۱۲۳۴۳۲۱ امروز از وکیل رالف لودویگ در استودیوی ما استقبال می‌کنم.
از اینکه وقت گذاشتید و به سوالات هیجان‌انگیز و پرسش‌های داغ ما پاسخ دادید، بسیار سپاسگزاریم!
شما یکی از بنیان‌گذاران موسوم به ZAAVV هستید.
ZAAVV – اجازه دهید آن را بخوانم: مخفف ZAAVV به معنای مرکز تحقیق، روشن‌سازی، تعقیب قانونی و پیشگیری از جنایات علیه بشریت است.
ZAAVV در دوره‌ای شکل گرفت که من آن را «گذشتهٔ اخیر» می‌نامم؛ دوره‌ای که شخصاً آن را بسیار ستمگرانه، تهدیدآمیز و
محدودکننده، به عبارت دیگر واقعاً بی‌رحمانه تجربه کردم.
و این‌گونه ZAAVV شکل گرفت، با هدف اینکه اطمینان حاصل شود چنین اتفاقی دیگر هرگز تکرار نشود و ما با آن کنار بیاییم.
چه اتفاقی آنجا افتاد – و این هرگز نباید دوباره اتفاق بیفتد!
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ اکنون، در این زمان – در این دورهٔ ویروس کرونا، این دورهٔ همه‌گیری – اقدامات اجباری بسیاری اعمال
شده‌اند که با نگاهی به گذشته، پروتکل‌های منتشرشدهٔ مؤسسهٔ رابرت کوخ نشان داده‌اند که از نظر پزشکی غیرضروری بوده‌اند.
این فقط به این معنی است که تدابیری صرفاً به دلایل سیاسی و بدون هیچ مبنای پزشکی واقعی بر ما تحمیل شدند.
و این مرا به نکتهٔ اینکه چرا من، چرا ما در Kla.TV، می‌خواهیم به‌طور خاص با شما صحبت
کنیم، می‌رساند. و این کاملاً به دلایل عملی است.
کمیته دائمی واکسیناسیون قویاً واکسیناسیون فلج اطفال را توصیه می‌کند.
همچنین بحث‌ها و صداهای مکرری وجود دارد که می‌گویند واکسیناسیون اجباری فلج اطفال باید معرفی شود.
در آن زمان لغو شد، اما اکنون وقت آن است که دوباره آن را معرفی کنیم.
و به‌عنوان یک شهروند، طبیعتاً سؤالاتی دارم. آیا من این را می‌خواهم؟ آیا مجبورم این کار را انجام دهم؟ آیا
باید این کار را انجام دهم؟ و من به دنبال اطلاعات هستم.
و اخیراً گزارشی جالب از تورستن انگلبرشت و هانس تولزین خواندم.
آنها نیز در گزارش خود می‌نویسند که این علائم فلج اطفال، یعنی فلج و غیره، می‌توانند ناشی از مسمومیت – دی‌دی‌تی، آرسنیک،
سرب و غیره – باشند که دقیقاً همان علائم را ایجاد می‌کنند.
پس شما همچنین کسی را دارید که ظاهراً فلج اطفال دارد.
و حتی برای پروفسور دکتر باکدی، این موضوع کاملاً روشن نیست.
ویروس: چه چیزی از ویروس پشتیبانی می‌کند؟ چه چیز دیگری وجود دارد؟ و غیره.
این چیزی است که مملو از علامت‌های سؤال فراوان است.
بنابراین سؤال من از شما به‌عنوان یک کارشناس حقوقی:
اگر به‌عنوان یک شهروند، برای مثال واکسن فلج اطفال دریافت کنم و موضوع نامشخص باشد، آیا قابل قبول است که از
یک شهروند انتظار داشته باشیم چنین رویه‌ای را انجام دهد؟
خب، پاسخ حقوقی استاندارد: بستگی دارد.
متأسفانه، ما در طول همه‌گیری ویروس کرونا شاهد بوده‌ایم که دادگاه‌ها از مردم محافظت نکرده‌اند و اینکه دادگاه‌ها...
فعلاً همیشه می‌گویم که این یک تصمیم فردی است و هیچ‌گاه نباید اقدامات پزشکی برخلاف میل افراد انجام شود.
در واقع این چیزی است که ما از دوران نازی‌ها آموختیم و برداشتیم.
آزمایش‌های انسانی انجام شده است و مردم بدون رضایتشان تحت درمان قرار گرفته‌اند.
و دقیقاً به همین دلیل یکی از درس‌هایی که از دوران نازی‌ها آموخته شد این بود: هرگز دیگر نباید چنین اتفاقی بیفتد!
پس پروتکل‌های ۴۰ یا هرچی اسمشون هست، درسته؟
دقیقاً، اما اساساً باز هم موضوع اعلامیه جهانی حقوق بشر و پروتکل‌ها یا فهرست‌های حقوق بنیادین استخراج‌شده از آن است.
یک کنوانسیون زیست‌اخلاق وجود دارد که اتفاقاً توسط آلمان تصویب نشده است.
اما کنوانسیون زیست‌اخلاق این را در بر می‌گیرد و منشور اروپایی حقوق اساسی نیز همین‌طور.
پس بارها و بارها گفته شده است: نه داروی اجباری، نه درمان پزشکی برخلاف ارادهٔ فرد!
و این برای اولین بار در دوران همه‌گیری ویروس کرونا به شدت محدود شده است.
و سپس سیاستمداران کم و بیش متوجه شدند: ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم.
و قوهٔ قضائیه که در واقع باید برای اعمال اقدامات اصلاحی وجود داشته باشد، این اصلاح را انجام نداده است.
این تا کنون تجربه ما بوده است.
و دقیقاً همین خطری است که، همان‌طور که گفتید، هنوز از آن دوران تلخ باقی مانده است، و همچنین یکی از دلایلی است که
ZAAVV وجود دارد، تا بتوانیم دقیقاً در همین نقطه مداخله کنیم و انگشتان‌مان را بالا ببریم و بگوییم:
یک لحظه صبر کنید، ما در واقع قانون اساسی را داریم.
و از زمانی که این کنوانسیون زیست‌اخلاق به اجرا درآمده است – که در واقع از دههٔ ۱۹۹۰ مورد بحث بوده است – روند بر این
بوده که هرچه واضح‌تر تعریف و تثبیت شود که هیچ‌کس را نمی‌توان بدون رضایتش تحت درمان درمانی قرار داد.
