Van 3 tot 5 Oktober 2025 het die Kongres vir Nuwe Demokratiese Reëls hier in Apolda naby Weimar plaasgevind.
Die uitnodigings is uitgereik deur die alliansies Duitsland Staan Op, Wabeo, ZAAVV, Klagepaten en Vryheid Begin met Nee.
Met ongeveer 90 deelnemers uit verskillende politieke agtergronde, inisiatiewe en bewegings is die
huidige sosiale, politieke en strukturele probleme bespreek en uiteindelik is twee oplossings ooreengekom.
Dit is 'n stemprocedure wat nie op ja nie, maar op nee gebaseer is. Kla.TV het die indrukke vir jou vasgevang.
My eerste vraag is, waar kom jy vandaan?
Van Augsburg.
Ek kom van die Hochtaunus-distrik.
Van naby Berlyn.
Ek kom van Brandenburg, net noord van Berlyn.
Ek kom van Frankfurt am Main.
Ek kom van Bochum in die Ruhrgebied.
Ek kom van Frankfurt am Main.
Ek kom van Beiere, die Oberfrankenstreek.
Wat het jou gemotiveer om na hierdie konferensie te kom?
Ja, ek is op grondvlak en wou net met baie mense praat oor demokrasie en hoe ons saam vorentoe kan beweeg.
Wel, ons is al baie jare in die weerstand, en nou is dit tyd om 'n beter samelewing te skep, daarom was
ons hierdie naweek hier om te sien wat moontlik is.
Ek is veral geroer deur die onderwerp van grassrootsdemokrasie en ook deur die wyse waarop menings by hierdie kongres gevorm word,
want vir die eerste keer word daar op 'n omvattende wyse afgewyk van die gewone formaat van 'n verhoog vooraan, waar diegene op die
verhoog vooraf bepaal watter menings die massas behoort te hê.
Dit is die eerste keer dat ons strukture gebruik om individuele menings van die kongres
in te samel en dan tot 'n konsensus te kom.
Konsensus verwys na die proses waardeur 'n groep tot 'n gemeenskaplike, ooreengekome mening – 'n konsensus – kom.
In teenstelling met tradisionele stemming op grond van die meerderheidsbeginsel, poog sistemiese konsensusvorming
nie die oplossing met die meeste ja-stemme nie, maar eerder dié met die minste weerstand binne die groep.
Dit bevorder inklusiewe, volhoubare besluite waarin stille of kritiese stemme ook gehoor word.
Ons kan sien dat ons demokrasie nie meer ons demokrasie is nie.
En ons wil 'n nuwe manier vind om die demokrasie weer te vestig.
Historiese oomblikke mag soms glad nie soos historiese oomblikke lyk nie.
Wel, ons is nie in Hollywood nie, niemand het gister met 'fanfare' gekom nie.
Dit was nie die hele bevolking wat skielik buite in die saal gestaan het en hier ingestorm het en gesê het: "Iets het gebeur."
Die held van dit alles – ek weet nie eens wie die held is nie – dis jy!
Hy was nie in die kollig nie, en almal het na hom opgekyk en gesê: nou het iets verander.
Maar iets histories het gister gebeur.
Die enigste kans wat ons het om dit te doen, is as ons nie afgelei word nie en as ons onsself nie vernietig nie.
En wat ons vandag, of eerder nou, in hierdie twee dae gedoen het, is dat ons 'n poging aangewend het om hierdie uit te vee .
En om te sê dat die energie vir verandering wat ons genereer, uitsluitlik gerig is teen die magssentrums.
Namlik deur te sê dat wat ons doen, naamlik met die besluit wat ons geneem het om die vereistes vir referendums
te verlaag, is om mag in die hande van die mense te plaas.
Ons neem hul mag weg en bring hulle na ons toe.
En die enigste kans wat ons het om dit te doen, is om nie afgelei te raak nie en om onsself nie te vernietig nie.
Alles wat ons sê is net ydele geselskap as ons nie die mag het om ons idees te implementeer nie.
Dit is wat ons gister hier besluit het.
Ek word nou vergesel deur Ralf Ludwig, een van die inisiators van hierdie kongres.
Ook, my vraag: wat is die doel van hierdie konferensie?
Die doel van hierdie kongres is om die baie verskillende groepe, wat almal groot, belangrike politieke kwessies het, te
verenig, sodat hulle saam 'n gemeenskaplike tema, die gesonde verstand van alle politieke groepe, kan vind en formuleer.
Ons het dit reeds gedoen, naamlik dat ons die vraag na mag moet opper.
Dat, ongeag watter probleem ons het, ons dit slegs kan implementeer as die mense in die land, die
burgers van 'n land, ook politieke mag uitoefen.
Dit beteken in werklikheid dat jy self oor politieke sake kan besluit.
En hoe het jy daarin geslaag om met die verskillende organisasies, menings en persoonlikhede oor die weg te kom?
Wel, soos jy kan sien, is vandag die laaste dag. Ek is nogal uitgeput.
