Այսօր ես ողջունում եմ փաստաբան Ռալֆ Լյուդվիգին մեր ստուդիայում։
Շատ շնորհակալ ենք, որ ժամանակ տրամադրեցիք մեր հուզիչ ու հրատապ հարցերին պատասխանելու համար։
Դուք կոչված ZAAVV-ի համահիմնադիրն եք։
ZAAVV – թույլ տվեք կարդալ. ZAAVV հապավումը նշանակում է Մարդկության դեմ հանցագործությունների հետաքննության,
պարզաբանման, իրավական հետապնդման և կանխարգելման կենտրոն։
ZAAVV-ը ստեղծվեց այն ժամանակահատվածում, որը ես կնկարագրեի որպես վերջին անցյալ, և որը ես անձամբ զգացի որպես
չափազանց ճնշող, սպառնացող, սահմանափակող և իսկապես դաժան։
Եվ այսպես ստեղծվեց ZAAVV՝ նպատակ ունենալով ապահովել, որ սա այլևս երբեք չկրկնվի և որ մենք դրա հետ հաշտվենք։
Այնտեղ ինչ տեղի ունեցավ – և դա երբեք չի կրկնվել!
Այժմ, այս ժամանակահատվածում՝ այս կորոնավիրուսային, այս պանդեմիական շրջանում, կիրառվել են բազմաթիվ հարկադրական
միջոցառումներ, որոնք, հետադարձ հայացքով, Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի դասակարգից հանված արձանագրությունների
համաձայն, բժշկական առումով անհրաժեշտ չեն եղել։
Դա պարզապես նշանակում է, որ մեզ նկատմամբ միջոցներ կիրառվեցին բացառապես քաղաքական
նկատառումներով, առանց որևէ իրական բժշկական հիմքի։
Եվ սա ինձ բերում է այն կետին, թե ինչու ես, և ինչու մենք՝ Kla.TV-ում, հատկապես ուզում ենք խոսել
ձեզ հետ։ Եվ դա բացառապես պրակտիկ տեսանկյունից է։
Վակցինացիայի մշտական հանձնաժողովը խստորեն խորհուրդ է տալիս պոլիոյի դեմ պատվաստում։
Կան նաև բազմիցս քննարկումներ և ձայներ, որոնք կոչ են անում պարտադիր պոլիոմիելիտի պատվաստում ներդնելու։
Այն ժամանակ այն չեղարկվեց, բայց այժմ ժամանակն է այն կրկին ներդնելու։
Եվ որպես քաղաքացի, ես բնականաբար հարցեր ունեմ։ Ուզո՞ւմ եմ սա, պարտավոր ե՞մ սա անել, պետք
է՞ սա անեմ։ Եվ ես փնտրում եմ տեղեկություններ։
Եվ վերջերս ես կարդացի Թորստեն Էնգելբրեխտի և Հանս Թոլցինի հետաքրքիր զեկույցը։
Նրանք, իրենց հերթին, իրենց զեկույցում գրում են, որ պոլիոյի այս ախտանիշները՝ օրինակ՝ պարալիզը և այլն, կարող են նաև
առաջանալ թունավորումներից՝ DDT-ից, արսենիկից, սնդից և այլն, որոնք կարող են առաջացնել հենց նույն ախտանիշները։
Այսպիսով, դուք նաև ունեք մեկին, ով, ինչպես են ասում, պոլիո ունի։
Եվ նույնիսկ պրոֆեսոր դոկտոր Բհակդիի համար սա ամբողջությամբ պարզ չէ։
Վիրուս: Ի՞նչն է աջակցում վիրուսին: Ի՞նչն էլ կա: Եվ այդպես շարունակ։
Դա մի բան է, որը լի է բազմաթիվ հարցականներով։
Ուստի իմ հարցը ձեզ՝ որպես իրավաբանական փորձագետի.
Եթե որպես քաղաքացի ես մտածեի պոլիոյի պատվաստում ստանալու մասին՝ օրինակ, եթե այն կրկին դառնար պարտադիր, և հարցը անորոշ
լիներ, արդյո՞ք ընդունելի է ընդհանրապես քաղաքացուց դա պահանջել։
Լավ, ստանդարտ իրավական պատասխանը՝ կախված է։
Ցավոք, մենք տեսել ենք կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում, որ դատարանները չեն պաշտպանել մարդկանց և որ դատարանները...
