რას ნიშნავს ომის ეკონომიკა?
ომის ეკონომიკა ნიშნავს, რომ "ომის დროს ყველაფერი ომის ძალისხმევას ექვემდებარება და, შესაბამისად, ეკონომიკას განსხვავებული
სტრუქტურა ეძლევა", — ამბობს გერმანელი ეკონომისტი ტილმან ბრიუკი.
ბრიუკი არის ბერლინის ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტის უსაფრთხოებისა და განვითარების საერთაშორისო ცენტრის დამფუძნებელი და დირექტორი.
მოკლედ: სახელმწიფო იღებს კონტროლს და ეკონომიკა მის მიზნებს ემორჩილება.
ყოველდღიურ პრესაში გავრცელებული უახლესი ინფორმაციით, ევროკავშირი ამჟამად მრეწველობის ომის ეკონომიკაზე გადასაყვანად ემზადება.
იარაღის ინდუსტრიისთვის საწყისი 800 მილიარდი ევროს ოდენობის სესხების აღების
გადაწყვეტილება 2025 წლის მარტის ბოლოს იქნა მიღებული.
გარდა ამისა, 2025 წლის ივნისის დასაწყისში ევროკომისიას კორონავირუსის დახმარების ფონდიდან შეიარაღების
დასაფინანსებლად დაახლოებით 335 მილიარდი ევროს გამოყოფა მოუწია.
შვეიცარიაც დაზარალებულია ამ განვითარებისგან.
პარლამენტმა ცოტა ხნის წინ დაამტკიცა სამხედრო ბიუჯეტის 2028 წლისთვის 30 მილიარდ შვეიცარიულ ფრანკამდე გაზრდა.
თუმცა, ზოგიერთი წარმომადგენლისთვის, როგორც ევროკავშირში, ისე შვეიცარიაში, ესეც კი აშკარად არასაკმარისია.
რატომ ეს ყველაფერი?
რუსეთის აგრესიული ომის საფრთხე მართლაც ასეთი რეალურია – თუ რაღაც სხვა დგას სასწორზე?
მიუხედავად იმისა, თუ როგორ განვითარდება ომის ეკონომიკა, მაღალი ხარჯების გაღება მოუწევთ
გადასახადების გადამხდელებსა და მომავალ თაობებს.
რა შედეგი აქვს ამას?
მასშტაბური რეარმენთვის რამდენიმე ასეული მილიარდი ევროს მაღალი ფინანსური მოთხოვნები აფერხებს კერძო სექტორის ზრდას:
ინფრასტრუქტურაზე, განათლებაზე, გარემოს დაცვაზე, ჯანდაცვასა და ა.შ. დანახარჯები უკიდურესად უგულებელყოფილია.
ეს ამწვავებს ქვეყანაში არსებულ სოციალურ, ეკონომიკურ და პოლიტიკურ პრობლემებს.
პოლიტიკასა და ეკონომიკაში არსებული წინააღმდეგობებისა და კრიზისების გამო, საზოგადოებაში უნდობლობა სწრაფად იზრდება.
პოლიტიკური მცდელობები, სახელმწიფო პროპაგანდისა და ეკონომიკურად დამოკიდებული საზოგადოებრივი მედიის საშუალებით
მასების გონებრივად მანიპულირება და ომის მდგომარეობაში შენარჩუნება, სულ უფრო გროტესკული ხდება.
როგორც უკვე აღინიშნა, სამხედრო დანახარჯები ამჟამად მნიშვნელოვნად იზრდება ყველა დასავლურ ქვეყანაში.
ევროკავშირში თავდაცვაზე ახლად დაგეგმილი 800 მილიარდ ევროზე მეტი დანახარჯის გარდა, ნატოს წევრმა
სახელმწიფოებმა ცოტა ხნის წინ გადაწყვიტეს, თავიანთი სამხედრო დანახარჯები მშპ-ის 5%-მდე გაზარდონ.
მხოლოდ ესპანეთმა, უნგრეთმა და სლოვაკიმ გამოთქვეს მკაცრი რეზერვები 5%-იანი სამიზნე მაჩვენებლის მიმართ.
