Sot, do të doja të mirëprisja një mysafir të veçantë në studion tonë.
Ai është një person shumë i veçantë, një hero për mua.
Në kohën më të errët dhe më të fundit të kësaj pandemie koronavirusi, kur ishim të përndjekur nga sulmet e panikut, kur
duhej të përballeshim me kufizime të pafundme, kur na ishin ndaluar të gjitha llojet e gjërave, ai themeloi
"Qendrën për Hetimin, Qartësimin, Ndjekjen Ligjore dhe Parandalimin e Krimeve kundër Njerëzimit".
Kur u prezantua kërkesa për vaksinim të bazuar në qendra, duke shtuar edhe një shtresë tjetër presioni, ai
paraqiti rreth 600 kallëpime penale në Zyrën Federale të Prokurorit Publik në Karlsruhe më 10 dhjetor 2023.
Motoja e tij ishte: Shteti nuk duhet të vrasë askënd.
Kjo ndodhi në kuadër të kësaj të ashtuquajturë vaksinimi eksperimental kundër koronavirusit, i
cili kishte shumë efekte anësore, përfshirë vdekjet.
Motoja e tij: Shtetit nuk duhet t'i lejohet ta bëjë këtë. Ne kurrë nuk e kemi autorizuar shtetin ta bëjë këtë.
Ky hero, i cili u ngrit për vendin tonë, i cili u ngrit për gjithë njerëzimin, shpesh
shihej në demonstrata pranë Michael Ballweg.
Ai gjithashtu i ofroi Michael Ballweg-ut mbështetje ligjore gjatë negociatave dhe seancave gjyqësore të tij, dhe sot do të doja
t'i shprehja një mirëseardhje të ngrohtë avokatit Ralf Ludwig.
Po, përshëndetje, faleminderit që më lejuat të jem këtu.
Zoti Ludwig, ZAAVV, ky qendër për edukim dhe ndjekje ligjore dhe parandalim të krimeve kundër njerëzimit, sapo ka
shkruar një raport për OKB-në – askujt tjetër përveç OKB-së.
https://www.zaavv.com/de-de/uno
Pse ishte e nevojshme për organizatën tuaj joqeveritare, ZAAVV?
Po, mirë, ne miratuam Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut në vitin 1948.
Bazuar në përvojat e Luftës së Dytë Botërore dhe periudhës naziste, të drejtat universale
njerëzore u prezantuan si të drejta individuale.
Dhe pas Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut, pati edhe dy traktate të tjera.
Së pari, ekziston pakti civil, i cili trajton të drejtat civile dhe qytetare, dhe së dyti, ekziston pakti social, i
cili më tej specifikon dhe sqaron të drejtat e individit.
Dhe sa i përket këtij pakti social, është rënë dakord që, duke filluar nga vitet 2000, vendet duhet të
dorëzojnë një të ashtuquajtur raport social çdo pesë vjet.
Kjo do të thotë që shtetet dorëzojnë një raport shtetëror.
Ata duhet thelbësisht të dorëzojnë një raport mbi gjendjen e të drejtave të njeriut, siç përcaktohen në këtë pakt social.
Këto përfshijnë, për shembull, të drejtat e punës, barazinë, të drejtat e shëndetit dhe të drejtat kulturore.
Vendet e botës duhet të raportojnë rregullisht për këto të drejta dhe për situatën në vendet e tyre.
Kundër OKB-së?
Përballë OKB-së. Ky është Komiteti Social i OKB-së që e bën këtë.
Pra, kjo është një nën-organizatë ose një nën-grup i OKB-së.
Dhe pastaj, çdo pesë vjet, duhet të raportohet statusi aktual, për të thënë kështu.
Cila është situata këtu sa i përket pagave, barazisë dhe kujdesit shëndetësor?
A ka kujdes shëndetësor bazik, apo njerëzit thjesht marrin kujdesin më të mirë të mundshëm?
Po për të drejtat kulturore? Sepse të drejtat kulturore janë gjithashtu të drejta të individit.
Dhe organizatat joqeveritare, përfshirë individët, mund të dorëzojnë një raport të ashtuquajtur hije ose
raport paralel sapo këta raporte të jenë publikuar.
Kjo do të thotë që ju dorëzoni një raport në OKB dhe thoni:
Epo, këtu shteti ka raportuar shumë mirë për gjithçka që ka arritur, por ka harruar shumë gjëra.
Në veçanti, harro gjërat që ai nuk i bëri ose që madje mund t'i ketë bërë në shkelje të të drejtave të njeriut.
Për këtë qëllim, organizatat joqeveritare kërkohen të dorëzojnë një raport të ashtuquajtur
hije ose paralel brenda një afati të caktuar.
Kjo është ajo që bëmë si ZAAVV. Dhe tani, më 18 shtator...
Më falni – konkretisht për këtë periudhë të koronavirusit?
Raporti aktual, raporti i vendit për Republikën Federale të Gjermanisë, mbuloi periudhën nga viti 2018 deri në 2023.
Pra, si u mbrojtën të drejtat sociale në Gjermani, dmth. të drejtat që sapo i përmenda, gjatë kësaj periudhe. Dhe
kjo periudhë përkoincionte me pandeminë e koronavirusit.
Dhe kjo do të thotë se në raportin e saj kombëtar, Republika Federale e Gjermanisë në njëfarë mënyre harroi të
raportojë për masat që mori midis viteve 2020 dhe 2023.
