Ngayon, nais kong tanggapin ang isang espesyal na bisita sa aming studio.
Siya ay isang napaka-espesyal na tao, isang bayani sa aking paningin.
Sa pinakamadilim at pinakabagong nakaraan ng pandemya ng coronavirus na ito, nang tayo ay binabayo ng mga atake ng takot,
nang kailangan nating tiisin ang walang katapusang mga paghihigpit, nang ipinagbawal sa atin ang lahat ng uri ng bagay,
itinatag niya ang "Sentro para sa Imbestigasyon, Paglilinaw, Legal na Pagsasampa ng Kasong Kriminal
at Pag-iwas sa mga Krimen Laban sa Sangkatauhan".
Nang ipinakilala ang kinakailangang pagbabakuna sa pasilidad, na nagdagdag pa ng isa na namang patong ng mga paghihigpit, nagsampa
siya ng humigit-kumulang 600 reklamong kriminal sa Tanggapan ng Pederal na Piskal ng
Publiko sa Karlsruhe noong ika-10 ng Disyembre 2023.
Ang kanyang motto ay: Hindi dapat pumatay ang estado ng sinuman.
Nangyari ito sa konteksto ng eksperimento na tinatawag na pagbabakuna laban sa coronavirus, na nagkaroon
ng maraming side effect, kabilang ang mga pagkamatay.
Ang kanyang motto: Hindi dapat payagan ang estado na gawin ito. Hindi namin kailanman pinahintulutan ang estado na gawin iyon.
Ang bayaning ito, na tumindig para sa ating bansa at para sa buong sangkatauhan, ay madalas na
nakikitang nasa mga demonstrasyon kasama si Michael Ballweg.
Nagbigay din siya ng legal na suporta kay Michael Ballweg sa kanyang mga negosasyon at pagdinig sa korte, at nais kong
magbigay ng mainit na pagtanggap kay abogado Ralf Ludwig ngayon.
Oo, kamusta, salamat sa pagpayag na narito ako.
Ginoong Ludwig, ang ZAAVV, ang sentrong ito para sa edukasyon at legal na pag-uusig at pag-iwas sa mga krimen
laban sa sangkatauhan, ay kakapagsulat lamang ng ulat sa UN – walang iba kundi ang UN.
https://www.zaavv.com/de-de/uno
Bakit kinakailangan ito para sa inyong organisasyong di-pampamahalaan, ZAAVV?
Oo, well, inaprubahan natin ang Pandaigdigang Deklarasyon ng mga Karapatang Pantao noong 1948.
Batay sa mga karanasan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ng panahon ng Nazi, ipinakilala ang pangkalahatang
karapatang pantao bilang mga indibidwal na karapatan.
At kasunod ng Pangkalahatang Deklarasyon ng mga Karapatang Pantao, may dalawa pang kasunduan.
Una, mayroon tayong sibil na kasunduan na tumatalakay sa mga sibil at sibikong karapatan, at pangalawa, mayroon
namang panlipunang kasunduan na higit pang naglalahad at nagpapalinaw sa mga indibidwal na karapatang pantao.
At kaugnay ng kasunduang panlipunan na ito, napagkasunduan na simula pa noong dekada 2000 ay kailangang magsumite ang
mga bansa ng tinatawag na ulat panlipunan tuwing limang taon.
Ibig sabihin nito ay nagsusumite ang mga estado ng ulat ng estado.
Kailangang magsumite sila ng ulat tungkol sa kalagayan ng karapatang pantao ayon sa
tinukoy sa kasunduang panlipunan na ito.
Kasama rito, halimbawa, ang mga karapatan sa paggawa, pagkakapantay-pantay, kalusugan, at mga karapatang pangkultura.
Ang mga bansa sa buong mundo ay dapat mag-ulat nang regular tungkol sa mga karapatang
ito at sa kalagayan sa kanilang mga bansa.
Salungat sa UN?
Sa UN. Ang Komite Panlipunan ng UN ang gumagawa nito.
Kaya ito ay isang sangay na organisasyon o sub-grupo ng UN.
At pagkatapos, tuwing limang taon, kailangang iulat ang kasalukuyang kalagayan, gaya ng sinasabi.
Ano ang sitwasyon dito kaugnay ng sahod, pantay na karapatan, at pangangalagang pangkalusugan?
Mayroon bang pangunahing pangangalagang pangkalusugan, o simpleng natatanggap lang ba ng mga
tao ang pinakamahusay na posibleng pangangalaga?
Paano naman ang mga karapatang pangkultura? Dahil ang mga karapatang pangkultura ay
mga indibidwal na karapatang pantao rin.
At ang mga di-pampamahalaang organisasyon, kasama na ang mga indibidwal, ay maaaring magsumite ng tinatawag na ulat-sombra
o ulat na pantapat kapag nailathala na ang mga ulat na ito.
Ibig sabihin nito, magsusumite ka ng ulat sa UN at sasabihin mo:
Sa kabuuan, maganda ang ulat ng pamahalaan tungkol sa lahat ng nakamit nito, ngunit nakalimutan nito ang maraming bagay.
Lalo na ang pagkalimot sa mga bagay na hindi niya ginawa o na maaaring ginawa niya na lumalabag sa karapatang pantao.
Para sa layuning ito, hinihiling sa mga organisasyong hindi pang-gobyerno na magsumite ng tinatawag na
ulat-sombra o ulat na pantapat bago ang itinakdang petsa.
Iyon ang ginawa namin bilang ZAAVV. At ngayon, sa ika-18 ng Setyembre...
Patawad – tungkol ba partikular sa panahong ito ng coronavirus?
Ang kasalukuyang ulat, ang ulat ng bansa para sa Pederal na Republika ng Alemanya, ay
sumaklaw sa panahon mula 2018 hanggang 2023.