ნატოს წევრი ქვეყნების უმრავლესობის თავდაცვის ხარჯები აქამდე მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 2%-ს შეადგენდა.
გერმანიის ფედერალური რესპუბლიკის მაგალითზე, ეს ნიშნავს სამხედრო დანახარჯების ზრდას წელიწადში
ამჟამინდელი 90 მილიარდი ევროდან 160 მილიარდ ევრომდე.
1990-იანი წლების შუა პერიოდში, ხარჯები "მხოლოდ" 45 მილიარდ ევროს შეადგენდა.
და ეს მაშინ, როცა სამხედრო მოსამსახურეთა და ტექნიკის რაოდენობა თითქმის ორჯერ მეტია, ვიდრე სავალდებულო სამხედრო სამსახურის
პერიოდში, და საზღვარგარეთო მისიებში მონაწილეობის გარეშე.
სამხედრო ტექნოლოგიებში სულ უფრო და უფრო მეტი ფული იხარჯება, ხარჯების გასამართლებლად
კი მუდმივად აღვივებენ სავარაუდო მტრის შიშს.
მსგავსი სურათის ხილვა მსოფლიო ომების წინარე პერიოდშიც შეიძლებოდა.
რას ვამჩნევთ ამაში?
როგორც ინტერნეტ პორტალ "production.de"-ზე, "ფოკუსისა" და "თავდაცვის ინდუსტრიის" განყოფილებებში ჩანს, უსაფრთხოების
კრიტიკულად მნიშვნელოვან ღირებულებათა ჯაჭვში სულ უფრო მეტი ტრადიციული მანქანათმშენებლობის კომპანია ერთვება.
გეოპოლიტიკური გამოწვევების გარდა, უპირველეს ყოვლისა, სწორედ ტექნოლოგიური პარადიგმის ცვლილებაა ის, რაც ახალ იმპულსს ქმნის.
მოყვანილია შემდეგი მაგალითები: ხელოვნური ინტელექტი სამიზნის ამოცნობისთვის, დრონების საგამანადგურებლო სისტემები ლაზერული ან
მიკროტალღური ტექნოლოგიით, სენსორების შერწყმა ბრძოლის ველზე რეალურ დროში შეფასებისთვის, ციფრული ტყუპები სიმულაციის სცენარებისთვის .
როგორც ჩანს, თავდაცვის ინდუსტრია ფინანსურ სამყაროს მომგებიანი პროექტების ფართო სპექტრს სთავაზობს.
არსებული საწარმოო ხაზები იხურება და იარაღის წარმოებაზე გადაეწყობა.
მრავალი მაგალითიდან მხოლოდ ორს რომ დავასახელოთ, ეს არის მატარებლების მწარმოებელი კომპანია Alstom-ი
თავის გერლიცის ქარხანაში, აღმოსავლეთ გერმანიაში.
მომავალში იქ დამზადდება ჯავშანმანქანები, რომლებიც მიწისზედა საბრძოლო სისტემების ახალ
მფლობელსა და მომწოდებელს, KNDS-ს ეკუთვნის.
MV Werften-ის ჯგუფი, რომელიც 2022 წელს გაკოტრდა და ადრე საკრუიზო გემებს აშენებდა, ახლა თავის საწარმოებში
ვიზმარში, როსტოკ-ვარნემინდეში და შტრალსუნდში სამხედრო ხომალდებსა და აქსესუარებს დაამზადებს.
როსტოკ-ვარნემინდეს ობიექტი გერმანიის შეიარაღებულ ძალებს 87 მილიონ ევროდ გადაეცემა.
ევროკომისიამ 2024 წელს წარმოადგინა ევროპული თავდაცვითი სამრეწველო სტრატეგია (EDIS) და შესაბამისი საინვესტიციო პროგრამა (EDIP).
პირველ რიგში, ევროკავშირში ძლიერი, დამოუკიდებელი და კონკურენტუნარიანი თავდაცვითი ინდუსტრიის ჩამოყალიბების მიზნით.