Dhe tani ne, si organizata joqeveritare, po na kërkohet të hartojmë një të ashtuquajtur listë
çështjesh... – me fjalë të tjera, po na kërkohet të themi se çfarë nuk përfshihet në këtë raport.
Çfarë boshllëqesh ka? Çfarë kanë harruar?
Dhe ne në ZAAVV e pamë këtë si detyrën tonë dhe thamë:
Mirë, nëse vetë qeveria federale nuk raporton se nxënësit e shkollave janë traumatizuar sepse nuk u lejohej të shkonin në
shkollë, sepse duhej të mbanin maska në shkollë kur ishin atje, testohej vazhdimisht e kështu me radhë,
atëherë ne duhet të raportojmë për këtë traumatizim.
Nëse qeveria federale dështon të zbulojë se ka kryer procedura mjekësore mbi njerëzit pa respektuar standardet mjekësore, për
shembull këtë vaksinim të detyrueshëm, ne duhet ta raportojmë.
Po, nëse qeveria federale harron se masat që ka marrë janë në thelb të bazuara në nxitje dhe terapinë e shokut, e cila është
një shkelje e të drejtave të njeriut, ne duhet ta raportojmë.
Po, nëse qeveria federale harron se lejon një rekomandim për vaksinim të grave shtatzëna pa asnjë
justifikim shkencor, dmth një rekomandim për vaksinim me vaksinën mRNA, ne duhet ta raportojmë.
Dhe kjo është ajo që shkruam në raportin tonë paralel.
Ose, për shembull, të drejtat kulturore, duke pasur parasysh se midis viteve 2020 dhe 2023, kultura në Gjermani praktikisht
pushoi së ekzistuari, dhe se nga një moment e tutje, vetëm të vaksinuarve u lejohej të
merrnin pjesë në koncerte ose të shkonin në kinema.
Nëse qeveria federale dështon të raportojë për këto shkelje të të drejtave të njeriut gjatë kësaj periudhe,
ne duhet ta bëjmë këtë. Dhe pikërisht këtë kemi bërë.
Kjo do të diskutohet më pas më 18 shtator në Gjenevë me përfaqësues të Qeverisë Federale dhe përfaqësues të OKB-së.
Është e pabesueshme që politikanët tanë mbeten plotësisht të heshtur në raportin e tyre për këto kufizime vërtet skandaloze,
për këto shkelje masive – vërtet – të të drejtave të njeriut dhe gjithashtu, si ta them, për traumën që ka
shkaktuar fakti që fëmijët janë detyruar të lëvizin me maska. Asgjë nga kjo nuk është përmendur?
Asgjë nga kjo nuk është përmendur.
E pabesueshme.
Saktësisht, mund të thuhet: Mirë, për shkak të situatës pandemike dhe natyrës së rrezikshme të këtij virusi, ne kemi kufizuar të
drejtat e mëposhtme në masën e mëposhtme gjatë kësaj periudhe.
Kjo mund të ishte thënë. Por qeveria federale as nuk u përpoq të justifikonte masat që mori;
në vend të kësaj, i fshehu plotësisht nën qilim.
Ata nuk raportuan fare për të. Ka një shënim në fund të faqes që thotë se aktualisht
ekziston një problem me shumë nxënës të traumatizuar.
Dhe në këtë shënim në fund të faqes, më pas i referohet një raporti tjetër, i cili nga ana e tij ka një shënim tjetër në fund
të faqes, ku thuhet se mund të jetë për shkak të këtyre masave.
Por në thelb kaq ishte. Përndryshe – për vaksinimin e detyrueshëm, për dëmtimet nga vaksinat, për vdekjet nga vaksinat,
për masat nxitëse dhe tronditëse, për kufizimet kulturore, për gjithçka që përjetuam nga
viti 2020 deri në 2023 – asnjë fjalë, asgjë.
Në vend të kësaj, qeveria federale në të vërtetë po lavdëron veten për suksesin në futjen e gjuhës gjinore neutrale dhe
parandalimin e diskriminimit, sepse tani njerëzit që e shohin gjininë e tyre ndryshe nga ajo që ishte regjistruar në lindje
kanë mundësinë të ndryshojnë gjininë e tyre e kështu me radhë.
Këto ishin sukseset ose ngjarjet e rëndësishme nga viti 2018 deri në 2023.
Asgjë tjetër nuk përmendet në raport, në raportin e vendit të Republikës Federale të Gjermanisë.
Po, është e pabesueshme. Dhe tani më 18-tën ka një seancë dëgjimore, nëse e kuptoj
drejt – nga vetë OKB-ja, nga ky komitet social?
Pikërisht, procesi përfshin shtetet, të gjitha shtetet e OKB-së që janë të përfshira në
këtë, që e kanë ratifikuar këtë pakt social.
Ata raportojnë për këto fusha të ndryshme.
Pastaj organizatat joqeveritare kanë një afat dhe kanë kohë – në këtë rast, deri më 30 qershor.
Më 30 qershor, mendoj se e dorëzuam më 28.
Pra, deri më 30 qershor, mund të dorëzoni këtë të ashtuquajtur raport paralel, ku shqyrtoni raportin e qeverisë
federale, dmth. të shtetit, dhe pastaj, si një organizatë joqeveritare, tregoni gjithçka që mungon në margjina.
Rreth 20 organizata joqeveritare nga Gjermania dorëzuan raportet e tyre paralele.
