Τι είναι η οικονομία του πολέμου;
Πολεμική οικονομία σημαίνει ότι "στον πόλεμο, τα πάντα υποτάσσονται στον πολεμικό στόχο και
επομένως επιβάλλονται άλλες δομές στην οικονομία", λέει ο Γερμανός οικονομολόγος Tilman Brück.
Ο Brück είναι ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Διεθνούς Ασφάλειας και Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου.
Εν ολίγοις: το κράτος αναλαμβάνει τον έλεγχο και η οικονομία ακολουθεί τους στόχους του.
Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιεύματα του ημερήσιου τύπου, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να
μετατρέψει τη βιομηχανία σε πολεμική οικονομία.
Η απόφαση για τη λήψη δανείων συνολικού ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ για την αμυντική βιομηχανία ελήφθη στα τέλη Μαρτίου 2025.
Επιπλέον, η Επιτροπή της ΕΕ έπρεπε να διαθέσει περίπου 335 δισεκατομμύρια ευρώ από το ταμείο ενίσχυσης της κοροναϊκής
νόσου για τη χρηματοδότηση της άμυνας στις αρχές Ιουνίου 2025.
Η Ελβετία δεν εξαιρείται από αυτή την εξέλιξη.
Το Κοινοβούλιο ενέκρινε πρόσφατα την αύξηση του στρατιωτικού προϋπολογισμού σε 30 δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα έως το 2028.
Αλλά ακόμη και αυτό δεν φαίνεται να είναι αρκετό για ορισμένους εκπροσώπους - τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελβετία.
Γιατί όλα αυτά;
Είναι η απειλή ενός ρωσικού επιθετικού πολέμου πραγματικά τόσο πραγματική - ή πρόκειται για κάτι άλλο;
Ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθεί η πολεμική οικονομία, οι φορολογούμενοι και οι μελλοντικές
γενιές θα είναι υπεύθυνοι για το υψηλό κόστος.
Τι επιπτώσεις θα έχει αυτό;
Οι υψηλές χρηματοδοτικές ανάγκες ύψους πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ για τον μαζικό
επανεξοπλισμό επιβραδύνουν την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα:
Οι δαπάνες για τις υποδομές, την εκπαίδευση, την προστασία του περιβάλλοντος, την
υγειονομική περίθαλψη κ.λπ. παραμελούνται σοβαρά.
Αυτό επιδεινώνει τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας.
Με τις αντιφάσεις και τις κρίσεις στην πολιτική και την οικονομία, η δυσπιστία στην κοινωνία αυξάνεται ραγδαία.
Οι προσπάθειες των πολιτικών να διατηρήσουν την ψυχική χειραγώγηση των μαζών σε πολεμική βάση μέσω της κρατικής
προπαγάνδας και των οικονομικά εξαρτημένων δημόσιων μέσων ενημέρωσης παίρνουν όλο και πιο τραγελαφικές μορφές.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται σήμερα σημαντικά σε όλες τις δυτικές χώρες.
Εκτός από τις πρόσφατα προγραμματισμένες αμυντικές δαπάνες ύψους άνω των 800 δισεκατομμυρίων ευρώ στην ΕΕ, τα κράτη μέλη
του ΝΑΤΟ αποφάσισαν πρόσφατα να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες στο 5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.
Μόνο η Ισπανία, η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις για τον στόχο του 5%.
Μέχρι σήμερα, οι περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ έχουν δαπανήσει περίπου το 2% του
ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους για εξοπλισμούς.
Αν πάρουμε ως παράδειγμα την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αυτό θα σήμαινε αύξηση των
αμυντικών δαπανών από 90 σε 160 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το κόστος ανερχόταν σε "μόνο" 45 δισεκατομμύρια ευρώ.
Και αυτό με σχεδόν διπλάσιο αριθμό προσωπικού και υλικού κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής
στρατιωτικής θητείας, χωρίς συμμετοχή σε ξένες αποστολές.
Όλο και περισσότερα χρήματα επενδύονται στη στρατιωτική τεχνολογία και ο φόβος ενός υποτιθέμενου εχθρού
τροφοδοτείται συνεχώς προκειμένου να δικαιολογούνται οι δαπάνες.
Η ίδια εικόνα παρατηρήθηκε και στην πορεία προς τους παγκόσμιους πολέμους.
