما همچنان اطلاعات بیشتری ارائه می‌دهیم.
این بدان معناست که هرگاه موارد جدیدی داشته باشیم، هرگاه قربانیان بیشتری از واکسن داشته باشیم، هرگاه خسارات جانبی و
امثال آن رخ دهد، لاهه همیشه باید بار اصلی را به دوش بکشد.
این بدان معناست که لاهه به اطلاعات زیادی نیاز خواهد داشت و شما می‌توانید آن را در اختیار ما قرار دهید.
پس می‌توانید اطلاعات را به ZAAVV بدهید و مدارک را برای ما ارسال کنید.
ما اکنون یک سیستم سرور فوق‌العاده داریم که می‌توانید ویدیوها و اسناد را ارسال کنید.
لطفاً هر آنچه را در طول همه‌گیری ویروس کرونا تجربه کرده‌اید برای ZAAVV ارسال کنید. برای اطلاع از نحوه انجام
این کار، به وب‌سایت ZAAVV (www.zaavv.com) مراجعه کنید.
به‌سادگی آیتم‌ها را در آنجا آپلود کنید، فایل‌ها را آپلود کنید یا آن‌ها را از طریق ایمیل ارسال کنید. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
و همان‌طور که گفتیم، ما یک سیستم مستندسازی داریم که همه‌چیز را خوانا می‌کند. هر ویدئو بلافاصله رونویسی می‌شود.
این بدان معناست که ما می‌توانیم از یک قابلیت جستجو استفاده کنیم، بنابراین وکلا و دانشگاهیان می‌توانند از هم‌اکنون در میان حجم عظیمی
از رویدادهای رخ‌داده در طول همه‌گیری ویروس کرونا جستجو کنند.
ویدیوها، همان‌طور که گفتم، اسناد، فایل‌ها، اطلاعات و البته تمام آن نامه‌های استراتژی تحریک‌آمیز و شوک‌دار.
تمام این موارد جمع‌آوری، مستندسازی و در یک خط زمانی قرار داده می‌شوند تا بتوانیم آن‌ها را برای نسل‌های آینده
پردازش کرده و برای تحلیل‌های علمی در دسترس قرار دهیم.
و این یعنی ما می‌توانیم تمام تجربیات خودمان را داشته باشیم.
برای مثال، من یک‌بار درخواست کمک کردم. هر کسی، از جمله شما، می‌تواند این کار را انجام دهد.
بسیار مهم است که با تلفن همراه خود ویدیو ضبط کنید. امروزه همه یک تلفن همراه دارند.
تلفن همراه خود را جلوی خود قرار دهید، یک ویدیو ضبط کنید یا داستان خود را از آنچه بین سال‌های
۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ تجربه کرده‌اید برای کسی تعریف کنید.
این موضوع بسیار مهم است، زیرا در غیر این صورت تاریخ شفاهی ما محدود به آنچه رسانه‌های جریان اصلی یا
روزنامه‌ها، تلویزیون و غیره گزارش می‌کنند خواهد بود.
ترجیح است که مردم خودشان را (بگویند).
ما این را از دوران ناسیونال سوسیالیسم می‌دانیم – اکنون شاهد حضور تعداد زیادی از سالمندانی هستیم که در آن زمان حضور داشتند
و می‌توانند تجربیات خود را به‌عنوان شاهدان معاصر بازگو کنند.
و اکنون، در دوران مدرن، همه‌ی ما می‌توانیم خود شاهد معاصر باشیم، تنها با فیلم‌برداری، روایت
داستان‌های خود و ارسال آن‌ها به ZAAVV و بارگذاری‌شان.
و هر صدایی به سادگی وزنی دارد در مبارزهٔ شما، در مبارزهٔ مشترک ما برای رسیدگی و پیشگیری از چنین مواردی، و
بالاتر از همه برای اطمینان از اینکه هرگز دوباره رخ ندهند. این نیز به کل ماجرا وزن می‌بخشد.
بله، برای آینده هم همین‌طور. دقیقاً، به هر حال وزن دارد.