Kaya paano pinanatili ang mga karapatang panlipunan sa Alemanya, ang mga karapatang kakalista ko lang, sa panahong ito.
At ang panahong ito ay nagkasabay ng pandemya ng coronavirus.
At nangangahulugan iyon na sa ulat nito para sa bansa, nakalimutan ng Pederal na Republika ng Alemanya na iulat
ang mga hakbang na ginawa nito mula 2020 hanggang 2023.
At ngayon, bilang mga organisasyong hindi pang-gobyerno, hinihiling sa amin na bumuo ng tinatawag na listahan
ng mga isyu... – sa madaling salita, hinihiling sa amin na sabihin kung ano ang hindi kasama sa ulat na ito.
Anong mga puwang ang mayroon? Ano ang nakalimutan nila?
At kami sa ZAAVV ay nakita ito bilang aming tungkulin at sinabi:
Sige, kung ang pederal na pamahalaan mismo ay hindi nag-uulat na ang mga mag-aaral ay na-trauma dahil hindi sila pinayagang
pumasok sa paaralan, dahil kailangan nilang magsuot ng maskara sa paaralan kapag naroon sila, palagi silang
sinusuri at iba pa, kailangan nating iulat ang traumang ito.
Kung hindi isiwalat ng pederal na pamahalaan na nagsagawa ito ng mga medikal na pamamaraan sa mga tao nang hindi
alintana ang mga pamantayan sa medisina, halimbawa ang sapilitang pagbabakuna na ito, kailangan natin itong iulat.
Oo, kung makakalimutan ng pederal na pamahalaan na ang mga hakbang na kanilang isinagawa ay batay sa nudging at shock therapy, na
isang paglabag sa karapatang pantao, kailangan nating iulat ito.
Oo, kung kalilimutan ng pederal na pamahalaan na pinapayagan nito ang isang rekomendasyon sa pagbabakuna para sa mga buntis na
kababaihan nang walang anumang siyentipikong batayan, ibig sabihin, isang rekomendasyon sa
pagbabakuna gamit ang mRNA, kailangan naming iulat ito.
At iyan ang isinulat namin sa aming magkabilang ulat.
O, halimbawa, ang mga karapatang pangkultura, dahil sa pagitan ng 2020 at 2023, halos hindi na umiral ang kultura sa Alemanya, at
mula sa isang tiyak na punto pasulong, tanging ang mga nabakunahan lamang ang pinayagang
dumalo sa mga konsyerto o pumunta sa sinehan.
Kung hindi mag-uulat ang pamahalaang pederal tungkol sa mga paglabag sa karapatang pantao sa panahong
ito, tayo ang dapat mag-ulat. At iyan ang aming ginawa.
Pag-uusapan ito sa ika-18 ng Setyembre sa Geneva kasama ang mga kinatawan ng Pederal na Pamahalaan at ng UN.
Hindi kapani-paniwala na nanatiling ganap na tahimik ang ating mga politiko sa kanilang ulat tungkol sa mga tunay na nakakahiya
na paghihigpit na ito, tungkol sa napakalawak—tunay nga—na paglabag sa karapatang pantao at pati na rin, paano ko ba
sasabihin, tungkol sa trauma na dulot sa mga bata na kailangang maglakad-lakad na nakasuot ng maskara. Wala rito ang nabanggit?
Wala sa mga ito ang nabanggit.
Hindi kapani-paniwala.
Tama, maaari ngang sabihin: Okay, dahil sa sitwasyon ng pandemya at sa mapanganib na kalikasan ng virus na
ito, nilimitahan namin ang mga sumusunod na karapatan sa ganitong lawak sa panahong ito.
Maaari sana iyon ang nasabi. Ngunit hindi man lang sinubukan ng pederal na pamahalaan na ipagtanggol ang mga hakbang na
kanilang ginawa; sa halip, tuluyan nilang itinago ang mga ito.
Hindi nila ito iniulat kahit man lang. May paunang tala na nagsasabing kasalukuyang may
problema sa maraming batang mag-aaral na traumatisado.
At sa paunang tala na ito, tinutukoy nito ang isa pang ulat, na sa kabilang banda ay may isa pang paunang tala,
kung saan sinasabi na posibleng dahil sa mga hakbang na ito.
Pero iyon lang talaga. Kung hindi naman – tungkol sa sapilitang pagbabakuna, sa pinsala at pagkamatay dahil sa bakuna, sa mga
hakbang na panghihikayat at pagpipilít, sa mga paghihigpit sa kultura, sa lahat ng naranasan namin mula
2020 hanggang 2023 – ni isang salita, wala talaga.
Sa halip, pinupuri ng pederal na pamahalaan ang sarili dahil nagtagumpay ito sa pagpapakilala ng wikang walang kinikilingang
kasarian at sa pagpigil sa diskriminasyon, dahil ngayon ay may pagkakataon ang mga taong iba ang nakikitang
kasarian kaysa sa nakarehistro sa kapanganakan na baguhin ang kanilang kasarian at iba pa.
Iyon ang mga tagumpay o mga kapansin-pansing kaganapan mula 2018 hanggang 2023.
Walang iba pang nabanggit sa ulat, sa ulat ng bansa ng Pederal na Republika ng Alemanya.
Oo, hindi kapani-paniwala. At ngayon, sa ika-18, may pagdinig, kung tama ang pagkakaintindi ko
– ng mismong UN, ng komiteng panlipunan na ito?
Tama, ang proseso ay kinapapalooban ng mga estado, lahat ng mga estadong kasapi ng UN na sangkot
dito, na nagratipika ng kasunduang panlipunan na ito.
Iniulat nila ang iba't ibang larangang ito.
Pagkatapos, ang mga non-governmental organisations ay may takdang oras at may panahon – sa kasong ito, hanggang 30 Hunyo.
