פֿון 3 ביז 5 אקטאבער 2025 איז דער קאָנגרעס פֿאַר נײַע דעמאָקראַטישע כּללים געשען דאָ אין אַפּאָלדע נעבן וויימער.
די איינלאדונגען זענען אַרויסגעגעבן געוואָרן דורך די אַליאַנסן Germany Stands Up, Wabeo,
ZAAVV, Klagepaten און Freedom Begins with No.
מיט בערך 90 טיילנעמערס פֿון פֿאַרשיידענע פּאָליטישע הינטערגרונטן, איניציאַטיוון און באַוועגונגען, זענען די הײַנטיקע געזעלשאַפֿטלעכע,
פּאָליטישע און סטרוקטורעלע פּראָבלעמען דיסקוטירט געוואָרן, און לעסאָף האָבן זיי זיך אויף צוויי לייזונגען אויסגעמאַכט.
דאָס איז אַ שטימונג־פּראָצעדור וואָס באַזירט זיך נישט אויף יאָ, נאָר אויף ניין. Kla.TV
האָט פֿאַר אײַך אויפגענומען די אימפּרעסיעס.
מײַן ערשטע פֿראַגע איז, פֿון וווּ קומסטו?
פֿון אָגסבורג.
איך קום פֿון דעם האָכטאַונוס־דיסטריקט.
פֿון נאָענט צו בערלין.
איך קום פֿון בראַנדענבורג, נאָר צפון פֿון בערלין.
איך קום פֿון פֿראַנקפֿורט אַם מײַן.
איך קום פֿון באָךום אין דער רוהר־געגנט.
איך קום פֿון פֿראַנקפֿורט אַם מײַן.
איך קום פֿון באַוואַריע, פֿון דער אויבער־פראַנקאָניע־געגנט.
וואָס האָט אײַך מאָטיווירט צו קומען צו דער קאָנפֿערענץ?
יאָ, איך בין אויף דער גרונטשטאָק־שטאַפּל און האָב נאָר געוואָלט רעדן מיט אַ סך מענטשן וועגן
דעמאָקראַטיע און ווי מיר קענען צוזאַמען פאָרויסגיין.
נו, מיר זײַנען שוין פֿאַר פילע יאָרן אין קעגנשטעל, און איצט איז צײַט צו שאַפֿן אַ בעסערע געזעלשאַפֿט, דערפֿאַר
זײַנען מיר דאָ דעם סוף־וואָך געווען צו זען וואָס מעגלעך איז.
איך בין באַזונדערס גערירט פֿון דער טעמע פֿון גראָזראָט־דעמאָקראַטיע און אויך פֿון דעם אופֿן ווי מיינונגען
ווערן געפֿורעמט אויף דעם קאָנגרעס, ווײַל צום ערשטן מאָל איז דאָ אַ גאַנץ אַנדערש אָפּטרעט פֿון דעם געוויינטלעכן פֿאָרמאַט פֿון אַ
פּאָדיום אין דער פֿאָדערגרונט, וווּ די וואָס זיצן אויפֿן פּאָדיום באַשטימען פֿון פֿריִער וואָס מיינונגען די מאַסן זאָלן האָבן.
דאָס איז דער ערשטער מאָל וואָס מיר נוצן סטרוקטורן צו זאַמלען יחיד־מיינונגען פֿון דעם
קאָנגרעס און דערנאָך דערגרייכן אַ קאָנסענסוס.
קאָנסענסוס באַצייכנט דעם פּראָצעס, דורך וועלכן אַ גרופּע דערגרייכט אַ געמיינזאַמע, צוגעשטימטע מיינונג – אַ קאָנסענסוס.
אין קעגנזאַץ צו טראַדיציאָנעלן שטימען לויט דעם מערהייט־פּרינציפּ, זוכט סיסטעמישע קאָנסענסוס־זוך נישט די לייזונג מיט די מערסטע
יאָ־שטימען, נאָר די מיט די ווייניקסטע קעגנשטעלן אין דער גרופּע.
דאָס פֿאַרדערט אַרײַננעמענדיקע, נאָכהאַלטיקע באַשלוסן, אין וועלכע שטילע אָדער קריטישע שטימען אויך ווערן געהערט.
מיר קענען זען אַז אונדזער דעמאָקראַטיע איז ניט מער אונדזער דעמאָקראַטיע.