როგორც ბევრგან ჩანს, ეს ხელს უწყობს შეიარაღების წარმოებას.
ამ მიმართულებით შემდგომი ნაბიჯები მოსალოდნელია.
როგორც კი სამოქალაქო ბიზნესები შეიარაღების საწარმოებლად გადაკეთდება, მათი წინა საქმიანობისთვის დაბრუნება ადვილი არ არის.
უზარმაზარი თანხები, რომლებიც ამჟამად სხვადასხვა ქარხნებისა და საწარმოების გადაწყობისთვის გამოიყოფა,
ბუნებრივია, დემონტაჟისთვის ხელმისაწვდომი არ არის.
რადგან ეს აღარ იქნებოდა სავარაუდო "საზოგადოებრივი ინტერესის, საყოველთაო საზოგადოების დაცვის" .
ამგვარად, გადასახადის გადამხდელთა ფული გამოიყენება სამოქალაქო საზოგადოებისა და ვაჭრობის
გრძელვადიანი საწარმოო საშუალებების გასანადგურებლად.
ამის ნაცვლად, იწარმოება ისეთი რამ, რაც მხოლოდ მკვლელობისა და განადგურებისთვისაა ვარგისი, მაგრამ
საზოგადოებისთვის პროდუქტიული გამოყენება არ გააჩნია.
მაგალითად, ტანკი საყოველთაო ყოველდღიურ ცხოვრებაში საზოგადოებას არაფერში სჭირდება. ის უბრალოდ ბარაკში დგას.
ის არ შეიძლება გამოყენებულ იქნას პაციენტის ტრანსპორტირებისთვის ან ყოველდღიურ ცხოვრებაში ტაქსის სახით.
ის უსარგებლოა, მაგრამ მისი წარმოება და შენარჩუნება დიდ ფულს ჯდება.
ამ მიზნით გამოყენებული რესურსები შემდეგ სხვა ტერიტორიების მოსახლეობას აკლია.
ეკონომიკურად მნიშვნელოვანი სინამდვილეში არის ის, თუ როგორ ხდება ინვესტიციების განხორციელება.
სამხედრო პროდუქციაში ინვესტიცია საბოლოო ჯამში ფულის ფლანგვაა.
კვლევებში ინვესტირებამ, მეორე მხრივ, შეიძლება, მაგალითად, უკეთეს ჯანმრთელობას მოიტანოს.
კარგ ინფრასტრუქტურაში ინვესტირებას შეუძლია რეგიონში ეკონომიკური ზრდა მოიტანოს და ა.შ.
ამგვარად, ჩვენ ვასკვნით, რომ ომის ეკონომიკაში მოსახლეობამ უფრო მეტი უნდა გადაიხადოს ისე, რომ კერძო სექტორისგან
რაიმე დამატებითი სარგებლის მიღების შესაძლებლობა არ ჰქონდეს.
მიუხედავად იმისა, რომ ომის ეკონომიკის დაწყებისას უმუშევრობის მაჩვენებლები შესაძლოა მკვეთრად შემცირდეს,
ისტორიული გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ კეთილდღეობა არ იზრდება.
პირიქით, ის მცირდება სამხედრო ხარჯების დასაფინანსებლად საჭირო მაღალი საგადასახადო ტვირთის გამო.
რადგან "მოსალოდნელი სამხედრო კონფლიქტის" დროს თანხები ძირითადად სამხედრო ეკონომიკაში იხარჯება და არა კერძო სექტორში, ეს
რესურსები მოსახლეობის ყოველდღიურ ცხოვრებაში გარდაუვლად აკლია.
ყველაზე საუკეთესო გონებანიც კი, როგორიცაა მეცნიერები, სპეციალისტები და ა.შ., შემდეგ შეიარაღების ინდუსტრიაში არიან
დასაქმებულნი, რაც სხვა სამოქალაქო სექტორებში ხარვეზებს ტოვებს.
ომის შემთხვევაში, მოსახლეობა ასევე იხდის საკუთარი და თავისი ოჯახების სიცოცხლებით.
