З 3 па 5 кастрычніка 2025 года тут, у Апальдзе каля Веймара, адбыўся Кангрэс за новыя дэмакратычныя правілы.
Запрашэнні былі выдадзены альянсамі «Нямеччына становіцца на дыбкі», «Вабеа»,
«ЗААВВ», «Клагепатэн» і «Свабода пачынаецца з не».
З удзелам каля 90 удзельнікаў з розных палітычных колаў, ініцыятыў і рухаў абмяркоўваліся актуальныя сацыяльныя, палітычныя
і структурныя праблемы, і ў выніку былі ўзгоднены два рашэнні.
Гэта працэдура галасавання, заснаваная не на «так», а на «не». Kla.TV запісала для вас уражанні.
Маё першае пытанне: адкуль вы?
З Аўгсбурга.
Я з акругі Хохтаунус.
З блізкасці Берліна.
Я з Брандэнбурга, што на поўнач ад Берліна.
Я з Франкфурта-на-Майне.
Я з Бохума ў Рурскай вобласці.
Я з Франкфурта-на-Майне.
Я з Баварыі, з рэгіёна Верхняя Франконія.
Што вас матывавала прыйсці на гэтую канферэнцыю?
Так, я з шаравых людзей і проста хацеў пагаварыць з многімі пра дэмакратыю і пра тое, як мы можам разам рухацца наперад.
Ну, мы ўжо шмат гадоў знаходзімся ў апазіцыі, і цяпер настаў час стварыць лепшае грамадства, таму на
гэтых выходных мы былі тут, каб паглядзець, што магчыма.
Я асабліва крануты тэмай дэмакратыі знізу і таксама тым, як на гэтым кангрэсе фарміруюцца меркаванні, таму што ўпершыню
адбываецца поўны адход ад звычайнага фармату з прэзідыумам спераду, дзе тыя, хто сядзіць на прэзідыуме,
загадзя вызначаюць, якія меркаванні павінны быць у мас.
Гэта першы раз, калі мы выкарыстоўваем структуры для збору індывідуальных меркаванняў
ад кангрэса, а затым дасягнення кансэнсусу.
Кансэнсус — гэта працэс, у выніку якога група прыходзіць да агульнай, узгодненай думкі — кансэнсусу.
У адрозненне ад традыцыйнага галасавання, заснаванага на прынцыпе большасці, сістэмнае дасягненне кансенсусу не
імкнецца да рашэння з найбольшай колькасцю галасоў «за», а да таго, якое выклікае найменшы супраціў у групе.
Гэта спрыяе прыняццю інклюзіўных, устойлівых рашэнняў, у якіх чутныя таксама ціхія ці крытычныя галасы.
Мы бачым, што наша дэмакратыя больш не з'яўляецца нашай дэмакратыяй.
І мы хочам знайсці новы спосаб аднавіць дэмакратыю.
Гістарычныя моманты часам могуць зусім не здавацца гістарычнымі момантамі.
Ну, мы ж не ў Галівудзе, ніхто ўчора з «трэскам» не прыйшоў.
Не ўвесь насельніцтва раптам стаяла ў фае і кінулася сюды, крычачы: «Нешта здарылася».
Гэроем ва ўсім гэтым — я нават не ведаю, хто гэты герой — яшчэ ты!
Ён не быў у цэнтры ўвагі, і ўсе заглядаліся на яго і казалі: «Вось цяпер нешта змянілася».
Але ўчора здарылася нешта гістарычнае.
Адзіны шанец, які ў нас ёсць, — гэта не адцягвацца і не знішчыць саміх сябе.
І тое, што мы зрабілі сёння, ці хутчэй цяпер, за гэтыя два дні, — гэта тое, што мы пачалі спробу перакрысіць гэта .
І сказаць, што энергія перамен, якую мы ствараем, накіравана выключна супраць цэнтраў улады.
А менавіта, кажучы, што тое, што мы робім, а менавіта рашэнне, якое мы прынялі знізіць патрабаванні
да рэферэндумаў, — гэта ўкласці ўладу ў рукі народа.
Мы забіраем у іх уладу і прыводзім да сябе.