اما واضح است که این دیدگاه درباره حقوق بشر با منافع صنعت داروسازی در تضاد است و تا حدودی با یک صنعت
بزرگ جهانی که از آن سود زیادی می‌برد نیز در تضاد است.
بله، این همان چیزی است که ما در طول همه‌گیری ویروس کرونا درک کردیم.
این وضعیت پیش از همه‌گیری ویروس کرونا نیز وجود داشت.
این وضعیت هنوز هم پابرجاست، حتی پس از همه‌گیری ویروس کرونا.
پس این موضوع درباره پول زیاد است، درباره قدرت زیاد، نفوذ، حوزه‌های منافع و غیره است.
و شما همین‌تازه‌تر از STIKO یاد کردید.
STIKO البته دقیقاً یکی از ابزارهای اجرای این ایده‌هاست. نباید فراموش شود.
پس، STIKO – اگر نگاهی دقیق‌تر بیندازید که STIKO در واقع چگونه کار می‌کند...
پس STIKO یک کمیسیون است، فکر می‌کنم از ۱۸ عضو تشکیل شده باشد.
و در این STIKO، این کمیته دائمی واکسیناسیون، که به اصطلاح زیرکمیته‌هایی را تشکیل می‌دهد.
پس این یعنی یک کمیته ویروس کرونا وجود دارد – یا بهتر بگوییم، گروه‌های کاری.
یک گروه کاری برای تصاویر بالینی مختلف و اقداماتی که سپس بررسی می‌کنند تا مشخص کنند آیا باید توصیه به واکسیناسیون کنیم یا خیر.
و سپس دستورالعمل‌های روشنی وجود دارد. بنابراین، اصولاً اگر نگاهی دقیق‌تر بیندازید، همه‌چیز به‌خوبی توسط قانون تنظیم شده است.
زیرا قرار است STIKO در آن زمان توصیه‌ای ارائه دهد.
آنها ارزیابی‌هایی از مطالعات موجود در مورد این تصاویر بالینی خاص دریافت می‌کنند.
سپس این مطالعات بر اساس یک مقیاس شواهد طبقه‌بندی می‌شوند.
پس، اساساً می‌دانیم که این مطالعه‌ای است که در آن شرکت‌کنندگان زیادی شرکت کرده‌اند و به‌صورت دوطرفه کور انجام شده است .
بنابراین شواهد حاصل از چنین مطالعه‌ای بر اساس معیارهای علمی دسته‌بندی می‌شود و سپس اعضای STIKO، یا بهتر بگوییم آن دسته از
اعضای کمیته که در نهایت توصیه‌ای به STIKO ارائه می‌دهند، به‌طور کم یا زیاد یک نمای کلی علمی از
وضعیت بالینی مورد نظر و شرایط کنونی دریافت می‌کنند.
پس دقیقاً چه می‌دانیم دربارهٔ این بیماری، چه می‌دانیم دربارهٔ علائم آن، چه می‌دانیم دربارهٔ پیشرفت آن، چه می‌دانیم دربارهٔ شدت
آن، چه می‌دانیم دربارهٔ داروها، در این مورد واکسیناسیون‌ها، علیه این بیماری، این
واکسیناسیون‌ها چقدر مؤثرند، عوارض جانبی‌شان چیست و غیره.
و بر اساس این شواهد، STIKO باید یا توصیه کند یا نکند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله.
مشکل این است که اغلب مطالعه‌ای وجود ندارد که از منظر علمی به‌طور واقعی از یکی یا دیگری دفاع کند.
این مشکل اصلی است. و حالا نوبت حقه است...
فقط یک سؤال کوتاه:
آیا این بدان معناست که در شرایط خاص، جنبه‌هایی مانند مسمومیت ممکن است اصلاً در این فرایند سنجش در نظر گرفته نشده باشند؟
اول از همه – کمی بعد به آن می‌پردازم – اول از همه، سؤال این است: این مطالعات دقیقاً چه می‌گویند؟
اما شواهد ارائه‌شده توسط این مطالعات تا چه حد قوی است؟
بله، پس اول از همه، سؤال این است: آیا شواهد خیلی زیاد، زیاد، متوسط، کم یا خیلی کم است؟
در اغلب موارد، ما هیچ مطالعه‌ای نداریم که از شواهد متوسط فراتر رود.
بنابراین، ممکن است برای مثال مطالعات بگویند: این علایمی که ما به این بیماری نسبت می‌دهیم،
ممکن است توسط عوامل دیگری نیز تحریک شده باشند.
پس این است، به باور من، آنچه شما در این مقاله‌ای که به آن اشاره می‌کنید، منظور دارید…
بنابراین کاملاً ممکن است که ما چیزی را فلج اطفال بنامیم که اصلاً فلج اطفال نباشد.
یا، با بازگشت به دوران ویروس کرونا، اینکه ما به چیزی «کووید» می‌گوییم – کووید همان بیماری، بیماری ویروس کرونا است – ما به چیزی
«کووید» می‌گوییم که اصلاً کووید نیست، بلکه فقط علائم آن را دارد، مانند گلودرد، سرفه، سردرد، خستگی یا هر چیز
دیگری که علل کاملاً متفاوتی دارد، اما ما همچنان آن را کووید می‌نامیم. ما این را نمی‌دانیم.
به‌عنوان یک بیماری ویروسی.
دقیقاً، وقتی این بیماری، کووید.
و اقدامات پزشکی توصیه‌شده توسط STIKO با هدف مبارزه با این بیماری است.
اما ممکن است این‌طور نباشد، زیرا مطالعاتی که در اختیار داریم، به‌ویژه در مورد کووید، نشان
می‌دهد که هیچ مطالعهٔ قطعی در مورد کووید وجود ندارد.
نه دربارهٔ خود بیماری و نه دربارهٔ شواهد مربوط به اقدامات.
در واقع، همه مطالعاتی که داریم نسبتاً کم یا حتی بسیار کم هستند.
ما تنها یک مطالعهٔ میانه داریم که توصیهٔ STIKO به آن ارجاع می‌دهد و به کارایی می‌پردازد. و این به سادگی کافی نیست.
و معمولاً، STIKO می‌گوید که این‌ها همان رویه‌های عملیاتی استاندارد موسوم هستند، بله.