پس ما در راستای رسیدن به این هدف کار می‌کنیم – که اتفاقاً یکی از مطالبات بعدی در گزارش موازی ما نیز هست –
که می‌خواهیم یک کمیسیون حقیقت‌یاب به اصطلاح تشکیل شود.
کمیسیون حقیقت چیست؟
کمیسیون حقیقت یک اصطلاح تثبیت‌شده است، حتی در سازمان ملل.
این بدان معناست که در موارد نقض حقوق بشر مانند رواندا یا در آفریقای جنوبی، پس از لغو
آپارتاید، یک کمیسیون موسوم به حقیقت تشکیل شد.
کمیسیون حقیقت به معنای گرد هم آمدن افراد آسیب‌دیده است. اکنون چه چیزی را تجربه می‌کنیم؟
ما کمیته‌های تحقیق، کمیسیون‌های تحقیق و غیره را می‌بینیم.
این بدان معناست که مرتکبان در واقع کنار هم می‌نشینند و درباره آنچه آن زمان رخ داده است صحبت می‌کنند.
قربانی‌ها کجا انجام می‌شوند؟ بله، چند کارشناس به ما خواهند پیوست، اما همین.
اما افرادی که تحت تأثیر قرار گرفته‌اند کجا هستند؟ این اتفاق کجا در حال رخ دادن است؟
زیرا افرادی که تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، این را به‌صورت محلی تجربه کرده‌اند.
و به نظر من، ما در هر حوزه و هر شهرداری به یک کمیسیون حقیقت‌یاب نیاز داریم تا بتوان به گذشته رسیدگی کرد.
در این دوره واقعاً چه اتفاقی افتاد؟ چه کسانی درگیر بودند؟ چه کسانی درگیر بودند و چگونه؟
مقامات بهداشتی شرکت کردند، مدارس شرکت کردند، مدیران مدارس شرکت کردند، کارفرمایان شرکت
کردند، پلیس شرکت کرد، مقامات مجمع شرکت کردند.
همه شرکت کردند و علیه مردم تبعیض قائل شدند، مردمی را که در واقع فقط سؤال‌های انتقادی
می‌پرسیدند: آیا همه‌ی آنچه اینجا می‌شنویم حقیقت دارد؟
و این باید به‌صورت محلی در کمیسیون‌های موسوم به حقیقت‌یاب رخ دهد.
این یعنی که لازم نیست... – همان‌طور که گفتم، کمیته‌های تحقیق و کمیسیون تحقیق همگی خوب و مناسب هستند.
اما ما به کمیسیون‌های محلی نیاز داریم که در آن مرتکبان و قربانیان کنار هم پشت یک میز بنشینند و گفت‌وگو کنند، جایی که آنچه
واقعاً رخ داده است به‌طور کامل بررسی شود و مرتکبان نیز توضیح دهند چرا به انجام آنچه انجام دادند، اقدام کردند.
سپس دوباره به استراتژی شوک، به هل دادن می‌رسیم، جایی که آنها می‌گویند: «ما به همه‌اش باور داشتیم.»
و سپس شما قوانین جدیدی برای هم‌زیستی تدوین می‌کنید و می‌گویید، خب، کجا می‌توانم فایروال‌ها را نصب کنم؟
چگونه می‌توانم مطمئن شوم که چنین چیزی هرگز دوباره اتفاق نیفتد؟
و این کمیسیون‌های حقیقت را چه کسی راه‌اندازی می‌کند؟ چگونه شکل می‌گیرند؟
خب، کمیسیون‌های حقیقت‌یاب می‌توانند به روش‌های مختلف راه‌اندازی شوند.
ما اکنون به سازمان ملل نزدیک می‌شویم و از آن می‌خواهیم که از دولت فدرال درخواست کند، اساساً با این مضمون: بودجه را تأمین کنید.
بنابراین، از نظر اصول، در سطح ایالتی، یعنی در سطح ایالت فدرال یا حتی در سطح فدرال، می‌توان گفت که ما در حال ارائه… –
به جای سرمایه‌گذاری ۱۵ میلیون دلار دیگر برای ترویج دموکراسی…
دقیقاً همین سازمان‌های غیردولتی هستند که بعداً برمی‌خیزند و می‌گویند که در واقع هیچ چیزی برای انتقاد ندارند.