Asnjëri nga të tjerët nuk përmend asgjë për koronavirusin gjithashtu.
E pabesueshme.
Kjo do të thotë që ke përshtypjen se në thelb janë të gjitha organizata joqeveritare të financuara nga
shteti, d.m.th. natyrisht më shumë mbështetës sesa organizata kritike për të drejtat e njeriut.
Dhe ata e dorëzojnë atë deri në atë datë. Kështu bëmë edhe ne.
Dhe pastaj, gjatë një periudhe të caktuar – besoj se është nga fundi i gushtit deri më 3 tetor – do të ketë... – besoj se ka pesë
vende në zonën tonë, përveç Republikës Federale të Gjermanisë – do të mbahet një informim para Komitetit Social të OKB-së.
Kjo do të thotë që jemi më shumë ose më pak në një sallë të madhe, por e mbyllur. Asgjë nuk transmetohet në botën e jashtme.
Dhe pastaj ata raportojnë për këto çështje, të cilat, si të thuash, i ngrisin organizatat
joqeveritare, dhe pyesin se ku ka ende vend për përmirësim.
Dhe pastaj hartohet një listë e ashtuquajtur e çështjeve.
Kjo do të thotë se OKB-ja tani në thelb po i jep qeverisë federale detyra shtëpie mbi atë që
duhet të ndryshojë dhe përmirësojë në të ardhmen.
Dhe pastaj, pas pesë vjetësh, ata do të kontrollojnë përsëri: a i kanë përmbushur?
A e kanë përmirësuar situatën e të drejtave të njeriut apo jo?
Pra, nëse e kuptoj saktë, zoti Ludwig, ZAAVV ishte praktikisht e vetmja organizatë që shprehu kritika?
Epo, ashtu siç ishte gjatë pandemisë së koronavirusit.
Ishin vetëm disa pak kritikë, njerëz që e kritikuan atë.
Pothuajse të gjithë mendonin se po përballemi me një pandemi serioze.
Dhe kur kemi një pandemi serioze, duhet të ndjekim verbërisht udhëheqjen e qeverisë.
Me fjalë të tjera, duhet të jemi të bindur.
Këto rregulla nuk duhet të vihen në dyshim, ky ishte motoja atëherë. A duhet t'i bindesh kësaj?
Dhe po, të gjithë vazhdojnë ta bëjnë këtë. Pra, ne ende jemi bllokuar në këtë narrativë.
Dhe një pjesë kyçe e raportit tonë paralel është se ne kemi përshkruar shumë, shumë
qartë se si u zbatuar kjo strategji shoku.
Njerëzit kanë qenë të tronditur, dhe ky tronditje ende ka një efekt.
Dhe një nga kërkesat – ne gjithashtu bëjmë kërkesa në këtë raport; lejohet të bëhen kërkesa që duhet të zbatohen.
Dhe një nga kërkesat tona është që taktikat e shokut të ndalohen, që OKB-ja në mënyrë efektive të deklarojë se
taktikat e shokut gjithmonë do të konsiderohen shkelje e të drejtave të njeriut, krim kundër njerëzimit.
Kur shteti përdor taktika shoku, siç ishte rasti këtu, motoja është:
Gjyshërit tuaj do të turpërohen shumë nëse nuk ndiqni rregullat. Pastaj ishte radha e fëmijëve, e kështu me radhë.
Pra, kur shteti trondit njerëzit, si me këto imazhe nga Kina, imazhi nga Bergamo, i cili ka hyrë në histori si
imazhe nga Bergamo, pretendimet se nëse nuk i ndiqni këto rregulla, atëherë shumë njerëz do të vdesin.
Pastaj gjyshërit do të vdesin, pastaj njëri do të mbytet në mënyrë të dhimbshme, e kështu me radhë.
E gjithë kjo është një strategji tronditjeje. Dhe kur shteti përdor këtë strategji tronditjeje ndaj qytetarëve të
tij, e njohur si nudge, për t'i shtyrë ata në një drejtim të caktuar, atëherë natyrisht njerëzit ndjekin.
Dhe, siç e dimë, kjo shkakton një reagim në tru që bën njerëzit të bëhen papritmas të bindshëm dhe më pak a më shumë
të ndalojnë së vënë në dyshim masat kritike dhe, siç kemi parë gjithashtu, të fillojnë të përndjekin kritikët.
Pra, çfarë kemi kaluar me bastisjet e shtëpive, kriminalizimin dhe kështu me radhë, si dhe me
kriminalizimin publik në media dhe kështu me radhë.
Dhe kjo ndodh për shkak të kësaj strategjie shoku. Dhe ne duhet ta ndalojmë atë.
Duhet të sigurojmë që shtetit të mos i lejohet më të përpiqet të ndikojë popullsinë në këtë mënyrë.
Dhe sa e mundshme mendoni se është që shteti të ndryshojë qasjen e tij?
Pra, çfarë do të ndodhë saktësisht? A do të marrë ndoshta një listë me masa që detajojnë se çfarë duhet të
ndryshojë në të ardhmen? Apo si do të funksionojë në praktikë?
Saktësisht, do të ketë një katalog masash që përshkruajnë këto pika kritike.
Pra, ne tashmë kemi arritur mjaft.
Ne kemi dorëzuar raportin paralel, dhe raporti paralel është pranuar.
Është publikuar në faqen e internetit të OKB-së, , kështu që mund ta shikoni dhe ta lexoni atje.