Այս պահին ես միշտ կասեի, որ դա անհատական որոշում է և որ բժշկական ընթացակարգերը երբեք
չպետք է իրականացվեն մարդկանց վրա նրանց կամքի դեմ։
Դա իրականում այն է, ինչ մենք սովորեցինք և վերցրինք նացիստական դարաշրջանից։
Մարդկանց վրա փորձեր են անցկացվել, մարդիկ բուժվել են իրենց կամքի դեմ։
Եվ հենց դրա համար նացիստական դարաշրջանից քաղված դասերից մեկը այսն էր՝ երբեք կրկին չպետք է պատահի։
Այսպիսով, 40s պրոտոկոլներ կամ ինչպես էլ որ դրանք կոչվեն, ճիշտ?
Հենց այդպես, բայց էապես կրկին խոսքը վերաբերում է Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրին և դրանից բխող
հիմնական իրավունքների պրոտոկոլներին կամ կատալոգներին։
Կա կենսաբարոյագիտության կոնվենցիա, որը, ի դեպ, Գերմանիան չի վավերացրել։
Բայց կենսաբարոյագիտության կոնվենցիան ներառում է սա, ինչպես նաև Եվրոպական հիմնարար իրավունքների հռչակագիրը։
Այդպես բազմիցս ասվում է՝ ոչ մի հարկադրական դեղորայք, ոչ մի բժշկական բուժում մարդու կամքի դեմ։
Եվ դա առաջին անգամ կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում խիստ սահմանափակվել է։
Եվ հետո քաղաքական գործիչները ավելի-քիչ հասկացան՝ մենք կարող ենք սա անել։
Իսկ դատական համակարգը, որը իրականում պետք է ապահովեր ուղղիչ միջոցառումներ, չի կատարել այդ ուղղումը։
Սա մինչ այժմ մեր փորձն է։
Եվ հենց դա է այն վտանգը, որը, ինչպես դու ասացիր, դեռ գոյություն ունի այդ դառը ժամանակներից, և նաև պատճառներից մեկը,
թե ինչու գոյություն ունի ZAAVV-ը, որպեսզի մենք հենց այս պահին միջամտենք, բարձրացնենք մեր մատները և ասենք:
Մի պահ սպասեք, մենք իրականում ունենք հիմնական կանոնը։
Եվ քանի որ այս կենսաբարոյագիտական կոնվենցիան ուժի մեջ է մտել՝ այն իրականում քննարկվում է 1990-ականներից ի վեր, միտումը
եղել է ավելի ու ավելի հստակ սահմանել և հաստատել, որ ոչ ոքի չի կարելի թերապևտիկ բուժում կիրառել նրա կամքի դեմ։
Բայց ակնհայտ է, որ մարդու իրավունքների այս տեսակետը հակասում է դեղագործական արդյունաբերության շահերին և,
մեծ-փոքր չափով, հակասում է մի մեծ համաշխարհային արդյունաբերության, որը դրանից մեծ գումարներ է վաստակում։
Այո, այդպես մենք ընկալեցինք այն կորոնավիրուսային պանդեմիայի ընթացքում։
Դա արդեն այդպես էր կորոնավիրուսի համաճարակից առաջ։
Սա դեռևս այդպես է մնում, անգամ կորոնավիրուսային պանդեմիայից հետո։
Այսպիսով, այստեղ շատ գումար է ներգրավված, ինչպես նաև մեծ իշխանություն, ազդեցություն, շահերի ոլորտներ և այլն։
Եվ դուք նոր եք նշել STIKO-ն ։
STIKO-ն, իհարկե, հենց այդ գաղափարները իրականացնելու համար նախատեսված մի գործիք է։ Դա չպետք է մոռանալ։
Այսպիսով, STIKO – եթե ավելի ուշադիր նայեք, թե ինչպես է STIKO-ն իրականում աշխատում…
Այսպիսով, STIKO-ն հանձնաժողով է, և, ինչպես ես հասկանում եմ, այն բաղկացած է 18 անդամից։
Եվ այս STIKO-ում՝ այս պատվաստումների մշտական հանձնաժողովում, որը կազմավորում է կոչված ենթահանձնաժողովներ։
Դա նշանակում է, որ կա կորոնավիրուսի հանձնաժողով – կամ, ավելի ճիշտ, աշխատանքային խմբեր։
Գոյություն ունի աշխատանքային խումբ, որը զբաղվում է տարբեր կլինիկական պատկերներով և այն միջոցառումներով, որոնք