Noong ika-30 ng Hunyo, sa palagay ko ay naisumite namin ito noong ika-28.
Kaya, hanggang 30 Hunyo, maaari mong isumite ang tinatawag na parallel report, kung saan sinusuri mo ang ulat ng pederal na
pamahalaan, ibig sabihin ng estado, at pagkatapos, bilang isang organisasyong hindi
pang-gobyerno, ituturo mo ang lahat ng kulang.
Mga 20 di-pampamahalaang organisasyon mula sa Alemanya ang nagsumite ng kanilang mga parallel na ulat.
Wala rin sa iba ang nagbanggit tungkol sa coronavirus.
Hindi kapani-paniwala.
Ibig sabihin nito, nakakaramdam ka na halos lahat ng ito ay mga organisasyong di-pampamahalaan na pinopondohan ng estado,
ibig sabihin, malinaw na mas parang mga cheerleader kaysa sa mga kritikal na organisasyon para sa karapatang pantao.
At isinumite nila ito bago ang takdang petsa. Ganoon din ang ginawa namin.
At pagkatapos, sa loob ng isang tiyak na panahon – naniniwala akong mula sa katapusan ng Agosto hanggang ika-3 ng Oktubre –
magkakaroon… – naniniwala akong may limang bansa sa aming rehiyon, bukod sa Pederal na Republika ng Alemanya –
magkakaroon ng isang briefing bago ang Komite Panlipunan ng UN.
Ibig sabihin, nasa malaking bulwagan tayo, pero nakasara ito. Wala nang ipinapadala sa labas.
At pagkatapos ay iniulat nila ang mga isyung ito na inihahain, gaya ng sinasabi, ng mga organisasyong hindi pang-gobyerno,
at tinatanong kung saan pa may puwang para sa pagpapabuti.
At pagkatapos ay binubuo ang tinatawag na listahan ng mga isyu.
Ibig sabihin nito ay sa ngayon ay halos nagbibigay na ang UN sa pederal na pamahalaan ng takdang-aralin tungkol sa
kung ano ang kailangang baguhin at pagbutihin sa hinaharap.
At pagkalipas ng limang taon, susuriin nila muli: sumunod ba sila?
Pinabuti ba nila ang sitwasyon ng karapatang pantao o hindi?
Kaya, kung tama ang pagkakaintindi ko, Ginoong Ludwig, halos tanging organisasyon na nagpahayag ng kritisismo ang ZAAVV?
Well, just as it was during the coronavirus pandemic.
May kakaunti lamang na mga kritiko, mga taong pumuna rito.
Halos lahat ay naniniwala na tayo ay humaharap sa isang seryosong pandemya.
At kapag may seryosong pandemya, kailangan nating bulag na sumunod sa pamahalaan. Sa
madaling salita, kailangan tayong maging masunurin.
Hindi dapat kuwestiyonin ang mga patakarang ito, iyon ang motto noon. Dapat ba itong sundin?
At oo, patuloy pa rin itong ginagawa ng lahat. Kaya nakatambak pa rin tayo sa kuwentong ito.
At isang mahalagang bahagi ng aming kasabay na ulat ay napakalinaw naming inilatag kung
paano ginamit ang estratehiyang ito ng pagkabigla.
Nagulat ang mga tao, at ang pagkabigla na ito ay may epekto pa rin.
At isa sa mga kahilingan – gumagawa rin kami ng mga kahilingan sa ulat na ito; pinapayagan
ang maglatag ng mga kahilingan na dapat ipatupad.
At isa sa aming mga kahilingan ay ipagbawal ang shock tactics, na epektibong ipahayag ng UN na ang shock tactics
ay palaging ituturing na paglabag sa karapatang pantao, isang krimen laban sa sangkatauhan.
Kapag gumagamit ang estado ng mga taktika ng pagkabigla, na siyang nangyari rito, ang motto ay:
Mabibigla nang husto ang iyong mga lolo't lola kung hindi mo susundin ang mga patakaran.
Pagkatapos ay turno naman ng mga bata, at iba pa.
Kaya kapag binigla ng estado ang mga tao, tulad ng mga larawang ito mula sa Tsina, ang larawan mula sa Bergamo na nakapasok sa
kasaysayan bilang mga larawan mula sa Bergamo, ang mga pahayag na kung hindi mo susundin ang
mga patakarang ito, maraming tao ang mamamatay.
Pagkatapos mamamatay ang mga lolo at lola, pagkatapos ay may isang mahihirapang mabulunan, at iba pa.
Lahat ito ay isang estratehiya ng pagkabigla. At kapag ginamit ng estado ang estratehiyang ito sa mga mamamayan nito,
na tinatawag na nudging, upang itulak sila sa isang tiyak na direksyon, siyempre sumusunod ang mga tao.
At, gaya ng alam natin, nagdudulot ito ng reaksyon sa utak na nagiging sanhi upang ang mga tao ay biglang sumunod at halos
tumigil sa pagtatanong sa mga kritikal na hakbang at, gaya ng nakita rin natin, simulan nilang usigin ang mga kritiko.
Ano na ba ang ating pinagdaanan, sa mga paghahanap sa bahay, kriminalisasyon at iba pa, pati na rin
sa pampublikong kriminalisasyon sa media at iba pa.
At nangyayari iyon dahil sa estratehiyang ito ng pagkabigla. At dapat natin itong ipagbawal.
Dapat nating tiyakin na hindi na papayagan ang estado na subukang impluwensyahan ang populasyon sa ganitong paraan.
At sa tingin mo, gaano kalamang na babaguhin ng estado ang pamamaraan nito?
Ano nga ba talaga ang mangyayari? Makakatanggap ba siya ng listahan ng mga hakbang na naglalahad kung ano ang kailangan
niyang baguhin sa hinaharap? O paano ito gagana sa praktika?
