De la 3-a ĝis la 5-a de oktobro 2025, ĉi tie en Apolda apud Vejmaro okazis la Kongreso por Novaj Demokratiaj Reguloj.
La invitoj estis eldonitaj de la aliancoj Germany Stands Up, Wabeo, ZAAVV, Klagepaten kaj Freedom Begins with No.
Kun proksimume 90 partoprenantoj el diversaj politikaj fonoj, iniciatoj kaj movadoj, oni diskutis
aktualajn sociajn, politikajn kaj strukturajn problemojn kaj finfine oni konsentis pri du solvoj.
Ĉi tio estas voĉdona proceduro bazita ne sur jes, sed sur ne. Kla.TV kaptis la impresojn por vi.
Mia unua demando estas: de kie vi venas?
El Aŭgsburgo.
Mi venas el la distrikto Hochtaunus.
El proksime de Berlino.
Mi venas el Brandenburg, ĵus norde de Berlino.
Mi estas el Frankfurto ĉe Majno.
Mi venas el Bochum en la Ruhr-areo.
Mi estas el Frankfurto ĉe Majno.
Mi venas el Bavario, el la regiono Supra Franconio.
Kio motivis vin veni al ĉi tiu konferenco?
Jes, mi estas ĉe la baznivelo kaj nur volis paroli kun multaj homoj pri demokratio kaj pri tio, kiel ni povas kune antaŭeniri.
Nu, ni jam de multaj jaroj estas en rezisto, kaj nun estas tempo krei pli bonan socion, tial ni
estis ĉi tie ĉi-semajnfine por vidi, kio eblas.
Mi estas aparte tuŝita de la temo de bazdemokratio kaj ankaŭ de la maniero, kiel opinioj formiĝas en ĉi tiu kongreso, ĉar
unuafoje okazas kompleta foriro de la kutima formato de podio ĉe la fronto, kie tiuj sidantaj sur la podio
antaŭdeterminas, kiajn opiniojn la amasoj devus havi.
Ĉi tio estas la unua fojo, ke ni uzas strukturojn por kolekti individuajn opiniojn de la kongreso kaj poste atingi konsenton.
Konsento rilatas al la procezo, per kiu grupo atingas komunan, konsentitan opinion – konsenton.
Kontraste al tradicia voĉdonado bazita sur la plimulta principo, sistemeca konsensus-serĉado ne celas la
solvon kun la plej multaj jes-voĉoj, sed tiun kun la plej malmulta rezisto ene de la grupo.
Ĉi tio antaŭenigas inkluzivajn, daŭrigeblajn decidojn, en kiuj ankaŭ silentaj aŭ kritikaj voĉoj estas aŭditaj.
Ni povas vidi, ke nia demokratio ne plu estas nia demokratio.
Kaj ni volas trovi novan manieron por reestabli demokration.
Historiaj momentoj foje eble tute ne ŝajnas historiaj momentoj.
Nu, ni ne estas en Holivudo, neniu venis hieraŭ kun fanfarado.
Ne estis la tuta loĝantaro, kiu subite staris ekstere en la halo kaj kuris ĉi tien dirante: "Io okazis."
La heroo de ĉio – mi eĉ ne scias, kiu estas la heroo – ĝi estas vi!
Li ne estis en la centro de atento, kaj ĉiuj rigardis supren al li kaj diris: nun io ŝanĝiĝis.
Sed hieraŭ okazis io historia.
La sola ŝanco, kiun ni havas por fari tion, estas se ni ne distriĝos kaj se ni ne detruos nin mem.
Kaj tio, kion ni faris hodiaŭ, aŭ pli ĝuste nun, dum ĉi tiuj du tagoj, estas, ke ni komencis provon forstreki ĉi tion .
Kaj diri, ke la energio por ŝanĝo, kiun ni generas, estas direktita sole kontraŭ la centroj de potenco.
Tio estas, dirante, ke tio, kion ni faras, nome per la decido, kiun ni faris por malaltigi la postulojn por
referendumoj, metas potencon en la manojn de la popolo.
Ni forprenas ilian potencon kaj alportas ilin al ni.