նրանք հետո վերանայում են՝ որոշելու համար, թե արդյոք մենք պետք է պատվաստման առաջարկություն անենք, թե ոչ։
Եվ հետո կան հստակ ուղեցույցներ։ Այսպիսով, սկզբունքորեն, եթե ավելի ուշադիր նայեք, ամեն ինչ օրենքով լավ կարգավորված է։
Քանի որ STIKO-ն այդ դեպքում պետք է առաջարկություն անի։
Նրանք ստանում են այս կոնկրետ կլինիկական պատկերների վերաբերյալ առկա ուսումնասիրությունների գնահատականները։
Այս ուսումնասիրությունները դասակարգվում են ապացույցների սանդղակի հիման վրա ։
Այսինքն՝ մենք գիտենք, որ սա մի հետազոտություն է, որին մասնակցել են բազմաթիվ մասնակիցներ և որը եղել է կրկնակի կույր ։
Այսպիսով, նման ուսումնասիրության ապացույցները դասակարգվում են գիտական չափանիշների համաձայն, և այնուհետև STIKO-ի անդամները, կամ
ավելի ճիշտ՝ հանձնաժողովի այն անձինք, որոնք STIKO-ին առաջարկություն են ներկայացնում, ստանում են տվյալ
կլինիկական պատկերի և ընթացիկ իրավիճակի գիտական ակնարկ։
Ուրեմն ինչ՞ ենք մենք իրականում իմանում այս հիվանդության մասին, ի՞նչ ենք իմանում դրա ախտանիշների, դրա զարգացման, դրա ծանրության,
դրա դեմ բժշկական միջոցների, այս դեպքում՝ պատվաստանյութերի, մասին, որքան արդյունավետ են այդ պատվաստանյութերը,
որոնք են դրանց կողմնակի ազդեցությունները և այլն։
Եվ այս ապացույցների հիման վրա STIKO-ն պետք է կամ առաջարկություն անի, կամ չանի։
Այո։
Խնդիրը, սակայն, նրանում է, որ հաճախ գոյություն չունեն որևէ ուսումնասիրություններ, որոնք գիտական
տեսանկյունից փաստարկեին այս կամ այն դիրքորոշումը։
Սա հիմնական խնդիրն է։ Իսկ հիմա գալիս է հնարքը…
Պարզապես մի արագ հարց:
Դա նշանակո՞ւմ է, որ որոշակի հանգամանքներում թունավորման նման ասպեկտները կարող են այս
գնահատման գործընթացում ընդհանրապես հաշվի չառնված լինել։
Նախ և առաջ՝ մի պահից կանդրադառնամ դրան, բայց նախ հարցն այն է, թե այս ուսումնասիրությունները իրականում ինչ են ասում։
Բայց որքան ուժեղ են այս ուսումնասիրությունների կողմից ներկայացված ապացույցները?
Այո, այսպիսով, առաջին հերթին հարցն այն է՝ արդյոք ապացույցները շատ բարձր, բարձր, միջին, ցածր կամ շատ ցածր են՞
Շատ դեպքերում մենք չունենք որևէ հետազոտություն, որը անցնում է միջին աստիճանի ապացույցներից։
Այսպիսով, օրինակ, կարող է նաև լինել, որ հետազոտությունները ասում են՝ այս ախտանիշները, որոնք մենք վերագրում ենք այս
հիվանդությանը, կարող էին նաև առաջանալ այլ գործոնների պատճառով։
Այսինքն՝ ես կարծում եմ, որ հենց դրան եք հղում անում այս հոդվածում, որին դուք հղում եք անում…
Ուստի լիովին հնարավոր է, որ մենք ինչ-որ բանին պոլիո անվանենք, մինչդեռ այն իրականում պոլիո չէ։
Կամ, եթե վերադառնանք կորոնավիրուսի շրջանին, երբ ինչ-որ երևույթին կոչում ենք Covid – Covid-ը հիվանդությունն է, կորոնավիրուսային
հիվանդությունը – մենք Covid ենք անվանում մի բան, որը իրականում Covid չէ, այլ ունի միայն ախտանիշներ, ինչպիսիք են կոկորդի ցավը,
հազը, գլխացավը, հոգնածությունը կամ որևէ այլ բան, որը ամբողջովին այլ պատճառներ ունի, սակայն մենք
այնուամենայնիվ դա անվանում ենք Covid։ Մենք դա չգիտենք։
որպես վիրուսային հիվանդություն
Հենց այդպես, երբ այս Covid հիվանդությունը։