Eksakto, magkakaroon ng katalogo ng mga hakbang na naglalarawan sa mga kritikal na puntong ito.
Kaya't nakamit na natin nang malaki.
Naipasa na namin ang parallel report, at tinanggap na ito.
Ito ay inilathala sa website ng UN, , kaya maaari mo itong tingnan at basahin doon.
Inaanyayahan kaming pumunta doon bilang isang organisasyong hindi pang-gobyerno – sa aking palagay, ang nag-iisang
organisasyong hindi pang-gobyerno sa Alemanya na nagsusulong ng mga karapatang pantao ng indibidwal.
Malinaw na hindi ginagawa iyon ng iba.
Nandoon kami sa silid-pulong na ito, sa bulwagang ito, kung saan ito ay tatalakayin.
Ibig sabihin nito ay makakaharap ng pederal na pamahalaan ang aming mga punto.
Kasama rito, halimbawa, ang katotohanang (Prof. Dr. Denis) Rancourt ay talagang nagpakita sa isang pag-aaral , natuklasan
ni Prof. Dr. Denis Rancourt na sa katapusan ng 2022, 17 milyong tao sa buong mundo ang mamamatay dahil sa pagbabakuna.
Mahalagang punto iyon kung saan kailangan nating sabihin:
May isang bagay na ipinakilala rito, kahit sa pamamagitan ng puwersa, na napatunayang naging
sanhi ng pagkamatay ng 17 milyong tao sa buong mundo.
Ibig kong sabihin, 17 milyong tao – kailan sa kasaysayan ay namatay ang 17 milyong tao bilang resulta ng mga hakbang ng
pamahalaan? Oo, hindi natin dapat kalimutan ang lahat ng iyon.
At nangangahulugan iyon na nakarating na tayo roon. Kinikilala tayo roon.
Maaari nating ibahagi ang ating mga pananaw. At isa pa itong piraso ng palaisipan sa
proseso ng pagpapaliwanag at muling pagtatasa.
Oo, kaya namin ito ipinapubliko, kabilang na sa website ng UN.
Ang mga puntong aming binibigyang-diin, na lahat ay may batayang siyentipiko, ay dapat seryosohin.
Kailangan mong pag-usapan ito sa amin. At sa isang punto, hindi mo na sila maaaring balewalain.
At sinabi mo ang pangungusap: Hindi dapat pumatay ang estado ng sinuman.
May isa pa akong pangalawang pangungusap na idaragdag:
Ang mga krimen laban sa sangkatauhan o krimen laban sa tao ay hindi nasasailalim sa anumang batas ng limitasyon.
Kaya ang ginagawa natin ngayon ay ang susunod na yugto.
Nagsampa kami ng mga kasong kriminal. Siyempre, tinanggal ang mga ito.
Akala namin na ganoon nga ang kaso, ngunit ito rin ay isang kinakailangang hakbang upang
makapag-file ng kriminal na reklamo sa The Hague.
Ngayon ay siyentipiko at pampolitikang muling sinusuri at idinedokumento natin na naganap ang
mga kilos na ito at nagkaroon ng mga kahihinatnan.
At iyon ang susunod na hakbang: isampa ang kaso laban sa mga gawaing ito at panagutin ang mga nagpakilala nito.
Kaya palagi kaming lumalampas pa ng isang hakbang. Bahagi rin iyon.
Talagang mahirap paniwalaan iyan.
Kaya naman, hindi binanggit ng ulat ng ating pamahalaan, halimbawa, ang mga nideklasipikang katitikan mula sa
Robert Koch Institute, na nagsasaad na hindi kailanman naging medikal na kinakailangan ang mga hakbang na ito.
Kaya ito ay purong may motibong pampulitika, dahil hindi ito nabanggit kahit man lang.
Ang simpleng katotohanan na kinailangan kasuhan ang mga protocol ng Robert Koch para mailantad, na hindi kusang-loob na sinabi ng
pamahalaan, "Tingnan ninyo, narito ang aming ulat, kung paano kami nag-isip noon, kung paano kami
kumilos, at kung anong sitwasyon ang aming kinahaharap."
At pagkatapos silang malinis, naging itim din silang lahat.
Ang mga kilala natin, ang mga protocol ni Robert Koch, ay na-leak.
Oo, yung mga hindi binura, kung saan talagang mababasa natin kung ano ang nangyari. At hindi
iyon isang maringal na kabanata sa kasaysayan.
Makikita mo na... Palagi nilang sinasabi sa amin: sundin ang agham, magtiwala sa agham!
Naibalik din ng mga protocol ng RKI ang kaunting tiwala dito, lalo na:
Talagang magtiwala sa agham, dahil ang agham ay diskurso, ito ay kontradiksyon, ito ay debate.
At iyan nga ang nangyari sa RKI.
At pagkatapos ay ipinasiya nang politikal na hindi ipatutupad ang pagtatalo na ito, ang siyentipikong pagtatalo
at ang mga natuklasang siyentipiko, kundi sa halip ay nagsagawa ng mga hakbang na politikal.
Nakikita rin natin ito sa... Ang bahagi ng ulat na ito ay tungkol sa kung paano gumagana ang
STIKO, ang Standing Committee on Vaccination.
Ang Komite ng Pagbabakuna ay sa esensya isang lupon na binubuo ng mga propesor na kasapi rito upang makamit
ang tiyak na katayuan o pagkilala sa kanilang mga CV.
Kabilang kami sa komite sa pagbabakuna na ito, ngunit ang komite sa pagbabakuna ay isang katawan na purong pinamumunuan ng pulitika
kung saan, sa huli, ang mga desisyon ay hindi batay sa mga natuklasang siyentipiko, kundi sa mga natuklasang pampulitika.
At iyan ang inihayag ng mga protokol ng RKI.