Kaj la sola ŝanco, kiun ni havas por fari tion, estas ne distriĝi kaj ne detrui nin mem.
Ĉio, kion ni diras, estas nur vana babilado, se ni ne havas la povon efektivigi niajn ideojn.
Tion ni decidis ĉi tie hieraŭ.
Nun aliĝas al mi Ralf Ludwig, unu el la iniciatintoj de ĉi tiu kongreso.
Ankaŭ, mia demando: kio estas la celo de ĉi tiu konferenco?
La celo de ĉi tiu kongreso estas unuigi la multajn diversajn grupojn, kiuj ĉiuj havas gravajn politikajn
temojn, por ke ili kune trovu kaj formu komunan temon, la komunan sencon de ĉiuj politikaj grupoj.
Ni jam faris tion, nome ke ni devas levi la demandon pri potenco.
Ke negrave pri kiu ajn problemo ni traktas, ni povas efektivigi ĝin nur se la homoj en la lando, la
civitanoj de la lando, ankaŭ posedas politikan potencon.
Tio signifas, efektive, povi mem decidi pri politikaj aferoj.
Kaj kiel vi sukcesis interrilati kun la diversaj organizoj, opinioj kaj personecoj?
Nu, kiel vi povas vidi, hodiaŭ estas la lasta tago. Mi estas sufiĉe elĉerpita.
Ni havas ĉi tie multajn fortajn personecojn, fortajn homojn, kiuj nature havas gravajn aferojn por pritrakti. Ĝi estis
malfacila diskuto kaj ne ĉiam facila, sed tiel devus esti.
Sed finfine ni atingis bonan rezulton, ĉar mi kredas, ke ĉiuj komprenis, ke ĉi tio estas esenca afero, nome ke por efektivigi
sian tagordon oni devas havi politikan decidpovon, ke ĉi tio estas la plej grava afero por ĉiuj, ke ĉi
tio estas, kiel mi diris, la fundamenta afero por ĉiuj.
Kaj tio funkciis mirinde. Kaj mi pensas, ke ĝuste tio estas tiel ekscita pri ĝi: ĉiuj povas daŭre fari sian propran aferon,
esti si mem, fari aferojn laŭ sia propra maniero, kaj simple aldoni alian temon al la miksaĵo, nome la demandon pri potenco.
Mi estas akompanata de Stephanie Tsomakaeva, unu el la promotoroj kaj organizantoj de ĉi tiu kongreso.
Mia unua demando estas: kio estas la celo de ĉi tiu konferenco?
Jes, saluton, dankon pro via ĉeesto.
Nia celo por la kongreso ne estas adopti novajn demokratiajn regulojn, sed atingi konsenton pri ili.
Ni renkontiĝis ĉi tie kun homoj el diversaj iniciatoj kaj grupoj, simple kun homoj interesitaj pri la temo, por ekscii kiel ni
povas transdoni la decidpovon de parlamentanoj al la popolo, kiel ni povas fari niajn proprajn decidojn, kaj kiel
ni povas ŝanĝi ĉi tiujn regulojn per normalaj, laŭleĝe preskribitaj aŭ laŭleĝe konformaj kanaloj.
Jes, dankon. Kaj kiel estis atingi konsenton ĉi tie kun la diversaj movadoj, pensoj kaj opinioj?
Jes, ĝi vere estas defio, aŭ pli ĝuste lernoprocezo, mi eĉ dirus.
Konsento estas fundamente malsama ol voĉdoni "jes" aŭ "ne".
Ĝi certe havas la avantaĝon, ke vi ne disiĝas.
Kvankam ni ĉi tie havis tre polemikajn diskutojn kun multe da emocio, ni ankoraŭ estas grupo, kiu sentas sin kiel familio.
Sed kompreneble ni havas la problemon trovi la ĝustajn vortojn kaj precize kompreni la demandojn, tio estas vere kompreni
unu la alian, esti pretaj aŭskulti kaj doni la tempon kaj spacon por trovi la ĝustajn vortojn, kio estas vera defio.
Kaj tiam estas la fakto, ke vi ne plu diras, kion vi subtenas, sed prefere pri kio vi ne havas obĵetojn.