آنها ثابت هستند، رویه‌های جهانی یا استانداردهای جهانی هستند که هنگام طبقه‌بندی بیماری‌ها و اثربخشی داروها رعایت می‌شوند.
آنها همیشه باید حداقل معتدل باشند. اما ما اصلاً چنین چیزی نداریم.
و ممکن است در مورد فلج اطفال هم همین‌طور باشد، من دقیق نمی‌دانم، اما باید به مطالعاتی که STIKO در اختیار دارد نگاه کنید.
و ممکن است اصلاً هیچ مطالعه‌ای نداشته باشیم که از حد متوسط فراتر رود.
و سپس – و اینجاست که نکته‌ی اصلی روشن می‌شود – اگر وضعیت پزشکی وجود نداشته باشد، STIKO صرفاً بر مبنای دلایل
پزشکی و علمی تصمیم‌گیری نمی‌کند، بلکه هیئتی موسوم به «هیئت تصمیم‌گیری» وارد عمل می‌شود.
و این هیئت تصمیم‌گیری سپس تمایل دارد بگوید: چقدر می‌توانیم این را به بازار عرضه کنیم؟
تا چه حد برای مردم قابل قبول خواهد بود؟ آیا از سوی پزشکان مقاومتی وجود خواهد داشت؟
آیا از سوی داروخانه‌ها مقاومتی وجود خواهد داشت؟ و غیره.
این داروها و امثال آن چقدر ارزان هستند.
و سپس ناگهان تصمیم علمی به یک تصمیم سیاسی تبدیل می‌شود. خب. و اینجاست که...
و یک تصمیم تجاری.
بله، تصمیم تجاری همیشه وجود داشته است.
در آن صورت صرفاً یک تصمیم سیاسی است که البته اغلب به دلایل تجاری اتخاذ می‌شود.
سپس، البته، لابی‌گرانی هستند که بر اساس آن به سیاستمداران مشاوره می‌دهند.
سپس لابی‌هایی هستند که به RKI و غیره مشاوره می‌دهند.
و ناگهان چیزی به توصیهٔ STIKO تبدیل می‌شود، بدون اینکه به ما اطلاع داده شود که شواهد پزشکی مورد نیاز اصلاً
وجود ندارد، بلکه فقدان این شواهد پزشکی صرفاً به نفع یک تصمیم سیاسی نادیده گرفته شده است.
این وضعیتی است که ما در واقع داریم، و هر کسی که توصیهٔ STIKO را دارد باید بداند که توصیهٔ STIKO چنین نمی‌گوید:
ما شواهد علمی‌ای داریم که نشان می‌دهد این بیماری به‌خوبی مورد پژوهش قرار گرفته، اثربخشی داروها به‌خوبی بررسی شده و مضر
بودن داروها و عوارض جانبی‌شان به‌خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است، اما ممکن است اصلاً چنین شواهدی نداشته باشیم.
این فقط یک تصمیم سیاسی است که می‌گوید به هر حال آن را به بازار عرضه خواهیم کرد.
و با یک توصیه و یک توصیهٔ STIKO، طبیعتاً وضعیتی پیش می‌آید که دارویی بهتر از حالتی که بدون آن‌ها باشد، فروش می‌رود.
این واقعاً بی‌رحمانه است. دیگر بحث بر سر رفاه مردم نیست، این دیگر محور اصلی نیست، بلکه
منافع کاملاً متفاوتی به‌سرعت محور اصلی می‌شوند.
آقای لودویگ، نمی‌خواهم به موضوع فلج اطفال پایبند بمانم، بلکه می‌خواهم کمی بیشتر متمرکز شوم.
برای مثال، دکتر استفان لانکر نیز بر روان تمرکز می‌کند.
روان انسان نه تنها برای ادراک ذهنی، بلکه برای علائمی که در بدن بروز می‌کنند نیز اهمیت دارد.
یک مطالعهٔ دیگر از سال ۱۹۸۴ که هم بر روان و هم بر تغذیه تأکید دارد، نشان می‌دهد که تغذیه واقعاً تأثیرگذار
است – از جمله بر علائمی که بدن می‌تواند دچارشان شود.
و در آنجا، برای مثال، همچنین توصیف شده است که سموم، سموم محیطی، می‌توانند بر روان تأثیر بگذارند.
ناگهان افسرده یا عصبی یا چیز دیگری می‌شوم که به نوبه خود اغلب بر بدن تأثیر می‌گذارد.
پس عوامل زیادی وجود دارند که در نهایت بر علائمی که بدن از خود نشان می‌دهد تأثیر می‌گذارند یا
آن‌ها را تعیین می‌کنند، بگذارید این‌طور بگویم.
پس همیشه آن‌طور که مردم می‌گویند، واضح و روشن نیست که برای مثال در مورد کووید-۱۹، این ویروس است که باعث
بیماری می‌شود، بلکه می‌تواند چیزهای بسیار دیگری نیز باشد.
پروفسور باخدی همچنین می‌گوید، برای مثال، در مورد بیماری کبدی هپاتیت، اغلب داروها، شاید حتی سوءمصرف دارو، مصرف الکل
و امثال آن نقش دارند و نه فقط ویروسی که کبد را بیمار می‌کند. و به همین دلیل است که من آن را فهرست می‌کنم.
واقعیت این است که اکنون ما پیمان همه‌گیری جدید سازمان جهانی بهداشت را داریم.
سپس مقررات بهداشت بین‌المللی نیز وجود دارد که آن را نیز سازمان جهانی بهداشت آغاز کرده است.
به‌طور اصولی، عملاً به ما گفته شده است: دوستان عزیز، ما وارد دوره‌ای از همه‌گیری‌های مداوم می‌شویم و
چاره‌ای جز آن نداریم. همه‌چیز در سطح جهانی به هم متصل است.
و اگر در آفریقا موردی – هر چه باشد – رخ دهد، باید در اینجا واکسیناسیون را به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه و غیره آغاز کنیم.