At siyempre ayaw ng pederal na pamahalaan na maisama iyon sa ganitong ulat, dahil doon lalabas na ang mga paglabag sa
karapatang pantao na ito ay hindi man lang naganap dahil sa mabuting hangarin, kundi dahil sa pampulitikang paninindigan.
Sa pananaw ng mga mamamayan, ganoon nga ang kalagayan sa kasalukuyan.
Itinatago ng estado ang buong nakaraan na ito sa ilalim ng alpombra.
Sa mga organisasyong pang-gobyerno at di-pang-gobyerno, sabihin nating dalawampu ang nagsumite ng kanilang mga
ulat, isa lamang ang tumutol at nagsabing: Hindi ganito!
May nagawang krimen. Sa madaling sabi – ilalagay ko sa ganitong paraan – parang si David na nakikipaglaban kay Goliath, hindi ba?
Isang napakalaking karamihan ng mga salungat na boto, o kung saan kailangan mong pagdaanan ang lahat.
Paano makakatulong ang isang mamamayan tulad ko sa iyong gawain upang magkaroon ito ng mas malaking bigat at
mas malawak na kamalayan na kinakailangan ang muling pagsusuri at pag-iwas sa karagdagang krimen?
Una sa lahat, maaari ninyo kaming suportahan sa pamamagitan ng pagiging isang sumusuportang miyembro.
Kaya marami kaming mga sumusuportang miyembro. Itinatag namin ang ZAAVV bilang isang sentro.
May isang samahan ng suporta kung saan maaari kang maging kasaping tagasuporta at, sa palagay ko,
mag-ambag nang pinansyal sa gawain sa pamamagitan ng buwanang donasyon na nagsisimula sa sampung euro.
Dahil siyempre, laging may gastos na nagagastos.
Kaya, halimbawa, ang paglalakbay papuntang Geneva at ang pananatili doon ay nagkakahalaga ng pera.
Ang paggawa ng ganitong ulat, na inabot ng mahigit kalahating taon upang makumpleto, na kinapapalooban ng
paulit-ulit na pagpupulong, pakikipagkonsulta sa mga eksperto at iba pa, ay nagkakahalaga rin ng pera.
Kaya, isang posibilidad ay maaari mo itong suportahan nang pinansyal at sa pamamagitan ng pagiging kasapi na sumusuporta.
Kung hindi, mayroon din kaming mga pagkakataon para sa pakikipagtulungan.
Kaya mayroon kaming iba't ibang komite, mayroon kaming iba't ibang organisasyon.
Kaya't sa esensya, nagtatayo tayo sa apat na sub-lugar sa ZAAVV na ito.
Binanggit mo na ito kanina: imbestigasyon, muling pagtataya, legal na pag-uusig, at pag-iwas.
Mayroon kaming mga sangay na organisasyon para sa bawat isa sa mga larangang ito, na gumagana sa iba't ibang larangan.
Kaya, halimbawa, ang paggawa ng mga polyeto, postcard, impormasyon, pahayag sa media, at iba pa.
May pagkakataon tayong makita ito sa website ng ZAAVV : maaari mong ilahad doon ang iyong mga karanasan.
Maaari mong iulat nang mag-isa ang mga kaso, ang mga bagay na naranasan mo mismo – kung ikaw man ay pinersekuta sa mga
demonstrasyon o hindi pinayagang makapasok sa isang konsiyerto.
Ang lahat ng mga bagay na ito na naranasan mo mismo ay maaaring iulat doon gamit ang registration form .
Dahil kung pupunta ka sa The Hague... Mayroon nang kriminal na reklamo sa The Hague na isinampa na ng dalawang tagapagtanggol ng
karapatang pantao, na sa esensya ay nakasulat ng ulat kasama ko.
May numero ng kaso, mayroon nang kriminal na reklamo sa The Hague, at patuloy pa rin naming dinadagdagan ito.
Ibig sabihin nito, tuwing mayroon tayong mga bagong kaso, tuwing mayroon tayong mas maraming biktima ng bakuna, tuwing
mayroon tayong mga pinsalang pangaligaga at iba pa, ang The Hague ang palaging dapat magdala ng pinakamalaking pasanin.
Ibig sabihin nito ay mangangailangan ang The Hague ng maraming impormasyon na maaari mong ibigay sa amin.
Kaya maaari mong ibigay ang impormasyon sa ZAAVV, maaari kang magpadala sa amin ng mga dokumento.
Ngayon ay mayroon na kaming kahanga-hangang sistema ng server kung saan maaari kang magsumite ng mga video at dokumento.
Paki-ipadala sa ZAAVV ang lahat ng iyong naranasan sa panahon ng pandemya ng coronavirus. Pumunta lamang sa
website ng ZAAVV (www.zaavv.com) upang malaman kung paano.
I-upload mo lang ang mga bagay doon, i-upload ang mga file, o ipadala ang mga ito sa pamamagitan ng email.
At, gaya ng sinabi namin, mayroon kaming sistema ng dokumentasyon kung saan ginagawang madaling basahin ang
lahat. Ang bawat video ay agad na isinasalin sa teksto.
Ibig sabihin nito ay maaari na tayong gumamit ng search function, kaya't maaaring maghanap na ang mga abogado at akademiko
sa napakaraming nangyari sa panahon ng pandemya ng coronavirus.
Mga video, gaya ng sinabi ko, mga dokumento, mga file, impormasyon, at siyempre lahat ng mga
liham na pang-udyok at pang-shock na estratehiya.
Lahat ng ito ay kinokolekta, dinodokumento, at inilalagay sa isang linyang-panaon upang maproseso namin ito para sa mga susunod na
henerasyon at gawing magagamit para sa siyentipikong pagsusuri.