Τι παρατηρούμε;
Όπως προκύπτει από τη διαδικτυακή πύλη "produktion.de", στην ενότητα "Focus areas" και "Defence industry", όλο και
περισσότερες παραδοσιακές εταιρείες μηχανολογίας εισέρχονται στην αλυσίδα αξίας που είναι κρίσιμη για την ασφάλεια.
Εκτός από τις γεωπολιτικές προκλήσεις, είναι κυρίως η τεχνολογική αλλαγή παραδείγματος που φέρνει νέο δυναμισμό.
Δίνονται τα ακόλουθα παραδείγματα: Τεχνητή νοημοσύνη για την αναγνώριση στόχων, Αμυντικά συστήματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών
με τεχνολογία λέιζερ ή μικροκυμάτων, Σύντηξη αισθητήρων για αξιολόγηση σε πραγματικό χρόνο στο πεδίο
της μάχης, Ψηφιακά δίδυμα για σενάρια προσομοίωσης .
Όπως μπορείτε να δείτε, η αμυντική βιομηχανία προσφέρει στον οικονομικό κόσμο ένα ευρύ φάσμα προσοδοφόρων έργων.
Οι υφιστάμενοι κλάδοι παραγωγής κλείνουν και μετατρέπονται στην κατασκευή αμυντικού εξοπλισμού.
Για να αναφέρουμε μόνο δύο από τα πολλά παραδείγματα, ο κατασκευαστής τρένων Alstom στο
εργοτάξιο Görlitz στην ανατολική Γερμανία.
Στο μέλλον θα κατασκευάζονται εκεί τεθωρακισμένα οχήματα του νέου ιδιοκτήτη και προμηθευτή συστημάτων χερσαίου πολέμου KNDS .
Ο όμιλος MV Werften, ο οποίος πτώχευσε το 2022 και προηγουμένως κατασκεύαζε κρουαζιερόπλοια, θα κατασκευάζει πλέον
πολεμικά πλοία και αξεσουάρ στις εγκαταστάσεις του στο Wismar, στο Rostock-Warnemünde και στο Stralsund.
Η τοποθεσία Rostock-Warnemünde θα μεταβιβαστεί στην Bundeswehr έναντι 87 εκατομμυρίων ευρώ.
Η Επιτροπή της ΕΕ παρουσίασε μια αμυντική βιομηχανική στρατηγική (EDIS) και ένα αντίστοιχο
επενδυτικό πρόγραμμα (EDIP) ήδη από το 2024.
Φαινομενικά με στόχο την οικοδόμηση μιας ισχυρής, ανεξάρτητης και ανταγωνιστικής αμυντικής βιομηχανίας στην ΕΕ.
Όπως φαίνεται σε πολλά σημεία, αυτό προωθεί την παραγωγή εξοπλισμών.
Αναμένονται περαιτέρω βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Από τη στιγμή που οι μη στρατιωτικές εταιρείες έχουν μετατραπεί σε αμυντικό εξοπλισμό, η επιστροφή δεν είναι εύκολα εφικτή.
Τα τεράστια χρηματικά ποσά που διατίθενται σήμερα για τη μετατροπή διαφόρων εργοστασίων και παραγωγικών
εγκαταστάσεων δεν είναι φυσικά διαθέσιμα για τη διάλυση.
Επειδή αυτό δεν θα ήταν πλέον προς το υποτιθέμενο "κρατικό συμφέρον για την προστασία του γενικού κοινού" .
Τα χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιούνται για την καταστροφή των μακροπρόθεσμων εγκαταστάσεων
παραγωγής για την κοινωνία των πολιτών και το εμπόριο.
Αντίθετα, παράγονται πράγματα που είναι κατάλληλα μόνο για να σκοτώνουν και να καταστρέφουν, αλλά δεν
αποφέρουν κανένα παραγωγικό όφελος στο ευρύ κοινό.
Μια δεξαμενή - για παράδειγμα - δεν έχει καμία χρησιμότητα για το ευρύ κοινό στην καθημερινή ζωή. Απλώς κάθεται στους στρατώνες.
Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεταφορά με ασθενοφόρο ή ταξί στην καθημερινή ζωή.
Δεν αποφέρει κανένα όφελος, αλλά καταβροχθίζει πολλά χρήματα για την παραγωγή και τη συντήρηση.
Οι πόροι που χρησιμοποιούνται γι' αυτό δεν είναι στη συνέχεια διαθέσιμοι στον πληθυσμό άλλων περιοχών.
Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιούνται οι επενδύσεις είναι στην πραγματικότητα οικονομικά σημαντικός.
Μια επένδυση σε στρατιωτικό εξοπλισμό είναι τελικά μια καταστροφή χρημάτων.
Η επένδυση στην έρευνα, από την άλλη πλευρά, μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη υγεία, για παράδειγμα.
Μια επένδυση σε καλές υποδομές μπορεί να φέρει οικονομική ανάπτυξη σε μια περιοχή κ.λπ.
Ισχυριζόμαστε λοιπόν ότι: Σε μια οικονομία πολέμου, ο πληθυσμός μπορεί να πληρώσει περισσότερα χωρίς να είναι σε θέση
να αποκομίσει πρόσθετα ιδιωτικά οικονομικά οφέλη από αυτό.
Αν και τα ποσοστά ανεργίας μπορεί να μειωθούν απότομα στην αρχή μιας πολεμικής οικονομίας, η
ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η ευημερία δεν αυξάνεται.
Αντιθέτως, η υψηλή φορολογική επιβάρυνση για τη χρηματοδότηση των αμυντικών δαπανών τις μειώνει.
Καθώς σε περιόδους "επικείμενης στρατιωτικής σύγκρουσης" δεν επενδύονται σχεδόν καθόλου χρήματα στον ιδιωτικό
τομέα, αλλά κυρίως στον στρατιωτικό τομέα, ο πληθυσμός αναπόφευκτα στερείται αυτών των πόρων στην καθημερινή ζωή.
Ακόμα και τα καλύτερα μυαλά, όπως επιστήμονες, ειδικοί κ.λπ., αναπτύσσονται στην αμυντική
βιομηχανία, αφήνοντας κενά σε άλλους πολιτικούς τομείς.
Σε περίπτωση πολέμου, ο πληθυσμός πληρώνει επίσης με τη ζωή του ίδιου και των οικογενειών του.
Κάποιοι καχύποπτοι άνθρωποι μπορεί να υποψιαστούν ότι η καταστροφή της οικονομίας της ειρηνικής περιόδου και η
αύξηση της ανεργίας σχεδιάζονται σκόπιμα για να υπάρξει μεγαλύτερη υποστήριξη για την πολεμική οικονομία αργότερα.
Πρώτα καταστρέφεται η ειρηνική εναλλακτική λύση και στη συνέχεια, υποτίθεται ότι χωρίς εναλλακτική λύση, ο
μόνος τρόπος να σωθούμε και να σωθούμε από το οικονομικό δίλημμα είναι η αμυντική βιομηχανία.
Από τη στιγμή που ο απλός εργαζόμενος εξαρτάται οικονομικά από την εργασία του στην παραγωγή
εξοπλισμών, αναπόφευκτα υποστηρίζει την υπάρχουσα πολιτική.
Αν ρίξετε μια ματιά πίσω στην ιστορία, θα συνειδητοποιήσετε ότι αυτές οι εξελίξεις είναι προφανώς μόνο ένα προχωρημένο
στάδιο κλιμάκωσης μιας ατζέντας που έχει σχεδιαστεί από καιρό.
Υπάρχουν πάντα πανομοιότυπα μοτίβα που λαμβάνουν χώρα κατά την προετοιμασία για πόλεμο.
1. Οι στρατηγικές καταρτίζονται από τις λεγόμενες "δεξαμενές σκέψης", οι οποίες καθορίζουν τους στόχους
του πολέμου και σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους και τις πιθανότητες επιτυχίας.
2. Διεξάγονται μυστικές διαπραγματεύσεις με τους δυνητικούς εταίρους προκειμένου να
εναρμονιστούν τα συμφέροντα των επιμέρους εταίρων.
Τα "αναμενόμενα λάφυρα" διανέμονται ή υπόσχονται - όπως το επιτραπέζιο παιχνίδι
"Risk", μόνο που τώρα ονομάζεται "Γεωπολιτική".
3. Το γενικό επιτελείο της χώρας λαμβάνει εντολή να προβεί στις κατάλληλες προετοιμασίες και να
προετοιμάσει διανοητικά το σώμα των αξιωματικών για τον εχθρό.