ما از دولت پول می‌گیریم، همه‌چیز بی‌نقص است.
اینکه این ۱۵ میلیون، که اکنون می‌خواهند آن را افزایش دهند، برای ادامه ترویج دموکراسی، این دموکراسی به‌اصطلاح... استفاده نمی‌شوند.
آنچه ترویج می‌شود دموکراسی نیست، بلکه دموکراسی ماست – این دو مفهوم متفاوتی هستند.
مثلاً شما این پول را می‌گیرید و می‌گویید که در اختیار سازمان‌ها یا افرادی قرار خواهد گرفت که در سطح
محلی در حال راه‌اندازی کمیسیون حقیقت‌یابی هستند.
و بعد شما واقعاً آنجا نشسته‌اید و می‌گویید: «باشه، می‌رویم به تالار شهر یا شهرداری، بسته به
اینکه کجا جا باشد.» و همه می‌توانند شرکت کنند.
ما اکنون در حال تدوین یک برنامه هستیم و می‌گوییم: خب، در طول سال‌ها چه تجربیاتی داشته‌ایم؟
من چه چیزی را تجربه کردم؟ آن را چگونه تجربه کردم؟
چه بر سرم آمد؟ چه بر سر فرزندانم آمد؟ چه فشاری را مجبور به تحمل شدم؟
و بعد با هم می‌نشینید، نه به این معنی که بخواهید یکدیگر را قضاوت کنید یا چیزی شبیه آن، بلکه برای اینکه بگویید: بیایید
دربارهٔ آنچه اتفاق افتاده صحبت کنیم. چگونه به این نقطه رسیدیم؟
و سپس فقط با آن رسیدگی خواهد شد. و سپس از آن نتیجه‌گیری خواهد شد.
این یک کمیسیون حقیقت‌یاب خواهد بود. و این کمیسیون سپس تحت نظارت، برای مثال، سازمان ملل متحد برگزار می‌شود که تضمین می‌کند
روند کار به‌طور منصفانه انجام شود و بار دیگر به‌صورت یک‌جانبه و با رویکرد «ما همه چیز را درست انجام دادیم» پیش نرود.
و ZAAVV اکنون در گزارش خود به سازمان ملل پیشنهاد داده است که این کمیسیون‌های حقیقت باید وجود داشته باشند.
ما می‌توانیم مطالباتی مطرح کنیم. ما اساساً می‌توانیم بگوییم اکنون چه می‌خواهیم اتفاق بیفتد.
این شامل تشکیل کمیسیون‌های حقیقت‌یاب می‌شود. همچنین شامل توقف فوری واکسیناسیون‌های mRNA است.
این شامل ممنوعیت Nudging می‌شود. این شامل یک قانون روشن است که فرهنگ هرگز دوباره ممنوع نشود.
فرهنگ همیشه هسته‌ای از مقاومت دارد.
فرهنگ و هنر همواره ایدهٔ آنچه می‌تواند باشد را در خود دارند و بنابراین همیشه عنصری از مقاومت در آن‌ها وجود دارد.
من معتقدم دلیلی برای آن وجود داشت.
فکر می‌کنم شما در ابتدا گفتید که این اقدامات در سراسر جهان اجرا شده‌اند. این درست نیست.
بنابراین این تدابیر، حتی تدابیر شدید، اساساً محدود به کشورهای غربی یا بهتر بگوییم کشورهای
صنعتی‌شده بود. و تفاوت‌های قابل‌توجهی وجود داشت.
بنابراین، در آنچه به اصطلاح «شاخص سخت‌گیری آکسفورد» نامیده می‌شود ، آلمان همواره بسیار جلوتر بوده است.
در اسپانیا، برای مثال، هرگز رویدادهای فرهنگی ممنوع نشدند زیرا فرهنگ در اسپانیا نیز در قانون اساسی اسپانیا گنجانده شده است.
و این بدان معناست که کنسرت‌ها همیشه باید برگزار می‌شدند و مردم همیشه باید حق حضور در
کنسرت‌ها، رویدادهای فرهنگی، موزه‌ها و غیره را داشتند.
و من معتقدم که یک جامعهٔ توتالیتر تنها با ممنوع کردن هنر قابل ساختن است.