At nangangahulugan iyon na maaari nating maranasan ang lahat ng sarili nating mga karanasan.
Halimbawa, minsan ay gumawa ako ng apela. Kahit sino, kasama ka, ay maaaring gawin iyon.
Napakahalaga na magrekord ng video gamit ang iyong mobile phone. Lahat ay may mobile phone ngayon.
Ilagay ang iyong mobile phone sa harap mo, mag-record ng video o ikwento sa iba ang iyong karanasan mula 2020 hanggang 2023.
Napakahalaga nito dahil kung hindi, ang ating pasalitang kasaysayan ay limitado lamang sa iniulat ng pangunahing
media o ng mga pangunahing pahayagan, telebisyon, at iba pa.
Mas mabuti kung ang mga tao ang magsasabi ng kanilang sariling mga kuwento.
Alam natin ito mula pa noong panahon ng Pambansang Sosyalismo – ngayon nakikita natin ang maraming matatandang
tao na naroon noon at kayang ikwento ang kanilang mga karanasan bilang mga saksi ng kasalukuyan.
At ngayon, sa makabagong panahon, maaari na tayong maging mga kontemporaryong saksi, sa pamamagitan lamang ng pagre-record
sa video, pagsasalaysay ng ating sariling mga kuwento, at pagpapadala nito sa ZAAVV sa pamamagitan ng pag-upload.
At bawat tinig ay may bigat sa iyong adhikain, sa ating sama-samang adhikain na tugunan at pigilan ang mga ganitong
pangyayari, at higit sa lahat upang matiyak na hindi na ito muling mangyayari. Nagbibigay din iyon ng bigat sa kabuuan.
Oo, pati na rin para sa hinaharap. Tama, may bigat pa rin naman.
Kaya't nagsusumikap kami na makamit ang layunin – na, sa totoo lang, isa rin sa mga karagdagang kahilingan
sa aming kasabay na ulat – na nais naming magkaroon ng tinatawag na komisyon ng katotohanan.
Ano ang komisyon sa katotohanan?
Ang komisyon ng katotohanan ay isang kilalang termino, kahit sa UN.
Ibig sabihin nito, sa mga kaso ng paglabag sa karapatang pantao gaya ng sa Rwanda o sa Timog Aprika, isang tinatawag na komisyon
ng katotohanan ang itinatag matapos maalis ang apartheid.
Ang komisyon ng katotohanan ay nangangahulugang nagsasama-sama ang mga naapektuhan. Ano ang ating nararanasan ngayon?
Nakikita natin ang mga komite ng imbestigasyon, mga komisyon ng imbestigasyon at iba pa.
Ibig sabihin nito ay talagang nag-uupo nang magkakasama ang mga salarin at pinag-uusapan kung ano ang nangyari noon.
Saan nagaganap ang mga sakripisyo? Oo, ilang eksperto lang ang sasama sa atin, pero iyon lang.
Ngunit nasaan ang mga taong naapektuhan? Saan ito nagaganap?
Dahil ang mga taong apektado ay nakaranas nito nang lokal.
At, sa aking pananaw, kailangan natin ng komisyon ng katotohanan sa bawat distrito, sa bawat
munisipalidad, kung saan maaaring harapin ang nakaraan.
Ano nga ba talaga ang nangyari sa panahong ito? Sino ang nasangkot? Sino ang nasangkot at paano?
Nakilahok ang mga awtoridad sa kalusugan, ang mga paaralan, ang mga tagapangasiwa ng paaralan, ang mga
employer, ang pulisya, at ang mga awtoridad ng asembleya.
Lahat ay nakilahok at nagdiskrimina laban sa mga tao, pinahirapan ang mga taong talagang nagtatanong lang ng mga
kritikal na tanong: totoo ba ang lahat ng naririnig natin dito?
At dapat itong mangyari nang lokal sa tinatawag na mga komisyon ng katotohanan.
Ibig sabihin hindi na kailangang... – gaya ng sinabi ko, maayos at mabuti ang mga komite ng
imbestigasyon at ang komisyon ng imbestigasyon.
Ngunit kailangan natin ng mga lokal na komisyon kung saan ang mga salarin at biktima ay magkakasamang nauupo sa iisang mesa at
pinag-uusapan ang mga nangyari, kung saan tunay na pinag-aaralan ang aktwal na nangyari, at kung saan ipinaliwanag din
ng mga salarin kung bakit nila ginawa ang kanilang ginawa.
Pagkatapos ay bumabalik tayo sa estratehiya ng pagkabigla, sa dahan-dahang pagtulak, kung saan sinasabi
nila na pinaniwalaan na namin ang lahat noon pa man.
At pagkatapos ay bumuo ka ng mga bagong patakaran para sa magkasamang pamumuhay at sasabihin mo,
sige, saan ko maaaring maglagay ng mga firewall?
Saan ko masisiguro na hindi na muling mangyayari ang ganitong bagay?
At ang mga komisyong pangkatotohanan, sino ang nagpapasimula nito? Paano ito nabubuo?
Maaaring simulan ang mga komisyon ng katotohanan sa iba't ibang paraan.
Papalapit na kami ngayon sa UN, hinihiling naming igigiit nito sa Pederal na Pamahalaan na maglaan ng pondo.
Kaya, sa prinsipyo, sa antas ng estado, ibig sabihin sa pederal na antas ng estado o kahit sa pederal na antas, masasabi
nating nagbibigay kami... – sa halip na mag-invest pa ng karagdagang 15 milyon para sa pagsusulong ng demokrasya...
Ito mismo ang mga NGO na iyon na tumatayo at nagsasabing wala talaga kaming mapupuna.
Nakakatanggap kami ng pera mula sa estado, ayos ang lahat.
Na ang labinlimang milyong ito, na nais nilang dagdagan ngayon, ay hindi ginagamit upang ipagpatuloy ang
pagsusulong ng demokrasya, ang tinatawag na demokrasyang ito...