اما اگر همه این ارتباطات که صرفاً علائم فیزیکی را تشکیل می‌دهند، همچنان این‌چنین چندوجهی و توضیح‌داده‌نشده هستند، آنگاه ما به
عنوان شهروندان، تحت آنچه من آن را ZAAVV می‌نامم که در دوران هراس‌افکنی همه‌گیری ویروس کرونا پدید آمد، واقعاً باید از
خود بپرسیم: چگونه می‌توانیم از چنین جنایاتی جلوگیری کنیم؟
این یک جنایت علیه بشریت است که ما بار دیگر با محدودیت‌ها مواجه هستیم، به زور دارو به ما تزریق می‌شود و ممکن است
به زور در بیمارستان‌ها بستری شویم، همان‌طور که در ایتالیا و سایر کشورها به طور گسترده رخ داده است.
شما به نحوی آزمایش شده‌اید – به کووید-۱۹ مبتلا هستید و اکنون باید به بیمارستان بروید.
باید جدا شوی و غیره. بعد به زور دارو به تو تزریق می‌کنند، به زور تهویه می‌کنند، مردم مثل مگس‌ها می‌میرند.
این‌ها همگی جرایم بسیار جدی هستند.
و وقتی چیزی شبیه این درست در پیش رو است، در حالی که سازمان بهداشت جهانی عملاً آن را اعلام کرده است:
ما اکنون وارد عصر همه‌گیری‌ها می‌شویم. ما باید خود را برای این امر آماده کنیم.
شهروندان چگونه می‌توانند از خود در برابر این دفاع کنند؟ چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
اول از همه، به‌عنوان شهروندان، ما مردم آزاد هستیم.
ما مردم آزاد هستیم، می‌توانیم اول از خودمان مراقبت کنیم.
و من معتقدم که سازمان بهداشت جهانی و این روایت همه‌گیری که اکنون داریم، البته ابزاری بازاریابی برای صنعت داروسازی است.
و کافی است ببینید اساساً چه کسی سازمان بهداشت جهانی را تأمین مالی می‌کند و چه کسی در آن سرمایه‌گذاری می‌کند...
پس آن کیست؟
بله، از جمله بنیاد بیل و ملیندا گیتس مبالغ نسبتاً زیادی می‌پردازد.
پس هرچه کشورهای بیشتری از تأمین مالی سازمان جهانی بهداشت کناره‌گیری کنند، تأمین مالی آن به بخش خصوصی منتقل خواهد شد.
این بدان معناست که شرکت‌های خصوصی، صنعت داروسازی، شرکت‌های داروسازی و سازمان‌های پوششی آن‌ها طبیعتاً علاقه‌مندند که
سازمان‌هایی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO)، STIKO، آژانس دارویی اروپا، آژانس دارویی آمریکا و غیره همواره توصیه‌ها و دیدگاه‌های
خود را بر راه‌حل‌های فارماکولوژیک متمرکز کنند – و کمتر بر آنچه شما اشاره کردید، یعنی
راه‌حل‌های تغذیه‌ای و احتمالاً راه‌حل‌های روان‌شناختی.
این دقیقاً همان جنگ فرهنگی است که در آمریکا در جریان است.
اتفاقاً ما آنجا یک وکیل هم داریم، رابرت کندی جونیور، که وزیر بهداشت ایالات متحده است و جنبش MAHA، جنبش «آمریکا را
دوباره سالم کنیم»، را بنیان‌گذاری کرد که نقش مهمی در انتخاب دونالد ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور در وهلهٔ اول ایفا کرد.
زیرا این جنبش MAHA پیرامون رابرت کندی در واقع از طیف دموکرات‌ها، یعنی حزب دموکرات، برخاسته است و دقیقاً در
ایالت‌های نوسانی بود که تضمین کرد آرای مربوطه به ترامپ برسد، تا ترامپ در این ایالت‌های نوسانی پیروز شود.
به عنوان یک جمهوری‌خواه پیروز شد.
وقتی جمهوری‌خواه دقیقاً پیروز شد.
و من افراد زیادی را از این جنبش MAHA، جنبش «آمریکا را دوباره سالم کنیم»، می‌شناسم. دقیقاً همین است که این جنبش درباره‌اش است.
می‌گویند ما همیشه فقط وقتی که علائم ظاهر شده‌اند و بیماری شیوع یافته است نگاه می‌کنیم،
پس چگونه می‌توانیم آن را با دارو درمان کنیم؟
این واضح است. اگر من نمایندهٔ داروسازی بودم، دیدگاهم هم همین می‌بود.
دیدگاه من این نخواهد بود: آیا ما افراد سالمی داریم؟
در عوض، دیدگاه من این است: چگونه می‌توانم مردم را آن‌قدر بیمار نگه دارم که در نهایت از آن سود ببریم؟
زیرا صنعت داروسازی از افراد سالم درآمد کسب نمی‌کند.
پس مسئله داشتن بهترین مراقبت‌های بهداشتی ممکن نیست، همان‌طور که پیمان اجتماعی بین‌المللی می‌گوید، بلکه
مسئله کسب بیشترین سود ممکن از مراقبت‌های بهداشتی است.
و حالا احتمالاً مردم دوباره خواهند گفت که لودویگ، کسی که این حرف‌ها را در مصاحبه می‌زند، یک نظریه‌پرداز توطئه است...
اما دنیای ما این‌گونه کار می‌کند. ما در یک دنیای سرمایه‌داری زندگی می‌کنیم و در این دنیای سرمایه‌داری همه چیز سودمحور است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله.
این بدان معناست که اگر شما به صنعت داروسازی تعلق داشته باشید، در نظر می‌گیرید:
چگونه می‌توانیم محصولات خود را به مردان و زنان بازاریابی کنیم تا از آن سود ببریم؟
وقتی نوبت به وضع ممنوعیت سیگار کشیدن رسید، صنعت دخانیات بلافاصله مؤسساتی را تأسیس کرد تا
ثابت کنند دود تنباکو در نهایت چندان خطرناک نیست.
و البته او همچنین مؤسساتی را تأسیس کرد که به تحقیق در مورد سرطان ریه و غیره می‌پرداختند.
این کاملاً روشن است. فعلاً این یک اقدام کاملاً عادی و منطقی است که توسط صنعت اتخاذ شده است.
و این بدان معناست که صنعت داروسازی علاقه‌مند به کنترل سازمان جهانی بهداشت است و صنعت داروسازی هیچ علاقه‌ای به پیشگیری از
همه‌گیری‌ها ندارد، بلکه علاقه‌مند است که همه‌گیری‌ها رخ دهند تا بتواند داروهای مناسب را که از پیش ثبت اختراع و تولید کرده
– یا بهتر بگوییم، برای تولید آماده کرده – به بازار عرضه کند.
