Сёння я вітаю ў нашай студыі салісітара Ральфа Людвіга.
Вялікі дзякуй, што знайшлі час адказаць на нашы захапляльныя, набалелыя пытанні!
Вы сузаснавальнік так званага ZAAVV.
ZAAVV – дазвольце мне прачытаць: абрэвіятура ZAAVV расшыфроўваецца як Цэнтр расследавання, высвятлення, юрыдычнага
пераследу і прадухілення злачынстваў супраць чалавецтва.
ZAAVV узнікла ў часе, які я б апісаў як нядаўняе мінулае, што я асабіста адчуваў як надзвычай прыгнятальнае,
пагражаючае, абмежавальняе, іншымі словамі, сапраўды жорсткае.
Вось так і ўзнікла ZAAVV з мэтай, каб гэта больш ніколі не паўтарылася і каб мы з гэтым змірыліся.
Што там здарылася – і гэта больш ніколі не павінна паўтарыцца!
Цяпер, у гэты час – у перыяд каранавіруса, у перыяд пандэміі – былі ўжытыя шматлікія прымусовыя меры, якія, як
высветлілася з рассакрэчаных пратаколаў Інстытута Роберта Каха, былі медыцынскім чынам непатрэбнымі.
Гэта проста азначае, што нам былі ўведзены меры па палітычных матывах, без якой-небудзь рэальнай медыцынскай асновы.
І гэта прыводзіць мяне да таго, чаму я, чаму мы ў Kla.TV, хочам паразмаўляць менавіта з вамі.
І гэта выключна з практычнага пункту гледжання.
Пастаянны камітэт па вакцынацыі настойліва рэкамендуе вакцынацыю супраць поліяміэліту.
Таксама неаднаразова абмяркоўваліся і выказваліся меркаванні аб неабходнасці ўвядзення
абавязковай вакцынацыі супраць поліяміэліту.
Яго тады скасавалі, але час яго зноў увесці.
І як грамадзянін, у мяне натуральна ўзнікаюць пытанні. Ці хачу я гэтага, ці мушу я гэта рабіць,
ці варта мне гэта рабіць? І я шукаю інфармацыю.
І нядаўна я прачытаў цікавую справаздачу Торстэна Энгельбрэхта і Ганса Тольцына.
Яны, у сваю чаргу, пішуць у сваёй справаздачы, што гэтыя сімптомы поліяміэліту, г.зн. параліч і гэтак далей, могуць
таксама выклікацца атручваннем – ДДТ, арсенам, свінцом і гэтак далей – якое можа выклікаць дакладна такія ж сімптомы.
Такім чынам, у вас таксама ёсць нехта, хто нібыта хварэе на дзіцячы параліч.
І нават для прафесара, доктара Бхакдзі, гэта не зусім зразумела.
Вірус: Што падтрымлівае вірус? Што яшчэ ёсць? І гэтак далей.
Гэта нешта, што поўнае пытальнікаў.
Таму маё пытанне да вас як да юрыдычнага эксперта:
Калі б я, як грамадзянін, напрыклад, атрымаў вакцыну супраць поліяміэліту, і ў гэтым пытанні былі б неяснасці, ці было б
справядліва патрабаваць ад грамадзяніна прайсці такую працэдуру?
Ну, стандартны юрыдычны адказ: усё залежыць.
На жаль, падчас пандэміі каранавіруса мы бачылі, што суды не абаранялі людзей і што суды...
Пакуль што я б заўсёды сказаў, што гэта індывідуальнае рашэнне і што медыцынскія працэдуры ніколі
не павінны праводзіцца з людзьмі супраць іх волі.
Насамрэч, гэта тое, што мы вынеслі з эпохі нацызму.
Праводзіліся эксперыменты над людзьмі, людзей лячылі супраць іх волі.
І менавіта таму адным з урокаў, вынесеных з нацысцкай эпохі, быў урок: Ніколі зноў! Гэта больш не павінна паўтарыцца!
Такім чынам, пратаколы 40-х ці як іх там, праўда?
Менавіта так, але па сутнасці зноў справа ў Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека і пратаколах або
каталогах фундаментальных правоў, выведзеных з яе.
Існуе канвенцыя па біяэтыцы, якую, дарэчы, Германія не ратыфікавала.
Але гэта ўключана ў Канвенцыю аб біяэтыцы, як і ў Еўрапейскую хартыю фундаментальных правоў.
Таму і кажуць зноў і зноў: ніякага прымусовага лячэння, ніякага медыцынскага ўмяшання супраць волі чалавека!
І гэта ўпершыню за ўвесь час пандэміі каранавіруса было жорстка абмежавана.
І тады палітыкі больш-менш зразумелі: мы можам гэта зрабіць.
І судовая ўлада, якая павінна была б фактычна прыняць карэкціруючыя меры, гэтай карэкціроўкі не зрабіла.
Гэта наш досвед на сённяшні дзень.
І менавіта ў гэтым і заключаецца небяспека, якая, як вы сказалі, усё яшчэ застаецца ад той горкай пары, і таксама
адна з прычын, чаму існуе ZAAVV, каб мы маглі ўмяшацца менавіта ў гэты момант, падняць пальцы і сказаць:
Пачакайце хвілінку, у нас жа ёсць асноўнае правіла.
І з таго часу, як існуе гэтая біяэтычная канвенцыя — насамрэч, яна абмяркоўваецца з 1990-х гадоў — назіраецца тэндэнцыя да
ўсё больш выразнага вызначэння і замацавання таго, што нікому не можа быць праведзена тэрапеўтычнае лячэнне супраць яго волі.