Na kanë ftuar atje si një organizatë joqeveritare – sipas mendimit tim, e vetmja organizatë joqeveritare në
Gjermani që bën fushatë për të drejtat e njeriut individuale.
Të gjithë të tjerët, natyrisht, nuk e bëjnë këtë.
Ne do të jemi atje në këtë dhomë informimi, në këtë sallë, ku do të diskutohet.
Kjo do të thotë se qeveria federale në thelb do të përballet me pikat tona.
Kjo përfshin, për shembull, faktin se (Prof. Dr. Denis) Rancourt me të vërtetë demonstroi në një studim , Prof. Dr. Denis
Rancourt zbuloi se deri në fund të vitit 2022, 17 milionë njerëz në mbarë botën do të kenë vdekur nga vaksinimi.
Kjo është një pikë e rëndësishme, në të cilën duhet të themi:
Diçka është futur këtu, madje me forcë, që ka shkaktuar në mënyrë të dëshmuar vdekjen e 17 milionë njerëzve në mbarë botën.
Domethënë, 17 milionë njerëz – kur në histori kanë vdekur ndonjëherë 17 milionë njerëz si pasojë e masave
qeveritare? Po, nuk duhet të harrojmë të gjitha këto.
Dhe kjo do të thotë që kemi mbërritur atje. Na njohin atje.
Ne mund të kontribuojmë me njohuritë tona. Dhe kjo është një pjesë tjetër e mozaikut në procesin e sqarimit dhe rivlerësimit.
Po, kështu që po e bëjmë publike, përfshirë përmes faqes së internetit të OKB-së.
Pikat që bëjmë, të cilat janë të gjitha të mbështetura shkencërisht, duhet të merren parasysh.
Duhet ta diskutoni me ne. Dhe në një moment, nuk mund t'i injoroni më.
Dhe ti the fjalinë: Shteti nuk duhet të vrasë askënd.
Ende kam një fjali të dytë për të shtuar:
Krimet kundër njerëzimit ose krimet kundër njerëzve nuk i nënshtrohen asnjë afati parashkrimi.
Pra, ajo që po bëjmë tani është faza tjetër.
Ne kishim ngritur akuza penale. Sigurisht, ato u hodhën poshtë.
Ne kishim supozuar se do të ishte kështu, por gjithashtu është një hap i nevojshëm për të
mundur të paraqesim një kallëzim penal në Hagë.
Tani po e rishikojmë shkencërisht dhe politikisht dhe po e dokumentojmë se këto
veprime kanë ndodhur dhe se kanë pasur pasoja.
Dhe ky do të jetë hapi i ardhshëm: të ndiqen penalisht këto veprime dhe të mbahen përgjegjës ata që i sollën ato.
Prandaj ne gjithmonë bëjmë një hap më tej. Edhe kjo është pjesë e saj.
Është vërtet e vështirë për t'u besuar.
Pra, raporti i qeverisë sonë nuk përmendi, për shembull, procesverbalet e deklasifikuara të
Institutit Robert Koch, të cilat pohonin se kurrë nuk ka pasur nevojë mjekësore për këto masa.
Pra, kjo është thjesht e motivuar politikisht, sepse nuk është përmendur fare.
Vetëm fakti që protokollet e Robert Koch-it duhej të merreshin përmes veprimeve ligjore, që qeveria nuk e tha
vetë: "Shikoni, ky është raporti ynë, si mendonim në atë kohë, si vepruam, në çfarë situate ishim."
Dhe pasi u pastruan, të gjithë u errësuan gjithashtu.
Protokolat e Robert Koch-it, të cilat i njohim, janë rrjedhur.
Po, ato që nuk janë redaktuar, ku ne me të vërtetë mund të lexojmë se çfarë ndodhi. Dhe kjo
nuk është një kapitull i lavdishëm në histori.
Mund ta shihni që... Na është thënë gjithmonë: ndiqni shkencën, besoni në shkencë!
Protokollet RKI gjithashtu kanë rikthyer pak besim këtu, konkretisht:
Në të vërtetë beso në shkencë, sepse shkenca është diskurs, është kontradiktë, është debat.
Dhe pikërisht kjo ndodhi në RKI.
Dhe pastaj u vendos politikisht që ky mosmarrëveshje, mosmarrëveshja shkencore dhe gjetjet shkencore, të mos
zbatoheshin, por në vend të kësaj u morën masa politike.
Ne e shohim këtë edhe në... Një pjesë e këtij raporti ka të bëjë me mënyrën se si
funksionon STIKO, Komiteti i Përhershëm për Vaksinim.
Komiteti i Përhershëm për Vaksinim është në thelb një komitet i përbërë nga profesorë që duan të
shtojnë njëfarë prestigji apo njohjeje në CV-të e tyre.
Ne jemi pjesë e këtij komiteti të përhershëm për vaksinim, por ky komitet është një organ plotësisht i dominuar
politikisht, ku në fund vendimet nuk merren mbi bazë të gjetjeve shkencore, por mbi bazë të gjetjeve politike.
Dhe kjo është ajo që zbuluan protokollet e RKI-së.
Dhe natyrisht qeveria federale nuk dëshiron që kjo të përfshihet në një raport të tillë, sepse atëherë do të bëhej e
qartë se këto shkelje të të drejtave të njeriut nuk ndodhën as nga mirëdashja, por në të vërtetë nga bindje politike.
