2025 թվականի հոկտեմբերի 3-ից 5-ը Նոր ժողովրդավարական կանոնների կոնգրեսը տեղի ունեցավ այստեղ՝ Ապոլդայում, Վայմարի մոտ։
Հրավերները տարածվել են «Գերմանիան ոտքի է կանգնում», «Վաբեո», «ԶԱԱՎՎ», «Կլագեպատեն» և
«Ազատությունը սկսվում է ոչով» դաշինքների կողմից։
Տարբեր քաղաքական նախապատմություններ, նախաձեռնություններ և շարժումներ ներկայացնող մոտ 90 մասնակցի հետ քննարկվեցին
ընթացիկ սոցիալական, քաղաքական և կառուցվածքային խնդիրները, և վերջապես համաձայնության եկան երկու լուծումների վրա։
Սա քվեարկության ընթացակարգ է, որը հիմնված է «ոչ»-ի վրա, ոչ թե «այո»-ի։ Kla.TV-ն ձեր համար հավաքել է տպավորությունները։
Իմ առաջին հարցն է՝ դու որտեղից ես?
Աուգսբուրգից։
Ես Հոխթաունուս շրջանից եմ։
Բեռլինի մոտից։
Ես Բրանդենբուրգից եմ, Բեռլինի հյուսիսում։
Ես Ֆրանկֆուրտից եմ։
Ես գալիս եմ Բոխումից՝ Ռուրի շրջանից։
Ես Ֆրանկֆուրտից եմ։
Ես Բավարիայից եմ, Վերին Ֆրանկոնիա շրջանից։
Ի՞նչը ձեզ ոգեշնչեց գալ այս համաժողովին?
Այո, ես գտնվում եմ ժողովրդական մակարդակում և պարզապես ուզում էի շատ մարդկանց հետ խոսել ժողովրդավարության
մասին և այն մասին, թե ինչպես կարող ենք միասին առաջ շարժվել։
Լավ, մենք արդեն բազմաթիվ տարիներ դիմադրության մեջ ենք, և հիմա ժամանակն է ստեղծել ավելի լավ հասարակություն, և հենց դրա համար
այս հանգստյան օրերին այստեղ էինք՝ տեսնելու, թե ինչ է հնարավոր։
Ես հատկապես հուզված եմ հիմքային ժողովրդավարության թեմայով և նաև այն ձևով, որով այս կոնգրեսում ձևավորվում են կարծիքները, քանի որ
առաջին անգամ ամբողջությամբ շեղվել ենք սովորական՝ առջևի պոդիումի ֆորմատից, որտեղ պոդիումում նստած մարդիկ նախապես
որոշում են, թե զանգվածները ինչ կարծիքներ պետք է ունենան։
Սա առաջին անգամն է, որ մենք օգտագործում ենք կառուցվածքներ՝ կոնգրեսից անհատական կարծիքներ
հավաքելու և հետո համաձայնության գալու համար։
Կոնսենսուսը վերաբերում է այն գործընթացին, որի միջոցով խումբը հասնում է ընդհանուր, համաձայնեցված կարծիքի՝ կոնսենսուսի։
Մեծամասնության սկզբունքով ավանդական քվեարկության հակադրությամբ՝ համակարգային համաձայնության որոնումը լուծումը չի փնտրում
այն տարբերակում, որը ստացել է առավել շատ «այո» ձայներ, այլ այն տարբերակում, որը խմբի ներսում ունի ամենաքիչ դիմադրություն։
Սա նպաստում է ներառական և կայուն որոշումների կայացմանը, որոնցում լսելի են նաև հանդարտ կամ քննադատական ձայները։
Մենք տեսնում ենք, որ մեր ժողովրդավարությունը այլևս մեր ժողովրդավարությունը չէ։
Եվ մենք ուզում ենք գտնել նոր ճանապարհ՝ ժողովրդավարությունը վերականգնելու համար։
Պատմական պահերը երբեմն ընդհանրապես չեն թվում պատմական պահեր։
Լավ, մենք Հոլիվուդում չենք, երեկ ոչ ոք «շքեղ շոուով» չեկավ։
Բոլորը չէին, որ հանկարծ դուրս կանգնեցին դահլիճում և վազեցին այստեղ՝ ասելով. «Ինչ-որ բան է պատահել»:
Այս ամենի հերոսը – ես անգամ չգիտեմ, թե ով է հերոսը – դու ես։
Նա ուշադրության կենտրոնում չէր, և բոլորը նրան մեծ հարգանքով էին վերաբերվում ու ասում էին՝ հիմա ինչ-որ բան փոխվել է։
Բայց երեկ պատմական ինչ-որ բան տեղի ունեցավ։
Մեր միակ հնարավորությունը դա անելու համար այն է, որ չշեղվենք և չքանդենք ինքներս մեզ։
Եվ այն, ինչ մենք արել ենք այսօր, կամ ավելի ճիշտ հիմա՝ այս երկու օրերի ընթացքում, այն է, որ սկսել ենք փորձը՝ ջնջելու այս ։