ما این را با آنفولانزای خوکی دیدیم و اکنون با ویروس کرونا در حال مشاهده آن هستیم.
و، همان‌طور که گفتم، می‌توانید این جنبش مقابل را ببینید.
شما می‌خواستید بدانید در این مورد چه کاری می‌توان انجام داد.
پس در آمریکا اکنون این جنبش مقابله‌ای به نام «آمریکا را دوباره سالم کنیم» وجود دارد. آنها دقیقاً دو نقطهٔ شروع دارند.
نکته‌ی اول این است که کندی در واقع می‌گوید که اگرچه ما در آمریکا ثروتمندترین کشور صنعتی جهان هستیم، اما از نظر
امید به زندگی پایین‌ترین رتبه را نسبت به سایر کشورها داریم.
چرا چنین است؟ این درست نیست.
ما کشوری مرفه هستیم و امید به زندگی پایینی داریم.
و سپس او نگاه می‌کند و می‌گوید: برنامهٔ رژیم غذایی در ایالات متحدهٔ آمریکا چگونه است؟
و بعد، البته، شما مقدار زیادی فست‌فود، مقدار زیادی غذای ناسالم، مقدار زیادی غذای سریع و مقدار زیادی غذای مصنوعی هم
می‌بینید که اکنون در آنجا در حال توسعه است و غیره. و او می‌گوید…
سموم محیطی...
سموم محیطی، مواد متعدد، داروهای متعدد، از اینجا شروع می‌شود. به‌ویژه این بحران اوپیوئیدی در ایالات متحده آمریکا و غیره.
پس در ایالات متحده آمریکا، تعداد باورنکردنی‌ای از داروها … – آب آشامیدنی تمیز نیست چون حاوی بقایای دارویی و غیره است.
پس این یعنی او دقیقاً از همین نقطه شروع می‌کند و می‌گوید:
ما باید تغذیه را بهبود بخشیم؛ باید اطمینان حاصل کنیم که مردم غذاهای سالم‌تری مصرف کنند.
و ما باید اطمینان حاصل کنیم که سموم محیطی کاهش یابند. این دقیقاً همان رویکرد است.
و بعد باید ببینیم: آیا آنچه صنعت داروسازی می‌گوید واقعاً درست است؟ این گام بعدی است...
او کمیسیون واکسیناسیون مستقر در آنجا را به‌طور کامل جایگزین کرد و گفت:
وظیفه شما اکنون این است که واقعاً بررسی کنید آیا همه توصیه‌های موجود ضروری هستند یا خیر.
و اکنون نگاهی به مطالعات شواهد بیندازید.
در سراسر جهان، به‌ویژه البته در آلمان، اعتراض گسترده‌ای شکل گرفته است، زیرا واضح است...
خب، می‌توانم به شما بگویم که ما در این مورد در رابطه با ویروس کرونا بررسی کرده‌ایم و هیچ
مطالعهٔ قطعی در مورد ویروس کرونا وجود ندارد!
با این حال، ما یک توصیه داریم. بله، ما توصیه‌ای برای واکسیناسیون بدون هیچ مدرک روشنی از مطالعات داریم. و این قطعاً...
و این با تمام عوارض جانبی جدی و مرگ‌های فراوان است.
دقیقاً! و مطمئنم که در مورد سایر واکسیناسیون‌ها هم همین‌طور خواهد بود.
و اکنون رابرت کندی در حال بررسی این موضوع است. و ناگهان فریادهای عظیمی برمی‌خیزد.
چرا؟ چه کسی باعث این اعتراض گسترده شده و چه کسی آن را سازماندهی می‌کند؟
البته رسانه‌ها نیز از این بودجه صنعت داروسازی، از تبلیغات و از پولی که در آن سرمایه‌گذاری می‌شود، سود هنگفتی می‌برند.
بیل گیتس، دوباره به بیل گیتس برگشتیم، برای مثال چند میلیون دلار به دِر اشپیگل پرداخت کرد.
این بدان معناست که دِر اشپیگل و روزنامه‌هایی که روزبه‌روز پول کمتری دارند، نیز به شدت به حمایت صنعت داروسازی متکی هستند.
پس، طبیعتاً، آن‌ها نیز دربارهٔ این داستان‌ها گزارش می‌دهند. و این نکتهٔ اصلی است.
پس، اول از همه، در نظام سیاسی موجودمان باید از خود بپرسیم: کسانی که با آن مخالفند چه کسانی هستند؟
و اکنون یک جنبش مقابله‌ای نسبتاً قوی و بزرگ از آمریکا برخاسته است و آن‌ها این MAHA، این جنبش
«آمریکا را دوباره سالم کنیم»، را تأسیس کرده‌اند.
دلیلی ندارد که در آلمان هم همین کار را نکنیم.
و ما در ZAAVV نیز به‌عنوان یک سازمان کاملاً آمادهٔ حمایت دقیق از همین نکات هستیم.
ما در حال حاضر با جنبش MAHA همکاری نزدیکی داریم.
ما این افراد را می‌شناسیم، هم‌اکنون در تماس هستیم و قبلاً با آن‌ها ملاقات کرده‌ایم.
همچنین مهم است تأکید کنیم که ما شواهد روشنی از مطالعات می‌خواهیم و دارو به‌ویژه تنها در صورتی باید تجویز شود که
مطالعاتی با حداقل سطح بالای شواهد در اختیار داشته باشیم.
متوسط هنوز قابل قبول است، اما نسبتاً بالا است.
و سپس چیزی تغییر می‌کرد – بسیاری از داروها دیگر تأیید نمی‌شدند.
و سپس، البته، مردم باید از خود دفاع کنند.
بنابراین، نکتهٔ اول، همان‌طور که شما گفتید، همه باید البته ابتدا به نحوهٔ خوردنشان توجه کنند.
این یعنی باید ببینید آیا می‌توانید بیشتر غذاهای منطقه‌ای بخورید و از کشاورزان محلی خود حمایت کنید.
آنها اکنون برای اعتراض به این سیاست متمرکز به خیابان‌ها آمده‌اند و استدلال می‌کنند که مردم باید غذای منطقه‌ای
بخورند، غذای سالم مصرف کنند و به تعادل تغذیه‌ای خود توجه کنند.