І адзіны шанец, які ў нас ёсць, — гэта не адцягвацца і не знішчаць саміх сябе.
Усё, што мы кажам, — гэта пустыя размовы, калі ў нас няма моцы рэалізаваць нашы ідэі.
Вось што мы тут учора вырашылі.
Да мяне далучаецца Ральф Людвіг, адзін з ініцыятараў гэтага кангрэса.
Таксама, маё пытанне: якая мэта гэтай канферэнцыі?
Мэта гэтага кангрэса — аб'яднаць шматлікія розныя групы, усе з якіх маюць важныя палітычныя пытанні, каб яны маглі разам знайсці
і сфармуляваць агульную тэму, агульны сэнс усіх палітычных груп.
Мы ўжо зрабілі гэта, а менавіта тое, што мы павінны паставіць пытанне аб уладзе.
Што якой бы ні была праблема, мы можам вырашыць яе толькі тады, калі людзі ў краіне,
грамадзяне краіны, таксама валодаюць палітычнай уладай.
Гэта азначае, па сутнасці, магчымасць самастойна вырашаць палітычныя пытанні.
І як вам удавалася ладзіць з рознымі арганізацыямі, меркаваннямі і асобамі?
Ну, як вы бачыце, сёння апошні дзень. Я даволі выматаны.
У нас тут шмат моцных асобнасцей, моцных людзей, якія, натуральна, маюць важныя пытанні, якія трэба вырашыць. Абмеркаванне
было цяжкім і не заўсёды лёгкім, але так і павінна быць.
Але ўрэшце мы дасягнулі добрага выніку, таму што, я лічу, усе зразумелі, што гэта істотнае пытанне, а менавіта: каб рэалізаваць
свой парадак дня, трэба мець палітычную ўладу прыняцця рашэнняў, што гэта найважнейшае пытанне для кожнага,
што гэта, як я казаў, фундаментальнае пытанне для ўсіх.
І гэта выдатна спрацавала. І я думаю, што менавіта ў гэтым і ёсць захапленне: кожны можа працягваць рабіць сваю справу,
быць самім сабой, рабіць усё па-свойму і проста дадаць у гэтую сумесь яшчэ адну тэму, а менавіта пытанне ўлады.
Да мяне далучылася Стэфані Цомакаева, адна з прамоўтараў і арганізатараў гэтага кангрэса.
Маё першае пытанне: якая мэта гэтай канферэнцыі?
Так, прывітанне, дзякуй, што вы тут.
Наша мэта на гэтым кангрэсе — не прыняць новыя дэмакратычныя правілы, а дасягнуць па іх кансэнсусу.
Мы сабраліся тут з людзьмі з розных ініцыятыў і груп, а таксама проста з зацікаўленымі ў гэтай тэме, каб даведацца, як мы можам
перадаць паўнамоцтвы па прыняцці рашэнняў ад парламентарыяў народу, як мы можам вырашаць за сябе самі і як мы
можам змяніць гэтыя правілы звычайнымі, законнымі сродкамі.
Так, дзякуй. І як удалося дасягнуць кансэнсусу тут з рознымі рухамі, поглядамі і меркаваннямі?
Так, гэта сапраўды выклік, ці, хутчэй, працэс навучання, я б нават так сказала.
Кансэнсус кардынальна адрозніваецца ад галасавання «так» ці «не».
Яно, безумоўна, мае перавагу ў тым, што вы не разыходзіцеся.
Хоць у нас тут былі вельмі спрэчныя і бурныя абмеркаванні, мы ўсё роўна застаёмся групай, у якой пануе сямейная атмасфера.
Але, вядома, у нас ёсць праблема пошуку правільных слоў і дакладнага разумення пытанняў, гэта значыць, сапраўднага
ўзаемаразумення, а таксама гатоўнасці слухаць, надаваць час і прастору, каб знайсці
патрэбныя словы, што з'яўляецца сапраўдным выклікам.
І яшчэ той факт, што вы ўжо не кажаце, за што вы, а толькі тое, супраць чаго ў вас няма пярэчанняў.