Եվ ասել, որ այն փոփոխության էներգիան, որը մենք ստեղծում ենք, ուղղված է բացառապես իշխանության կենտրոնների դեմ։
Այսինքն՝ ասելով, որ այն, ինչ մենք անում ենք՝ ընդունելով որոշում հանրաքվեների պահանջները նվազեցնելու
մասին, իշխանությունը դնում ենք ժողովրդի ձեռքում։
Մենք նրանցից վերցնում ենք նրանց ուժը և բերում նրանց մեզ մոտ։
Եվ դրա համար մեզ մնում է միայն մի հնարավորություն՝ չշեղվել և չքայքայել ինքներս մեզ։
Ամենը, ինչ մենք ասում ենք, ընդամենը դատարկ զրույց է, եթե չունենք մեր գաղափարները իրականացնելու ուժը։
Դա այն է, ինչ մենք այստեղ երեկ որոշեցինք։
Հիմա ինձ միացել է Ռալֆ Լյուդվիգը, այս կոնգրեսի նախաձեռնողներից մեկը։
Նաև, իմ հարցը՝ ինչ է այս կոնֆերանսի նպատակը?
Այս կոնգրեսի նպատակը միավորել բազմաթիվ տարբեր խմբերին, որոնք բոլորն ունեն մեծ ու կարևոր քաղաքական խնդիրներ, որպեսզի
նրանք միասին կարողանան գտնել և ձևակերպել ընդհանուր թեմա՝ բոլոր քաղաքական խմբերի ընդհանուր բանականությունը։
Մենք դա արդեն արել ենք, այսինքն՝ պետք է բարձրացնենք իշխանության հարցը։
Անկախ նրանից, թե ինչ խնդիր ունենք, մենք կարող ենք այն իրականացնել միայն այն դեպքում, եթե երկրի մարդիկ՝ երկրի
քաղաքացիները, նույնպես տիրապետեն քաղաքական իշխանությանը։
Սա, էության մեջ, նշանակում է ինքնուրույն քաղաքական հարցերում որոշումներ կայացնելու ունակություն։
Ինչպե՞ս եք կարողացել համերաշխ ապրել տարբեր կազմակերպությունների, կարծիքների և անհատականությունների հետ?
Դե, ինչպես տեսնում եք, այսօր վերջին օրն է։ Ես բավականին հոգնած եմ։
Մեր մեջ շատ ուժեղ անհատականություններ կան, ուժեղ մարդիկ, որոնք բնականաբար ունեն կարևոր հարցեր լուծելու։ Դա դժվար
քննարկում էր և ոչ միշտ հեշտ, բայց այդպես էլ պետք է լինի։
Վերջիվերջո մենք լավ արդյունքի հասանք, որովհետև, համոզված եմ, բոլորը հասկացան, որ սա կենսական խնդիր է՝ այսինքն՝ իր օրակարգը
իրականացնելու համար անհրաժեշտ է ունենալ քաղաքական որոշումներ կայացնելու իշխանություն, և որ սա բոլորի համար
ամենակարևորն է, ինչպես ասացի՝ բոլորի համար հիմնարար խնդիր։
Եվ դա հրաշալի ստացվեց։ Եվ, իմ կարծիքով, հենց դա է այն, ինչը դարձնում է այն այդքան հուզիչ՝ յուրաքանչյուրը կարող է
շարունակել զբաղվել իր գործով, լինել ինքն իրեն, անել ամեն ինչ իր ձևով և պարզապես խառնել մեկ այլ թեմա՝ իշխանության հարցը։
Ես միացել եմ Ստեֆանի Ցոմակաևային, այս կոնգրեսի կազմակերպիչներից մեկին։
Իմ առաջին հարցն այն է՝ ինչ նպատակ ունի այս կոնֆերանսը։
Այո, բարև, շնորհակալություն այստեղ լինելու համար։
Մեր նպատակը կոնգրեսում ոչ թե նոր ժողովրդավարական կանոններ ընդունելն է, այլ դրանց շուրջ համաձայնության գալը։
Մենք այստեղ հանդիպել ենք տարբեր նախաձեռնությունների ու խմբերի ներկայացուցիչների, ինչպես նաև պարզապես թեմայով հետաքրքրված
մարդկանց հետ՝ պարզելու համար, թե ինչպես կարող ենք որոշումների կայացման լիազորությունները խորհրդարանականներից տեղափոխել
ժողովրդին, ինչպես կարող ենք ինքներս որոշումներ կայացնել և ինչպես կարող ենք փոխել այդ կանոնները
սովորական, օրենքով նախատեսված կամ օրինական միջոցներով։
Այո, շնորհակալություն։ Եվ ինչպես հաջողվեց այստեղ համաձայնության գալ տարբեր շարժումների, մտքերի և կարծիքների հետ?