Але, відавочна, гэты погляд на правы чалавека супярэчыць інтарэсам фармацэўтычнай прамысловасці і ў той ці іншай ступені супярэчыць
вялікай глабальнай індустрыі, якая на гэтым шмат зарабляе.
Так, так мы гэта ўспрымалі падчас пандэміі каранавіруса.
Такім было становішча і да пандэміі каранавіруса.
Гэта застаецца актуальным і цяпер, нават пасля пандэміі каранавіруса.
Такім чынам, справа ў вялікіх грошах, у вялікай уладзе, уплыве, сферах інтарэсаў і гэтак далей.
І вы толькі што згадалі STIKO .
STIKO, вядома, таксама з'яўляецца менавіта адным з інструментаў для рэалізацыі гэтых ідэй. Гэтага не варта забываць.
Такім чынам, STIKO – калі прыгледзецца да таго, як STIKO насамрэч працуе...
Такім чынам, STIKO — гэта камісія, я лічу, што яна складаецца з 18 членаў.
І ў гэтай STIKO, гэтым Пастаянным камітэце па вакцынацыі, які стварае так званыя падкамітэты.
Такім чынам, існуе камітэт па каранавірусе — ці, хутчэй, рабочыя групы.
Існуе рабочая група для розных клінічных карцін і для мер, якія яны затым разглядаюць, каб
вызначыць, ці варта нам даваць рэкамендацыю аб вакцынацыі.
А потым ёсць дакладныя рэкамендацыі. Такім чынам, у прынцыпе, калі прыгледзецца, усё добра рэгулюецца законам.
Таму што STIKO тады павінна даць рэкамендацыю.
Яны атрымліваюць ацэнкі даследаванняў, якія існуюць па гэтых канкрэтных клінічных карцінах.
Затым гэтыя даследаванні класіфікуюцца на аснове шкалы доказнасці .
Такім чынам, па сутнасці, мы ведаем, што гэта даследаванне, у якім прыняла ўдзел вялікая
колькасць удзельнікаў і якое было двайным сляпым .
Такім чынам, доказы з такой даследавання класіфікуюцца ў адпаведнасці з навуковымі крытэрыямі, і потым члены STIKO, ці,
хутчэй, тыя члены камітэта, якія затым робяць рэкамендацыю для STIKO, атрымліваюць больш-менш поўны навуковы
агляд разглядаемай клінічнай карціны і бягучай сітуацыі.
Дык што менавіта мы ведаем пра гэтае захворванне, што мы ведаем пра яго сімптомы, што мы ведаем пра яго прагрэсаванне, што мы
ведаем пра яго цяжар, што мы ведаем пра медыкаментозныя сродкі, у гэтым выпадку вакцынацыю, супраць гэтага
захворвання, наколькі эфектыўныя гэтыя вакцыны, якія ў іх пабочныя эфекты і гэтак далей.
І на падставе гэтых доказаў STIKO павінна альбо даць рэкамендацыю, альбо не.
Так.
Праблема, аднак, у тым, што часта няма даследаванняў, якія б навукова абгрунтоўвалі адзін ці іншы пункт гледжання.
У гэтым і заключаецца галоўная праблема. А цяпер самае цікавае...
Простае пытанне:
Ці азначае гэта, што пры пэўных абставінах такія аспекты, як атручванне, маглі не ўлічваць увогуле ў гэтым працэсе ацэнкі?
Найперш – я неўзабаве да гэтага прыступлю – перш за ўсё, пытанне ў тым, што менавіта сцвярджаюць гэтыя даследаванні?
Але наколькі моцнымі з'яўляюцца доказы, прадстаўленыя гэтымі даследаваннямі?
Так, таму перш за ўсё, пытанне: ці вельмі высокія, высокія, умераныя, нізкія ці вельмі нізкія доказы?
У большасці выпадкаў у нас няма даследаванняў, якія б выходзілі за рамкі ўмераных доказаў.
Такім чынам, напрыклад, даследаванні могуць сцвярджаць, што гэтыя сімптомы, якія мы прыпісваем гэтай
хваробе, маглі быць выкліканы і іншымі фактарамі.
Такім чынам, я мяркую, гэта тое, на што вы спасылаецеся ў гэтай працы, на якую вы спасылаецеся...
Такім чынам, цалкам магчыма, што мы называем поліё тое, што насамрэч зусім не з'яўляецца поліё.
Або, вяртаючыся да перыяду каранавіруса, мы называем нешта «Коўд» — «Коўд» — гэта хвароба, каранавірусная хвароба — мы называем
нешта «Коўд», што насамрэч зусім не з'яўляецца ім, а толькі мае сімптомы, такія як боль у горле, кашаль, галаўны боль,
стомленасць ці што-небудзь яшчэ, што мае цалкам іншыя прычыны, але што мы ўсё роўна называем «Коўд». Мы гэтага не ведаем.
Як віруснае захворванне.
Менавіта, калі гэтая хвароба Ковід.
І медыцынскія меры, рэкамендаваныя STIKO, прызначаны для барацьбы з гэтай хваробай.
Але гэта можа не так, таму што даследаванні, якія мы маем, асабліва наконт Covid, — як
мы ведаем, — не даюць канчатковых вынікаў.
Ні пра саму хваробу, ні пра доказы эфектыўнасці гэтых мер.
Хутчэй за ўсё, усе нашы даследаванні даволі нізкія ці нават вельмі нізкія.
У нас ёсць толькі адно ўмеранае даследаванне, на якое спасылаецца рэкамендацыя STIKO, якое
даследуе эфектыўнасць. І гэтага проста недастаткова.
І звычайна, паводле STIKO, гэта так званыя стандартныя аперацыйныя працэдуры, так.
Гэта ўсталяваныя, агульныя працэдуры або агульныя стандарты, якія прымяняюцца пры класіфікацыі хвароб і эфектыўнасці лекаў.
