Ի՞նչ է նշանակում պատերազմական տնտեսություն։
Պատերազմական տնտեսագիտությունը նշանակում է, որ պատերազմի ժամանակ ամեն ինչ ենթարկվում է պատերազմական ջանքերին, և,
հետևաբար, տնտեսության կառուցվածքները փոխվում են, ասում է գերմանացի տնտեսագետ Թիլման Բրյուկը։
Բրյուկը Բեռլինի Հումբոլդտի համալսարանի Միջազգային անվտանգության և զարգացման կենտրոնի հիմնադիրն ու տնօրենն է։
Կարճ ասած՝ պետությունը վերահսկողություն է իրականացնում, իսկ տնտեսությունը հետևում է նրա նպատակներին։
Ըստ վերջին օրաթերթային զեկույցների՝ Եվրոպական Միությունը ներկայումս պատրաստվում է
արդյունաբերությունը փոխարկել պատերազմական տնտեսության։
Զինարդյունաբերության համար սկզբնական 800 միլիարդ եվրոյի չափով վարկեր վերցնելու որոշումը կայացվել է 2025 թվականի մարտի վերջին։
Բացի այդ, 2025 թվականի հունիսի սկզբին ԵՄ հանձնաժողովը ստիպված էր զենքերի ֆինանսավորման համար կորոնավիրուսային
օգնության ֆոնդից տրամադրել մոտ 335 միլիարդ եվրո։
Շվեյցարիան նույնպես տուժում է այս զարգացումից։
Պառլամենտը վերջերս հավանություն տվեց ռազմական բյուջեի ավելացմանը մինչև 30 միլիարդ շվեյցարական ֆրանկ 2028 թվականին։
Այնուամենայնիվ, նույնիսկ սա որոշ ներկայացուցիչների համար՝ թե՛ ԵՄ-ում, թե՛ Շվեյցարիայում, կարծես բավարար չէ։
Ինչու՞ այս ամենը։
Արդյո՞ք ռուսական ագրեսիվ պատերազմի սպառնալիքը իսկապես այդքան իրական է, թե՞ խնդիրը այլ բան է։
Անկախ նրանից, թե ինչպես է զարգանում պատերազմական տնտեսությունը, հարկատուները և ապագա
սերունդները ստիպված կլինեն կրել բարձր ծախսերը։
Դա ինչ ազդեցություն ունի?
Մեծածավալ վերազինման համար մի քանի հարյուր միլիարդ եվրոյի բարձր ֆինանսական պահանջները ճնշում են մասնավոր հատվածի աճը:
Ենթակառուցվածքների, կրթության, շրջակա միջավայրի պաշտպանության, առողջապահության և այլնի վրա ծախսերը լրջորեն անտեսված են։
Սա երկրում սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական խնդիրները սրացնում է։
Քաղաքականության և տնտեսության մեջ առկա հակասությունների և ճգնաժամերի պատճառով
հասարակության մեջ անվստահությունը արագորեն աճում է։
Քաղաքական փորձերը՝ զանգվածներին պետական քարոզչության միջոցով մտավորապես մանիպուլացված և տնտեսապես կախյալ
հանրային լրատվամիջոցներով պատերազմական վիճակում պահելու, դառնում են ավելի ու ավելի զավեշտական։
Ինչպես արդեն նշվել է, ռազմական ծախսերը ներկայումս բոլոր արևմտյան երկրներում զգալիորեն ավելանում են։
ԵՄ-ում նոր պլանավորված ավելի քան 800 միլիարդ եվրոյի պաշտպանական ծախսերի կողքին ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունները
վերջերս որոշել են իրենց ռազմական ծախսերը բարձրացնել մինչև համախառն ներքին արտադրանքի 5%-ի։
Միայն Իսպանիան, Հունգարիան և Սլովակիան արտահայտեցին ուժեղ վերապահումներ 5%-անոց թիրախի վերաբերյալ։
ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունների մեծամասնության պաշտպանական ծախսերը մինչ այժմ կազմել են համախառն ներքին արտադրանքի մոտ 2%-ը։
Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունը որպես օրինակ վերցնելով՝ դա կնշանակի ռազմական ծախսերի ավելացում
ներկայիս 90 միլիարդ եվրոյից մինչև տարեկան 160 միլիարդ եվրո։
1990-ականների կեսերին ծախսերը կազմել են «միայն» 45 միլիարդ եվրո։
Եվ դա՝ գրեթե կրկնակի անձնակազմով և տեխնիկայով համեմատած պարտադիր զինծառայության օրերի հետ, առանց
արտասահմանյան առաքելություններում մասնակցության։
Ավելի ու ավելի շատ գումարներ են ներդրվում ռազմական տեխնոլոգիաներում, և ենթադրյալ թշնամու վախը
անընդհատ հրահրվում է ծախսերը արդարացնելու համար։
Նույն պատկերը կարելի էր տեսնել համաշխարհային պատերազմների նախաշեմին։
Ի՞նչ ենք նկատում այս մասին?
