"Babala sa drone – dapat magdeklara ang Alemanya ng estado ng emerhensiya," ang pamagat sa welt.de noong 30 Setyembre 2025.
Sa pulitika, dahil sa diumano'y provokasyon ng Russia sa himpapawid ng Europa, may mga paunang
panawagan na ideklara ang tinatawag na estado ng tensyon.
Iginiit ni Roderich Kiesewetter, eksperto sa patakarang pangseguridad ng CDU at retiradong kolonel, na ito lamang ang
tanging paraan para mas mabuting maprotektahan ng Alemanya ang imprastruktura nito at agad
na ipagtanggol ang sarili laban sa mga drone.
Ngunit ano nga ba talaga ang nasa likod nito – at anong mga kahihinatnan ang idudulot nito sa ating pang-araw-araw na buhay?
Si Frank Hannig ay ama ng dalawang anak na lalaki, isang Aleman na YouTuber, at dating solicitor.
Ipinapakita niya kung ano talaga ang nangyayari kapag nagdeklara ang Alemanya ng estado
ng emerhensiya at naglabas ng agarang babala:
"Mayroon akong dalawang anak na lalaki, na may edad na 16 at 21."
Astig sila, malalaki sila, at hindi ko sila pinapansin, maliban sa mga araw tulad ngayon, halimbawa.
Ako si Frank Hannig, ito ang HANNING Law.
Kagabi, nabasa ko sa isang panayam sa Welt na ang unang makapangyarihang pulitiko ng CDU ay
nanawagan ng pagpapahayag ng estado ng emerhensiya.
Ang pagkasira ng ugnayan ay, sa madaling sabi, ang paunang palatandaan ng digmaan.
Akala ko, kung isang tao lang ang gumagawa niyan, mag-Google na lang ako, titingnan kung ano pa ang makikita ko, at babasahin
ko sa susunod na panayam kay Chancellor Merz mismo na hindi pa talaga tayo nasa digmaan, pero hindi na rin tayo payapa.
Ibig sabihin nito ay ide-deklara ang pagbaba ng boltahe na ito nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko.
Ang tensiyong ito ay tinatawag na muling pagpapakilala ng sapilitang serbisyo militar.
At ngayon ay dumating na ang nakapipinsalang bahagi, na labis kong ikinababahala at dahilan kung bakit gusto kitang babalaan
nang madalian, babalaan kitang madalian na huwag kang gumawa ng anumang bagay kung gusto mong gumawa ng
isang bagay; kung hindi, manatili ka sa iyong kinaroroonan, maghintay, at lumapit sa unahan.
Ang brownout na ito ay mas, mas malala kaysa sa anumang naranasan namin noong pandemya ng coronavirus.
Ang pagkabigo ng kuryente na ito ay labis na naglilimita sa mga pangunahing karapatan.
Opisyal, sasabihin nila, "Oo, kailangan natin ng estado ng emerhensiya; kailangan nating ideklara ito dahil ang isang kasapi
ng NATO, gaya ng Estonia o kung ano pa man, ay nanganganib dahil limang drone ang lumipad sa ibabaw
nito, kahit kanino pa man nagmula ang mga iyon."
Puro pekeng-peké ito, kaya mga kuwento lang ito para gawing tanga kayong lahat.
Ganito nagsimula ang lahat ng digmaan sa kasaysayan ng mundo. Pero hindi iyon mahalaga.
Kapag idineklara ko ang estadong ito ng emerhensiya, sasabihin ng mga tao na ito ay tungkol sa depensa laban sa drone.
Akala mo matalino ka. Hindi, hindi, tungkol ito sa sapilitang pagrerekrut. Ah, sapilitang pagrerekrut, kindergarten.
Ang pagkabigo ng kuryente ay nagdudulot ng malawakang paghihigpit sa mga pangunahing karapatan.
Halimbawa, pansin, humawak nang mahigpit at tandaan ang Corona, sa napakalawak na paghihigpit ng Artikulo 8 ng Batas Pundamental.
Ang kalayaan sa pagtitipon ay maaaring limitahan tuwing kinakailangan upang protektahan ang seguridad ng Pederasyon, ang
seguridad ng mga indibidwal na estado, ang seguridad ng mga gawain sa pagtatanggol, o iba pang mga konsiderasyong pangseguridad.
Alam din natin na magkakaroon ng malalaking krisis kapag may pagtatanggol o tensyon.
Kaya magkakaroon ng mga demonstrasyon at kontra-demonstrasyon, na pagkatapos ay ipagbabawal na lamang.
Ang pagkapribado ng korepondensiya, koreo, at telekomunikasyon ay limitado.
Inanunsyo na ang brownout. At hindi mo na kailangan ng dahilan para basahin ang iyong mga email.
Kailangan mo lang gawin ito. Pagbagsak ng boltahe lang naman ito.