4. Με την υποστήριξη ομάδων της αντιπολίτευσης του μελλοντικού αντιπάλου μέσω ΜΚΟ και δραστηριοτήτων των δικών τους μυστικών
υπηρεσιών, δημιουργούνται "λόγοι και αιτίες" για μια "αναγκαία επέμβαση", προκειμένου να επιτευχθεί
μια "ηθική δικαίωση" ενώπιον του ίδιου του πληθυσμού.
5. Ο Τύπος στα "κράτη-εταίρους" έχει εντολή να παρουσιάζει τον δυνητικό αντίπαλο με κακό μάτι.
Κατά κανόνα, αναφέρονται αδικήματα κατά της ανθρωπότητας και της ανθρωπιάς ή διακηρύσσεται άμεσος κίνδυνος για τον
ίδιο τον πληθυσμό, χωρίς να φωτίζεται το πραγματικό υπόβαθρο.
Με προκλητικές εικόνες και συναισθηματικούς λόγους, τα συναισθήματα των μαζών διεγείρονται και έτσι διοχετεύονται.
6. Παρέχεται χρηματοδότηση για τους εξοπλισμούς και προωθούνται από το κράτος κίνητρα για τη
συμμετοχή των απαραίτητων εμπορικών επιχειρήσεων.
7. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στην καθημερινή ζωή γίνονται εκκλήσεις για πατριωτική υποστήριξη του κοινού
καλού, προκειμένου να εμπνευστεί η επόμενη γενιά να υπηρετήσει εγκαίρως στις ένοπλες δυνάμεις.
8. Μόλις εξοπλιστεί ο στρατός, προετοιμαστεί ο πληθυσμός για τη σύγκρουση και παγιωθεί η οικονομία, το μόνο
που λείπει είναι η κατάλληλη ευκαιρία για το χτύπημα.
Η σειρά των σημείων 4-8 μπορεί να διαφέρει.
Οι προετοιμασίες διαρκούν συνήθως πολλά χρόνια, ανάλογα με την κλίμακα της σχεδιαζόμενης στρατιωτικής δράσης.
Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων αποδέχεται την οικονομία του πολέμου χωρίς αντίρρηση
Η επιρροή των μέσων ενημέρωσης είναι ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες για την καθοδήγηση του πληθυσμού.
Όποιος έχει τη δύναμη της ερμηνείας αποφασίζει τι είναι αληθινό και τι ψευδές.
Ο Gustave Le Bon - ένας από τους θεμελιωτές της ψυχολογίας των μαζών - εξήγησε πώς η πλειοψηφία των ανθρώπων
κυβερνάται κυρίως από τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και την ελπίδα - και όχι από τη λογική και τη λογική.
Αποδεικνύει ότι ένας ισχυρισμός, όσο παράλογος κι αν είναι, μπορεί να εμπεδωθεί στις μάζες ως αδιάψευστη αλήθεια.
Αυτό επιτυγχάνεται με τις ακόλουθες τρεις μεθόδους: πρώτον, με συνεχή επανάληψη, δεύτερον, με συναισθηματική ενίσχυση και
τρίτον, με μεταφορά των όσων έχουν ακουστεί εντός της ομάδας.
Με αυτόν τον τρόπο ένα ψέμα γίνεται φαινομενική αλήθεια για πολλούς ανθρώπους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν επίσης τον βαθμό στον οποίο η μετάβαση σε μια οικονομία
πολέμου μειώνει την κοινωνική ευημερία του πληθυσμού.
Αν το γνώριζαν αυτό, θα υπήρχε πολύ μεγαλύτερη αντίσταση.
Η γεωπολιτική εξέλιξη στην οποία βρισκόμαστε σήμερα είχε ήδη σχεδιαστεί στις βασικές
της γραμμές στα μέσα του περασμένου αιώνα.
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Αμερικανοί παγκόσμιοι στρατηγιστές είδαν τη δυνατότητα να
επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής τους στα κράτη του Ανατολικού Μπλοκ που είχαν πλέον εκλείψει.
Και αυτό για να πραγματοποιηθεί ένα μακρόχρονο όνειρο των παγκοσμιοποιητών και των οικονομικών ολιγαρχών
- για μια παγκόσμια κυβέρνηση υπό αμερικανική ηγεσία.
Ο Zbigniew Brzeziński ήταν σύμβουλος του John F. Kennedy από το 1960.
Ήταν επίσης κορυφαίος παγκόσμιος στρατηγικός αναλυτής και επί μακρόν σύμβουλος ασφαλείας των ΗΠΑ και διεθνών εταιρειών.