یا وقتی تلاش‌هایی برای ممنوع کردن دسترسی به هنر صورت می‌گیرد. و این اتفاق افتاده است.
و به همین دلیل یکی از مهم‌ترین مطالبات ما این است که هنر و فرهنگ هرگز دوباره به این شکل ممنوع نشوند و دسترسی به آن‌ها هرگز دوباره
به شیوه‌ای که در سه سال گذشته تجربه کرده‌ایم، ممنوع نگردد.
بسیار جالب.
و البته آموزش. آموزش محدود شده است.
دانش‌آموزان دیگر نمی‌توانستند به مدرسه بروند.
و این به‌اصطلاح آموزش از راه دور صورت نگرفت، یا اساساً امکان‌پذیر نبود.
دربارهٔ مدرسه: نکتهٔ اصلی مدرسه این است که مردم گرد هم می‌آیند، نه اینکه هر کسی جایی بنشیند پشت یک
دستگاه یا کامپیوتر و صرفاً نوعی آموزش را دریافت کند.
اما این همگرایی و تعامل بین‌فردی نیز هست.
و چیزی شبیه این هرگز نباید دوباره ممنوع شود. هرگز نباید دوباره اتفاق بیفتد.
و این شامل، به‌عنوان یکی از گام‌ها، تشکیل این کمیسیون حقیقت‌یاب است که در آن، برای مثال، دانش‌آموزان بتوانند توصیف کنند در آن زمان
واقعاً چه احساسی داشتند و هنوز هم امروز چه احساسی دارند، تا برای جامعه روشن‌تر شود: ما هرگز نباید دوباره چنین کاری انجام دهیم!
بله، خیلی جالب. فوق‌العاده.
پس این نیز کلیدِ کنار آمدن با گذشته و جلوگیری از وقوع جنایات بیشتر است و همچنین بخشی از این
کمیسیون‌های حقیقت است که اکنون باید تشکیل شوند.
و فکر می‌کنم مصاحبه امروز ما و گفت‌وگوی امروز ما در این موضوع، اطلاعات مهمی است، از جمله برای عموم.
باید چیزی شبیه به این معرفی شود تا مردم بدانند که این کاملاً ضروری است.
بله، این باید پیام باشد. دوره همه‌گیری با شعار «این قوانین نباید مورد سؤال قرار گیرند» مشخص می‌شد.
و ما با آن مخالفت می‌کنیم – همان‌طور که اینجا روی تی‌شرتم می‌بینید: آزادی با «نه» آغاز
می‌شود – قوانین همیشه باید به چالش کشیده شوند.
تو همیشه باید بگویی نه. آزادی زمانی است که کسی بتواند بدون ترس از پیامدهای منفی بگوید نه. چون همه
باید بتوانند این کار را برای خودشان انجام دهند.
و مردم باید بیاموزند که قدرت بسیار بیشتری نسبت به آنچه تاکنون باور داشته‌اند، دارند.
مردم صرفاً باور دارند که ما قدرت را به نمایندگان‌مان واگذار می‌کنیم و آن‌ها کار درست را انجام خواهند داد.
و وقتی چنین اطلاعات نادرستی منتشر می‌شود، وقتی چنین استراتژی‌های ترغیب‌کننده یا استراتژی‌های شوک‌آور به کار گرفته
می‌شوند، مردم صرفاً کورکورانه پیروی می‌کنند و حتی از قدرتی که واقعاً برای تغییر اوضاع دارند، بی‌خبرند.
ما در طول همه‌گیری ویروس کرونا دیده‌ایم که مردم واقعاً می‌توانند از طریق تظاهرات، مانند تظاهرات دوشنبه‌ها،
بر سیاست تأثیر بگذارند و شرایط اجتماعی را تغییر دهند.
و این کمیسیون‌های حقیقت‌یاب باید همچنین به مردم نشان دهند که یک دولت همواره بر پایهٔ مردم بنا می‌شود و در
واقع قدرت در دستان مردم است، مگر آنکه آن را واگذار کنند.