Epo, nga këndvështrimi i qytetarëve, kështu është në këtë moment.
Shteti po fsheh të gjithë të kaluarën nën qilim.
Ndër organizatat qeveritare dhe joqeveritare, le të themi njëzet që dorëzojnë raportet e tyre, vetëm
njëra ka ngritur gishtin dhe ka thënë: Jo kështu!
Është kryer një krim. Në thelb – le ta them kështu – është si Davidi që lufton me Goliathin, apo jo?
Një shumicë e madhe votash kundërshtare, ose raste kur duhet të punosh për t'i kapërcyer.
Si mund të mbështesë një qytetar si unë punën tuaj, që ajo të fitojë peshë dhe të rritet ndërgjegjësimi se kjo rivlerësim
dhe parandalimi i krimeve të mëtejshme janë të nevojshme?
Epo, së pari, mund të na mbështesni duke u bërë anëtar mbështetës.
Pra, kemi shumë anëtarë mbështetës. Ne e kemi themeluar ZAAVV-in si një qendër.
Ekziston një shoqatë mbështetëse ku mund të bëheni anëtar mbështetës dhe, besoj, të kontribuoni financiarisht në
punën e saj me një donacion mujor që fillon nga dhjetë euro.
Sepse, natyrisht, shpenzimet gjithmonë lindin.
Pra, për shembull, të udhëtosh tani në Gjenevë dhe të jesh atje, kushton para.
Përgatitja e një raporti të tillë, që zgjati më shumë se gjashtë muaj për t'u përfunduar, duke përfshirë
takime të përsëritura, konsultime me ekspertë e kështu me radhë, gjithashtu kushton para.
Pra, një mundësi është që ju me të vërtetë mund ta mbështesni atë financiarisht dhe përmes një anëtarësie mbështetëse.
Përndryshe, ne gjithashtu kemi mundësi për bashkëpunim.
Pra, kemi komitete të ndryshme, kemi organizata të ndryshme.
Pra, ne në thelb po ndërtojmë mbi katër nënfusha në këtë ZAAVV.
Ju e përmendët më parë: hetimin, rivlerësimin, ndjekjen penale dhe parandalimin.
Ne kemi nënzotra për secilën prej këtyre fushave, të cilat veprojnë në fusha të ndryshme.
Pra, për shembull, krijimi i fletushkave, kartolinave, informacionit, njoftimeve për shtyp e kështu me radhë.
Ne kemi mundësinë ta bëjmë këtë në faqen e internetit të ZAAVV , ku mund të përshkruani përvojat tuaja.
Në thelb mund të raportoni vetë rastet, gjërat që i keni përjetuar vetë – qoftë nëse jeni përndjekur gjatë demonstratave
apo nëse nuk ju është lejuar të hyni në një koncert.
Të gjitha këto gjëra që i keni përjetuar vetë mund të raportohen atje duke përdorur formularin e regjistrimit .
Sepse nëse shkoni në Hagë... Në Hagë tashmë ekziston një kallëzim penal që dy mbrojtësit e të drejtave të
njeriut, të cilët në thelb e shkruanë raportin së bashku me mua, e kanë depozituar tashmë.
Ekziston një numër dosjeje, tashmë ekziston një kallëzim penal në Hagë, dhe ne vazhdojmë ta plotësojmë atë.
Kjo do të thotë se sa herë që kemi raste të reja, sa herë që kemi më shumë viktima nga vaksina, sa herë që
kemi dëme anësore e kështu me radhë, Hagës gjithmonë i takon të mbajë barrën kryesore.
Kjo do të thotë që Haga do të kërkojë shumë informacion, të cilin mund të na siguroni.
Kështu që mund t'i jepni informacionin ZAAVV-it, mund të na dërgoni dokumente.
Tani kemi një sistem të mrekullueshëm serveri ku mund të dërgoni video dhe dokumente.
Ju lutemi dërgoni gjithçka që keni përjetuar gjatë pandemisë së koronavirusit te ZAAVV. Thjesht vizitoni faqen
e internetit të ZAAVV (www.zaavv.com) për të parë se si.
Thjesht ngarkoni artikuj atje, ngarkoni skedarë, ose dërgoni ato me email.
Dhe, siç thamë, kemi një sistem dokumentimi ku gjithçka bëhet e lexueshme. Çdo video transkriptohet menjëherë.
Kjo do të thotë që ne mund të përdorim një funksion kërkimi, kështu që avokatët dhe akademikët tashmë mund të kërkojnë nëpër
shumë ngjarje që kanë ndodhur gjatë pandemisë së koronavirusit.
Videot, siç thashë, dokumentet, skedarët, informacioni, dhe natyrisht të gjitha ato letra nxitëse dhe strategjike për shok.
Të gjitha këto mblidhen, dokumentohen dhe vendosen në një vijë kohore, në mënyrë që t'i përpunojmë për brezat e
ardhshëm dhe t'i bëjmë të disponueshme për analizë shkencore.
Dhe kjo do të thotë që ne mund të kemi të gjitha përvojat tona.
Për shembull, njëherë bëra një apel. Çdokush, përfshirë edhe ty, mund ta bëjë këtë.
Shumë e rëndësishme: xhiro një video me telefonin tënd celular. Të gjithë kanë telefon celular këto ditë.
Vendosni telefonin tuaj celular përpara jush, xhironi një video ose tregojini dikujt historinë tuaj
për atë që përjetuat midis viteve 2020 dhe 2023.