Ο Brzeziński έχει ήδη περιγράψει τα απαραίτητα βήματα γι' αυτό στο βιβλίο του του 1997 "Η μόνη παγκόσμια
δύναμη - Η στρατηγική της Αμερικής για την κυριαρχία".
Πολλά μέτρα που έχουν ληφθεί στην εθνική και διεθνή δυτική πολιτική από τις αρχές της δεκαετίας του 1990
μπορούν να διαβαστούν από το βιβλίο του Brzeziński.
Το 2015, ο Τζορτζ Φρίντμαν, ιδρυτής και πρώην διευθύνων σύμβουλος της ιδιωτικής αμερικανικής δεξαμενής σκέψης "Stratfor",
ανακοίνωσε ότι ο στόχος της αμερικανικής πολιτικής για πάνω από 100 χρόνια ήταν να αποτραπεί μια συμμαχία μεταξύ
της Γερμανίας και της Ρωσίας, επειδή αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την αμερικανική υπεροχή.
Μεταξύ άλλων, υπογράμμισε τον κρίσιμο ρόλο της Γερμανίας για να μπορέσει πράγματι να υλοποιήσει αυτούς τους στόχους.
"Τι θα κάνει η Γερμανία;" - Ο αδύναμος κρίκος στο παιχνίδι για την παγκόσμια κυριαρχία.
Όπως πολλά πράγματα δείχνουν τώρα, εκτός από την ανάληψη της πολεμικής οικονομίας, το
"αδύναμο σημείο της Γερμανίας" ευθυγραμμίστηκε.
Οι κορυφαίοι οικονομικοί ολιγάρχες του κόσμου χρησιμοποιούν την επιρροή τους στα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική για να
επεκτείνουν την εξουσία τους και να κάνουν τα έθνη πειθήνια.
Επομένως, δεν είναι τυχαίο πώς επηρεάζονται οι κοινωνίες και τα έθνη.
Συμβαίνει εξαιτίας των συμφερόντων μιας μικρής, ισχυρής μειοψηφίας στα κέντρα εξουσίας.
Τι μπορεί να συναχθεί από τη μαζική μετάβαση σε μια πολεμική οικονομία;
Η προφανής και μαζική στροφή σε μια "πολεμική οικονομία" σε πολλές χώρες της Ευρώπης και σε όλο τον κόσμο
υποδηλώνει έντονα ότι προετοιμάζεται ή διεξάγεται ένας πόλεμος.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι επίκειται πόλεμος.
Σηματοδοτεί όμως μια θεμελιώδη αλλαγή στην οικονομική δομή - από την ειρηνική τάξη προς την στρατιωτική προτεραιότητα.
Αυτή η ανακατανομή των πόρων και των οικονομικών θα γίνει αισθητή ως έλλειψη στους περισσότερους
πολιτικούς τομείς και θα οδηγήσει σε σημαντικές απώλειες.
Μένει να δούμε αν θα υπάρξει πράγματι πόλεμος στην Ευρώπη ή αν όλη η πολεμική ρητορική και οι εξοπλισμοί θα
χρησιμεύσουν ως ένας ευπρόσδεκτος ελιγμός αντιπερισπασμού.
Όπως εξηγείται στο ντοκιμαντέρ μας για το ΝΑΤΟ (www.kla.tv/29106), οι εμμονικοί της παγκόσμιας
κυριαρχίας ταξιδεύουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά μονοπάτια.
Είτε μέσω φυσικών πολέμων είτε μέσω αντιπερισπασμών, ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η εγκαθίδρυση των
ακρογωνιαίων λίθων μιας συγκεντρωτικής παγκόσμιας κυβέρνησης - ο απόλυτος έλεγχος και η πλήρης επιτήρηση.
Στις συζητήσεις για την πολιτική ασφάλειας, το έτος 2027 χρησιμοποιείται συχνά για να δείξει
πότε αναμένεται να ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη.
Αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ - π.χ. η Γερμανία, η Πολωνία και η Σουηδία - μιλούν για την ανάγκη αμυντικής ετοιμότητας έως το 2030, καθώς
αναμένονται μεγάλες συγκρούσεις εάν η αποτροπή δεν αποδώσει.
Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Πιστόριους, δήλωσε στα μέσα του 2024: "Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο μέχρι το 2029".