Այո, դա իսկապես մարտահրավեր է, կամ, ավելի ճիշտ, ուսուցման գործընթաց, ես նույնիսկ կասեի։
Համաձայնությունը հիմնարարորեն տարբերվում է «այո» կամ «ոչ» քվեարկելուց։
Այն անշուշտ ունի առավելություն, որ դուք չեք բաժանվում։
Չնայած այստեղ մենք ունեցել ենք շատ վիճահարույց քննարկումներ և շատ հուզմունքով, մենք դեռևս մի խումբ ենք, որը իրեն ընտանիք է զգում։
Բայց, իհարկե, մենք ունենք ճիշտ բառեր գտնելու և հարցերը ճշգրիտ հասկանալու խնդիրը, այսինքն՝ իսկապես միմյանց հասկանալու,
լսելու պատրաստակամություն ցուցաբերելու և ճիշտ բառեր գտնելու համար ժամանակ ու տարածք տրամադրելու, ինչը իսկական մարտահրավեր է։
Եվ հետո կա այն փաստը, որ դու այլևս չես ասում, թե ինչի կողմն ես, այլ միայն այն, ինչին դեմ չես։
Եվ դու դա անում ես ձեռքերովդ։ Եվ դա ևս մեկ մարտահրավեր է, քանի որ մարդիկ դրան չեն սովորել։
Եվ դա իսկապես երեկ գիշերվա վարժությունն էր։
Հիմա ինչպես անեմ դա? Պետք է դա անեմ այս ձևով, թե՞ այս ձևով և այն ձևով:
Այո, Ես կարծում եմ, որ սա հրաշալի ուսուցման գործընթաց է, որը ցույց է տվել, որ շատ տարբեր մարդիկ կարող են գտնել լուծում առանց
վիճելու, առանց միմյանց ոչնչացնելու, առանց վերջում կռվելու, ինչպես հաճախ լինում է քաղաքականության մեջ։ Եթե մենք այս մոտեցումը
տարածենք աշխարհում և սկսենք լայն քաղաքական մակարդակում համախոհություն կառուցել, դա անշուշտ կհանգեցնի մեզ
բոլորիս համար շատ ավելի խաղաղ աշխարհի։ Եվ սա էր այստեղ սկիզբը։
Այո, շատ շնորհակալություն։ Իսկ ինչ եզրակացության եք հանգել այս կոնգրեսից անձամբ դուք?