Hindi demokrasya ang itinataguyod, kundi ang ating demokrasya – dalawang magkaibang konsepto ang mga ito.
Halimbawa, kunin mo ang perang ito at sabihin mong ito ay ilalaan sa mga organisasyon o tao na nagtatatag
ng isang komisyon ng katotohanan sa lokal na antas.
At saka nakaupo ka na roon, at sasabihin mo, sige, pupunta tayo sa munisipyo o sa city hall, depende
kung saan may puwang. At lahat ay maaaring makilahok.
Ngayon ay binubuo na namin ang isang programa dito at sinasabi, sige, ano ang aming naranasan sa paglipas ng mga taon?
Ano ang aking naranasan? Paano ko ito naranasan?
Ano ang nangyari sa akin? Ano ang nangyari sa aking mga anak? Anong presyur ang kinailangan kong tiisin?
At pagkatapos ay mag-uupo kayong magkasama, hindi sa diwa ng paghuhusga sa isa't isa o kung ano pa man,
kundi upang sabihin, "Mag-usap tayo tungkol sa nangyari. Paano tayo napunta sa puntong ito?"
At pagkatapos ay haharapin na lang ito. At pagkatapos ay magkakaroon ng mga konklusyon mula rito.
Iyon ay magiging isang komisyon ng katotohanan. At ito ay isasagawa sa ilalim ng pamamahalang, halimbawa, ng UN, na
titiyakin na ito ay isinasagawa nang patas at hindi muli sa isang panig na paraan na parang, "ginawa namin ang lahat nang tama."
At ang ZAAVV ay ngayon naghain na rin ng panukala sa UN sa kanilang ulat na dapat umiiral ang mga komisyon ng katotohanan.
Maaari kaming maghain ng mga kahilingan. Maaari naming sabihin kung ano ang nais naming mangyari ngayon.
Kasama rito ang pagtatatag ng mga komisyon ng katotohanan. Kasama rin dito ang agarang paghinto sa mga pagbabakuna ng mRNA.
Kasama rito ang pagbabawal sa nudging. Kasama rin dito ang isang malinaw na patakaran na hindi na muling ipagbabawal ang kultura.
Ang kultura ay laging may sentrong pagtutol.
Ang kultura at sining ay palaging may kinalaman sa ideya ng kung ano ang maaaring mangyari, at
dahil dito ay laging may elemento ng pagtutol.
Naniniwala ako na may dahilan para doon.
Naniniwala akong sinabi mo sa simula na ipinatupad ang mga hakbang na ito sa buong mundo. Hindi iyon totoo.
Kaya ang mga hakbang na ito, pati na ang mga matitinding hakbang, ay limitado lamang sa mga bansang Kanluranin, o mas tiyak,
sa mga industriyalisadong bansa. At may malalaking pagkakaiba.
Kaya, sa tinatawag na Oxford Stringency Index , palagi nang nangunguna ang Alemanya.
Sa Espanya, halimbawa, hindi kailanman ipinagbawal ang mga kaganapang pangkultura dahil ang kultura sa
Espanya ay nakasaad din sa konstitusyon ng Espanya.
At nangangahulugan iyon na kailangang laging maganap ang mga konsyerto, at dapat palaging may karapatan
ang mga tao na dumalo sa mga konsyerto, mga kaganapang pangkultura, mga museo, at iba pa.
At naniniwala ako na ang isang totalitaryong lipunan ay maaari lamang mabuo sa pamamagitan ng pagbabawal ng sining.
O kapag sinubukang ipagbawal ang pag-access sa sining. At nangyari na iyon.
At iyon ang dahilan kung bakit isa sa aming pinakamahalagang kahilingan ay na hindi na muling ipagbawal ang sining at kultura
sa ganitong paraan, at hindi na muling ipagbawal ang pag-access sa mga ito sa paraang
naranasan namin sa nakalipas na tatlong taon.
Napaka-interesante.
At, siyempre, edukasyon. Ang edukasyon ay naging limitado.
Hindi na makapapasok sa paaralan ang mga mag-aaral.
At ang tinatawag na distance learning na ito ay hindi naganap, o sa esensya ay hindi maaaring maganap.
Tungkol sa paaralan: Ang pinakamahalaga sa paaralan ay ang pagtitipon ng mga tao, sa halip na nakaupo lang sa isang
aparato o makina at sumisipsip ng anumang uri ng edukasyon.
Ngunit ito rin ay ang pagkakasama-sama na ito, ang pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga tao.
At ang ganitong bagay ay hindi kailanman dapat ipagbawal muli. Hindi na ito dapat mangyari muli.
At kabilang dito, bilang isang hakbang, ang pagkakaroon ng komisyong pangkatotohanan kung saan, halimbawa, maaaring ilahad
ng mga mag-aaral kung paano talaga nila naramdaman noong panahong iyon at kung paano pa rin nila nararamdaman
ngayon, upang mas maging malinaw sa lipunan: hindi na natin kailanman dapat ulitin ang ganitong bagay!
Oo, napaka-interesante. Kamangha-mangha.
Kaya't iyon din ang susi upang matanggap ang nakaraan at maiwasan ang karagdagang krimen, at bahagi rin ito
ng mga komisyong pangkatotohanan na ngayon ay itatatag.
At sa tingin ko, mahalagang impormasyon din ang ating panayam ngayon at ang ating pag-uusap
tungkol sa paksang ito, pati na rin para sa publiko.
Dapat ipakilala ang ganitong bagay, upang malaman ng mga tao na ito ay lubos na kinakailangan.
Oo, iyon ang mensahe. Ang panahon ng pandemya ay nailalarawan ng moto na hindi dapat kuwestiyunin ang mga patakarang ito.