Η ταχεία στροφή σε μια πολεμική οικονομία και η κλιμάκωση της πολεμοκαπηλίας φαίνεται να δείχνουν ένα ζοφερό μέλλον.
Ωστόσο, αυτό το μέλλον δεν είναι αμετάβλητο.
Εναπόκειται στα έθνη να αποφασίσουν τι πραγματικά θα συμβεί.
Τι μπορεί να κάνει λοιπόν ο καθένας; Μπορεί να πει "όχι".
Δεν χρειάζεται να εργάζεσαι για αμυντικές εταιρείες, δεν χρειάζεται να υποκινείσαι,
δεν χρειάζεται να γίνεις πολίτης με στολή.
Μπορείτε να υψώσετε τη φωνή σας και να πάρετε θέση ενάντια στην οικονομία του πολέμου.
Μπορείτε να εκπαιδεύσετε τους συνανθρώπους σας σχετικά με αυτές τις συνδέσεις.
Ο καθένας έχει την επιλογή να συμμετέχει ή όχι.
Εργάζομαι εθελοντικά στο Kla.TV επειδή ο κόσμος έχει δικαίωμα σε μια διαφορετική φωνή.
Γίνετε μέλος της ομάδας και υποστηρίξτε το έργο μας.
Επικοινωνήστε μαζί μας στο: www.kla.tv/mitwirken
Το ίδιο αίμα ρέει σε σένα και σε μένα
Ως γιοι και πατέρες στεκόμαστε εδώ
Ειρήνη και ελευθερία ως το καλό όλων, ναι, γι' αυτό ζούμε.
Ούτε η καταγωγή, ούτε η φυλή, ούτε η θρησκεία, είναι αυτό που χωρίζει τις καρδιές μας.
Ελευθερία και ειρήνη είναι το όραμα, για έναν κόσμο που αξίζει να ζούμε.
Και τώρα θέλετε να μας αναγκάσετε εδώ να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον σκληρά, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε όλοι αδέρφια.
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Δεν πρόκειται να κάνουμε πόλεμο μαζί σας
Δεν θα κουβαλάμε όπλα, γιατί ποτέ δεν οδηγούν στη νίκη".
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Δεν πρόκειται να κάνουμε πόλεμο μαζί σας
Δεν θα κουβαλάμε όπλα, γιατί ποτέ δεν οδηγούν στη νίκη".
Πόσο ακόμα θα συνεχιστεί αυτό;
Πολεμοκαπηλεία, εξουσία και απληστία;
Ακούστε τις θυσίες που ικετεύουν τον ουρανό,
Ποιος θα σταματήσει αυτή την τρέλα αν όχι εμείς;
Όποιος προκαλεί φόβο, μίσος και οργή στους ανθρώπους είναι πολεμοκάπηλος και μισάνθρωπος.
Είναι αυτός που οδηγεί τα πάντα στην καταστροφή και αρνείται όλη την ανθρωπότητα.
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Δεν πρόκειται να κάνουμε πόλεμο μαζί σας
Δεν θα κουβαλάμε όπλα, γιατί ποτέ δεν οδηγούν στη νίκη".
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Δεν πρόκειται να κάνουμε πόλεμο μαζί σας
Δεν θα κουβαλάμε όπλα, γιατί ποτέ δεν οδηγούν στη νίκη".
Στερείτε τα παιδιά από τους πατέρες τους! Ντροπή σας, εσείς είστε οι προδότες, όταν οδηγείτε τους
αθώους στη σφαγή και τους ανακηρύσσετε ηθικά σωστούς.
Εσείς τα έθνη να ενωθείτε κανείς δεν θα σας δώσει δύναμη, το αίμα που είναι στα χέρια σας θα σας στοιχειώνει όσο ζείτε!
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Δεν πρόκειται να κάνουμε πόλεμο μαζί σας
Δεν θα κουβαλάμε όπλα, γιατί ποτέ δεν οδηγούν στη νίκη".
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Μην μας κακοποιείτε για το θυμό σας, το τροφοδοτούμενο μίσος είναι σαν σπόρος, δεν είμαστε γόνος του διαβόλου σας!"
Λέμε: "Όχι στο όνομά μας!
Μην μας κακομεταχειρίζεστε για την απληστία σας, θα υποστείτε τη ζημιά μόνοι σας, γιατί σύντομα θα γίνετε στόχος!"