און מיר ווילן געפֿינען אַ נײַעם וועג צו ווידער אויפֿשטעלן דעמאָקראַטיע.
היסטאָרישע מאָמענטן קענען מאָל בכלל נישט אויסזען ווי היסטאָרישע מאָמענטן.
נו, מיר זענען נישט אין האָליוואָד, קיינער איז נעכטן נישט געקומען מיט "פֿאַנפֿאַר".
עס איז נישט געווען די גאַנצע באַפעלקערונג וואָס פּלוצלינג האָט זיך געשטאַנען דרויסן אין דעם האַל און האָט
זיך אַרײַנגעשטויסן דאָ, זאָגנדיק: "עפּעס איז געשען."
דער העלד פֿון דעם אַלעם – איך ווייס נישט אַמאָל ווער דער העלד איז – דאָס ביסטו!
ער איז נישט געווען אין דער שפּיץ, און אַלע האָבן צו אים אויפגעקוקט און געזאָגט: איצט האָט זיך עפּעס געענדערט.
אָבער נעכטן איז עפּעס היסטאָריש געשען.
די איינציקע געלעגנהייט וואָס מיר האָבן דאָס צו טאָן איז אויב מיר וועלן זיך נישט אָפּלייגן און אויב מיר וועלן זיך נישט פֿאַרניכטן.
און וואָס מיר האָבן געטאָן הײַנט, אָדער בעסער געזאָגט איצט, אין די צוויי טעג, איז אַז מיר
האָבן אָנגעהויבן אַ פּרוּוו צו אויסמעקן דאָס .
און צו זאָגן אַז די ענערגיע פֿאַר ענדערונג וואָס מיר שאַפֿן איז געצילט בלויז קעגן די מאַכט־צענטער.
דאָס הייסט, דורך זאָגן אַז וואָס מיר טאָן, דאָס הייסט מיטן באַשלוס וואָס מיר האָבן גענומען צו נידערן די פֿאָדערונגען פֿאַר
רעפֿערענדומען, איז צו לייגן מאַכט אין די הענט פֿון די מענטשן.
מיר נעמען זייער מאַכט אַוועק און ברענגען זיי צו אונדז.
און די איינציקע געלעגנהייט וואָס מיר האָבן דאָס צו טאָן איז נישט זיך אָפּצולענקען און זיך נישט צו צעשטערן.
אַלץ וואָס מיר זאָגן איז נאָר אומניצער שמועס, אויב מיר האָבן נישט די מאַכט צו דורכפֿירן אונדזערע געדאַנקען.
דאָס איז וואָס מיר האָבן דאָ נעכטן באַשלאָסן.
איך בין איצט צוזאַמען מיט ראַלף לודוויג, איינער פֿון די איניציאַטאָרן פֿון דעם קאָנגרעס.
און אויך, מײַן פֿראַגע: וואָס איז דער ציל פֿון דער קאָנפֿערענץ?
דער ציל פֿון דעם קאָנגרעס איז צו פֿאַראייניקן די פילע פֿאַרשיידענע גרופּעס, אַלע מיט גרויסע, וויכטיקע פּאָליטישע ענינים,
כּדי זיי קענען געפֿינען און פֿאָרמולירן אַ געמיינזאַמע טעמע, דעם געמיינזאַמען זין פֿון אַלע פּאָליטישע גרופּעס, צוזאַמען.
מיר האָבן דאָס שוין געטאָן, נעמלעך אַז מיר מוזן אויפברענגען די פֿראַגע פֿון מאַכט.
אַז נישט געקוקט אויף וועלכן פּראָבלעם מיר האָבן, קענען מיר עס דורכפֿירן נאָר אויב די מענטשן אין לאַנד,
די בירגער פֿון אַ לאַנד, האָבן אויך פּאָליטישע מאַכט.
דאָס מיינט, למעשה, אַז איר קענט אַליין באַשליסן וועגן פּאָליטישע ענינים.
און ווי האָסטו זיך דורכגעקומען מיט די פֿאַרשיידענע אָרגאַניזאַציעס, מיינונגען און פּערזענלעכקייטן?
נו, ווי איר זעט, איז הײַנט דער לעצטער טאָג. איך בין גאַנץ אויסגעמאַטערט.