Եվ STIKO-ի կողմից առաջարկվող բժշկական միջոցառումները նախատեսված են այս հիվանդության դեմ պայքարելու համար։
Բայց դա կարող է այդպես չլինել, որովհետև այն ուսումնասիրությունները, որ մենք ունենք, հատկապես
Covid-ի վերաբերյալ, ցույց են տալիս, որ Covid-ի վերաբերյալ չկան եզրակացնող ուսումնասիրություններ։
Ոչ հիվանդության մասին, ոչ էլ միջոցառումների ապացույցների մասին։
Ավելի շուտ կարելի է ասել, որ մեր բոլոր ուսումնասիրությունները բավականին ցածր են, նույնիսկ շատ ցածր։
Մենք ունենք միայն մեկ միջին չափի ուսումնասիրություն, որին հղվում է STIKO-ի առաջարկը և որը
վերաբերում է արդյունավետությանը։ Եվ դա պարզապես բավարար չէ։
Եվ սովորաբար STIKO-ն ասում է, որ սրանք, այսպես կոչված, ստանդարտ աշխատանքային ընթացակարգերն են, այո։
Դրանք հաստատուն են, դրանք համընդհանուր ընթացակարգեր կամ համընդհանուր չափանիշներ են, որոնք կիրառվում են հիվանդությունների
դասակարգման և դեղերի արդյունավետության գնահատման ժամանակ։
Նրանք պետք է միշտ առնվազն միջին լինեն։ Բայց մենք դա ընդհանրապես չունենք։
Եվ դա կարող է վերաբերվել պոլիոյին, ես հստակ չգիտեմ, բայց ձեզ հարկ կլինի ծանոթանալ STIKO-ի տրամադրած ուսումնասիրություններին։
Եվ հնարավոր է, որ մենք ընդհանրապես չունենանք որևէ ուսումնասիրություն, որը անցնում է միջին աստիճանից։
Եվ հետո՝ ահա խաբեությունը՝ եթե չկա բժշկական իրավիճակ, STIKO-ն որոշումներ չի ընդունում միայն բժշկական և գիտական հիմքերի
վրա, այլ գործի է դրվում այն, ինչը կոչվում է «Decide Board»։
Եվ այս որոշումների խորհուրդը, հետևաբար, սովորաբար ասում է՝ որքան լավ կարող ենք սա շուկա հանել։
Դա մարդկանց համար որքան ընդունելի կլինի՞ Բժիշկների կողմից դիմադրություն կլինի՞
Դեղատներից դիմադրություն կլինի՞ Եվ այլն։
Որքան էժան են այս դեղերը և այլն։
Եվ ապա հանկարծ գիտական որոշումը դառնում է քաղաքական որոշում։ Այդպես է։ Եվ հենց այստեղ…
Եվ առևտրային որոշում։
Այո, առևտրային որոշումը միշտ էլ եղել է։
Դա պարզապես քաղաքական որոշում է, որը, իհարկե, հաճախ կայացվում է առևտրային նկատառումներից ելնելով։
Հետո, իհարկե, ունենք լոբբիստներ, որոնք համապատասխանաբար խորհուրդ են տալիս քաղաքական գործիչներին։
Այնուհետև կան լոբբիստներ, որոնք խորհուրդ են տալիս RKI-ին և այլն։
Եվ հանկարծ ինչ-որ բան դառնում է STIKO-ի առաջարկը, առանց մեզ տեղեկացնելու, որ իրականում պահանջվող բժշկական ապացույցներ
ընդհանրապես գոյություն չունեն, սակայն այդ ապացույցների բացակայությունը պարզապես անտեսվել է քաղաքական որոշման օգտին։
Սա այն իրավիճակն է, որի հետ մենք իրականում առնչվում ենք, և բոլորը, ովքեր ունեն STIKO-ի առաջարկություն,
պետք է իմանան, որ STIKO-ի առաջարկությունը չի ասում՝
Մենք այստեղ գիտական ապացույցներ ունենք, որոնք ցույց են տալիս, որ այս հիվանդությունը լավ ուսումնասիրված է, դեղամիջոցների
արդյունավետությունը լավ ուսումնասիրված է, ինչպես նաև դրանց վնասակարությունը և կողմնակի ազդեցությունները,
սակայն մենք կարող ենք դրանք ընդհանրապես չունենալ։
Դա պարզապես քաղաքական որոշում է, որը նշում է, որ մենք այն միևնույնն է շուկա կբերենք։
Եվ առաջարկի ու STIKO-ի առաջարկի առկայությամբ, բնականաբար, ստեղծվում է իրավիճակ, երբ