Ինչպես երևում է «produktion.de» ինտերնետային պորտալում՝ «Focus» և «Arms Industry» բաժիններում, ավելանում են ավանդական
մեխանիկական ճարտարագիտության ընկերությունները, որոնք մտնում են անվտանգության առումով կարևոր արժեքային շղթա։
Գեոպոլիտիկ մարտահրավերներից բացի, առաջին հերթին հենց տեխնոլոգիական պարադիգմայի փոփոխությունն է, որը նոր թափ է հաղորդում։
Հետևյալ օրինակներն են բերված՝ արհեստական բանականություն թիրախների ճանաչման համար, անօդաչու պաշտպանական համակարգեր լազերային կամ
միկրոալիքային տեխնոլոգիաներով, սենսորների ֆյուզիոն իրական ժամանակում դաշտում գնահատման համար,
թվային երկվորյակներ սիմուլյացիոն սցենարների համար
Ինչպես երևում է, պաշտպանական արդյունաբերությունը ֆինանսական աշխարհին առաջարկում է շահութաբեր նախագծերի լայն տեսականի։
Գոյություն ունեցող արտադրական գծերը փակվում են և վերափոխվում են զենքերի արտադրության համար։
Շատ օրինակներից ընդամենը երկուսն նշելու համար՝ երկաթուղային տրանսպորտի արտադրող Alstom ընկերությունը իր
Գյորլիցի գործարանում, որը գտնվում է Գերմանիայի արևելյան մասում։
Ապագայում այնտեղ կարտադրվեն KNDS-ին՝ հողային մարտական համակարգերի նոր սեփականատեր և մատակարար , պատկանող զրահապատ մեքենաները։
MV Werften խումբը, որը 2022 թվականին սնանկացավ և նախկինում զբոսանավեր էր կառուցում, այժմ իր Վիսմարում,
Ռոստոկ-Վառնեմյունդեում և Ստրալզունդում գտնվող գործարաններում կարտադրի ռազմական նավեր և աքսեսուարներ։
Ռոստոկ-Վառնեմյունդեի տարածքը կփոխանցվի Գերմանիայի զինված ուժերին 87 միլիոն եվրոյի դիմաց։
ԵՄ հանձնաժողովը 2024 թվականին ներկայացրեց Եվրոպական պաշտպանական արդյունաբերական ռազմավարություն
(EDIS) և համապատասխան ներդրումային ծրագիր (EDIP):
Առաջնապես՝ ԵՄ-ում հզոր, անկախ և մրցունակ պաշտպանական արդյունաբերություն ստեղծելու նպատակով։
Ինչպես բազմաթիվ վայրերում կարելի է տեսնել, սա խթանում է զինատեսակների արտադրությունը։
Այս ուղղությամբ հետագա քայլեր սպասվում են։
Երբ քաղաքացիական ձեռնարկությունները վերածվում են զենքերի արտադրության, դրանց նախկին գործունեությանը վերադառնալը հեշտ չէ։
Ընթացիկ պահին տարբեր գործարանների և արտադրական օբյեկտների վերափոխման համար հատկացվող հսկայական միջոցները
բնականաբար չեն կարող օգտագործվել ապամոնտաժման համար։
Քանի որ սա այլևս չի լինի ենթադրյալ «հանրային շահի՝ ընդհանուր հանրության պաշտպանության» շրջանակում ։
Այսպիսով՝ հարկատուների գումարները օգտագործվում են քաղաքացիական հասարակության և առևտրի երկարաժամկետ
արտադրական ենթակառուցվածքները ոչնչացնելու համար։
Փոխարենը արտադրվում են միայն սպանության և ոչնչացման համար պիտանի իրեր, որոնք հանրության
համար որևէ արտադրողական օգտակարություն չունեն։
Օրինակ՝ տանկը առօրյա կյանքում հասարակության համար ոչ մի օգտակարություն չունի։ Այն պարզապես կանգնած է զորանոցում։
Այն չի կարող օգտագործվել հիվանդների տեղափոխման կամ առօրյա կյանքում տաքսի փոխադրման համար։
Այն որևէ նպատակ չի ծառայում, սակայն արտադրությունն ու պահպանությունը շատ թանկ են։
Այս նպատակին օգտագործվող ռեսուրսները հետո պակասում են մյուս շրջանների բնակչության համար։