מיר האָבן דאָ פילע שטאַרקע פּערזענלעכקייטן, שטאַרקע מענטשן וואָס נאַטירלעך האָבן וויכטיקע ענינים צו
באַהאַנדלען. עס איז געווען אַ שווערע דיסקוסיע און נישט שטענדיק גרינג, אָבער אַזוי זאָל עס זײַן.
אָבער לעסאָף האָבן מיר דערגרייכט אַ גוטן רעזולטאַט, ווײַל איך גלייב אַז אַלע האָבן פֿאַרשטאַנען אַז דאָס איז אַ יסודי ענין,
דהיינו, אַז כּדי דורכצופֿירן זײַן אייגענע אַגענדע, מוז מען האָבן פּאָליטישע באַשלוס־מאַכט, אַז דאָס איז דער
וויכטיקסטער ענין פֿאַר יעדן איינעם, אַז דאָס איז, ווי איך האָב געזאָגט, דער פֿונדאַמענטאַלער ענין פֿאַר יעדן איינעם.
און דאָס האָט ווונדערלעך געאַרבעט. און איך מיין אַז דאָס איז וואָס מאַכט עס אַזוי שפּאַנענדיק: יעדער קען ווייטער טאָן זײַן
אייגענע זאַכן, זײַן זיך, טאָן זאַכן אויף זײַן אייגענעם אופֿן, און נאָר צולייגן נאָך אַ
טעמע אין דער מישן, נעמלעך די פֿראַגע פֿון מאַכט.
איך בין צוזאַמען מיט סטעפֿאַני צאָמאַקאַעוואַ, איינע פֿון די פּראָמאָטאָרן און אָרגאַניזאַטאָרן פֿון דעם קאָנגרעס.
מײַן ערשטע פֿראַגע איז: וואָס איז דער ציל פֿון דער קאָנפֿערענץ?
יאָ, העלא, אַ דאַנק אַז איר זענט דאָ.
אונדזער ציל פֿאַרן קאָנגרעס איז נישט צו אָננעמען נײַע דעמאָקראַטישע כּללים, נאָר צו דערגרייכן אַ קאָנסענסוס וועגן זיי.
מיר האָבן זיך דאָ געטראָפֿן מיט מענטשן פֿון פֿאַרשיידענע איניציאַטיוון און גרופּעס, פשוט מענטשן וואָס זענען אינטערעסירט
אין דער טעמע, צו געפֿינען אויס ווי מיר קענען אַריבערפֿירן די מאַכט צו באַשליסן פֿון פּאַרלאַמענטאַרן צו דעם פֿאָלק, ווי מיר
קענען מאַכן אונדזערע אייגענע באַשלוסן, און ווי מיר קענען טוישן די כּללים דורך נאָרמאַלע, געזעצלעך
פֿאָרגעשריבענע אָדער געזעצלעך־קאָמפּליאַנטע מיטלען.
יאָ, דאַנקען. און ווי איז עס געווען צו דערגרייכן אַ קאָנסענסוס דאָ מיט אַלע די
פֿאַרשיידענע באַוועגונגען, געדאַנקען און מיינונגען?
יאָ, עס איז טאַקע אַ אַרויספֿאָרדערונג, אָדער בעסער געזאָגט אַ לערנ־פּראָצעס, איך וואָלט אפילו געזאָגט.
קאָנסענסוס איז גרונטלעך אַנדערש פֿון שטימען "יאָ" אָדער "ניין".
עס האָט זיכער דעם פֿאָרטייל, אַז איר צעשיידט זיך נישט.
כאָטש מיר האָבן דאָ געהאַט זייער קאָנטראָווערסיעלע דיסקוסיעס מיט אַ סך עמאָציעס, זײַנען מיר
נאָך אַ גרופּע וואָס פֿילט זיך ווי אַ משפּחה.
אָבער פֿאַרשטייט זיך, מיר האָבן דעם פּראָבלעם צו געפֿינען די ריכטיקע ווערטער און פּינקטלעך פֿאַרשטיין די פֿראַגעס, דאָס הייסט,
טאַקע זיך פֿאַרשטיין און זײַן גרייט צו הערן און געבן די צײַט און דעם פּלאַץ צו געפֿינען די ריכטיקע
ווערטער, וואָס איז אַ ריכטיקער אַרויספֿאָדערונג.
און דערנאָך איז דאָ דער פאַקט, אַז דו זאָגסט ניט מער וואָס דו שטיצט, נאָר וווּ דו האָסט נישט קיין התנגדות.