Այո, ես դա շատ հուզիչ գտա։ Ես ինքս էլ բավականին հոգնած եմ։
Սկզբում դա ինձ համար շատ հոգնեցուցիչ էր, բայց ջանքերը արժանի են դրան։
Ես հավատում եմ, որ մենք երեկ, այսօր ունեցել ենք պատմական պահ, երբ կայացրինք այդ որոշումը, քանի որ մեզ հաջողվեց
միավորել շատ տարբեր մարդկանց, կազմակերպությունների և խմբերի։ Իմ եզրակացությունը շատ դրական է։
Ես հավատում եմ, որ մենք այժմ առաջ ենք շարժվում և կձևավորենք այնպիսի թափ, որը կուղղորդի ժողովրդի շրջանում առկա փոփոխությունների
էներգիան և կհանգեցնի նրան, որ ժողովուրդը ինքնուրույն կվերցնի քաղաքական որոշումներ կայացնելու իշխանությունը։
Ի՞նչ առումով պատմական: Ի՞նչն էր այդ օրերում այդքան յուրահատուկ:
Պատմականորեն երբեք չի եղել իրավիճակ, երբ բոլորը փորձել են իրենց անհատական խնդիրներով քաղաքական միավորներ վաստակել և
հավատացել, որ դրանք բավարար են փոփոխություն բերելու համար։
Բայց մենք դա նկատում ենք։ Մենք կարող ենք տասնյակ հազարավորներով, հարյուր հազարավորներով դուրս գալ փողոցներ՝ պատերազմի դեմ
բողոքելու, սակայն քաղաքական գործիչները շարունակում են, կարծես այդ մարդիկ անգամ գոյություն չունեն։ Դա
նույնպես տեղի ուներ կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ։
Մենք հարյուր հազարավոր մարդկանց հետ դուրս եկանք փողոցներ, և միջոցառումները
կիրականացվեցին։ Ամեն ինչ շարունակվեց ինչպես նախկինում։
Եվ այժմ պատմական է, որ այս կազմակերպությունները ճանաչել և հասկացել են սա՝ գաղափարական բաժանումների միջով, այո,
ամբողջությամբ քաղաքական և գաղափարական բաժանումների միջով։
Մարդիկ հասկացել են, որ չի կարևոր, թե որտեղ են նրանք կանգնած։
Մենք այժմ պետք է միավորվենք որպես ժողովուրդ և իշխանությունը վերցնենք մեր ձեռքը։
Եվ երբ իշխանությունը մեր ձեռքում լինի, մենք կրկին կարող ենք վիճել առանձին հարցերի շուրջ, որովհետև այդ ժամանակ մենք այլևս
պարզապես սովորականների սեղանին նստած չենք լինի, այլ կլինենք հենց գործընթացների կենտրոնում և կկարողանանք որոշումներ կայացնել։
Եվ դա պարզապես պատմական է, որ մարդիկ հասկացան։
Մենք այլևս չենք ուզում, որ իշխանությունը վերևում լինի։ Մենք ուզում ենք, որ իշխանությունը մեր ձեռքում լինի։
Ես նաև կցանկանայի կրկին նշել WABEO-ն։
WABEO-ն հանրաքվեների համար ամենակարևոր կազմակերպություններից մեկը կլինի, քանի որ WABEO-ն
ամբողջությամբ վերահսկում է ընտրությունները։
Եվ համապարփակ նշանակում է նաև հանրաքվեների քվեների հաշվարկմանը հետևել, քանի որ մեր առջև ծառացած ռիսկերից մեկը
այն է, որ եթե մենք ուշադրություն չդարձնենք քվեների հաշվարկմանը, կարող ենք նեղ պարտություն կրել։
Ի՞նչը ձեզ դուր եկավ այս օրերից?
Այո, համակարգային համաձայնությունը որպես սկզբունք, և երբեմն նաև, երբ շատ մեծ խումբ համաձայնում է ինչ-որ
բանի շուրջ, որոշակի գործողությունների ծրագրի վերաբերյալ։
Եթե սա իսկապես ձեռք բերի թափ և սկսի ընթանալ, ջանքերը լիովին արդարացված կլինեն։
Գաղափարը, որ մեզ բոլորիս թույլատրվում էր անձամբ մասնակցել և որ չկային խոսնակներ, որոնք ամեն ինչ կնշանակեին։
Լավ էր իմանալ, թե ինչպես է գործում համաձայնությունը, ինչպես է դա իրականացվում, և որ այդքան շատ մարդիկ իսկապես ներգրավվեցին
գաղափարներով ու առաջարկներով՝ ուղեղային փոթորկի ոգով, որպեսզի գտնվեին մեկ, երկու կամ երեք ընդհանուր դենոմինատորներ։
Ի՞նչ կարող ենք մենք իսկապես անել? Ի՞նչ է ամենահասարակամիտ քայլը, որպեսզի մեր երկիրը վերադարձնենք ճիշտ ճանապարհին?