اول از همه، این یک مسئلهٔ فردی است. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و سپس، وقتی این اقدامات دولتی به اجرا درمی‌آیند، باید مقابله کنید.
ما دوباره مجبور خواهیم شد به خیابان‌ها برویم. سپس مجبور خواهیم شد بگوییم: نه، من با این کار موافق نیستم.
و سپس متناسب با آن مقابله کنید.
هوم. به‌عنوان یک انسان، شما همچنین گفتید: من حقوق انسانی فردی دارم، آن‌ها غیرقابل مذاکره هستند و من بر آن‌ها اصرار دارم!
و من مجبور نیستم با این دارودرمانی اجباری یا هر چیز دیگری که باشد، به هر شکلی که باشد، همراهی کنم.
بله، می‌توانیم ببینیم که پیامد به‌طور خودکار رخ می‌دهد.
برای مثال، می‌بینیم که این الزام واکسیناسیون مرتبط با امکانات، مشکلات فوق‌العاده جدی در حوزه استعدادهای
جوان، به‌ویژه استعدادهای پزشکی جوان، ایجاد می‌کند.
بله، این البته واکنش دیگری به آن است.
پس شاید هیچ‌کس چیزی نگوید و مردم به خیابان‌ها نریزند.
اما بسیاری از جوانان دیگر این حرفهٔ پزشکی را انتخاب نمی‌کنند، زیرا همیشه این شمشیر داموکلس بر سر آن آویزان است؛ جایی
که مردم می‌گویند: «حالا همه‌گیری بعدی در راه است، حالا باید با این ماده واکسینه شوید و این داروها را مصرف کنید.»
و البته آن‌ها هم این را نمی‌خواهند. آن‌ها هم نسبت به بدن خود حساس هستند.
بله، البته.
و بعد فقط باید بگویی «نه!» و بگویی: «بس کن، من این کار را انجام نمی‌دهم!»
و اگر شک داشتی، باید بگویی: «پس من این حرفه را ترک می‌کنم.»
البته، این هم یک تصمیم فردی است.
اما می‌دانم که بسیاری از مردم حتی در دوران همه‌گیری ویروس کرونا هم این کار را انجام دادند.
و به‌ویژه کسانی که آگاهانه این حرفه را ترک کرده‌اند، دیگر بازنمی‌گردند. آنها نمی‌خواهند.
و این یعنی ما – این یک مشکل عظیم در آلمان است و حتی مورد بحث هم قرار نمی‌گیرد – یک شکاف
باورنکردنی در حرفه‌های پزشکی داریم که پر نمی‌شود.
بله، کمبود شدید نیروی انسانی.
دقیقاً.
خب، حالا این ویتوپدیا هم هست.
آیا شاهد آسیب واکسن بوده‌اید؟ آن را در ویتوپدیا، دانشنامهٔ رایگان صداهای مخالف، ثبت کنید: www.vetopedia.org
این پلتفرم، این پایگاه داده، جایی که می‌توانید برای مثال، آسیب ناشی از واکسن خود را در طول همه‌گیری ویروس
کرونا – یا آسیب ناشی از واکسن‌های دیگر را وارد کنید.
اما به‌ویژه در دوران همه‌گیری ویروس کرونا، موارد نسبتاً زیادی از آسیب ناشی از واکسن، از جمله موارد مرگ و
میر، گزارش شده است – که بسیاری از آنها می‌توانستند سپس...
خویشاوندان نیز می‌توانند خسارت ناشی از این واکسیناسیون را در آنجا ثبت کنند.
آیا این هم از منظر حقوقی و از منظر پزشکی قانونی ابزاری مهم نیست تا در آنجا نیز وسیله‌ای برای اقدام وجود داشته باشد؟
اقدامات اجباری در آن زمان خوب نبودند و ما هرگز نمی‌خواهیم به وضعیتی بازگردیم که در همه‌گیری‌های آینده
چیزی صرفاً بر ما تحمیل شود – با چنین پیامدهای هولناکی.
مگر شما موافق نیستید که این نیز یک ابزار مهم برای وکلا است؟
بله، این هم چیزی است که ما از دوران همه‌گیری آموخته‌ایم.
در واقع دوران اقدامات همه‌گیری است.
و آنچه اکنون نیز می‌بینیم – به‌ویژه از طریق افرادی مانند تام لوزن – در کمیته‌های تحقیقاتی:
مقامات واقعاً مسئول، وظیفه‌شان را انجام ندادند.
مؤسسه پاول اِرلیش داده‌ها را آن‌طور که باید ثبت نکرده است.
پیام‌های هشدار ارسال نشدند.
شرکت‌های بیمه درمانی... – در واقع، همه باید آگاه می‌بودند، چون، بگذارید بگوییم، نشانه‌های هشدار در
همه‌جا بود و زنگ خطرها باید در همه‌جا به صدا درمی‌آمد.
منظورم این است که در مؤسسه پل ارلیش، در کمیته تحقیقاتی براندنبورگ متوجه شدیم که این مؤسسه حتی ظرفیت سرور کافی
برای ثبت همه گزارش‌های مربوط به عوارض جانبی را نداشت.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ وای.
بنابراین این ادعا که ما این‌قدر عوارض جانبی نداریم بر این اساس است که عوارض جانبی گزارش‌شده ثبت یا مستند نشده‌اند.
آنچه نمی‌بینم، ندارم. و تام لوزن با این موضوع بسیار خوب برخورد کرده است.
و این بدان معناست که حتی در آنجا نیز ما تنها می‌توانیم با استفاده از مدل‌سازی به ارقام واقعی
دست یابیم که از طریق این واکسیناسیون محقق شده‌اند.
و بنابراین، البته خوب است که ابتکارات خصوصی دقیقاً همین کارها را انجام دهند، تا دست‌کم
آشکار شود که موارد بسیار بسیار بیشتری وجود دارد.
پس اگر یک نهاد عمومی که تا حدودی به منابع نامحدود مجهز است نتواند این را درک کند، و سپس یک
ابتکار خصوصی این کار را انجام دهد، و ناگهان می‌بینید:
خدای من، ما واقعاً چند گزارش داریم و دقیقاً چه اتفاقی افتاده است؟
حداقل اول می‌توانی نگاهی به آن بیندازی.
و سپس، در مقطعی، حتی رسانه‌های پیشرو و جریان اصلی دیگر قادر نخواهند بود علیه آن عمل کنند یا آنچه رخ داده را پنهان سازند.