און דו טוסט דאָס מיט דײַנע הענט. און דאָס איז נאָך אַ אַרויספֿאָרדערונג, ווײַל מענטשן זענען נישט געוווינט צו טאָן דאָס.
און דאָס איז טאַקע געווען די איבונג נעכטן בײַ נאַכט.
ווי זאָל איך עס איצט טאָן? זאָל איך עס טאָן אויף דעם אופֿן, אָדער זאָל איך עס טאָן אויף דעם און אויף יענעם אופֿן?
יאָ, איך מיין אַז דאָס איז אַ ווונדערלעכער לערנפּראָצעס וואָס האָט געוויזן אַז מען קען געפֿינען אַ לייזונג מיט זייער
פֿאַרשידענע מענטשן אָן אַרגומענטן, אָן זיך צעשטערן, אָן קעמפן ביים סוף, ווי עס פּאַסירט אָפֿט אין פּאָליטיק. אויב מיר נעמען
דאָס אַרויס אין דער וועלט און אָנהייבן בויען קאָנסענסוס אויף אַ גרויסן פּאָליטישן מדרגה, וועט דאָס זיכער
פירן צו אַ פיל מער פרידלעכע וועלט פֿאַר אונדז אַלע. און דאָס איז געווען דער אָנהייב דאָ.
יאָ, אַ גרויסן דאַנק. און וואָס איז אייער פּערזענלעכע מסקנה פֿון דעם קאָנגרעס?
יאָ, איך האָב עס געפֿונען זייער אויפֿרעגנדיק. איך בין זיך אַליין גאַנץ אויסגעמאַטערט.
אַזוי, אין אָנהייב איז עס געווען זייער אויסמאַטערנדיק פֿאַר מיר, אָבער די מי איז ווערט עס.
און איך גלייב אַז מיר האָבן געהאַט אַ היסטאָרישן מאָמענט הײַנט, נעכטן, ווען מיר האָבן געמאכט דעם באַשלוס, ווײַל מיר האָבן
מצליח געווען צונויפֿברענגען אַזוי פֿיל פֿאַרשיידענע מענטשן, אָרגאַניזאַציעס און גרופּעס. און מײַן מסקנה איז זייער פּאָזיטיוו.
איך גלייב אַז מיר איצט גייען פאָרויס און אַז מיר וועלן אַנטוויקלען אַ מומענטום וואָס וועט קאַנאַליזירן די ענערגיע פֿאַר
ענדערונג וואָס עקזיסטירט צווישן דער באַפעלקערונג, און דאָס וועט פירן דערצו אַז די באַפעלקערונג איצט נעמט די
מאַכט צו מאַכן פּאָליטישע באַשלוסן אין אירע אייגענע הענט.
און אויף וועלכן אופֿן זענען זיי געווען היסטאָריש? וואָס איז געווען אַזוי באַזונדער וועגן יענע טעג?
היסטאָריש האָט אַזאַ זאַך קיינמאָל נישט פּאַסירט, ווען אַלעמען פּרוּווט צו מאַכן פּאָליטישע פּונקטן מיט
זייערע אייגענע ענינים און גלייבט אַז זייערע אייגענע ענינים זענען גענוג צו ברענגען ענדערונג.
אָבער מיר באַמערקן דאָס. מיר קענען אַרויסגיין אין די גאַסן מיט צענדליקער טויזנטער, מיט הונדערטער טויזנטער מענטשן צו פּראָטעסטירן
קעגן דער מלחמה, און פּאָליטיקער פֿירן זיך ווי די מענטשן וואָלטן בכלל נישט געווען דאָרט. אַזוי איז
עס אויך געווען בעת דער קאָראָנאַווירוס־פּאַנדעמיע.
מיר זענען אַרויס אין די גאַסן מיט הונדערטער טויזנטער מענטשן, און די מיטלען זענען דורכגעפֿירט
געוואָרן. עס האָט פשוט ווייטער געגאַנגען ווי פֿריִער.
און וואָס איז איצט היסטאָריש, איז אַז די אָרגאַניזאַציעס האָבן דאָס דערקענט און פֿאַרשטאַנען, איבער אידעאָלאָגישע
גרעניצן, יאָ, גאָר איבער פּאָליטישע און אידעאָלאָגישע גרעניצן.
עס מאַכט נישט אויס וווּ מענטשן שטייען, האָבן זיי פֿאַרשטאַנען.