ზოგიერთმა ეჭვმიტანილმა შესაძლოა იეჭვოს, რომ მშვიდობიანი ეკონომიკის განადგურება და უმუშევრობის ზრდა განზრახ ხდება,
რათა მოგვიანებით ომის ეკონომიკას მეტი მხარდაჭერა მოუპოვოს.
პირველ რიგში ნადგურდება მშვიდობიანი ალტერნატივა, შემდეგ კი, სავარაუდოდ, ეკონომიკური დილემიდან
გადარჩენისა და ხსნის ერთადერთ გზად იარაღის ინდუსტრია რჩება.
როგორც კი ჩვეულებრივი მუშები იარაღის წარმოებაში თავიანთ სამუშაო ადგილებზე ეკონომიკურად დამოკიდებულნი
გახდებიან, ისინი გარდაუვლად მხარს დაუჭერენ არსებულ პოლიტიკას.
თუ ისტორიას გადავხედავთ, დავინახავთ, რომ ეს მოვლენები, აშკარად, წინასწარ დაგეგმილი დღის
წესრიგის ესკალაციის მხოლოდ განვითარებული ეტაპია.
ომის მოსამზადებლად დამახასიათებელი სცენარები ყოველთვის იდენტურია.
1. სტრატეგიებს შეიმუშავებენ ეგრეთ წოდებული "აზროვნების ცენტრები", რომლებიც განსაზღვრავენ ომის მიზნებს და
საგულდაგულოდ აწონ-დაწონენ რისკებსა და წარმატების შანსებს.
2. პოტენციურ პარტნიორებთან იმართება საიდუმლო მოლაპარაკებები ცალკეული პარტნიორების ინტერესების შესათანხმებლად.
"მოსალოდნელი ნადავლი" ნაწილდება ან დაპირებულია – როგორც სამაგიდო თამაშში "რისკი", ოღონდ ახლა მას "გეოპოლიტიკა" ჰქვია.
3. ქვეყნის გენერალურ შტაბს დაევალა საჭირო მოსამზადებელი სამუშაოების ჩატარება და
ოფიცერთა კორპუსის მტრისთვის მორალურად მომზადება.
4. მომავალ მოწინააღმდეგეთა ოპოზიციური ჯგუფების მხარდაჭერით არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და საკუთარი სადაზვერვო საქმიანობის
მეშვეობით, იქმნება "საჭირო ჩარევის" "მიზეზები და საფუძვლები", რათა საკუთარი მოსახლეობისგან "მორალური გამართლება" მიიღონ.
5. "პარტნიორ სახელმწიფოებში" პრესას დაევალა, პოტენციური მოწინააღმდეგე უარყოფითი კუთხით წარმოაჩინოს.
როგორც წესი, იმოწმება ადამიანურობისა და ჰუმანურობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები, ან ქვეყნის მოსახლეობისთვის მოსალოდნელი
საფრთხეა გამოცხადებული, რეალური კონტექსტის გაანათლების გარეშე.
პროვოკაციული გამოსახულებები და ემოციური სიტყვები მასების ემოციებს აღაგზნავს და ამგვარად, მათ წარმართავს.
6. შეიარაღების დაფინანსება უზრუნველყოფილია, ხოლო საჭირო კომერციული საწარმოების
მონაწილეობის სტიმულირება სახელმწიფოს მიერ სუბსიდირდება.
7. სკოლებში, უნივერსიტეტებსა და ყოველდღიურ ცხოვრებაში საერთო კეთილდღეობისთვის პატრიოტულ მხარდაჭერას მოუწოდებენ, რათა
ახალგაზრდა თაობა შეიარაღებულ ძალებში სამსახურისკენ წაახალისონ.
8. როგორც კი სამხედრო ძალები მზად იქნება, მოსახლეობა კონფლიქტისთვის მზად იქნება და ეკონომიკა გამყარდება,
დარტყმისთვის მხოლოდ შესაფერისი მიზეზი იქნება საჭირო.
პუნქტების 4–8 თანმიმდევრობა შეიძლება შეიცვალოს.