І вы робіце гэта рукамі. І гэта яшчэ адзін выклік, таму што людзі не прывыклі гэта рабіць.
І вось гэта і была сапраўдная практыкаванне ўчора ўвечары.
Як мне гэта цяпер зрабіць? Зрабіць так, ці так і гэтак?
Так, Я лічу, што гэта цудоўны працэс навучання, які паказаў, што можна знайсці рашэнне з вельмі рознымі людзьмі, не спрачаючыся,
не знішчаючы адно аднаго, не змагаючыся ўрэшце, як гэта часта бывае ў палітыцы. Калі мы вынесем гэта ў свет і пачнём будаваць
кансэнсус на вялікім палітычным узроўні, гэта, безумоўна, прывядзе да значна больш мірнага
свету для ўсіх нас. І вось так усё пачалося.
Так, вельмі дзякуй. І які ваш асабісты выснова з гэтага кангрэса?
Так, я лічу гэта вельмі захапляльным. Я сам даволі выматаны.
Так, спачатку гэта было для мяне вельмі вымотваюча, але высілкі таго вартыя.
І я лічу, што ўчора, калі мы прынялі гэтае рашэнне, адбыўся гістарычны момант, бо нам удалося аб'яднаць так шмат розных
людзей, арганізацый і груп. І мой выснова вельмі пазітыўны.
Я лічу, што мы цяпер рухаемся наперад і што мы набераем імпэт, які накіруе энергію перамен, што існуе ў грамадстве, што прывядзе
да таго, што насельніцтва возьме ў свае рукі палітычную ўладу.
І чым яны былі гістарычнымі? Што было такога асаблівага ў тых днях?
Гістарычна такое ніколі раней не здаралася, калі ўсе спрабавалі набраць палітычныя ачкі на сваіх асобных пытаннях і верылі,
што іх асобных пытанняў дастаткова, каб прывесці да змен.
Але мы гэта заўважаем. Мы можам выйсці на вуліцы з дзясяткамі тысяч, з сотнямі тысяч людзей, каб пратэставаць супраць
вайны, і пры гэтым палітыкі паводзяць сябе так, быццам гэтых людзей нават няма. Такое ж было і падчас пандэміі каранавіруса.
Мы выйшлі на вуліцы разам з сотнямі тысяч людзей, і меры былі прынятыя. Але ўсё працягвалася як і раней.
І што цяпер гістарычна, дык гэта тое, што гэтыя арганізацыі прызналі і зразумелі гэта, праз ідэалагічныя рознагалоссі,
так, цалкам праз палітычныя і ідэалагічныя рознагалоссі.
Яны зразумелі, што не мае значэння, дзе людзі стаяць.
Цяпер мы павінны аб'яднацца як насельніцтва і ўзяць уладу ў свае рукі.
А калі ўлада будзе ў нашых руках, мы зможам зноў спрачацца па асобных пытаннях, бо тады мы ўжо не будзем
проста сядзець за сталом для пастаянных, а будзем прама ў цэнтры падзей і зможам прымаць рашэнні.
І тое, што людзі зразумелі, — проста гістарычна.
Мы больш не хочам, каб улада была там, уверсе. Мы хочам, каб улада была ў нашых руках.
Я таксама хацеў бы зноў згадаць WABEO.
ВАБЭА стане адной з самых важных арганізацый па рэферэндумах, бо ВАБЭА ўсебакова назірае за выбарамі.
І «усёабдымнасць» таксама азначае назіранне за падлікам галасоў на рэферэндумах, таму што адна з рызык, з якой мы сутыкаемся,
заключаецца ў тым, што, калі мы не звернем увагі на тое, як падлічваюцца галасы, мы можам пацярпець нязначную паразу.
Што вам спадабалася ў гэтыя дні?
Так, сістэмны кансэнсус, як прынцып, а таксама часам, калі вельмі вялікая група дасягае згоды
наконт чагосьці, наконт пэўнага курсу дзеянняў.
Калі гэта сапраўды набярэ абароты і пойдзе, то ўсіх намаганняў будзе варта.