Яны заўсёды павінны быць прынамсі ўмеранымі. Але ў нас гэтага зусім няма.
І з поліямітным гэта можа быць так, я дакладна не ведаю, але вам трэба азнаёміцца з
даследаваннямі, якія ёсць у распараджэнні STIKO.
І ў нас можа ўвогуле не быць ніякіх даследаванняў, якія выходзяць за рамкі ўмеранай.
А потым – і вось у чым хітрасць – калі няма медыцынскіх падстаў, STIKO прымае рашэнні не толькі на аснове
медыцынскіх і навуковых прычын, але ў справу ўступае так званы Рада па прыняцці рашэнняў.
І гэты Decide Board тады, як правіла, кажа: наколькі добра мы можам вывесці гэта на рынак?
Наколькі гэта будзе прымальна для людзей? Ці будзе супраціў з боку дактароў?
Ці будзе супраціў з боку аптэк? І гэтак далей.
Наколькі танныя гэтыя лекі і гэтак далей.
І тут раптам навуковае рашэнне ператвараецца ў палітычнае рашэнне. Такая ўжо справа. І вось тут...
І камерцыйнае рашэнне.
Так, камерцыйнае рашэнне было ад самага пачатку.
Гэта тады проста палітычнае рашэнне, якое, вядома, часта прымаецца з камерцыйных прычын.
Потым, вядома, ёсць лабісты, якія адпаведна кансультуюць палітыкаў.
Потым ёсць лабісты, якія кансультуюць RKI і гэтак далей.
І раптам нешта становіцца рэкамендацыяй STIKO, пры тым нас не інфармуюць, што медыцынскіх доказаў, якія насамрэч
патрабаваліся б, зусім не існуе, а адсутнасць гэтых доказаў проста была праігнаравана на карысць палітычнага рашэння.
Такая сітуацыя, якую мы насамрэч маем, і кожны, у каго ёсць рэкамендацыя STIKO, павінен
ведаць, што ў рэкамендацыі STIKO не сказана:
У нас ёсць навуковыя доказы, якія сцвярджаюць, што гэта захворванне добра вывучана, эфектыўнасць прэпаратаў добра
вывучана, а шкоднасць прэпаратаў і пабочныя эфекты добра вывучаны, але мы можам увогуле не мець нічога з гэтага.
Гэта проста палітычнае рашэнне, якое сцвярджае, што мы ўсё роўна выведзем яго на рынак.
І з рэкамендацыяй, і з рэкамендацыяй STIKO, мы, натуральна, маем сітуацыю, калі прэпарат прадаецца лепш, чым без іх.
Гэта сапраўды жорстка. Ужо не ідзе гаворка пра дабрабыт людзей, гэта больш не ў цэнтры ўвагі, а хутчэй
цалкам іншыя інтарэсы хутка становяцца ў цэнтры ўвагі.
Спадару Людвігу, я не хачу прытрымлівацца тэмы дзіцячага паралічу, а хачу крыху далей зазірнуць.
Напрыклад, доктар, доктар Стэфан Ланкер, таксама засяроджваецца на псіхіцы.
Што чалавечая псіхіка важная не толькі для суб'ектыўнага ўспрымання, але і для сімптомаў, якія праяўляюцца ў целе.
Іншае даследаванне 1984 года, якое падкрэслівае як псіхіку, так і харчаванне, паказвае, што харчаванне сапраўды аказвае ўплыў
— у тым ліку і на сімптомы, якія могуць развіцца ў арганізма.
І там, напрыклад, таксама апісваецца, што таксіны, таксіны навакольнага асяроддзя, могуць уплываць на псіхіку.
Раптам я станаўлюся дэпрэсіўным, нервовым ці яшчэ некім, што, у сваю чаргу, часта ўплывае на цела.
Такім чынам, існуе шмат фактараў, якія ў канчатковым выніку ўплываюць або вызначаюць
сімптомы, якія развіваюцца ў арганізме, скажам так.
Такім чынам, усё не заўсёды так адназначна, як кажуць: напрыклад, што ў выпадку з Covid-19 хваробу
выклікае вірус, бо прычынай могуць быць і многія іншыя рэчы.
Прафесар Бакдзі таксама кажа, напрыклад, што ў выпадку захворвання печані гепатытам, ролю часта адыгрываюць лекі,
магчыма, нават злоўжыванне імі, ужыванне алкаголю — усё такое, а не толькі вірус, які
цяпер хваробіць печань. І таму я пералічваю гэта.
Справа ў тым, што цяпер у нас ёсць зусім новы пагадненне СААЗ аб пандэміі.
Потым ёсць Міжнародныя санітарныя правілы, таксама ініцыяваныя СААЗ.
Прынцыпова, нам ужо практычна намякнулі: «Дорагія людзі, мы ўступаем у эпоху пастаянных пандэмій, і гэтага не
пазбегнуць. Усё ўзаемазвязана на глабальным узроўні».
І калі ў Афрыцы ўзнікне выпадак — якім бы ён ні быў — тады нам давядзецца пачаць
вакцынацыю тут, як прафілактычны захад і гэтак далей.
Але калі ўсе гэтыя сувязі, якія з'яўляюцца проста фізічнымі сімптомамі, усё яшчэ такія шматгранныя і невытлумачальныя, то як
грамадзяне, пад тым, што я б назваў ZAAVV, які ўзнік у перыяд панікаўшчыны вакол пандэміі каранавіруса, мы сапраўды
павінны спытаць сябе: як мы можам прадухіліць такія злачынствы?