მომზადებას, როგორც წესი, დაგეგმილი სამხედრო მოქმედების მასშტაბის მიხედვით, მრავალი წელი სჭირდება.
რატომ იღებს ადამიანთა უმრავლესობა ომის ეკონომიკას პროტესტის გარეშე
მედიის გავლენა მოსახლეობის კონტროლის ერთ-ერთი გადამწყვეტი ფაქტორია.
ვინც განმარტების უფლებამოსილებას ფლობს, ის წყვეტს, რა არის ჭეშმარიტი და რა — ცრუ.
გუსტავ ლე ბონი – მასობრივი ფსიქოლოგიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი – განმარტავდა, რომ ადამიანთა უმრავლესობას უმთავრესად
მართავენ გრძნობები, სურვილები და იმედი და არა – გონი და ლოგიკა.
ის ამტკიცებს, რომ ყველაზე აბსურდული მტკიცებულებაც კი შეიძლება მასებში უდავო ჭეშმარიტებად ჩაუნერგოს.
ეს მიიღწევა შემდეგი სამი მიდგომით: პირველ რიგში, მუდმივი გამეორებით; მეორე, ემოციური გაძლიერებით;
და მესამე, ჯგუფის შიგნით მოსმენილის გადმოცემით.
ასე იქცევა სიცრუე ბევრი ადამიანისთვის აშკარა სიმართლედ.
ადამიანების უმეტესობას ასევე არ იცის, თუ რამდენად ამცირებს ომის ეკონომიკაზე გადასვლა მოსახლეობის სოციალურ კეთილდღეობას.
ეს რომ სცოდნოდათ, გაცილებით მეტი წინააღმდეგობა იქნებოდა.
გეოპოლიტიკური მოვლენები, რომლებსაც ამჟამად ვაწყდებით, უკვე გასული საუკუნის შუა ხანებში ზოგადი სახით იყო დაგეგმილი.
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ამერიკელ გლობალურ სტრატეგოსებს შესაძლებლობა დაინახეს, გაეფართოებინათ თავიანთი
გავლენის სფერო ახლა უკვე დამხობილ აღმოსავლეთ ბლოკის ქვეყნებზე.
ეს გლობალისტებისა და ფინანსური ოლიგარქების დიდი ხნის ნანატრი ოცნების რეალიზების მიზნით კეთდება
– დაამყარონ მსოფლიო მთავრობა ამერიკის ლიდერობით.
1960 წლიდან ზბიგნევ ბრეჟინსკი ჯონ ფ. კენედის მრჩევლად მუშაობდა.
ის ასევე იყო წამყვანი გლობალური სტრატეგი და ამერიკის შეერთებული შტატებისა და საერთაშორისო
კომპანიების მრავალწლიანი მრჩეველი უსაფრთხოების საკითხებში.
ბჟეზინსკიმ ამისთვის საჭირო ნაბიჯები 1997 წელს გამოქვეყნებულ თავის წიგნში, "დიდი ჭადრაკის დაფა: ამერიკული
პრიმატი და მისი გეოსტრატეგიული იმპერატივები", ჩამოაყალიბა.
1990-იანი წლების დასაწყისიდან მოყოლებული დასავლეთის ეროვნულ და საერთაშორისო პოლიტიკაში გატარებული
მრავალი ზომის მიკვლევა ბჟეზინსკის წიგნშია შესაძლებელი.
2015 წელს ჯორჯ ფრიდმანმა, ამერიკული კერძო ანალიტიკური ცენტრის Stratfor-ის დამფუძნებელმა და ყოფილმა აღმასრულებელმა დირექტორმა,
განაცხადა, რომ 100 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში აშშ-ის პოლიტიკა მიზნად ისახავდა გერმანიასა და რუსეთს შორის
ალიანსის თავიდან აცილებას, რადგან ეს აშშ-ის უპირატესობისთვის უდიდეს საფრთხეს წარმოადგენდა.
სხვა საკითხებთან ერთად, მან ხაზი გაუსვა გერმანიის მიერ ამ მიზნების რეალურად განხორციელებაში შესრულებულ გადამწყვეტ როლს.