מיר מוזן איצט זיך פֿאַראייניקן ווי אַ באַפעלקערונג און נעמען די מאַכט אין אונדזערע אייגענע הענט.
און ווען מיר וועלן האָבן די מאַכט אין אונדזערע הענט, קענען מיר ווידער דיסקוטירן די יחיד־ענינים, ווײַל דאַן וועלן מיר נישט
מער נאָר זיצן בײַם טיש פֿון די שטענדיקע, נאָר וועלן מיר זײַן גלייך אין מיטן פֿון די זאַכן און קענען באַשלוסן נעמען.
און דאָס איז פשוט היסטאָריש, אַז מענטשן האָבן פֿאַרשטאַנען.
מיר ווילן ניט מער אַז די מאַכט זאָל זײַן אויבן. מיר ווילן אַז די מאַכט זאָל זײַן אין אונדזערע הענט.
איך וואָלט אויך ווילן ווידער דערמאָנען WABEO.
WABEO וועט זײַן איינע פֿון די וויכטיקסטע אָרגאַניזאַציעס פֿאַר רעפֿערענדומען, ווײַל WABEO
מאָניטאָרירט וואַלן איבער דער גאַנצער ברעט.
און אַרומנעמיק מיינט אויך צו באַאָבאַכטן די ציילונג פֿון די שטימען אין רעפֿערענדומען, ווײַל איינער פֿון די ריזיקן וואָס מיר
שטייען פֿאַר איז אַז אויב מיר טאָן ניט אָפּגעבן אויפמערקזאַמקייט צו ווי די שטימען ווערן
געציילט, קען מען ליידן אַ שמאָלן פֿאַרלוסט.
וואָס האָט אײַך געפֿעלן אין די טעג?
יאָ, סיסטעמישער קאָנסענסוס, ווי אַ פּרינציפּ, און אויך מאָל ווען אַ זייער גרויסע גרופּע שטימט זיך
אויף עפּעס, אויף אַ באַשטימטן קורס פֿון אַקציע.
אויב דאָס טאַקע נעמט מאָמענטום און גייט אָן, וועט עס זיכער געווען זײַן ווערט די מי.
דער געדאַנק אַז מיר אַלע האָבן געקענט זיך אַליין באַטייליקן און אַז עס זענען נישט געווען קיין רעדנער וואָס האָבן אַלץ דיקטירט.
עס איז געווען גוט צו לערנען ווי קאָנסענסוס אַרבעט, ווי מען טוט דאָס, און אַז אַזוי פילע מענטשן האָבן זיך טאַקע באַטייליקט מיט
געדאַנקען און פֿאָרשלאָגן, אין דעם זינען פֿון בראַינסטאָרמינג, כדי צו געפֿינען איין, צוויי אָדער דריי געמיינזאַמע דענומינאַטאָרן.
וואָס קענען מיר טאַקע טאָן? וואָס איז די מערסט סענסיבלע זאַך צו טאָן, כדי צו ברענגען אונדזער לאַנד צוריק אויף דעם ריכטיקן וועג?
אַז דאָ זענען אַזוי פילע אויפמערקזאַמע גײַסטער, וואָס טאַקע זענען אינטערעסירט צו אַרבעטן צוזאַמען,
אַנטוויקלען לייזונגען און זיי אין פּראַקטיק אַרײַנברענגען.
כאָטש איך בין אַ גראַסרוט־מיטגליד, איז מיר אין דער פאַרגאַנגענהייט דער געדאַנק פֿון קאָנסענסוס־בויען נישט געווען קלאָר.
אַזוי האָט זיך מײַן אײַנדרוק פֿון ווי גוט דער קאָנסענסוס אַרבעט, פֿאַרטיפֿט.
און איך בין זייער מאָטיווירט צו ווייטער אַרבעטן און בין ווידער אָפּטימיסטיש אַז מיר וועלן מאַכן פאָרשריט.
וואָס וועט איר פּערזענלעך מיטנעמען פֿון די דאָזיקע טעג?
אַז עס זענען פילע איבערגעגעבענע מענטשן וואָס ווילן פּאָזיטיוו אַרבעטן פֿאַר דעמאָקראַטיע.
אַז מע קען זיך איינשטימען אויף געוויסע ענינים, וווּ עס איז קאָנסענסוס, און וווּ די דיסקוסיע־קולטור קען טאַקע זײַן זייער,
זייער גוט צווישן אַלע די מענטשן וואָס זענען זייער פֿאַרשיידן.