Տնտեսական առումով նշանակալիցը իրականում այն է, թե ինչպես են կատարվում ներդրումները։
Զինատեխնիկայի մեջ ներդրումն ի վերջո փողի վատնում է։
Մյուս կողմից, հետազոտություններին ներդրում կատարելը կարող է, օրինակ, հանգեցնել ավելի լավ առողջության։
Լավ ենթակառուցվածքներում ներդրում կատարելը կարող է տարածաշրջանում տնտեսական աճ բերել և այլն։
Ուստի մենք եզրակացնում ենք, որ պատերազմական տնտեսությունում բնակչությունը պետք է ավելի շատ վճարի
առանց որևէ հավելյալ օգուտ ստանալու մասնավոր հատվածից։
Չնայած պատերազմական տնտեսության սկզբում գործազրկության ցուցանիշները կարող են կտրուկ նվազել,
պատմական փորձը ցույց է տալիս, որ բարգավաճումը չի աճում։
Հակառակը, այն նվազում է ռազմական ծախսերը ֆինանսավորելու համար պահանջվող բարձր հարկային բեռի պատճառով։
Քանի որ «առջևնկած ռազմական հակամարտության» ժամանակ միջոցները հազիվ թե ներդրվում են մասնավոր հատվածում, այլ
հիմնականում ուղղվում են ռազմական տնտեսությանը, այդ ռեսուրսները անխուսափելիորեն պակասում են բնակչության առօրյա կյանքում։
Նույնիսկ լավագույն մտքերը, ինչպիսիք են գիտնականները, մասնագետները և այլն, այդ ժամանակ զբաղվում են զենքերի արդյունաբերությամբ, ինչի
արդյունքում այլ քաղաքացիական ոլորտներում առաջանում են բացեր։
Պատերազմի դեպքում բնակչությունը նույնպես վճարում է սեփական կյանքով և իր ընտանիքի անդամների կյանքով։
Որոշ կասկածամիտ մարդիկ կարող են կասկածել, որ խաղաղ տնտեսության քանդումն ու գործազրկության աճը դիտավորյալ
իրականացվում են՝ հետագայում պատերազմական տնտեսությանը ավելի մեծ աջակցություն ապահովելու նպատակով։
Առաջին հերթին ոչնչացվում է խաղաղ այլընտրանքը, և ապա, իբր, զինագործական արդյունաբերությունն է մնում միակ
տարբերակը տնտեսական դիլեմայից փրկության և փրկության համար։
Երբ սովորական աշխատողները տնտեսապես կախված են զենքերի արտադրության իրենց աշխատանքի վայրերից, նրանք
անխուսափելիորեն աջակցում են գործող քաղաքականությանը։
Եթե պատմությանը հետ նայեք, կտեսնեք, որ այս զարգացումները ակնհայտորեն պարզապես էսկալացիայի
առաջադեմ փուլ են մի օրակարգի, որը վաղուց էր պլանավորված։
Պատերազմի նախապատրաստման ընթացքում առաջացող օրինաչափությունները միշտ նույնն են։
1. Ռազմավարությունները մշակվում են այնպես կոչված «մտքի տանկերի» կողմից, որոնք սահմանում են պատերազմի նպատակները և
ուշադիր կշռում ռիսկերն ու հաջողության հնարավորությունները։
2. Գաղտնի բանակցություններ են անցկացվում հնարավոր գործընկերների հետ՝ անհատական գործընկերների շահերը համադրելու նպատակով։
«Սպասվող ավարը» բաժանվում կամ խոստացվում է – ինչպես տախտակային «Risk» խաղում, միայն հիմա դա կոչվում է «գեոպոլիտիկա»։
3. Երկրի գլխավոր շտաբին հանձնարարվել է ձեռնարկել անհրաժեշտ նախապատրաստական աշխատանքներ և
մտավորապես պատրաստել սպայական կազմը թշնամու դեմ։
4. ՀԿ-ների և սեփական հետախուզական գործունեության միջոցով ապագա հակառակորդների շրջանում ընդդիմադիր խմբերի աջակցելով՝
ստեղծվում են «անհրաժեշտ միջամտության» «պատճառներ և հիմքեր», որպեսզի սեփական բնակչության մոտ ստացվի «բարոյական արդարացում»:
5. «Գործընկեր պետություններում» մամուլին հանձնարարել են ներկայացնել հնարավոր հակառակորդին բացասական լույսի տակ։
Ընդհանուր կանոնով մարդկության և մարդկայնության դեմ հանցագործություններ են մեջբերվում կամ երկրի
սեփական բնակչության համար մոտեցող վտանգ է հայտարարվում՝ առանց իրական նախապատմությանը լուսավորելու։
Պրովոկացիոն պատկերներն ու հուզական ելույթները բորբոքում են զանգվածների զգացմունքները և այդպիսով ուղղորդում դրանք։
6. Զինատորման ֆինանսավորումը ապահովվում է, իսկ անհրաժեշտ առևտրային ձեռնարկությունների
մասնակցության խթանները սուբսիդավորվում են պետության կողմից։
7. Դպրոցներում, համալսարաններում և առօրյա կյանքում կոչեր են հնչում հայրենասիրական աջակցություն
ցուցաբերելու ընդհանուր բարօրության համար՝ որպեսզի ոգեշնչեն երիտասարդ սերնդին ծառայելու զինված ուժերում։
8. Երբ զինված ուժերը պատրաստ են, բնակչությունը պատրաստ է հակամարտության, իսկ տնտեսությունը կայունացած է,
անհրաժեշտ է միայն հարվածելու համար համապատասխան պատճառ։
4–8 կետերի հերթականությունը կարող է տարբերվել։
Պատրաստությունները սովորաբար տևում են բազմաթիվ տարիներ՝ կախված պլանավորված ռազմական գործողության մասշտաբից։
Ինչու՞ մեծամասնությունը առանց բողոքի ընդունում է պատերազմական տնտեսությունը
Մեդիայի ազդեցությունը բնակչության վերահսկման վճռորոշ գործոններից մեկն է։
Ով ունի մեկնաբանելու լիազորություն, նա որոշում է, թե ինչը ճիշտ է, և ինչը սխալ։
Գուստավ Լե Բոնը՝ զանգվածային հոգեբանության հիմնադիրներից մեկը, բացատրեց, որ մարդկանց մեծամասնությունը
առաջնորդվում է զգացմունքներով, ցանկություններով և հույսով, ոչ թե բանականությամբ և տրամաբանությամբ։
Նա ապացուցում է, որ անգամ ամենաանհեթեթ պնդումը կարելի է զանգվածների մեջ ներշնչել որպես անվիճելի ճշմարտություն։
Սա իրականացվում է հետևյալ երեք մոտեցումներով՝ առաջին հերթին՝ անընդհատ կրկնությամբ; երկրորդ՝ էմոցիոնալ
ամրապնդմամբ; երրորդ՝ խմբի ներսում լսվածի փոխանակմամբ։
Այսպես է, որ ստությունը շատ մարդկանց համար ակնհայտ ճշմարտություն է դառնում։
Մարդկանց մեծամասնությունը նույնպես չի գիտակցում, թե որքան է պատերազմական տնտեսության անցումը
նվազեցնում բնակչության սոցիալական բարեկեցությունը։
Եթե նրանք դրա մասին տեղյակ լինեին, դիմադրությունը զգալիորեն ավելի մեծ կլիներ։
Այժմ մենք ապրում ենք աշխարհաքաղաքական զարգացումներ, որոնք նախորդ դարի կեսերին արդեն ընդհանուր գծերով պլանավորվել էին։
Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ամերիկացի գլոբալ ռազմավարները տեսան հնարավորություն՝ իրենց ազդեցության
ոլորտը ընդլայնելու այժմ տապալված Արևելյան բլոկի երկրներում։
Սա իրականացնելու համար է գլոբալիստների և ֆինանսական օլիգարխների երկարամյա երազանքը՝ հիմնել
աշխարհի կառավարություն ամերիկյան առաջնորդությամբ։
Զբիգնև Բրեժինսկին 1960 թվականից աշխատում էր Ջոն Ֆ. Քենեդիի խորհրդական։
Նա նաև գլոբալ առաջատար ռազմավար էր և երկար տարիներ ծառայել է որպես ԱՄՆ-ի և միջազգային ընկերությունների անվտանգության խորհրդական։
Բրեժինսկին 1997 թվականին հրատարակված իր «Մեծ շախմատի տախտակ. ամերիկյան գերիշխանություն և դրա գեոստրատեգիական