"რა გააკეთებს გერმანია?" – სისუსტის წერტილი მსოფლიო დომინირების თამაშში.
როგორც ახლა ბევრი რამ მიუთითებს, ომის ეკონომიკის ხელში ჩაგდების გარდა, გერმანიის "სუსტი წერტილი" გამოსწორებულია.
მსოფლიოს წამყვანი ფინანსური ოლიგარქები მედიასა და პოლიტიკაზე თავიანთ გავლენას იყენებენ
ძალაუფლების გასაფართოებლად და ერების დასამორჩილებლად.
ამიტომ, შემთხვევითი არ არის, თუ როგორ მოქმედებს საზოგადოებებსა და ერებზე.
ეს ხდება მცირე, გავლენიანი უმცირესობის ინტერესების გამო, რომლებიც ხელისუფლების პოზიციებზე არიან.
რა დასკვნების გამოტანა შეიძლება ომის ეკონომიკაზე მასიური გადასვლიდან?
ევროპისა და მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში "სამხედრო ეკონომიკაზე" აშკარა და მასშტაბური გადასვლა მტკიცედ
მიუთითებს იმაზე, რომ ომი ან მზადდება, ან მიმდინარეობს.
თუმცა, ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ ომი გარდაუვალია.
მაგრამ ეს ეკონომიკურ სტრუქტურაში ფუნდამენტური ცვლილების ნიშანია – მშვიდობიანი წესრიგიდან სამხედრო პრიორიტეტებისკენ.
რესურსებისა და ფინანსების ეს გადაფასება უმეტეს სამოქალაქო სფეროში დეფიციტის სახით
იგრძნობა და მნიშვნელოვან დანაკარგებს გამოიწვევს.
ნამდვილად იქნება თუ არა ევროპაში ომი, თუ ეს მთელი ომის რიტორიკა და შეიარაღება მისასალმებელი
ყურადღების გადატანის ტაქტიკაა, ჯერ კიდევ გასარკვევია.
როგორც ჩვენს ნატოს შესახებ გადაცემაშია ნაჩვენები (www.kla.tv/29106), ისინი, ვინც მსოფლიო ბატონობით არიან
შეპყრობილნი, ერთდროულად რამდენიმე მიმართულებით მოქმედებენ.
ფიზიკური ომების თუ ყურადღების გადატანის გზით, მიზანი უცვლელი რჩება: დაიდოს მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის
ქვაკუთხედები – სრული კონტროლი და ყოვლისმომცველი თვალთვალი.
უსაფრთხოების პოლიტიკის შესახებ დებატებში, 2027 წელი ხშირად იხსენიება, როგორც წელი,
როდესაც ევროპაში ომის გაჩაღებაა მოსალოდნელი.
ნატოს რამდენიმე ქვეყანა – მაგალითად, გერმანია, პოლონეთი და შვედეთი – საუბრობს 2030 წლამდე თავდაცვის
მზადყოფნის აუცილებლობაზე, რადგან მოსალოდნელია მსხვილი კონფლიქტები, თუ თავის შეკავების პოლიტიკა არ იმუშავებს.
2024 წლის შუა პერიოდში გერმანიის თავდაცვის მინისტრმა პისტორიუსმა განაცხადა: "2029 წლისთვის ომისთვის მზად უნდა ვიყოთ".
ომის ეკონომიკაზე სწრაფი გადასვლა და სხვა გამწვავებული ომის პროპაგანდა, როგორც ჩანს, უიმედო მომავალზე მიუთითებს.
თუმცა, ეს მომავალი წინასწარგანსაზღვრული არ არის.
ერებზეა დამოკიდებული, თუ რა მოხდება სინამდვილეში.
მაშ, რა შეუძლია თითოეულ ადამიანს? შეგიძლიათ თქვათ "არა".
არ არის აუცილებელი, იარაღის კომპანიებისთვის იმუშაო, არ არის აუცილებელი, პროვოკაციაზე წამოეგო, არ არის
აუცილებელი, უნიფორმაში გამოწყობილი მოქალაქე გახდე.