این نیز تجربه‌ای بسیار مهم است که در این مدت کسب کرده‌ایم.
ما باید همهٔ این چیزها را از تاریکی بیرون آورده و به روشنایی بیاوریم.
پس سؤال شما این بود که مردم چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
برای مثال، می‌توانید چنین ابتکاراتی را راه‌اندازی کنید. می‌توانید خودتان در آنجا ثبت‌نام کنید.
شما می‌توانید اطلاعات خود را، از جمله به ZAAVV ارائه دهید تا نشان دهید که صرفاً به این دلیل که شما به‌عنوان مقامات
مسئول این اطلاعات را ثبت نمی‌کنید، ما این کار را انجام می‌دهیم.
همچنین از پزشک خود بخواهید بگوید: این آسیب واکسن است و به شما می‌گویم آن را به‌عنوان آسیب واکسن به شرکت بیمه سلامت گزارش کنید!
چون بسیاری از پزشکان این کار را انجام نمی‌دهند. بیماران فقط باید روی آن اصرار کنند.
پزشک موظف است این کار را انجام دهد. اگر ممکن است ناشی از آسیب واکسن باشد، باید آن را گزارش دهد.
چنین مواردی که در آن‌ها اصرار دارید آن را به شرکت بیمه درمانی خود گزارش کنید یا در صورت تردید به پرتالی مانند این مراجعه
کرده و آنجا گزارش دهید تا ما ببینیم که واقعاً اتفاقی افتاده است.
و می‌توانید ببینید که بادهای سیاسی در حال تغییر هستند.
به دلیل قدرت احزابی مانند AfD یا BSW ، – در آلمان شرقی، ما اکنون در همه‌جا بیش از ۲۵ درصد آرا داریم، بنابراین می‌توان در
همه‌جا کمیته‌های تحقیقاتی یا کمیسیون‌های استعلام را تشکیل داد که دست‌کم برای جلب توجه افکار عمومی به این مسائل خدمت می‌کنند.
و تو فقط باید حرف بزنی و به تلاش ادامه دهی.
۱۲۳۴۳۲۱ بله، و دقیقاً من هم همین احساس را دارم که اکنون در این دوره پساکرونا، زمان مناسبی است برای پیشبرد چنین
بازبینی یا ارزیابی‌ای، برای تلاش در این راستا، دقیقاً به منظور جلوگیری از جنایات بیشتر، درست است؟
بله، دقیقاً. این اساساً درباره پیشگیری است. ما باید بفهمیم چه اتفاقی افتاده است.
من فقط می‌توانم پیشنهاد کنم نگاهی به... بیندازید – ویدیوهای کمیسیون تحقیق در براندنبورگ به‌صورت آنلاین موجود است.
در براندنبورگ، پارلمان ایالتی کمیته‌ای تحقیقاتی برای بررسی دوران ویروس کرونا تشکیل داده است.
برخلاف یک کمیته تحقیق، کمیسیون تحقیق همواره تنها به آینده می‌نگرد.
این یعنی شما فقط به آنچه می‌توان بهتر انجام داد نگاه می‌کنید.
اما کمیسیون تحقیق در براندنبورگ به‌ویژه به‌گونه‌ای طراحی شده است که به‌دلیل وضعیت سیاسی آنجا، کارشناسان منتقد فراوانی حضور
دارند و کارشناسان منتقد فراوان نیز نظرات خود را بیان می‌کنند.
جالب.
برای مثال گرد آنتس هست، استفان هومبورگ بود، تام لوزن هست. پس تعدادشان نسبتاً زیاد است.
برای مثال، مشاور علمی فراکسیون پارلمانی AfD، اشتفان کون است که در وزارت کشور فدرال کار می‌کرد، این
سند تکان‌دهنده را فاش کرد و به‌خاطر آن اخراج شد.
او اکنون، به اصطلاح، در فرایند بازارزیابی در براندنبورگ درگیر است.
این به ما اطلاعات زیادی دربارهٔ آنچه رخ داده است می‌دهد و سپس به آینده نگاه می‌کند.
و دقیقاً همین‌جا نقاط شروع قرار دارند، در آموزش مردم، در نخست کشف اینکه: آنجا چه اتفاقی افتاد، چگونه رخ داد و واقعیت چیست؟
و ولفگانگ وودارگ، دکتر ولفگانگ وودارگ، در ابتدای این دورهٔ ویروس کرونا – که اینگونه بود که متوجه شدم اینجا مشکلی وجود دارد – در
یکی از اولین ویدیوهایش، شاید حتی اولین ویدیویش، گفت که اگر واقعاً همه‌گیری‌ای در کار بود، ما مردگان
را در خیابان‌ها می‌دیدیم. آنگاه همه می‌دانستند...
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ …این یک همه‌گیری است.
این یک همه‌گیری است؛ مردم در حال مرگ هستند.
و نه یک همه‌گیری کاغذی.
دقیقاً. و حالا، وقتی به خیابان می‌رویم، به سختی می‌توانیم کسی را پیدا کنیم که بتواند به ما بگوید:
اوه، من یک آشنایم را از دست دادم که به کرونا مبتلا شده بود. این به ندرت پیش می‌آید.
پس هیچ‌کس، زیرا ما می‌توانیم ببینیم که میانگین سنی کسانی که بر اثر ویروس کرونا یا با ویروس کرونا فوت
کرده‌اند، ۸۴ سال است – که بالاتر از امید به زندگی ماست.
اما همه کسی را می‌شناسند که دچار آسیب واکسن شده است.
همه کسی را می‌شناسند که در نتیجه واکسیناسیون آسیب دیده یا دچار عوارض شده است – سکته‌های مغزی،
حملات قلبی، بیماری‌های قلبی، میوکاردیت، مرگ و غیره.
یعنی، همه‌گیری واقعی که در حال تجربه آن هستیم، عوارض جانبی واکسیناسیون بود.
من همچنین این را در افرادی دیده‌ام که به‌ویژه متفکران غیرمتعارف یا انتقادی نبودند.
اما وقتی امروز با مردم صحبت می‌کنم – البته اغلب حاضر نیستند این را علنی بپذیرند، اما
وقتی در میان خودشان صحبت می‌کنند، همه می‌گویند:
من کسی را می‌شناسم یا خودم تجربه کرده‌ام که از وقتی این واکسن را تزریق کرده‌ام، حالم خوب نیست، مدام مریض
هستم، مدام مشکل دارم و غیره. و دقیقاً همین نکته است.