Гэта злачынства супраць чалавецтва, што мы зноў сутыкаемся з абмежаваннямі, што нам прымусова прызначаюць
медыкаменты, што нас могуць прымусова шпіталізаваць, як гэта адбылося ў вялікіх маштабах у Італіі і іншых краінах.
У вас нейкім чынам выявілі Covid-19, і цяпер вам трэба паехаць у бальніцу.
Вас павінны раздзяліць і гэтак далей. Потым вас прымусова лечаць, прымусова штучна вентылююць, людзі паміралі, як мухі.
Гэта ўсё проста вельмі сур'ёзныя злачынствы.
А калі нешта падобнае ўжо не за гарамі, пры тым, што СААЗ практычна ўжо гэта абвяшчае:
Цяпер мы ўступаем у эпоху пандэмій. Мы павінны да гэтага падрыхтавацца.
Як грамадзяне могуць абараніць сябе ад гэтага? Што яны могуць зрабіць?
Найперш, як грамадзяне, мы вольныя людзі.
Мы вольныя людзі, мы можам спачатку паклапаціцца пра сябе.
І я лічу, што СААЗ і гэты наратыў пра пандэмію, які мы цяпер маем, з'яўляюцца, вядома ж,
маркетынгавым інструментам для фармацэўтычнай прамысловасці.
І трэба толькі паглядзець, хто, па сутнасці, фінансуе СААЗ і хто ўкладвае ў яе...
Дык хто гэта тады?
Так, сярод іншых, Фонд Біла і Мелінды Гейтс выдзяляе адносна вялікія сумы грошай.
Такім чынам, чым больш краін спыняе фінансаванне СААЗ, тым больш яна будзе фінансавацца прыватнымі сродкамі.
Гэта азначае, што прыватныя кампаніі, фармацэўтычная прамысловасць, прыватныя асобы, фармацэўтычная прамысловасць,
фармацэўтычныя кампаніі і іх прыкрыццёвыя арганізацыі, натуральна, зацікаўлены ў тым, каб такія арганізацыі, як СААЗ,
STIKO, Еўрапейскае агенцтва па леках, Амерыканскае агенцтва па леках і гэтак далей, заўсёды скіроўвалі свае рэкамендацыі і
погляды на фармакалагічныя рашэнні, а не столькі на тое, пра што вы толькі што згадвалі, — харчовыя
рашэнні і, магчыма, таксама псіхалагічныя рашэнні.
Менавіта такая вайна культур адбываецца ў Амерыцы.
Дарэчы, у нас там таксама ёсць юрыст, Роберт Кенэдзі-малодшы, які з'яўляецца міністрам аховы здароўя ў Злучаных Штатах і заснаваў
рух MAHA, рух «Зрабіць Амерыку зноў здаровай», які адыграў важную ролю ў тым, што Дональд Трамп увогуле быў абраны прэзідэнтам.
Паколькі гэтае ажыўленне вакол Роберта Кенэдзі насамрэч зыходзіць ад дэмакратычнага спектру, г.зн. ад Дэмакратычнай партыі, і
менавіта ў «калыскавых штатах» яно забяспечыла, каб адпаведныя галасы былі аддадзены Трампу, і
таму Трамп перамог у гэтых «калыскавых штатах».
Перамог як рэспубліканец.
Калі перамог рэспубліканец, дакладна.
І я ведаю шмат людзей з гэтага руху MAHA, руху «Зрабіць Амерыку зноў здаровай». Менавіта ў гэтым усё і заключаецца.
Кажуць, што мы заўсёды глядзім толькі тады, калі ўжо ёсць сімптомы, калі хвароба ўжо
развілася, дык як жа мы можам яе вылечыць лекамі?
Гэта відавочна. Калі б я быў прадстаўніком фармацэўтычнай кампаніі, мой погляд быў бы такім жа.
Маё меркаванне было б не: «Ці ёсць у нас здаровыя людзі?»
Замест гэтага мая пазіцыя была б наступнай: як я мог бы трымаць людзей настолькі хворымі, каб у выніку зарабляць на гэтым грошы?
Таму што фармацэўтычная прамысловасць не зарабляе грошы на здаровых людзях.
Такім чынам, справа не ў тым, каб мець найлепшае магчымае ахову здароўя, як гаворыцца ў Міжнародным сацыяльным пакта, а ў
тым, каб атрымаць найбольшы магчымы прыбытак з аховы здароўя.
І цяпер людзі, напэўна, зноў скажуць, што Людвіг, які гэта кажа ў інтэрв'ю, — тэарэтык змовы...
Але так працуе наш свет. Мы жывём у капіталістычным свеце, і ва ўсім гэтым капіталістычным свеце ўсё арыентавана на прыбытак.
Так.
Гэта азначае, што калі вы належыце да фармацэўтычнай прамысловасці, вы б разгледзелі:
Як мы можам прасоўваць нашу прадукцыю сярод мужчын і жанчын так, каб атрымаць з гэтага выгаду?
Калі справа дайшла да ўвядзення забаронаў на куранне, тытунёвая прамысловасць неадкладна стварыла
інстытуты, якія займаліся даказаннем таго, што тытунёвы дым насамрэч не такі ўжо і небяспечны.
І, вядома, ён таксама заснаваў інстытуты, якія даследавалі рак лёгкіх і гэтак далей.
Гэта абсалютна зразумела. На дадзены момант гэта цалкам звычайная, лагічная мера, якую прымае галіна.
І гэта азначае, што фармацэўтычная прамысловасць зацікаўлена ў кантролі над СААЗ, і фармацэўтычная прамысловасць не зацікаўлена
ў прадухіленні пандэмій, а хутчэй зацікаўлена ў тым, каб пандэміі адбываліся, каб яна магла вывесці на рынак
адпаведныя лекі, якія яна ўжо запатэнтавала і вырабіла загадзя — ці, хутчэй, падрыхтавала да вытворчасці.