Ідэя ў тым, што ўсе мы маглі самі прыняць удзел і не было спікераў, якія ўсё дыктавалі.
Было добра даведацца, як працуе кансэнсус, як ён дасягаецца, і тое, што так шмат людзей сапраўды далучыліся да
ідэй і прапаноў, у сэнсе мазгавога штурму, каб выпрацаваць адзін, два ці тры агульныя знаходжанні.
Што мы сапраўды можам зрабіць? Што рабіць, каб вярнуць нашу краіну на правільны шлях?
Тое, што тут так шмат пільных розумаў, якія шчыра зацікаўлены ў сумеснай працы, распрацоўцы рашэнняў і іх укараненні ў практыку.
Хоць я і з'яўляюся шэраговым удзельнікам, у мінулым ідэя дасягнення кансенсусу мне не была зразумелай.
Такім чынам, маё ўражанне аб тым, наколькі добра працуе кансэнсус, паглыбілася.
І я матываваны працягваць працу і зноў аптымістычна настроены, што мы дасягнем прагрэсу.
Што вы асабіста возьмеце з сабой з гэтых дзён?
Што ёсць шмат адданых людзей, якія хочуць працаваць на карысць дэмакратыі.
Што можна дасягнуць паразумення па пэўных пытаннях, дзе існуе кансэнсус, і дзе культура дыскусіі можа быць сапраўды
вельмі-вельмі добрай сярод усіх гэтых вельмі розных людзей.
Я ўжо ведаю, што мне трэба рабіць, і я буду працягваць гэта рабіць.
Асабіста мне заўсёды прыемна сустракаць такіх актыўных людзей, як тут.
Нэтворкінг заўсёды важны: сустрэчы, абмен ідэямі.
Шмат новых кантактаў, добрыя людзі, якіх я сустрэў тут.
Як я толькі што сказаў, не лёгка працаваць на стварэнне новага грамадства. У нас ужо ёсць
дэмакратычныя сродкі, але перашкоды вельмі высокія.
І нам трэба працаваць над змяншэннем гэтых.
Я разумею, што мы павінны быць асцярожнымі, каб не адцягвацца на другарадныя пытанні і не падрываць адно
аднаго, а хутчэй засяродзіцца на мэце аднаўлення дэмакратыі.
Такім чынам, мы дабраліся да канца. Які вынік гэтых трох дзён?
Так, вынікам гэтых трох дзён з'яўляецца тое, што мы стварылі рабочыя групы і цяпер хочам выкарыстаць гэтыя рабочыя
групы для ўнясення паправак у канстытуцыі ў федэральных землях.
Я лічу, што мы стварылі агулам сем рабочых груп.
Такім чынам, цяпер час прыступаць: стварэнне тэхнічнай інфраструктуры, кадравай інфраструктуры,
маркетынг, сувязі з грамадскасцю, аналіз рызык — усе гэтыя пытанні, якія цяпер трэба вырашаць.
Вядома, фінансаванне і забеспячэнне фінансавання таксама важныя, як і юрыдычная апрацоўка ўсіх пытанняў, бо
існуюць пэўныя патрабаванні, якія неабходна выканаць.
Такім чынам, цяпер мы пераходзім да практычнай рэалізацыі, так бы мовіць.
А калі гэта працягнецца?
Ну, рабочыя групы пачнуць сустракацца неадкладна.
І мы цяпер дамовіліся працягваць кожныя два месяцы вялікім пленарным пасяджэннем, г.зн. па сутнасці працягваць анлайн-кангрэс
у выглядзе вялікага пленарнага пасяджэння кожныя два месяцы.
Ці застануцца прызначэнні кожныя два месяцы, ці інтэрвалы стануць карацейшымі ці даўжэйшымі, пакажа час.
І я думаю, што ў наступным годзе, прыкладна праз паўгода, мы зноў правядзём наступны аналагавы з'езд.
Так, дзякуй, што арганізавалі гэта, таксама ад імя ўсіх нас, хто быў да гэтага прыцягнуты.
Так, дзякуй, што вы былі побач і асвятлялі гэта. Дзякуй!
Kla.TV. Свабодны, незалежны, без цэнзуры.