Kalayaan sa paggalaw, Artikulo 11 ng Batas Pundamental – hindi naman iniisip ng sinuman iyon, hindi ba? Ang kalayaan
sa paggalaw ay nangangahulugang kalayaan sa paglalakbay.
Maaaring pagkatapos ay ipag-utos sa pamamagitan ng dekreto, sa anumang dahilan, na hindi ka
na pinapayagang maglakbay sa labas ng bansa.
Maaaring isara ang mga hangganan sa ilang grupo ng tao, at maaaring higpitan ang kalayaan sa paggalaw.
Maaaring limitahan ang kalayaan sa hanapbuhay. Kaya't maaari kang pilitin na kumuha ng ilang trabaho.
At ang Artikulo 13 ng Batas Pangunahing Batas ay hindi na ipatutupad nang buong saklaw sakaling magkaroon ng tunggalian.
Iyon ang hindi mapag-sala ng tahanan.
Ibig sabihin nito, sa ilalim ng ilang mga kalagayan, maaaring salihan ng mga kawani ng pamahalaan ang iyong
tahanan nang walang utos ng hukuman upang mapanatili ang kakayahan sa pagtatanggol ng Pederal na Republika.
Kamangha-mangha, hindi ba?
Sa kaganapan ng isang estado ng emerhensiya, pinalawig ang mga takdang oras para sa mga paglilitis sa
hukuman. Pinalawig din ang mga ito para sa mga usaping hindi kaugnay sa pagsisikap ng digmaan.
At papakuyain ang mga ito para sa mahahalagang bagay.
Ang pulisya, ang mga sandatahang lakas, at ang mga puwersang pangdepensa sibil ay
binibigyan ng pinalawak na kapangyarihang ehekutibo.
At nakita mo na kung paano kumikilos ang mga pulis sa panahon ng pandemya ng coronavirus.
Magkakaroon sila ng mas malalaking kapangyarihan kaysa dati.
Maaaring ipadala ang mga sandatahang lakas ng Alemanya sa loob ng bansa. Ang galing, hindi ba?
Pinapalawak ang mga kapangyarihang lehislatibo ng pamahalaang pederal.
Maaaring gampanan ng pederal na pamahalaan ang mga indibidwal na tungkuling dati'y nasa responsibilidad ng mga estado.
Ibig sabihin nito, ang pederal na pamahalaan, na kasalukuyang may napaka-iba nitong posisyon kumpara sa ilang pamahalaang
panrehiyon na may malakas na representasyon ng AfD, ay maaaring basta na lang bawiin ang mga kapangyarihan mula sa mga
hindi popular na estadong ito, tulad ng Saxony, at sabihin, "Gawin na lang natin ito bilang pederal na pamahalaan."
Magkakaroon ng sapilitang pamamahala.
Maaaring masiguro ang lupaing pang-agrikultura kung ideklara ang estado ng emerhensiya.
Maaaring may mga kontrol sa produksyon at maaaring may mga kumpiska.
Hindi mo pa ito pinaniniwalaan, ngunit darating ito.
Ang Batas sa Pang-ekonomiyang Seguridad, halimbawa, ay ipinapatupad.
At nangangahulugan ito na maaaring kunin ang mga kaugnay na kumpanya.
Siyempre, kapalit ng kabayaran, mga bono ng pamahalaan o iba pang kalokohan.
At ang kalayaan ng media ay nililimitahan.
Hindi mo rin ito paniwalaan. Maaari mo itong basahin. I-Google mo na lang ito.
Ginug-google ko rin ito dahil hindi ko maalala. O mas tama, hinanap ko ito sa batas.
Ang kalayaan ng media ay nililimitahan.
Maaaring hilingin sa media na magpakita ng pagpipigil, na sa Aleman ay nangangahulugang pagiging kumpidensiyal,
pagdating sa mga paksang diumano'y may kaugnayan sa seguridad.
Iyon ang pagbagsak ng boltahe.
Ganito ang nangyayari kapag nakukuha ni Kiesewetter ang gusto niya. At sinasabi sa amin ng aming
karanasan na laging may isang tao na unang pinapadala.
Kailangan may unang gagawa nito. Pagkatapos ay pag-uusapan ito.
Pagkatapos ay humupa ang pag-uusap. At saka ito itulak nang tahimik at lihim.
At pagdating ng isang punto, napag-uusapan ito sa Bundestag at wala namang nagmamalasakit.
At sinasabi ko sa iyo, ang pagbagsak ng tensyon ay ang katapusan ng demokrasya.
Ang punto ng pagbabago ay ang pagpasok ng Alemanya sa isang diktadurang pinatatakbo ng digmaan.
Ito ang pagsuspinde ng mga sibil na kalayaan ng mga mamamayan.
At ito ang tuwirang daan patungo sa agarang pagpapalista, sa agarang pagpapalista ng
lahat ng lalaking angkop sa serbisyo militar.
At ito ang tuwirang daan ng iyong mga anak at mga apo patungo sa digmaan.