Мы бачылі гэта з свіным грыпам, і цяпер мы бачым гэта з каранавірусам.
І, як я казаў, вы можаце бачыць гэтае контррух.
Вы хацелі даведацца, што можна зрабіць з гэтым.
Такім чынам, у Амерыцы цяпер існуе гэтае контррух «Зрабіце Амерыку зноў здаровай». У яго ёсць роўна дзве адпраўныя кропкі.
Першае, што важна адзначыць: Кенэдзі насамрэч кажа, што, хоць мы ў Амерыцы і з'яўляемся самай багатай прамыслова
развітай краінай у свеце, у нас самы нізкі паказчык працягласці жыцця ў параўнанні з іншымі.
Чаму так? Гэта ж не можа быць правільна.
Мы — квітнеючая краіна і маем нізкую працягласць жыцця.
А потым ён глядзіць і кажа: «Якой з'яўляецца праграма дыеты ў ЗША?»
І потым, вядома, вы бачыце шмат фаст-фуду, шмат нездаровай ежы, шмат хуткай ежы, таксама шмат штучнай ежы, якая
цяпер там распрацоўваецца, і гэтак далей. І ён кажа...
Токсіны навакольнага асяроддзя...
Экалагічныя таксіны, шматлікія рэчывы, шматлікія лекі — вось з чаго ўсё пачынаецца.
Асабліва гэты апіоідны крызіс у ЗША і гэтак далей.
Такім чынам, у ЗША неверагодная колькасць лекаў... – пітная вада не чыстая, бо яна ўтрымлівае рэшткі лекаў і гэтак далей.
Такім чынам, ён пачынае менавіта з гэтай кропкі і кажа:
Нам трэба палепшыць харчаванне; нам трэба забяспечыць, каб людзі елі больш здайную ежу.
«І мы павінны забяспечыць змяншэнне таксінаў у навакольным асяроддзі». Менавіта такі падыход.
А потым паглядзім: ці праўда тое, што кажа фармацэўтычная індустрыя? Гэта наступны крок...
Ён цалкам замяніў там стаячую камісію па вакцынацыі і сказаў:
Ваша задача цяпер — фактычна праверыць, ці неабходныя ўсе існуючыя рэкамендацыі.
А цяпер паглядзіце на даследаванні, што даказваюць гэта.
Узнікла велізарная абураная рэакцыя ва ўсім свеце, асабліва, вядома, тут, у Германіі, таму што відавочна...
Ну, я магу вам сказаць, што мы разглядалі гэта ў дачыненні да каранавіруса, і няма ніякіх
вычарпальных даследаванняў па каранавірусе!
Тым не менш, у нас ёсць рэкамендацыя. Так, у нас ёсць рэкамендацыя наконт вакцынацыі без
відавочных доказаў з даследаванняў. І гэта, безумоўна...
І гэта з усімі сур'ёзнымі пабочнымі эфектамі і шматлікімі смерцямі.
Менавіта так! І я ўпэўнены, што тое ж самае будзе і з іншымі прышчэпкамі.
І вось цяпер Роберт Кенэдзі расследуе гэта. І раптам узнікае вялікі абурэнне.
Чаму? Хто выклікае гэты абурэнне і хто яго арганізуе?
Вядома, СМІ таксама атрымліваюць велізарную выгаду ад гэтага фінансавання з боку фармацэўтычнай
прамысловасці, ад рэкламы, ад грошай, якія ўкладваюцца ў іх.
Біл Гейтс, вось мы зноў вярнуліся да Біла Гейтса, напрыклад, заплаціў некалькі мільёнаў Der Spiegel.
Гэта азначае, што «Дэр Шпігель» і газеты, у якіх усё менш і менш грошай, таксама ў значнай ступені
спадзяюцца на падтрымку з боку фармацэўтычнай прамысловасці.
Таму, натуральна, яны таксама паведамляюць пра гэтыя гісторыі. І ў гэтым сэнс.
Такім чынам, перш за ўсё, у нашай існуючай палітычнай сістэме, мы павінны спытаць сябе: хто гэтыя людзі, якія ёй супрацьстаяць?
І цяпер з Амерыкі з'яўляецца адносна моцны, буйны контррух, і яны заснавалі гэты MAHA, рух «Зрабіць Амерыку зноў здаровай».
Няма прычын не зрабіць тое ж самае ў Германіі.
І мы ў ZAAVV таксама цалкам гатовыя падтрымаць менавіта гэтыя пункты як арганізацыя.
Мы ўжо цесна супрацоўнічаем з рухам MAHA.
Мы ведаем гэтых людзей, мы ўжо на сувязі, мы ўжо сустракаліся.
Таксама важна падкрэсліць, што мы патрабуем дакладных доказаў з даследаванняў, і што, у прыватнасці, медыкаменты павінны
прызначацца толькі ў тым выпадку, калі ў нас ёсць даследаванні, якія прынамсі маюць высокі ўзровень доказнай базы.
Умераны па-ранейшаму прымальны, але даволі высокі.
А потым нешта змянілася б – многія лекі больш не ўхваляліся б.
І тады, вядома, людзям даводзіцца абараняцца.
Такім чынам, першае, як вы сказалі, кожны, вядома ж, павінен перш за ўсё звярнуць увагу на тое, як ён харчуецца.
Гэта значыць, што вам трэба паглядзець, ці нельга вам есці больш прадуктаў рэгіянальных і падтрымаць сваіх мясцовых фермераў.
Цяпер яны выйшлі на вуліцы, каб пратэставаць супраць гэтай цэнтралізаванай палітыкі, сцвярджаючы, што людзі
павінны есці рэгіянальныя прадукты, здаровую ежу і звяртаць увагу на баланс пажыўных рэчываў у сваім харчаванні.