At tinututulan namin iyon – gaya ng makikita ninyo rito sa aking T-shirt: Nagsisimula ang kalayaan sa
'hindi' – dapat palaging kuwestiyunin ang mga patakaran.
Palagi mong kailangang sabihin na hindi. Ang kalayaan ay kapag ang isang tao ay maaaring magsalita ng hindi nang hindi
natatakot sa negatibong kahihinatnan. Dahil dapat lahat ay may kakayahang gawin iyon para sa kanilang sarili.
At dapat matutunan ng mga tao na mayroon silang makabuluhang higit na kapangyarihan kaysa
sa kanilang pinaniniwalaan hanggang ngayon.
Naniniwala lang ang mga tao na binibigyan natin ng kapangyarihan ang ating mga kinatawan, at gagawin nila ang tama.
At kapag dumating ang ganitong maling impormasyon, kapag dumating ang ganitong mga estratehiya sa paghihikayat, kapag dumating ang
ganitong mga estratehiya ng pagkabigla, sumusunod na lang ang mga tao nang bulag at hindi nila namamalayan ang
kapangyarihang mayroon sila upang baguhin ang mga bagay.
Nakita natin sa panahon ng pandemya ng coronavirus na tunay ngang nakakaapekto ang mga tao sa pulitika at nababago ang
mga kondisyong panlipunan sa pamamagitan ng mga demonstrasyon, tulad ng mga demonstrasyon tuwing Lunes.
At ang mga komisyong pangkatotohanan ay dapat ding magsilbing magpaliwanag sa mga tao na ang isang estado ay laging
nakasalig sa mamamayan, at na ang kapangyarihan ay talagang nasa kanilang mga kamay, maliban kung kanilang isusuko ito.
At nangangahulugan iyon na manatiling tapat sa sarili mo, at kapag napagtanto mong may hindi tama, sasabihin mong hindi at
sasabihin mong hindi ako sasang-ayon doon, hindi ko gagawin iyon.
Mahalagang mensahe iyon. At siyempre, maaari rin itong patibayin ng mga komisyong pangkatotohanan.
At malinaw na ang isang pamahalaan, ang mga kinatawan ng isang estado na kasalukuyang may
kapangyarihan, ay hindi natural na nanaisin ang ganitong bagay.
Dahil ang pinakamalaking panganib para sa mga kinatawan ay malaman ng mga tao na hindi naman talaga natin kailangang gawin ito.
Hindi namin kailangang sumunod sa sinasabi mong gawin namin dito.
At iyon ang dapat maging mensahe. Ang mensahe ay dapat talagang:
Gumagana ang isang estado kapag ang mga tao sa loob nito ay may kamalayan sa kanilang kapangyarihan at
mga pagkakataon, at ginagamit din nila ang mga ito.
At kasama rin iyon, nga pala; maaari rin itong maging bahagi ng aming ulat panlipunan, ang katapat na ulat na isinumite namin...
Tulad ng napansin mo, may mga pagtatangka na palitan ang mga indibidwal na karapatang
pantao na maaaring ipatupad ng konsepto ng etika.
Dapat tayong maging napakaingat na huwag gamitin ang salitang etika.
May mga komite sa etika, at bigla na lang nilang sinimulang ipag-utos kung ano ang maaari at hindi
mo maaaring gawin, at kung ano ang tama at mali.
Ang tama at mali ay itinakda para sa atin sa Pandaigdigang Deklarasyon ng mga
Karapatang Pantao at sa dalawang kasunduang ito.
Ibig sabihin, ang mga indibidwal na karapatang pantao na taglay ko: Karapatan kong mabuhay.
May karapatan akong mabuhay nang malaya.
May karapatan akong magtipon. May karapatan akong magmay-ari ng ari-arian.
May karapatan akong maghanap ng trabahong gusto ko.
May karapatan akong palakihin ang aking mga anak sa paraang gusto kong palakihin sila, at iba pa.
Ang mga bata, siyempre, ay may karapatang hindi mapalo. Lahat ng ito ay mga indibidwal na karapatan.
At maaari ko ring igiit at igigiit ang mga indibidwal na karapatang ito sa harap ng iba't ibang
institusyon at laban sa estado, kung kinakailangan.
Ang etika ay isang bagay na kolektibo. Bigla, ang etika ay nagiging paglalarawan – oo, tama na sumunod
sa mga patakaran ng estado dahil mas magiging maayos ang kalagayan nating lahat, at iba pa.
At bigla na lang nawawala ang mga indibidwal na karapatan sa edukasyon, sa trabaho, sa
lahat ng nabanggit ko, at lalo na sa aking dangal.
At iyan ang dahilan kung bakit sinabi namin, at isa rin itong kahilingan sa ulat na ito, na hindi natin
dapat palitan ang mga karapatang pantao, ang bawat indibidwal na karapatang pantao, ng etika.
Oo, sabihin mo sa akin, sa pamamagitan ng kahina-hinalang etika, kung saan biglang nagiging napagkakasunduan
ang mga karapatan ng indibidwal o ang dangal ng tao.
Bigla na lang, oo, eksakto.
Mabuti. Sa tingin ko, iyon na ang buod ng lahat ng nasa isip mo.
Magpapatuloy tayong magtrabaho rito nang magkakasama. Magpapatuloy din tayong mag-ulat tungkol sa inyong gawain.
Muli, maraming salamat, maraming salamat sa paglaan ng oras para sa panayam na ito.
Oo, maraming salamat sa pagpayag na narito ako.
Sa tuwing ibinabahagi mo ang isang video ng Kla.TV, nagbibigay ka ng makabuluhang ambag sa pagbubunyag ng mga
kasinungalingan ng media at pagpapalaganap ng digmaan.
Hindi na dapat iwanang nasa kadiliman ang sangkatauhan.