Kjo është shumë e rëndësishme, sepse përndryshe historia jonë gojore kufizohet në atë që raportojnë mediat
kryesore ose gazetat kryesore, televizionet e kështu me radhë.
Është më mirë që njerëzit t'u tregojnë vetes.
Ne e dimë këtë nga koha e Nacionalsocializmit – tani shohim shumë të moshuar që ishin aty në atë kohë dhe mund
të rrëfejnë përvojat e tyre si dëshmitarë bashkëkohorë.
Dhe tani, në kohët moderne, të gjithë mund të jemi vetë dëshmitarë bashkëkohorë, thjesht duke regjistruar në video, duke treguar
historitë tona dhe duke i dërguar ato te ZAAVV, duke i ngarkuar.
Dhe çdo zë thjesht ka peshë në kauzën tuaj, në kauzën tonë të përbashkët për të adresuar dhe parandaluar gjëra të
tilla, dhe mbi të gjitha për të siguruar që ato të mos ndodhin kurrë më. Kjo gjithashtu i jep gjithë çështjes peshë.
Po, edhe për të ardhmen. Saktësisht, gjithsesi ka peshë.
Pra, po punojmë drejt arritjes së qëllimit – i cili, rastësisht, është gjithashtu një nga kërkesat e mëtejshme në raportin tonë
paralel – që të ketë një komision të ashtuquajtur të së vërtetës.
Çfarë është një komision i së vërtetës?
Komisioni i së vërtetës është një term i pranuar, madje edhe në OKB.
Kjo do të thotë se në rastet e shkeljeve të të drejtave të njeriut, si në Ruandë ose në Afrikën e Jugut, u krijua një
komision i ashtuquajtur i së vërtetës pasi u hoq apartheid.
Një komision i së vërtetës do të thotë që të prekurit bashkohen. Çfarë po përjetojmë tani?
Ne shohim komitete hetimore, komisione hetimore e kështu me radhë.
Kjo do të thotë që kryerësit në të vërtetë ulen së bashku dhe diskutojnë për atë që ndodhi atëherë.
Ku zhvillohen sakrificat? Po, disa ekspertë do të na bashkohen, por kaq.
Por ku janë njerëzit që u prekën? Ku po ndodh kjo?
Sepse njerëzit që preken e kanë përjetuar këtë në nivel lokal.
Dhe, sipas mendimit tim, na duhet një komision për të vërtetën në çdo rreth, në çdo bashki, ku këto çështje mund të trajtohen.
Çfarë ndodhi në të vërtetë gjatë kësaj periudhe? Kush ishte i përfshirë? Kush ishte i përfshirë dhe si?
Autoritetet shëndetësore morën pjesë, shkollat morën pjesë, administratorët e shkollave morën pjesë, punëdhënësit morën
pjesë, policia mori pjesë, autoritetet e asamblesë morën pjesë.
Të gjithë morën pjesë dhe diskriminuan njerëzit, shtypën njerëzit që në të vërtetë po bënin vetëm pyetje
kritike: A është e vërtetë gjithçka që dëgjojmë këtu?
Dhe kjo duhet të ndodhë në nivel lokal në të ashtuquajturat komisione të së vërtetës.
Kjo do të thotë që nuk është e nevojshme... – siç thashë, komitetet e hetimit dhe komisioni i
hetimit janë të gjitha të mira dhe të dobishme.
Por na duhen komisione lokale ku autorët dhe viktimat ulen së bashku në të njëjtën tryezë dhe diskutojnë çështjet, ku ajo
që ka ndodhur në të vërtetë trajtohet thellësisht, ku autorët gjithashtu shpjegojnë pse erdhën të bënin atë që bënë.
Pastaj kthehemi te strategjia e shokimit, te shtytja, ku thonë: "Ne i besuam të gjitha."
Dhe që pastaj të zhvilloni rregulla të reja për bashkëjetesë dhe të thoni, mirë, ku mund të instaloj firewall-e?
Ku mund të siguroj që diçka e tillë të mos ndodhë më kurrë?
Dhe këto komisione të së vërtetës, kush i nisë ato? Si krijohen ato?
Epo, komisionet e së vërtetës mund të nisin në mënyra të ndryshme.
Ne tani po i drejtohemi OKB-së, duke i kërkuar asaj të bëjë një kërkesë ndaj Qeverisë
Federale, në thelb duke thënë: siguroni fondet.
Pra, në parim, në nivel shtetëror, d.m.th. në nivelin e shtetit federal apo edhe në nivel federal, mund të thuhet
se ne po ofrojmë... – në vend që të investojmë edhe 15 milionë të tjera për të promovuar demokracinë...
Janë pikërisht këto OJQ që më pas ngrihen dhe thonë se në të vërtetë nuk kanë asgjë për të kritikuar.
Ne marrim para nga shteti, gjithçka është në rregull.
Që këto 15 milionë, të cilat tani duan t'i rrisin, nuk po përdoren për të vazhduar promovimin e
demokracisë, kësaj demokracie të ashtuquajtur...
Nuk po promovohet demokracia, por demokracia jonë – këto janë dy koncepte të ndryshme.
Që ju të merrni këtë para, për shembull, dhe të thoni se do të vihet në dispozicion të organizatave ose njerëzve
që themelojnë një komision të së vërtetës në nivel lokal.