Найперш, гэта індывідуальная справа. А потым, калі гэтыя ўрадавыя меры ўступяць у сілу, вам давядзецца адбівацца.
Нам зноў давядзецца выйсці на вуліцы. Тады нам давядзецца сказаць: «Не, я з гэтым не згодны».
А потым адпаведна процідзейнічаць.
Гм. Як чалавек, вы таксама сказалі: «У мяне ёсць мае індывідуальныя чалавечыя правы, яны
не падлягаюць перамовам, і я настойваю на іх!»
І я не павінен згаджацца на гэтае прымусовае лячэнне ці што б там ні было, у якой бы форме яно ні было.
Так, мы бачым, што наступства адбываецца аўтаматычна.
Напрыклад, мы бачым, што гэтая патрабавальнасць вакцынацыі, звязаная з установай, выклікае надзвычай сур'ёзныя праблемы ў
сферы маладых талентаў, у сферы маладых медыцынскіх талентаў.
Так, гэта, вядома, таксама рэакцыя на гэта.
Такім чынам, магчыма, ніхто нічога не скажа, і людзі не выйдуць на вуліцы.
Але многія маладыя людзі больш не выбіраюць гэту медыцынскую прафесію, таму што над ёй заўсёды вісіць меч Дамакла,
калі людзі кажуць: «Вось наступная пандэмія, цяпер вы павінны вакцынавацца гэтым прэпаратам і прымаць гэтыя лекі».
І, вядома, яны таксама гэтага не хочуць. Яны таксама ўсведамляюць сваё цела.
Так, вядома.
І тады вам проста трэба сказаць «Не!» і сказаць: «Стоп, я гэтага не раблю!»
І калі ў сумневах, трэба сказаць: «Тады я пакіну гэтую прафесію».
Вядома, гэта таксама індывідуальнае рашэнне.
Але я ведаю, што многія людзі рабілі гэта нават падчас пандэміі каранавіруса.
І асабліва тыя, хто свядома пакінуў прафесію, не вяртаюцца. Яны не хочуць.
І гэта азначае, што ў нас ёсць — і гэта велізарная праблема ў Германіі, пра якую нават не вядзецца гаворкі —
неверагодная прабел у медыцынскіх прафесіях, які не запаўняецца.
Так, велізарны недахоп персаналу.
Менавіта.
Добра, цяпер ёсць яшчэ і гэтая Вэтапедыя.
Ці назіралі вы пашкоджанні ад вакцын? Зафіксуйце гэта на Vetopedia, бясплатнай
энцыклапедыі незалежных меркаванняў: www.vetopedia.org
Гэтая платформа, гэтая база даных, дзе вы можаце ўвесці, напрыклад, інфармацыю пра шкоду ад вакцыны
падчас пандэміі каранавіруса — або іншую шкоду ад вакцыны.
Але асабліва падчас пандэміі каранавіруса было даволі шмат выпадкаў пашкоджанняў ад вакцыны, у тым ліку са
смяротнымі вынікамі – многія з якіх потым маглі б...
Сваякі таксама могуць там зарэгістраваць гэтую шкоду ад вакцынацыі.
Хіба гэта не важны інструмент, я б сказаў, з прававой і судова-медыцынскай пунктаў
гледжання, каб мець там таксама сродак уздзеяння?
Прымусовыя меры ў той час не былі карыснымі, і мы ніколі не хочам вяртацца да сітуацыі, калі нешта проста навязваецца
нам у будучых пандэміях — з такімі жахлівымі наступствамі.
Няўжо вы не згодныя, што гэта таксама важны інструмент для юрыстаў?
Так, гэта таксама тое, што мы даведаліся з часоў гэтай пандэміі.
Насамрэч, гэта час пандэмійных мер.
І тое, што мы цяпер таксама бачым – асабліва праз такіх людзей, як Том Лаўзен, – у следчых камітэтах:
Улады, якія насамрэч адказвалі за гэта, не выконвалі сваю працу.
Інстытут Паўля Эрліха не зафіксаваў даныя так, як павінен быў.
Паведамленні аб папярэджанні не былі адпраўлены.
Страхавыя кампаніі... – насамрэч, усе павінны былі ведаць, бо, скажам так, папярэджанні былі
паўсюль, трывога павінна была гучаць паўсюль.
Я маю на ўвазе, што ў Паўла Эрліха мы даведаліся на следчай камісіі ў Брандэнбургу, што Інстытут Паўла Эрліха нават
не меў дастаткова сервернай магутнасці, каб зарэгістраваць усе паведамленні аб пабочных эфектах, якія паступалі.
Ого.
Такім чынам, сцвярджэнне, што ў нас не так шмат пабочных эфектаў, грунтуецца на тым, што паведамлялася пра
пабочныя эфекты, якія не былі зафіксаваныя або задакументаваныя.
Што я не бачу, таго ў мяне няма. І Том Лаўзен з гэтым вельмі добра справіўся.
І гэта азначае, што нават там мы можам выкарыстоўваць толькі мадэляванне, каб вызначыць рэальныя
паказчыкі, дасягнутыя дзякуючы гэтай вакцынацыі.
І таму, вядома, добра, калі ёсць прыватныя ініцыятывы, якія робяць менавіта гэта, каб хаця б стала
відавочна, што ёсць нашмат, нашмат больш выпадкаў.
Такім чынам, калі дзяржаўны орган, які больш-менш забяспечаны неабмежаванымі рэсурсамі, не можа з гэтым справіцца, а
потым гэта робіць прыватная ініцыятыва, і раптам вы бачыце:
О Божа, колькі тут у нас насамрэч справаздач і што насамрэч здарылася?