و این یعنی وفادار ماندن به خودت و وقتی متوجه می‌شوی چیزی درست نیست، بگویی نه و بگویی: «من با این
کار همراهی نمی‌کنم، من این کار را انجام نمی‌دهم.»
این پیام مهمی است. و البته این موضوع می‌تواند توسط این کمیسیون‌های حقیقت‌یاب نیز تقویت شود.
و روشن است که یک دولت، نمایندگان یک کشور که اکنون در قدرت هستند، طبیعتاً چنین چیزی را نمی‌خواهند.
زیرا بزرگ‌ترین خطر برای نمایندگان این است که مردم بفهمند ما در واقع مجبور نیستیم این کار را انجام دهیم.
ما مجبور نیستیم از کاری که اینجا به ما می‌گویید انجام دهیم، پیروی کنیم.
و این باید پیام باشد. پیام در واقع باید این باشد:
یک دولت زمانی کارآمد است که مردم آن دولت از قدرت و فرصت‌های خود آگاه باشند و از این فرصت‌ها استفاده کنند.
و این هم، راستی، شاید به‌عنوان بخشی از گزارش اجتماعی ما، گزارش موازی که ارائه کردیم، گنجانده شده است...
همان‌طور که ممکن است متوجه شده باشید، تلاش‌هایی صورت گرفته است تا حقوق فردی بشر که قابل اجرا هستند، با مفهوم اخلاق جایگزین شوند.
ما باید بسیار مراقب باشیم که از اصطلاح اخلاق استفاده نکنیم.
کمیته‌های اخلاق وجود دارند و این کمیته‌ها ناگهان تعیین کرده‌اند که چه کارهایی را می‌توانید انجام دهید و چه کارهایی را
نمی‌توانید انجام دهید و چه چیزی درست است و چه چیزی نادرست.
آنچه درست و نادرست است برای ما در اعلامیه جهانی حقوق بشر و این دو پیمان مقرر شده است.
یعنی حقوق فردیِ بشری که من دارم: من حق دارم بر زندگی‌ام.
من حق دارم آزادانه زندگی کنم.
من حق تجمع دارم. من حق مالکیت دارم.
من حق دارم شغلی را که می‌خواهم جستجو کنم.
من حق دارم فرزندانم را آن‌طور که می‌خواهم بزرگ کنم و غیره.
کودکان، البته، حق دارند که مورد ضرب و شتم قرار نگیرند. این‌ها همه حقوق فردی هستند.
و من همچنین می‌توانم این حقوق فردی را در برابر نهادهای مختلف و در صورت لزوم علیه دولت ادعا و مطالبه کنم.
اخلاق چیزی جمعی است. اخلاق ناگهان به توصیف تبدیل می‌شود – بله، درست است که خود را تسلیم قوانین دولت
کنیم چون در این صورت همهٔ ما بهتر خواهیم بود، و غیره.
و سپس ناگهان حقوق فردی به آموزش، به کار، به همه چیزهایی که همین الان ذکر کردم، و به‌ویژه به کرامت من، نادیده گرفته می‌شوند.
و به همین دلیل گفته‌ایم، و این نیز در این گزارش مطرح شده است، که نباید حقوق بشر، یعنی
حقوق فردی انسان‌ها، را با اخلاق جایگزین کنیم.
بله، به من بگو، از طریق اخلاق مشکوک، که چگونه ناگهان حقوق فردی یا کرامت انسانی قابل مذاکره می‌شوند.
ناگهان، بله، دقیقاً.
خوب. فکر می‌کنم این خلاصه‌ای از همه چیزهایی است که در ذهنت هست.
ما به کار روی این موضوع با هم ادامه خواهیم داد. ما همچنین به گزارش‌دادن دربارهٔ کار شما ادامه خواهیم داد.
بار دیگر، از شما بسیار سپاسگزارم، از شما بسیار سپاسگزارم که برای این مصاحبه وقت گذاشتید.
بله، از اینکه به من اجازه دادید اینجا باشم، بسیار سپاسگزارم.
هر بار که یک ویدیوی Kla.TV را به اشتراک می‌گذارید، سهم قابل توجهی در افشای دروغ‌های رسانه‌ای و جنگ‌افروزی دارید.
انسانیت دیگر نباید در تاریکی باقی بماند.