و اینجاست که مردم باید... – فکر می‌کنم این درسی است که ما آموخته‌ایم.
و اگر چنین پرتال‌هایی که در آینده نیز مورد استفاده قرار خواهند گرفت، برایشان واضح‌تر کنند که عوارض جانبی وجود
دارد، آنگاه مردم انتقادی‌تر خواهند شد و احتمالاً بیشتر تمایل خواهند داشت که نه بگویند و بگویند:
دیگر با این موضوع همراهی نمی‌کنم. دیگر این کار را با خودم و بدنم انجام نمی‌دهم!
بله، می‌فهمم. برای خلاصه کردن: در کل، اساساً درباره افزایش آگاهی است.
این موضوع دربارهٔ سلامت ما نیست، بلکه دربارهٔ یک مدل کسب‌وکار برای صنعت داروسازی است.
در واقع یک صنعت همه‌گیر پشت آن وجود دارد.
شرکت‌ها علاقه‌ای به سالم بودن ما ندارند؛ آن‌ها اصولاً، اگر درست فهمیده باشم، فقط از بیماران پول درمی‌آورند.
بله، البته، ما هم این را می‌دانیم.
پس حتی با پزشکان عمومی، زمانی که پزشک با بیمار می‌گذراند نسبتاً کوتاه است.
من معتقدم که این در واقع میانگین چند ثانیه است.
سپس پزشکان اغلب برنامه‌های کامپیوتری را از صنعت داروسازی دریافت می‌کنند که از آن‌ها استفاده می‌کنند.
سپس دارویی که نمایش داده می‌شود همیشه همان دارویی است که توسط سازندهٔ این نرم‌افزار کامپیوتری یا
تجهیزات مطب پزشک تأمین مالی یا هم‌تأمین مالی شده است.
همه چیز درباره‌ی پول است، البته که درباره‌ی پول است.
همه چیزهایی که در بخش پزشکی ما رخ می‌دهد، در وهلهٔ اول دربارهٔ پول است.
البته، من می‌گویم که مراقبت‌های بهداشتی یک اثر جانبی است.
و من از آن دسته افرادی نیستم که طب متعارف را نقد یا با آن مخالفت کنند.
ما به داروهای متعارف نیاز داریم و به‌ویژه در زمینه جراحی، طبیعتاً داروهای مدرن و باکیفیتی نیز
داریم که از نظر علمی معتبر هستند و عملکرد خوبی دارند.
اما در بسیاری از حوزه‌ها یا موارد، برای مثال در انکولوژی، تمام این اقداماتی که علیه سرطان انجام می‌شود،
طبیعتاً اقداماتی هستند که در اصل بر دوش بیمارستان‌ها می‌افتد و هزینه‌های پزشکی را متحمل می‌شوند.
و در این ماجرا مبلغی واقعاً دیوانه‌کننده پول در میان است.
و برای من کاملاً منطقی است که بپرسم: چرا فقط به دارویی که وارد بدنم می‌کنم فکر می‌کنم و به غذایی که می‌خورم فکر نمی‌کنم؟
زیرا دریافت خوراکی مواد مغذی یکی از مهم‌ترین امور است.
برای مثال، همیشه این بحث ویتامین D وجود دارد که اکنون به‌طور فزاینده‌ای در جریان اصلی قرار می‌گیرد.
این بدان معناست که واضح‌تر می‌شود که ویتامین D یا مکمل ویتامین D برای پیشگیری از بیماری ضروری است.
اما ویتامین D به‌دست‌آوردنش ارزان است و بنابراین مدل کسب‌وکاری برای صنعت داروسازی محسوب نمی‌شود.
و به همین دلیل است که بسیاری از بینش‌های مردم، البته، برای خودشان نگه داشته می‌شوند.
البته صنعت پزشکی یک صنعت جهانی تریلیون پوندی است.
و البته، اگر می‌خواهید ماسک بفروشید، استفاده از ماسک توصیه می‌شود.
و البته، شما سپس از مطالعاتی حمایت می‌کنید که می‌گویند ماسک FFP2، که در واقع یک ماسک
گرد و غبار است، در برابر ویروس محافظت می‌کند.
و البته وقتی می‌توانید یک پروژهٔ پرهزینه را با تأمین مالی دولت – و بدون هیچ‌گونه مسئولیتی – به دست آورید،
سراغ داروهای ارزان‌قیمتی که در بازار موجود است نمی‌روید.
در نهایت، ما دولت هستیم؛ هزینهٔ آن را با پول مالیات‌مان می‌پردازیم.
دقیقاً.
اما همان‌طور که در ابتدا گفتید، هر کس مسئول خود است.
و از آنجایی که شما مرا به‌عنوان وکیل معرفی کردید، واقعاً نمی‌توانم به‌عنوان وکیل کار زیادی انجام دهم.
تمام آنچه می‌توانم بگویم این است که حقوق بشر در واقع این رفتار، این دارودرمانی اجباری، این درمان اجباری و غیره را ممنوع می‌کند.
اما اگر دادگاه‌ها صرفاً آن را تأیید کنند، همان‌طور که در اینجا دیده‌ایم، طبیعتاً دشوار است.
و بعدش تنها می‌مانی. و وقتی شک داشتی، باید صریحاً نه بگویی و بگویی: «من با این کار همراهی نمی‌کنم.»
همان‌طور که روی تی‌شرتت نوشته شده: آزادی با نه آغاز می‌شود. برای من این یعنی حقوق بشر در اولویت است.
و مسئلهٔ دیگر صرفاً پیشگیری از جرم است – فکر می‌کنم این هم از طریق آموزش باشد، با آموزش دادن به
خودتان، آگاه کردن خودتان و همچنین آگاه کردن دیگران.
عالی. از شما برای این مصاحبه سپاسگزارم. بسیار روشنگر بود.
به عبارت دیگر، نیازی نیست که این‌قدر در مورد آن خودت را ناراحت کنی.
کرونا ما را هشدار داد و تکان داد تا بیدار شویم. و لازم نیست در برابر این آتش‌بازی همه‌گیر تسلیم شویم.
دقیقاً. از اینکه به من اجازه دادید اینجا باشم، سپاسگزارم!