Dhe pastaj je vërtet ulur aty, dhe thua, mirë, do të shkojmë në sallën e bashkisë ose në sallën e qytetit, varësisht
nga vendi i disponueshëm. Dhe të gjithë mund të marrin pjesë.
Tani po përpilojmë një program këtu dhe po themi, mirë, çfarë kemi përjetuar gjatë këtyre viteve?
Çfarë përjetova? Si e përjetova?
Çfarë më ndodhi? Çfarë u ndodhi fëmijëve të mi? Çfarë presioni duhej të duroja?
Dhe pastaj uleni së bashku, jo në kuptimin e gjykuar njëri-tjetrin apo diçka të tillë, por më tepër për të thënë:
le të flasim për atë që ndodhi. Si arritëm në këtë pikë?
Dhe pastaj thjesht do të merret masa. Dhe pastaj do të nxirren përfundime prej saj.
Kjo do të ishte një komision e vërtetës. Dhe ai do të zhvillohej më pas nën kujdesin e, për shembull, OKB-së, e cila do të
siguronte që ai të kryhej në mënyrë të drejtë dhe jo përsëri në mënyrë njëanshme, sipas parimit "ne bëmë gjithçka si duhet".
Dhe ZAAVV tani gjithashtu ka bërë një propozim në OKB në raportin e saj që këto komisione të së vërtetës duhet të ekzistojnë.
Ne mund të bëjmë kërkesa. Ne në thelb mund të themi se çfarë duam të ndodhë tani.
Kjo përfshin themelimin e komisioneve të së vërtetës. Gjithashtu përfshin një ndalim të menjëhershëm të vaksinimeve me mRNA.
Kjo përfshin ndalimin e nudging. Përfshin një rregull të qartë që kultura kurrë më të mos ndalohet.
Kultura gjithmonë ka këtë bërthamë rezistence.
Kultura dhe arti gjithmonë përfshijnë idenë e asaj që mund të jetë, dhe kështu gjithmonë kanë një element rezistence.
Besoj se kishte një arsye për këtë.
Besoj se thatë në fillim se këto masa u zbatuan në mbarë botën. Kjo nuk është e vërtetë.
Kështu që këto masa, madje edhe këto masa drastike, ishin të kufizuara, në thelb në vendet perëndimore, ose më saktë në
vendet e industrializuara. Dhe kishte dallime të konsiderueshme.
Pra, në të ashtuquajturin Indeks të Rreptësisë së Oksfordit , Gjermania ka qenë gjithmonë shumë përpara.
Në Spanjë, për shembull, ngjarjet kulturore kurrë nuk janë ndaluar sepse kultura në Spanjë është
gjithashtu e përfshirë në Kushtetutën e Spanjës.
Dhe kjo do të thotë që koncertet gjithmonë duhej të mbaheshin, dhe njerëzit gjithmonë duhej të kishin të drejtën për të marrë
pjesë në koncerte, ngjarje kulturore, muze dhe kështu me radhë.
Dhe besoj se mund të ndërtosh një shoqëri totalitare vetëm nëse ndalon artin.
Ose kur bëhen përpjekje për të ndaluar qasjen në art. Dhe kjo ka ndodhur.
Dhe për këtë arsye, një nga kërkesat tona më të rëndësishme është që arti dhe kultura kurrë më të mos ndalohen në këtë
mënyrë, dhe që qasja te ato kurrë më të mos ndalohet në mënyrën që kemi përjetuar gjatë tre viteve të fundit.
Shumë interesante.
Dhe, natyrisht, arsimi. Arsimi është kufizuar.
Nxënësit nuk mund të shkonin më në shkollë.
Dhe ky i ashtuquajtur mësim në distancë nuk u zhvillua, ose në thelb nuk mund të zhvillohej.
Rreth shkollës: Gjëja thelbësore në shkollë është që njerëzit të bashkohen, në vend që të ulen diku para një
pajisjeje, një makine, dhe të marrin ndonjë lloj arsimi.
Por është gjithashtu ky bashkim, kjo ndërveprim ndërpersonal.
Dhe diçka e tillë nuk duhet kurrë të ndalohet përsëri. Nuk duhet të ndodhë kurrë më.
Dhe kjo përfshin, si një hap, krijimin e kësaj komisioni të së vërtetës ku, për shembull, nxënësit e shkollave mund të
përshkruajnë se si ndiheshin në të vërtetë gjatë asaj kohe dhe si ndihen ende sot, në mënyrë që të bëhet më e qartë
për shoqërinë: ne kurrë nuk duhet ta bëjmë më diçka të tillë!
Po, shumë interesante. E mrekullueshme.
Kështu që kjo është gjithashtu çelësi për t'u pajtuar me të kaluarën dhe për të parandaluar krime të
mëtejshme, dhe gjithashtu është pjesë e komisioneve të së vërtetës që tani do të themelohen.
Dhe mendoj se intervista jonë sot, biseda jonë sot mbi këtë temë, është gjithashtu një
informacion i rëndësishëm, përfshirë për publikun.
Duhet të prezantohet diçka e tillë, që njerëzit të dinë se është absolutisht e nevojshme.
Po, ky duhet të jetë mesazhi. Periudha e pandemisë u karakterizua nga motoja se këto rregulla nuk duhet të vihen në dyshim.
Dhe ne i kundërshtojmë ato – siç mund ta shihni këtu në fanellën time: Liria fillon me jo –
rregullat duhet gjithmonë të vihen në dyshim.