איך ווייס שוין וואָס איך מוז טאָן, און איך וועל ווייטער אַזוי טאָן.
און פּערזענלעך איז עס שטענדיק גוט צו טרעפֿן מענטשן ווי דאָ, וואָס זענען אַלע זייער אַקטיוו.
נעצווערקונג איז שטענדיק וויכטיק, ווידער זיך צוזאַמען טרעפֿן, אויסטוישן געדאַנקען.
אַ סך נײַע קאָנטאַקטן, גוטע מענטשן וואָס איך האָב דאָ באַגעגנט.
ווי איך האָב נאָר געזאָגט, איז נישט גרינג צו אַרבעטן פֿאַר אַ נײַע געזעלשאַפֿט. מיר האָבן שוין
דעמאָקראַטישע מיטלען, אָבער די שוועלן זענען זייער הויך.
און מיר דאַרפֿן אַרבעטן צו רעדוצירן זיי.
איך פֿאַרשטיי אַז מיר מוזן זײַן אָפּגעהיט, נישט זיך אָפּצופירן אויף זייטיקע ענינים און נישט אונטערמינען
איינער דעם אַנדערן, נאָר זיך קאָנצענטרירן אויף דעם ציל צו ווידער אויפֿצושטעלן דעמאָקראַטיע.
אַזוי, מיר האָבן דערגרייכט דעם סוף. וואָס איז דער רעזולטאַט פֿון די דרײַ טעג?
יאָ, דער רעזולטאַט פֿון די דרײַ טעג איז אַז מיר האָבן אויפגעשטעלט אַרבעט־גרופּעס און איצט ווילן מיר ניצן די אַרבעט־גרופּעס צו
דורכפֿירן קאָנסטיטוציאָנעלע ענדערונגען אין די פֿעדעראַלע שטאַטן.
איך גלייב אַז מיר האָבן געגרינדעט אַ גאַנץ זיבן אַרבעט־גרופּעס.
איצט איז צײַט צו אָנהייבן: שאַפֿן די טעכנישע אינפֿראַסטרוקטור, שאַפֿן די פּערסאָנאַל־אינפֿראַסטרוקטור, מאַרקעטינג,
עפֿנטלעכע ענינים, ריזיקאָ־אַנאַליז – אין אַנדערע ווערטער, אַלע ענינים וואָס דאַרפֿן איצט באַהאַנדלט ווערן.
פֿאַרשטייט זיך, פינאַנצירונג און פינאַנציעלע זיכערהייט זענען אויך וויכטיק, ווי אויך די לעגאַלע באַהאַנדלונג פֿון אַלע ענינים,
ווײַל עס זענען באַשטימטע פֿאָדערונגען וואָס מוזן ווערן דערפֿילט.
און איצט גייען מיר ווײַטער צו דער פּראַקטישער דורכפֿירונג, אַזוי צו זאָגן.
און ווען וועט עס ווייטערגיין?
נו, די אַרבעט־גרופּעס וועלן גלייך אָנהייבן זיך צו טרעפֿן.
און מיר האָבן איצט מסכּים געווען צו פאָרזעצן יעדן צוויי חדשים אין אַ גרויסער פּלענאַרישער זיצונג, למעשה
ווייטערפֿירנדיק דעם אָנליין־קאָנגרעס ווי אַ גרויסע פּלענאַרישער זיצונג יעדן צוויי חדשים.
צי די טרעפֿונגען וועלן בלײַבן יעדן צווייטן חודש, אָדער צי די צײַט־אינטערוואַלן וועלן ווערן קירצער אָדער לענגער, בלײַבט צו זען.
און איך מיין אַז קומענדיק יאָר, אין בערך זעקס חדשים, וועלן מיר ווידער האַלטן דעם קומענדיקן אַנאַלאָג־קאָנגרעס.
יאָ, אַ דאַנק פֿאַרן אָרגאַניזירן דאָס, אויך אין נאָמען פֿון אַלע וואָס זענען געווען באַטייליקט.
יאָ, אַ דאַנק אַז איר זענט דאָרט געווען און האָט דערוועגן באריכטעט. אַ דאַנק!
Kla.TV. פֿרײַ, אומאָפּהענגיק, אומצענזורירט.