შეგიძლიათ, ხმა აწიოთ და ეწინააღმდეგოთ ომის ეკონომიკას.
შეგიძლიათ, თქვენს თანამოძმეებს ამ კავშირების შესახებ ინფორმაცია მიაწოდოთ.
ყველას აქვს არჩევანი, მონაწილეობა მიიღოს თუ არა.
მე ვარ მოხალისე Kla.TV-ში, რადგან სამყაროს აქვს განსხვავებული აზრის უფლება.
შემოუერთდით ჩვენს გუნდს და მხარი დაუჭირეთ ჩვენს საქმიანობას.
დარეგისტრირდით: www.kla.tv/mitwirken
შენსა და ჩემში ერთი სისხლი დინებს
ვაჟებისა და მამების სახით, ჩვენ აქ ვდგავართ
მშვიდობა და თავისუფლება, როგორც უდიდესი სიკეთე, დიახ, სწორედ ამისთვის ვცხოვრობთ.
არა წარმომავლობა, არა რასა, არა რელიგია, არის ის, რაც გულებს გვიყოფს.
თავისუფლება და მშვიდობაა ხედვა, სამყაროსი, რომელშიც ცხოვრება ღირს.
და ახლა გინდათ, რომ აქ გვაიძულოთ, ერთმანეთი სასტიკად მოვკლათ, როცა სინამდვილეში ყველა ძმები ვართ.
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ჩვენ არ ვერთდებით თქვენს ომში
ჩვენ არ ავიღებთ იარაღს, რადგან ის არასდროს მიგვიყვანს გამარჯვებამდე.
ჩვენ ვამბობთ: "არ ჩვენი სახელით!"
ჩვენ არ ვერთდებით თქვენს ომში
ჩვენ არ ავიღებთ იარაღს, რადგან ის არასდროს მიგვიყვანს გამარჯვებამდე.
რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს?
ომის გაჩაღება, ძალაუფლება და სიხარბე?
გესმის, როგორ ღაღადებენ მსხვერპლები ზეცად?
ვინ შეაჩერებს ამ სიგიჟეს, თუ არა ჩვენ?
ნებისმიერი, ვინც ადამიანებში შიშს, სიძულვილსა და რისხვას აღვივებს , არის ომის გამჩაღებელი და ანთროპოფობი.
სწორედ ის მიიყვანს ყველაფერს დაღუპვამდე და უარყოფს მთელ კაცობრიობას.
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ჩვენ არ ვერთვებით თქვენს ომში
ჩვენ არ ავიღებთ იარაღს, რადგან ის არასდროს მიგვიყვანს გამარჯვებამდე.
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ჩვენ არ ვერთვებით თქვენს ომში
ჩვენ არ ავიღებთ იარაღს, რადგან ის არასდროს მიგვიყვანს გამარჯვებამდე.
თქვენ ბავშვებს მამებს ართმევთ! ნამუსი გქონდეთ, თქვენ მოღალატეები ხართ, როდესაც უდანაშაულო ადამიანებს
სასაკლაოსკენ მიიყვანთ და ამას მორალურად სწორად მიიჩნევთ.
თქვენი ერები ერთიანდებიან არავინ მოგცემთ ძალაუფლებას, სისხლი, რომელიც თქვენს ხელებს ეწებება გაგყევთ მთელი თქვენი სიცოცხლე!
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ჩვენ არ ვერთდებით თქვენს ომში
ჩვენ არ ავიღებთ იარაღს, რადგან ის არასდროს მიგვიყვანს გამარჯვებამდე.
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ნუ გამოგვიყენებთ თქვენი რისხტისთვის, სიძულვილით გამძვინებული ისეა, როგორც თესლი, ჩვენ არ ვართ თქვენი ეშმაკის შთესულნი!
ჩვენ ვამბობთ: "არა ჩვენი სახელით!"
ნუ გვიყენებთ თქვენი სიხარბისთვის, თქვენ თვითონ აიტანთ შედეგებს, რადგან მალე სამიზნეში მოხვდებით!