Kaj vi faras tion per viaj manoj. Kaj tio estas alia defio, ĉar homoj ne kutimas fari tion.
Kaj tio vere estis la ekzerco hieraŭ vespere.
Kiel mi devus fari ĝin nun? Ĉu mi devus fari ĝin tiel, aŭ ĉu mi devus fari ĝin tiel kaj tiel?
Jes, Mi opinias, ke ĉi tio estas mirinda lernoprocezo, kiu montris, ke oni povas atingi solvon kun tre diversaj homoj sen
argumenti, sen detrui unu la alian, sen batali fine, kiel ofte okazas en politiko. Se ni portos ĉi tion en la mondon kaj
komencos konstrui konsenton je granda politika nivelo, tio certe kondukos al multe pli paca
mondo por ni ĉiuj. Kaj tio estis la komenco ĉi tie.
Jes, dankon tre multe. Kaj kia estas via persona konkludo el ĉi tiu kongreso?
Jes, mi trovis ĝin tre ekscita. Mi mem estas sufiĉe elĉerpita.
Do, komence tio estis tre elĉerpiga por mi, sed la peno indas.
Kaj mi kredas, ke ni havis historian momenton hodiaŭ, aŭ eĉ hieraŭ, kiam ni faris tiun decidon, ĉar ni
sukcesis kunigi tiom da diversaj homoj, organizoj kaj grupoj. Kaj mia konkludo estas tre pozitiva.
Mi kredas, ke ni nun antaŭeniras kaj ke ni akiros impeton, kiu direktos la energion por ŝanĝo, kiu ekzistas inter la
loĝantaro, kondukante al tio, ke la loĝantaro nun prenos la potencon de politika decidado en siajn proprajn manojn.
Kaj laŭ kia maniero ili estis historiaj? Kio estis tiel speciala pri tiuj tagoj?
Historie, tia afero neniam antaŭe okazis, kun ĉiuj provantaj gajni politikajn poentojn per siaj individuaj temoj kaj
kredante, ke iliaj individuaj temoj sufiĉas por alporti ŝanĝon.
Sed ni rimarkas tion. Ni povas eliri sur la stratojn kun dekmiloj, kun centoj da miloj da homoj por protesti kontraŭ
la milito, kaj tamen politikistoj daŭrigas kvazaŭ tiuj homoj eĉ ne ekzistus. Tio ankaŭ okazis dum la kronvirusa pandemio.
Ni eliris sur la stratojn kun centoj da miloj da homoj, kaj la mezuroj estis efektivigitaj. Ĉio simple daŭris kiel antaŭe.
Kaj kio nun estas historia estas, ke ĉi tiuj organizoj rekonis kaj komprenis tion, trans ideologiaj
dividoj, jes, tute trans politikaj kaj ideologiaj dividoj.
Ne gravas, kie homoj staras, ili rimarkis.
Ni nun devas unuiĝi kiel loĝantaro kaj preni la potencon en niajn proprajn manojn.
Kaj kiam ni havos la potencon en niaj manoj, ni povos denove diskuti pri individuaj temoj, ĉar tiam ni ne plu nur
sidos ĉe la tablo de la kutimuloj, sed ni estos rekte en la mezo de la aferoj kaj povos fari decidojn.
Kaj tio estas simple historia, ke homoj komprenis.
Ni ne plu volas, ke la potenco estu supre. Ni volas, ke la potenco estu en niaj manoj.
Mi ankaŭ ŝatus denove mencii WABEO.
WABEO estos unu el la plej gravaj organizoj por referendumoj, ĉar WABEO monitoras elektojn en ĉiuj aspektoj.
Kaj ampleksa ankaŭ signifas observi la voĉdonkalkuladon en referendumoj, ĉar unu el la riskoj, kiujn ni
alfrontas, estas, ke se ni ne atentas kiel oni kalkulas la voĉojn, ni eble suferos mallarĝan malvenkon.
Kion vi ŝatis pri ĉi tiuj tagoj?
Jes, sistemika konsento, kiel principo, kaj ankaŭ foje kiam tre granda grupo konsentas pri io, pri certa agmaniero.
Se ĉi tio vere akiros impeton kaj ekfunkcios, tiam la peno vere valoros.