Тады прынамсі вы зможаце спачатку на яго зірнуць.
І потым, у нейкі момант, нават вядучыя СМІ, асноўныя, больш не змогуць працаваць супраць гэтага або хаваць тое, што адбылося.
Гэта таксама вельмі важны досвед, які мы набылі за гэты час.
Мы павінны вынесці ўсё гэта з цемры на святло.
Такім чынам, ваша пытанне было: што могуць зрабіць людзі?
Вы можаце, напрыклад, стварыць такія ініцыятывы. Вы можаце самі там зарэгістравацца.
Вы можаце прадаставіць сваю інфармацыю, у тым ліку ў ZAAVV , каб паказаць, што, хоць вы як адказныя органы
ўлады гэтую інфармацыю не запісваеце, мы гэта робім.
Таксама настойвайце, каб ваш доктар заявіў: «Гэта пашкоджанне ад вакцыны, і я патрабую, каб вы паведамілі пра
гэта страхавой кампаніі як пра пашкоджанне ад вакцыны!»
Таму што многія дактары так не робяць. Пацыенты проста павінны настойваць на гэтым.
Доктар абавязаны гэта зрабіць. Калі гэта магло быць пашкоджанне ад вакцыны, ён павінен пра гэта паведаміць.
Такія рэчы, калі вы настойваеце на тым, каб паведаміць пра гэта сваёй кампаніі медыцынскага страхавання, або, калі ёсць
сумневы, зайдзіце на такі партал і паведаміце пра гэта там, каб мы маглі ўбачыць, што нешта сапраўды адбылося.
І вы можаце бачыць, што палітычныя вятры змяняюцца.
З-за моцы такіх партый, як AfD або BSW , – у Усходняй Германіі мы цяпер паўсюль маем больш за 25 працэнтаў, таму паўсюль можна
стварыць следчыя камітэты або расследавальныя камісіі , якія прынамсі служаць для таго, каб
прыцягнуць увагу грамадскасці да гэтых пытанняў.
І табе проста трэба загаварыць і не спыняцца.
Так, і я менавіта так і адчуваю, што цяпер, у гэты пост-каронавірусны перыяд, самы час дамагацца такога
перагляду ці ацэнкі, працаваць над гэтым, менавіта для таго, каб прадухіліць далейшыя злачынствы, так?
Так, дакладна. Па сутнасці, гэта пра прадухіленне. Мы павінны даведацца, што адбылося.
Я магу толькі парэкамендаваць паглядзець... – гэта анлайн-відэа Энквест-камісіі ў Брандэнбургу.
У Брандэнбургу земны парламент стварыў следчую камісію для расследавання перыяду каранавіруса.
У адрозненне ад следчай камісіі, расследавальная камісія заўсёды глядзіць толькі ў будучыню.
Гэта значыць, што вы проста глядзіце, што можна зрабіць лепш.
Але, у прыватнасці, Энкетэ-камісія ў Брандэнбургу створана такім чынам, што, з-за палітычнай сітуацыі там,
ёсць вельмі шмат крытычных экспертаў, і гэтыя эксперты таксама маюць магчымасць выказацца.
Цікава.
Ёсць Герд Антэс, напрыклад, быў Штэфан Хомбург, ёсць Том Лаўзен. Так што іх даволі шмат.
Напрыклад, навуковым дарадцам парламенцкай групы АФД з'яўляецца Штэфан Кён, які працаваў тут, у Федэральным
міністэрстве ўнутраных спраў, прасачыў гэты шакавальны дакумент і за гэта быў звольнены.
Ён цяпер, так бы мовіць, удзельнічае ў працэсе пераацэнкі ў Брандэнбургу.
Гэта дае нам шмат інфармацыі пра тое, што адбылося, а потым — позірк у будучыню.
І менавіта тут ляжаць пачатковыя пункты: у адукацыі людзей, у тым, каб перш за ўсё даведацца: што
там адбылося, як гэта адбылося і якая рэальнасць?
А Вольфганг Водарг, доктар Вольфганг Водарг, на пачатку гэтага перыяду каранавіруса — так я і зразумеў, што тут нешта не так —
сказаў у адным са сваіх самых першых, магчыма, нават у першым відэа, што калі б у нас сапраўды была пандэмія,
мы б бачылі мёртвых на вуліцах. Тады ўсе б даведаліся...
…гэта пандэмія.
Гэта пандэмія, людзі паміраюць.
І не папяровая пандэмія.
Менавіта так. І цяпер, калі мы выйдзім на вуліцу, мы ледзь знойдзем каго-небудзь, хто зможа нам сказаць:
О, у мяне ёсць знаёмы, які памёр ад каранавіруса. Гэта амаль ніколі не здараецца.
Такім чынам, ніхто, бо мы бачым, што медыянны ўзрост тых, хто памёр ад каранавіруса або з каранавірусам,
складае 84 гады, што вышэй за нашу працягласць жыцця.
Але кожны ведае каго-небудзь, хто пацярпеў ад вакцыны.
Кожны ведае каго-небудзь, хто пацярпеў ад вакцынацыі, хто зазнаў шкоду ад вакцынацыі – інсульты, сардэчныя прыступы,
сардэчныя захворванні, міякардыт, смерці і гэтак далей.
Гэта значыць, што сапраўдная пандэмія, якую мы перажываем, была пабочным эфектам вакцынацыі.
Я таксама бачыў гэта ў людзях, якія не былі асабліва нетрадыцыйнымі ці крытычнымі.