Ons het hier baie sterk persoonlikhede, sterk mense wat natuurlik belangrike kwessies het om aan te spreek. Dit was 'n moeilike
bespreking en nie altyd maklik nie, maar so behoort dit te wees.
Maar uiteindelik het ons 'n goeie resultaat behaal, want ek glo dat almal verstaan het dat dit 'n noodsaaklike kwessie is,
naamlik dat om jou eie agenda te implementeer, jy politieke besluitnemingsmag moet hê, dat dit die
belangrikste kwessie vir almal is, dat dit, soos ek gesê het, die fundamentele kwessie vir almal is.
En dit het wonderlik gewerk. En ek dink dis wat so opwindend daaraan is: almal kan voortgaan om hul eie ding te doen,
hulleself te wees, dinge op hul eie manier te doen, en net nog 'n onderwerp by die mengsel voeg, naamlik die vraag na mag.
Ek word vergesel deur Stephanie Tsomakaeva, een van die promotors en organiseerders van hierdie kongres.
My eerste vraag is: wat is die doel van hierdie konferensie?
Ja, hallo, dankie dat u hier is.
Ons doel vir die kongres is nie om nuwe demokratiese reëls aan te neem nie, maar om 'n konsensus daaroor te bereik.
Ons het hier byeengekom met mense van verskeie inisiatiewe en groepe, eenvoudig mense wat in die onderwerp belangstel, om uit
te vind hoe ons besluitnemingsmag van parlementslede na die mense kan verskuif, hoe ons self kan besluit, en hoe
ons hierdie reëls deur normale, wettig voorgeskrewe of wettig-ooreenstemmende middele kan verander.
Ja, dankie. En hoe was dit om hier 'n konsensus te bereik met die verskillende bewegings, denkers en menings?
Ja, dit is regtig 'n uitdaging, of eerder 'n leerproses, sou ek selfs sê.
Konsensus is fundamenteel anders as om "ja" of "nee" te stem.
Dit het beslis die voordeel dat julle nie uitmekaar gaan nie.
Alhoewel ons hier baie kontroversiële besprekings gehad het, en met baie emosie, is ons steeds 'n groep wat soos 'n familie voel.
Maar natuurlik het ons die probleem om die regte woorde te vind en die vrae presies te verstaan, dit wil sê regtig mekaar te
verstaan en bereid te wees om te luister en die tyd en ruimte te neem om die regte woorde te vind, wat 'n werklike uitdaging is.
En dan is daar die feit dat jy nie meer sê waarvoor jy is nie, maar eerder waar jy geen besware het nie.
En jy doen dit met jou hande. En dit is nog 'n uitdaging, want mense is nie gewoond daaraan om dit te doen nie.
En dit was regtig die oefening gisteraand.
Hoe moet ek dit nou doen? Moet ek dit op hierdie manier doen, of moet ek dit op hierdie en daardie manier doen?
Ja, Ek dink dit is 'n wonderlike leerproses wat getoon het dat jy met baie verskillende mense tot 'n oplossing kan kom sonder om te
argumenteer, sonder om mekaar te vernietig, sonder om uiteindelik te veg, soos wat dikwels in die politiek gebeur. As ons dit in
die wêreld uitdra en begin om op 'n groot politieke vlak konsensus te bou, sal dit beslis lei tot 'n baie
vreedzamer wêreld vir ons almal. En dit was hier die begin.
Ja, baie dankie. En wat is u persoonlike gevolgtrekking uit hierdie kongres?
Ja, ek het dit baie opwindend gevind. Ek is self nogal uitgeput.
So, aanvanklik was dit baie uitputtend vir my, maar die moeite is die moeite werd.
En ek glo dat ons vandag, gister, 'n historiese oomblik gehad het toe ons daardie besluit geneem het, omdat ons daarin
geslaag het om soveel verskillende mense, organisasies en groepe bymekaar te bring. En my gevolgtrekking is baie positief.
Ek glo dat ons nou vorentoe beweeg en dat ons 'n momentum sal ontwikkel wat die energie vir verandering wat onder die bevolking
bestaan, sal kanaliseer, wat daartoe sal lei dat die bevolking nou die mag tot politieke besluitneming in eie hande neem.
En op watter manier was hulle histories? Wat was so besonders aan daardie dae?
Geskiedkundig het so iets nog nooit voorgekom nie, met almal wat probeer om politieke punte te maak met hul
individuele kwessies en glo dat hul individuele kwessies genoeg is om verandering teweeg te bring.
Maar ons sien dit raak. Ons kan met tienduisende, met honderdduisende mense die strate betoork om teen die oorlog te
protesteer, en tog gaan politici voort asof hierdie mense nie eens daar was nie. Dit was
ook die geval tydens die koronaviruspandemie.
Ons het saam met honderde duisende mense die strate betree, en die maatreëls is toegepas. Dit het net voortgegaan soos voorheen.
En wat nou histories is, is dat hierdie organisasies dit herken en verstaan het, oor ideologiese verdeeldheid heen,
ja, heeltemal oor politieke en ideologiese verdeeldheid heen.