Ti gjithmonë duhet të thuash jo. Liria është kur dikush mund të thotë jo pa pasur frikë nga pasojat negative. Sepse të
gjithë duhet të jenë në gjendje ta bëjnë këtë për veten e tyre.
Dhe njerëzit duhet të mësojnë se kanë shumë më tepër fuqi sesa kanë besuar deri tani.
Njerëzit thjesht besojnë se ne u japim pushtet përfaqësuesve tanë, dhe ata do të veprojnë si duhet.
Dhe kur përhapet një dezinformim i tillë, kur zbatohen strategji nxitëse të tilla, kur zbatohen strategji shoku, njerëzit
thjesht ndjekin verbërisht dhe as nuk janë të vetëdijshëm për fuqinë që në të vërtetë kanë për të ndryshuar gjërat.
Ne kemi parë gjatë pandemisë së koronavirusit se njerëzit me të vërtetë mund të ndikojnë në politikë dhe të ndryshojnë kushtet
shoqërore përmes demonstratave, siç janë demonstratat e së hënës.
Dhe këto komisione të së vërtetës duhet gjithashtu të shërbejnë për t'u bërë të qartë njerëzve se një shtet gjithmonë
ndërtohet mbi popullin, dhe se populli në të vërtetë mban pushtetin në duart e tij, përveç nëse e heq dorë.
Dhe kjo do të thotë të qëndrosh besnik vetes dhe, kur kupton se diçka nuk është në rregull, të thuash jo dhe
të thuash: "Nuk po e pranoj këtë, nuk po e bëj këtë."
Ky është një mesazh i rëndësishëm. Dhe, natyrisht, kjo mund të forcohet edhe nga këto komisione të së vërtetës.
Dhe është e qartë se një qeveri, përfaqësuesit e një shteti që tani mbajnë pushtetin, natyrisht nuk duan një gjë të tillë.
Sepse rreziku më i madh për përfaqësuesit është që njerëzit të kuptojnë se ne në të vërtetë nuk jemi të detyruar ta bëjmë këtë.
Ne nuk duhet të pajtohemi me atë që na kërkon të bëjmë këtu.
Dhe ky duhet të jetë mesazhi. Mesazhi në të vërtetë duhet të jetë:
Një shtet funksionon kur njerëzit brenda atij shteti janë të vetëdijshëm për fuqinë dhe mundësitë e
tyre dhe gjithashtu i shfrytëzojnë këto mundësi.
Dhe kjo gjithashtu përfshihet, meqë ra fjala, ndoshta si pjesë e raportit tonë social, raportit tonë paralel që ne dorëzuam...
Siç mund ta keni vënë re, janë bërë përpjekje për të zëvendësuar të drejtat individuale të njeriut,
të cilat janë të zbatueshme, me konceptin e etikës.
Duhet të jemi jashtëzakonisht të kujdesshëm që të mos përdorim termin etikë.
Ekzistojnë komitete etike, dhe këto komitete etike papritmas kanë filluar të diktojnë se çfarë mund të bësh dhe çfarë nuk
mund të bësh, dhe çfarë është e drejtë dhe çfarë është e gabuar.
Ajo që është e drejtë dhe e gabuar përcaktohet për ne në Deklaratën Universale të të
Drejtave të Njeriut dhe në këto dy konventa.
Domethënë, të drejtat individuale të njeriut që kam: Kam të drejtën për jetën time.
Kam të drejtën të jetoj jetën time lirshëm.
Kam të drejtën të mblidhem. Kam të drejtën të zotëroj pronë.
Kam të drejtën të kërkoj punën që dua.
Kam të drejtën të rris fëmijët e mi ashtu si dua, e kështu me radhë.
Fëmijët, natyrisht, kanë të drejtën që të mos rrihen. Këto janë të gjitha të drejta individuale.
Dhe unë gjithashtu mund të pohoj dhe të kërkoj këto të drejta individuale para institucioneve të
ndryshme dhe kundër shtetit, nëse është e nevojshme.
Etika është diçka kolektive. Etika papritmas bëhet përshkrimi – po, është e drejtë t'i nënshtrohesh rregullave të shtetit
sepse atëherë të gjithë do të jemi më mirë, e kështu me radhë.
Dhe pastaj papritmas të drejtat individuale për arsim, për punë, për gjithçka që sapo përmenda, dhe
veçanërisht për dinjitetin tim, bien në harresë.
Dhe për këtë arsye kemi thënë, dhe kjo është gjithashtu një kërkesë në këtë raport, se nuk duhet të zëvendësojmë të
drejtat e njeriut, të drejtat individuale të njeriut, me etikën.
Po, më thuaj, përmes etikës së dyshimtë, ku papritmas të drejtat individuale ose dinjiteti
njerëzor bëhen të negociueshme, përfundimisht.
Papritmas, po, saktësisht.
Mirë. Mendoj se kjo përmbledh gjithçka që ke në mendje.
Ne do të vazhdojmë të punojmë së bashku në këtë. Ne gjithashtu do të vazhdojmë të raportojmë për punën tuaj.
Edhe një herë, faleminderit shumë, faleminderit shumë që gjetët kohë për këtë intervistë.
Po, faleminderit shumë që më lejuat të jem këtu.
Sa herë që ndan një video të Kla.TV, ti jep një kontribut të rëndësishëm në zbulimin e
gënjeshtrave të mediave dhe nxitjes së luftës.
Njerëzimi nuk duhet më të lihet në errësirë.