Але калі я сёння размаўляю з людзьмі – вядома, яны рэдка прызнаюцца ў гэтым публічна, але
калі яны размаўляюць паміж сабой, усе кажуць:
Я ведаю кагосьці, ці сам сутыкнуўся з гэтым, я сам адчуваю сябе дрэнна, з таго часу, як зрабіў гэтую прышчэпку, я
пастаянна хварэю, у мяне пастаянна ўзнікаюць праблемы і гэтак далей. І менавіта ў гэтым і заключаецца сутнасць.
І вось тут людзям даводзіцца... – я думаю, гэта ўрок, які мы засвоілі.
І калі такія парталы, якія будуць выкарыстоўвацца і ў будучыні, ясней пакажуць ім, што ёсць пабочныя
эфекты, тады людзі стануць больш крытычнымі і, верагодна, часцей будуць казаць «не» і казаць:
Я больш так не буду рабіць, я больш не буду так абыходзіцца з сабой і сваім целам!
Так, я разумею. Падсумоўваючы: у цэлым, гэта, па сутнасці, пра павышэнне дасведчанасці.
Справа не ў нашым здароўі, а ў бізнес-мадэлі фармацэўтычнай прамысловасці.
Па сутнасці, за гэтым стаіць цэлая індустрыя, якая квітнее падчас пандэміі.
Кампаніям не выгадна, каб мы былі здаровыя; у прынцыпе, яны зарабляюць грошы толькі на хворых, калі я правільна разумею.
Так, вядома, мы таксама ведаем гэта.
Такім чынам, нават у звычайных урачоў час, які доктар праводзіць з пацыентам, адносна кароткі.
Я лічу, што гэта насамрэч сярэдняе значэнне за некалькі секунд.
Потым дактары часта атрымліваюць камп'ютарныя праграмы ад фармацэўтычнай індустрыі, якія яны выкарыстоўваюць.
Тады прэпарат, які з'яўляецца, — гэта заўсёды той, што быў прафінансаваны або супрафінансаваны вытворцам гэтай
камп'ютарнай праграмы або абсталявання ў кабінеце ўрача.
Усё пра грошы, вядома ж, пра грошы.
Усё, што адбываецца ў нашым медыцынскім сектары, перш за ўсё звязана з грашыма.
Вядома, я б сказаў, што ахова здароўя — гэта пабочны эфект.
І я не той чалавек, які крытыкуе або выступае супраць традыцыйнай медыцыны.
Нам патрэбная традыцыйная медыцына, і асабліва ў галіне хірургіі, мы, натуральна, таксама маем сучасную, якасную медыцыну,
якая навукова абгрунтаваная і добра спраўляецца са сваёй працай.
Але ў многіх сферах, напрыклад, у анкалогіі, усе гэтыя меры, якія прымаюцца для барацьбы з ракам, — гэта, вядома, меры, якія ў
асноўным кладуцца на бальніцы, што нясуць медыцынскія выдаткі.
І проста неверагодная колькасць грошай.
І для мяне цалкам лагічна спытаць: чаму я думаю толькі пра тое, якія лекі трапляюць у мой арганізм, а не пра тое, што я ем?
Бо вусны прыём пажыўных рэчываў — адна з самых важных рэчаў.
Напрыклад, заўсёды існуюць спрэчкі наконт вітаміну D, якія цяпер становяцца ўсё больш папулярнымі.
Гэта азначае, што становіцца ўсё больш відавочным, што вітамін D або яго дабаўкі маюць
важнае значэнне для прафілактыкі захворванняў.
Але вітамін D танны, таму ён не з'яўляецца бізнес-мадэллю для фармацэўтычнай прамысловасці.
І таму, вядома, многія з разуменняў, якія ўзнікаюць у людзей, таксама застаюцца невыказанымі.
Вядома, медыцынская індустрыя — гэта глабальная індустрыя на трыльёны фунтаў.
І, вядома, рэкамендуюцца маскі, калі вы хочаце прадаць маскі.
І, вядома, вы потым падтрымліваеце даследаванні, якія сцвярджаюць, што масачка FFP2, якая
насамрэч з'яўляецца пылавой маскай, абараняе ад віруса.
І, вядома, не браць танныя лекі, даступныя на рынку, калі можна атрымаць дарагую распрацоўку
за кошт дзяржавы — і без усялякай адказнасці.
У рэшце рэшт, мы — дзяржава; мы плацім за гэта сваімі падатковымі грашыма.
Менавіта.
Але, як вы сказалі на пачатку, кожны адказвае за сябе.
І паколькі вы згадалі мяне як адваката, я як адвакат насамрэч мала што магу зрабіць.
Усё, што я магу сказаць, гэта тое, што чалавечыя правы насамрэч забараняюць такія метады абыходжання, такое прымусовае
медыкаментознае лячэнне, прымусовую тэрапію і гэтак далей.
Але калі суды проста прапускаюць гэта, як мы тут бачылі, то, вядома, гэта складана.
І тады ты застаешся сам-насам. І калі ў цябе ёсць сумневы, ты павінен ясна сказаць «не» і: «Я з гэтым не згодны».
Як напісана на вашай футболцы: Свабода пачынаецца са слова «не». Для мяне гэта азначае перш за ўсё правы чалавека.
І яшчэ адно — гэта проста прадухіленне злачынстваў, я лічу, таксама праз адукацыю: самаадукацыю, інфармаванне сябе і іншых.
Выдатна. Дзякуй за гэтае інтэрв'ю. Яно было вельмі пазнавальным.
Іншымі словамі, няма патрэбы так хвалявацца з-за гэтага.
Карона папярэдзіла нас, страсянула, абудзіўшы з летаргіі. І нам не трэба паддаваться ўсяму гэтаму пандэмійнаму феерверку.
Менавіта. Дзякуй, што дазволілі мне тут быць!