Dit maak nie saak waar mense staan nie, hulle het besef.
Ons moet nou as bevolking verenig en die mag in ons eie hande neem.
En wanneer ons die mag in ons hande het, kan ons weer oor die individuele kwessies argumenteer, want dan sal ons nie
meer net by die gereelde tafel sit nie, maar reg in die middel van dinge wees en in staat wees om besluite te neem.
En dit is eenvoudig histories dat mense dit verstaan het.
Ons wil nie meer hê dat mag bo-aan moet wees nie. Ons wil hê dat mag in ons hande moet wees.
Ek wil ook graag weer WABEO noem.
WABEO sal een van die belangrikste organisasies vir referendums wees omdat WABEO verkiesings oor die hele spektrum monitor.
En omvattend beteken ook om die tel van stemme in referendums dop te hou, want een van die risiko's wat ons in die
gesig staar, is dat ons, as ons nie aandag skenk aan hoe die stemme getel word nie, 'n noue nederlaag kan ly.
Wat het jy van hierdie dae gehou?
Ja, sistemiese konsensus, as 'n beginsel, en ook soms wanneer 'n baie groot groep oor
iets saamstem, oor 'n sekere kursus van optrede.
As dit regtig vaart kry en van die grond af kom, sal dit beslis die moeite werd gewees het.
Die idee dat ons almal self toegelaat is om deel te neem en dat daar geen sprekers was wat alles gedicteer het nie.
Dit was goed om te leer hoe konsensus werk, hoe dit gedoen word, en dat soveel mense regtig betrokke geraak het by
idees en voorstelle, in die sin van breinkragstorm, om een, twee of drie gemeenskaplike delers te vind.
Wat kan ons regtig doen? Wat is die mees sinvolle ding om te doen om ons land weer op koers te kry?
Dat daar soveel waaksaam gemoedere hier is wat opreg belangstel om saam te werk, oplossings
te ontwikkel en dit in die praktyk toe te pas.
Alhoewel ek 'n gewone lid is, was die idee van konsensusvorming in die verlede nie vir my duidelik nie.
So het dit vir my duideliker geword hoe goed konsensus werk.
En ek is hoogs gemotiveerd om voort te gaan werk en is weer optimisties dat ons vordering sal maak.
Wat sal jy persoonlik uit hierdie dae meeneem?
Dat daar baie toegewyde mense is wat positief vir demokrasie wil werk.
Dat dit moontlik is om oor sekere kwessies saam te stem waar daar konsensus is en waar die kultuur van bespreking eintlik baie, baie
goed kan wees onder al hierdie mense wat baie verskillend is.
Ek weet reeds wat ek moet doen, en ek sal voortgaan om dit te doen.
En persoonlik is dit altyd goed om mense soos hier te ontmoet, wat almal baie aktief is.
Netwerkvorming is altyd belangrik, om weer bymekaar te kom en idees uit te ruil.
Baie nuwe kontakte, lekker mense wat ek hier ontmoet het.
Soos ek pas gesê het, is dit nie maklik om na 'n nuwe samelewing te werk nie. Ons het reeds
demokratiese middele, maar die struikelblokke is baie hoog.
En ons moet daaraan werk om hierdie te verminder.
Ek verstaan dat ons versigtig moet wees om nie deur sykwessies afgelei te word nie en om nie mekaar te ondermyn nie, maar
eerder op die doelwit om die demokrasie te hervestig, te fokus.
So, ons het die einde bereik. Wat is die uitkoms van hierdie drie dae?
Ja, die resultaat van hierdie drie dae is dat ons werkgroepe gestig het en nou van plan is om hierdie werkgroepe te gebruik
om grondwetswysigings in die federale state deur te voer.
Ek glo ons het in totaal sewe werkgroepe opgerig.
Nou is dit tyd om te begin: die tegniese infrastruktuur op te bou, die personeelinfrastruktuur op te bou,
bemarking, openbare sake, risiko-analise – al hierdie kwessies moet nou aangespreek word.
Natuurlik is finansiering en finansieringssekuriteit ook belangrik, net soos die regsbehandeling van alle aangeleenthede,
omdat daar sekere vereistes is wat nagekom moet word.
So nou beweeg ons voort na die praktiese implementering, so om te sê.
En wanneer gaan dit voort?
Wel, die werkgroepe sal onmiddellik begin vergader.
En ons het nou ooreengekom om elke twee maande in 'n groot plenêre sessie voort te gaan, d.w.s. in wese die aanlynkongres
elke twee maande as 'n groot plenêre sessie voort te sit.
Of die afsprake elke twee maande sal voortgaan of die intervalle korter of langer sal word, bly om te sien.
En ek dink dat ons volgende jaar, oor ongeveer ses maande, weer die volgende analoogkongres sal hou.
Ja, dankie dat julle dit gereël het, ook namens ons almal wat betrokke was.
Ja, dankie dat u daar was en daaroor berig het. Dankie!
Kla.TV. Vry, onafhanklik, ongesensor.