Այստեղ կան այդքան շատ զգոն մտքեր, որոնք իսկապես հետաքրքրված են համատեղ աշխատելով, լուծումներ մշակելով և դրանք կիրառելով։
Չնայած ես շարքային անդամ եմ, համաձայնության ձևավորման գաղափարը նախկինում ինձ համար պարզ չէր։
Այսպիսով, իմ տպավորությունը այն մասին, թե որքան լավ է համաձայնությունը գործում, ավելի խորացել է։
Ես մեծ ոգևորությամբ շարունակում եմ աշխատել և կրկին լավատես եմ, որ մենք առաջընթաց կունենանք։
Դուք անձամբ ի՞նչ կվերցնեք այս օրերից։
Որ կան շատ նվիրված մարդիկ, ովքեր ցանկանում են դրականորեն աշխատել ժողովրդավարության համար։
Հնարավոր է համաձայնության գալ որոշ հարցերի շուրջ, որտեղ գոյություն ունի համախոհություն և որտեղ քննարկումների մշակույթը կարող
է իսկապես շատ-շատ լավ լինել այս բոլոր շատ տարբեր մարդկանց միջև։
Ես արդեն գիտեմ, թե ինչ պետք է անեմ, և կշարունակեմ դա անել։
Եվ անձամբ ինձ համար միշտ լավ է հանդիպել այստեղի նման մարդկանց, որոնք բոլորը շատ ակտիվ են։
Կապերի զարգացումը միշտ կարևոր է, կրկին հանդիպելը և գաղափարների փոխանակումը։
Շատ նոր կոնտակտներ, լավ մարդիկ, որոնց հետ ծանոթացել եմ այստեղ։
Ինչպես նոր ասացի, նոր հասարակության կառուցման ուղղությամբ աշխատելը հեշտ չէ։ Մենք արդեն ունենք
ժողովրդավարական միջոցներ, սակայն խոչընդոտները շատ բարձր են։
Եվ մենք պետք է աշխատենք դրանք նվազեցնելու վրա։
Ես հասկանում եմ, որ մենք պետք է զգույշ լինենք, որպեսզի կողմնակի հարցերը չշեղեն մեզ և չվնասենք միմյանց, այլ
կենտրոնանանք ժողովրդավարությունը վերականգնելու նպատակի վրա։
Այսպիսով, մենք հասել ենք ավարտին։ Ի՞նչ արդյունք ունեցան այս երեք օրերը։
Այո, այս երեք օրերի արդյունքում մենք ստեղծել ենք աշխատանքային խմբեր և այժմ ցանկանում ենք օգտագործել դրանք՝ ֆեդերալ
նահանգներում սահմանադրական փոփոխություններ իրականացնելու համար։
Ես կարծում եմ, որ մենք ընդհանուր առմամբ յոթ աշխատանքային խմբեր ենք ստեղծել։
Այսպիսով, հիմա ժամանակն է սկսել՝ ստեղծել տեխնիկական ենթակառուցվածքը, կադրային ենթակառուցվածքը,
մարքեթինգը, հանրային կապերը, ռիսկերի վերլուծությունը՝ այս բոլոր հարցերը, որոնք այժմ պետք է լուծվեն։
Իհարկե, ֆինանսավորումն ու ֆինանսավորման ապահովումը նույնպես կարևոր են, ինչպես նաև բոլոր հարցերի իրավական ձևակերպումը,
քանի որ կան որոշակի պահանջներ, որոնք պետք է բավարարվեն։
Այսպիսով, հիմա, կարելի է ասել, անցնում ենք գործնական իրականացմանը։
Եվ երբ կշարունակվի?
Լավ, աշխատանքային խմբերը անմիջապես կսկսեն հանդիպել։
Եվ մենք այժմ համաձայնվել ենք, որ ամեն երկու ամիսը մեկ կշարունակենք մեծ պլենար նիստով, այսինքն՝ էապես շարունակելով
առցանց կոնգրեսը որպես մեծ պլենար նիստ ամեն երկու ամիսը մեկ։
Դեռ պարզ չէ՝ նշանակումները կշարունակվեն յուրաքանչյուր երկու ամիսը մեկ, թե՞ ընդմիջումները կդառնան ավելի կարճ կամ ավելի երկար։
Եվ ես կարծում եմ, որ հաջորդ տարի, մոտավորապես վեց ամսից, մենք կրկին կանցկացնենք հաջորդ անալոգ կոնգրեսը։
Այո, շնորհակալություն այս ամենը կազմակերպելու համար, նաև մեր բոլորի անունից, ովքեր ներգրավված էին։
Այո, շնորհակալ եմ, որ այնտեղ էիք և դրա մասին հաղորդում էիք։ Շնորհակալություն։
Kla.TV. Ազատ, անկախ, առանց սենզուրայի։