La ideo, ke ni ĉiuj mem rajtis partopreni kaj ke ne estis parolantoj, kiuj diktis ĉion.
Estis bone lerni, kiel konsento funkcias, kiel oni ĝin faras, kaj ke tiom da homoj vere engaĝiĝis per ideoj kaj
sugestoj, en la senco de cerboŝtormado, por elpensi unu, du aŭ tri komunajn denominantojn.
Kion ni vere povas fari? Kio estas la plej sensa afero por fari por reestabli nian landon sur ĝian ĝustan vojon?
Ke ĉi tie estas tiom da atentemaj mensoj, kiuj vere interesiĝas pri kunlaboro, pri
evoluigo de solvoj kaj pri ilia praktika efektivigo.
Kvankam mi estas bazmembro, la ideo pri konsensuskreado ne estis klara al mi en la pasinteco.
Do mia impresio pri tio, kiom bone konsento funkcias, pliprofundiĝis.
Kaj mi estas tre motivita daŭrigi labori kaj denove optimisma, ke ni faros progreson.
Kion vi persone elprenos el ĉi tiuj tagoj?
Ke estas multaj engaĝitaj homoj, kiuj volas pozitive labori por demokratio.
Ke eblas interkonsenti pri certaj temoj, kie ekzistas konsento, kaj kie la diskuta kulturo fakte povas esti tre,
tre bona inter ĉiuj ĉi tiuj homoj, kiuj estas tre malsamaj.
Mi jam scias, kion mi devas fari, kaj mi daŭre faros tion.
Kaj persone, ĉiam estas bone renkonti homojn kiel ĉi tie, kiuj ĉiuj estas tre aktivaj.
Retsociado ĉiam gravas: denove renkontiĝi, interŝanĝi ideojn.
Multaj novaj kontaktoj, afablaj homoj, kiujn mi renkontis ĉi tie.
Kiel mi ĵus diris, ne estas facile labori por nova socio. Ni jam havas demokratiajn rimedojn, sed la obstakloj estas tre altaj.
Kaj ni devas labori por redukti ĉi tiujn.
Mi komprenas, ke ni devas esti singardaj, por ne esti distritaj de flankaj temoj kaj ne subfosi unu la alian,
sed prefere koncentriĝi pri la celo reestabli demokration.
Do, ni atingis la finon. Kio estas la rezulto de ĉi tiuj tri tagoj?
Jes, la rezulto de ĉi tiuj tri tagoj estas, ke ni establis laborgrupojn kaj nun intencas uzi ĉi tiujn laborgrupojn por
efektivigi konstituciajn amendojn en la federaciaj ŝtatoj.
Mi kredas, ke ni establis entute sep laborgrupojn.
Do nun estas tempo komenci: krei la teknikan infrastrukturon, krei la personaran infrastrukturon, merkatadon, publikajn
aferojn, risk-analizon – ĉiuj ĉi aferoj nun devas esti traktataj.
Kompreneble financado kaj financa sekureco ankaŭ gravas, same kiel la jura traktado de ĉiuj aferoj, ĉar
ekzistas certaj postuloj, kiuj devas esti plenumitaj.
Do nun ni transiras al la praktika efektivigo, tiel diri.
Kaj kiam ĝi daŭros?
Nu, la laborgrupoj tuj komencos renkontiĝi.
Kaj ni nun interkonsentis daŭrigi ĉiun duan monaton per granda plenkunsido, t.e. esence daŭrigante la retan
kongreson kiel grandan plenkunsidon ĉiun duan monaton.
Ĉu la rendevuoj restos ĉiun duan monaton aŭ ĉu la intervaloj fariĝos pli mallongaj aŭ pli longaj, restas por vidi.
Kaj mi pensas, ke venontjare, post ĉirkaŭ ses monatoj, ni denove okazigos la sekvan analogan kongreson.
Jes, dankon pro organizi ĉi tion, ankaŭ nome de ni ĉiuj, kiuj estis implikitaj.
Jes, dankon, ke vi estis tie kaj raportis pri ĝi. Dankon!
Kla.TV. Senpaga, sendependa, necenzurita.