հրամայականներ» գրքում ներկայացրեց դրա համար անհրաժեշտ քայլերը։
1990-ականների սկզբից ի վեր ազգային և միջազգային արևմտյան քաղաքականության մեջ ձեռնարկված բազմաթիվ
միջոցառումներ կարելի է գտնել Բրեժինսկու գրքում։
2015 թվականին մասնավոր ամերիկյան Stratfor վերլուծական կենտրոնի հիմնադիրն ու նախկին գլխավոր գործադիր տնօրեն Ջորջ Ֆրիդմանը
հայտարարեց, որ ավելի քան 100 տարի ԱՄՆ քաղաքականությունը ուղղված է եղել կանխել Գերմանիայի և Ռուսաստանի դաշինքը, քանի որ այն
ներկայացնում էր ԱՄՆ գերիշխանության համար ամենամեծ սպառնալիքը։
Մյուս բաների թվում նա ընդգծեց Գերմանիայի վճռորոշ դերը այս նպատակները իրականում իրականացնելու գործում։
«Գերմանիան ի՞նչ կանի՞» – աշխարհի գերիշխանության խաղի թույլ կետը։
Ինչպես այժմ բազմաթիվ բաներ են ցույց տալիս, պատերազմական տնտեսության վերահսկողության
բացառությամբ Գերմանիայի «թույլ կետը» կարգավորվել է։
Աշխարհի առաջատար ֆինանսական օլիգարխները իրենց ազդեցությունը լրատվամիջոցների և քաղաքականության վրա օգտագործում են
իրենց իշխանությունը ընդլայնելու և ազգերին ենթարկեցնելու համար։
Ուստի ոչ պատահական է, թե ինչպես են ազդվում հասարակությունները և ազգերը։
Դա տեղի է ունենում իշխանության դիրքերում գտնվող փոքր, ազդեցիկ փոքրամասնության շահերի պատճառով։
Ի՞նչ եզրակացություններ կարելի է անել պատերազմական տնտեսության զանգվածային անցումից?
Եվրոպայի և ամբողջ աշխարհի բազմաթիվ երկրներում «պատերազմական տնտեսության» ակնհայտ և զանգվածային անցումը հստակ
ցույց է տալիս, որ պատրաստվում կամ ընթանում է պատերազմ։
Այնուամենայնիվ, սա պարտադիր չէ նշանակի, որ պատերազմը մոտ է։
Բայց դա ազդարարում է տնտեսական կառուցվածքի հիմնարար փոփոխություն՝ խաղաղ ժամանակների կարգից հեռանալով
և ռազմական առաջնահերթություններին կողմնորոշվելով։
Ռեսուրսների և ֆինանսների այս վերաբաշխումը կզգացվի որպես պակաս քաղաքացիական ոլորտների մեծ մասում և կհանգեցնի զգալի կորուստների։
Արդյոք Եվրոպայում իսկապես պատերազմ կլինի, թե՞ պատերազմական ամբողջ ռետորիկան ու զինատեսակների կուտակումները
ընդունելի շեղողական տակտիկա են ծառայում, դեռ պարզ չէ։
Ինչպես ներկայացվում է մեր ՆԱՏՕ-ի փաստագրական ֆիլմում (www.kla.tv/29106), աշխարհի տիրապետության մոլուցքով տարված
մարդիկ միաժամանակ հետապնդում են բազմաթիվ ուղղություններ։
Ֆիզիկական պատերազմների միջոցով լինի, թե շեղող միջոցներով, նպատակը նույնն է՝ հիմնել կենտրոնական համաշխարհային կառավարության
հիմնաքարերը՝ ամբողջական վերահսկողություն և լիակատար հսկողություն։
Անվտանգության քաղաքականության շուրջ քննարկումներում 2027 թվականը հաճախ նշվում է որպես այն
տարին, երբ Եվրոպայում պատերազմի բռնկում է սպասվում։
ՆԱՏՕ-ի մի շարք երկրներ՝ օրինակ՝ Գերմանիան, Լեհաստանը և Շվեդիան, խոսում են մինչև 2030 թվականը պաշտպանական պատրաստության
անհրաժեշտության մասին, քանի որ եթե զսպումը չաշխատի, այդ ժամանակ կանխատեսվում են լայնամասշտաբ հակամարտություններ։
2024 թվականի կեսերին Գերմանիայի պաշտպանության նախարար Պիստորիուսը ասաց. «Մենք պետք է
պատրաստ լինենք պատերազմին մինչև 2029 թվականը»:
Պատերազմական տնտեսությանը արագ անցումը և այլ սրվող պատերազմական քարոզչությունը, թվում է, մատնանշում են մռայլ ապագա։
Այնուամենայնիվ, այս ապագան քարե վրա գրված չէ։
Ազգերի վրա է կախված, թե իրականում ինչ կկատարվի։
Ուրեմն ի՞նչ կարող է անել յուրաքանչյուր անհատ։ Դուք կարող եք ասել «ոչ»։
Դուք պարտավոր չեք աշխատել զենք արտադրող ընկերություններում, դուք պարտավոր չեք թույլ տալ, որ ձեզ
հրահրեն, դուք պարտավոր չեք դառնալ համազգեստով քաղաքացի։
Դուք կարող եք բարձրացնել ձեր ձայնը և դեմ արտահայտվել պատերազմական տնտեսությանը։
Դուք կարող եք ձեր մարդկային եղբայրներին ու քույրերին կրթել այս կապերի մասին։
Բոլորը կարող են ընտրել՝ մասնակցել կամ ոչ։
Ես կամավոր եմ Kla.TV-ում, որովհետև աշխարհը իրավունք ունի ունենալ տարաձայնվող ձայն։
Միացեք մեր թիմին և աջակցեք մեր աշխատանքին։
Գրանցվեք՝ www.kla.tv/mitwirken
Նույն արյունն է հոսում քո մեջ և իմ մեջ
Որպես որդիներ և հայրեր, մենք կանգնած ենք այստեղ
Խաղաղությունն ու ազատությունը որպես ամենամեծ բարիք, այո, հենց դրա համար ենք մենք ապրում։
ոչ ծագում, ոչ ռասա, ոչ կրոն, -ն է, ինչը բաժանում է մեր սրտերը։
Ազատությունն ու խաղաղությունը տեսլականն են, ապրելու արժանի աշխարհի համար։
Եվ հիմա դուք ուզում եք մեզ այստեղ ստիպել, դաժանորեն սպանել միմյանց, երբ իրականում մենք բոլորս եղբայրներ ենք։
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մենք չենք միանում ձեր պատերազմին
Մենք զենք չենք կրելու, քանի որ դրանք երբեք չեն բերում հաղթանակ։
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մենք չենք միանում ձեր պատերազմին
Մենք զենք չենք կրելու, քանի որ դրանք երբեք չեն բերում հաղթանակ։
Սա որքան ժամանակ կշարունակվի?
Պատերազմավարություն, իշխանություն և ագահություն՞
Կարո՞ղ ես լսել զոհերի գոչյունը, որը հասնում է երկնքին։
Ով կանգնեցնի այս խելագարությունը, եթե ոչ մենք?
Ով մարդկանց մեջ սերմանում է վախ, ատելություն և զայրույթ , նա պատերազմասեր և մարդատյաց է։
Նա է, ով ամեն ինչ ավերման է տանում և մերժում է ողջ մարդկությունը։
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մենք չենք միանում ձեր պատերազմին
Մենք զենք չենք կրելու, քանի որ դրանք երբեք չեն բերում հաղթանակ։
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մենք չենք միանում ձեր պատերազմին
Մենք զենք չենք կրելու, քանի որ դրանք երբեք չեն բերում հաղթանակ։
Դուք երեխաներին զրկում եք նրանց հայրերից! Ամոթ ձեզ, դուք դավաճաններ եք, երբ անմեղ մարդկանց
մորթի եք տանում և պնդում, որ դա բարոյապես ճիշտ է։
Քո ազգերը միանում են ոչ ոք քեզ իշխանություն չի տա, քո ձեռքերին կպած արյունը կհետապնդի քեզ ողջ կյանքիդ ընթացքում!
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մենք չենք միանա ձեր պատերազմին
Մենք զենք չենք կրելու, քանի որ դրանք երբեք չեն բերում հաղթանակ։
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մի՛ օգտագործեք մեզ ձեր զայրույթի համար, սնուցված ատելությունը սերմի պես է, մենք ձեր սատանայի սերունդը չենք!
Մենք ասում ենք՝ «Մեր անունից ոչ»
Մի շահագործեք մեզ ձեր ագահության համար, դուք ինքներդ կկրեք հետևանքները, որովհետև շուտով դուք կդառնաք թիրախ։