դեղը վաճառվում է ավելի լավ, քան առանց դրանց։
Դա իսկապես դաժան է։ Այն այլևս մարդկանց բարօրության մասին չէ, դա այլևս առաջնահերթություն չէ, այլ շատ
արագ առաջնահերթություն են դառնում ամբողջովին այլ շահեր։
Պարոն Լյուդվիգ, ես չեմ ուզում միայն պոլիոյի թեմայով սահմանափակվել, այլ ուզում եմ մի փոքր ավելի խորանալ։
Օրինակ, բժիշկ Ստեֆան Լանկերը նույնպես կենտրոնանում է հոգեբանության վրա։
Մարդու հոգեբանությունը կարևոր է ոչ միայն սուբյեկտիվ ընկալման, այլև մարմնում դրսևորվող ախտանիշների համար։
1984 թվականի մեկ այլ ուսումնասիրություն, որը շեշտը դնում է թե՛ հոգեբանական վիճակի, թե՛ սննդի վրա, ցույց է տալիս, որ
սննդառությունը իսկապես ազդեցություն ունի՝ ներառյալ այն ախտանիշների վրա, որոնք կարող են զարգանալ մարմնի մեջ։
Եվ այնտեղ, օրինակ, նաև նկարագրվում է, որ տոքսինները, շրջակա միջավայրի տոքսինները, կարող են ազդել հոգեբանական վիճակի վրա։
Հանկարծ ես ընկճված կամ նյարդային կամ ինչ-որ այլ բան եմ զգում, որը հաճախ ազդում է մարմնի վրա։
Այսպիսով, կան բազմաթիվ գործոններ, որոնք ի վերջո ազդում են կամ որոշում են այն ախտանիշները,
որոնք մարմինը զարգացնում է, թույլ տվեք այսպես ասել։
Այսինքն՝ ամեն բան այնքան պարզ չէ, որքան մարդիկ են ասում. օրինակ՝ Covid-19-ի դեպքում հիվանդությունը առաջացնում է վիրուսը,
սակայն դա կարող է լինել նաև բազմաթիվ այլ գործոնների արդյունք։
Պրոֆեսոր Բախդին նաև նշում է, օրինակ, որ լյարդի հիվանդությունների, օրինակ՝ հեպատիտի դեպքում, հաճախ դեր են խաղում դեղորայքը, գուցե
նույնիսկ դեղորայքի չարաշահումը, ալկոհոլի օգտագործումը և նման այլ գործոններ, և ոչ միայն լյարդի վիրուսը, որը այժմ
հիվանդացնում է լյարդը։ Եվ դրա համար ես այն թվարկում եմ։
Փաստն այն է, որ այժմ մենք ունենք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության նոր՝ պանդեմիայի պայմանագիրը։
Այնուհետև կան Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերը, որոնք նույնպես նախաձեռնել է
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը։
Իրականում մեզ արդեն գործնականում հուշել են՝ սիրելի մարդիկ, մենք մտնում ենք մշտական պանդեմիաների դարաշրջան, և դրանից խուսափել
չի ստացվի։ Ամեն ինչ համաշխարհային մասշտաբով փոխկապակցված է։
Եվ եթե Աֆրիկայում որևէ դեպք տեղի ունենա՝ ինչ էլ որ լինի, ապա մենք ստիպված ենք այստեղ սկսել
պատվաստումները որպես կանխարգելիչ միջոց և այլն։
Բայց եթե այս բոլոր կապերը, որոնք պարզապես ֆիզիկական ախտանիշներ են, դեռևս այդքան բազմակողմանի և չբացատրված են, ապա որպես
քաղաքացիներ՝ այն, ինչ ես կկոչեի ZAAVV, որը ծագել է կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ տարածված սարսափի քարոզի
շրջանում, մենք իսկապես պետք է ինքներս մեզ հարցնենք՝ ինչպես կարող ենք կանխել նման հանցագործությունները:
Մարդկության դեմ հանցագործություն է, որ մենք կրկին սահմանափակումների ենք բախվում, որ մեզ հարկադրաբար դեղորայք են
տալիս, որ մեզ կարող են հարկադրաբար ընդունել հիվանդանոցներ, ինչպես դա լայնածավալ կերպով տեղի է ունեցել Իտալիայում և այլ երկրներում։
Ձեզ ինչ-որ կերպ են թեստավորել – դուք Covid-19 ունեք, և հիմա պետք է գնաք հիվանդանոց։
Դուք պետք է մեկուսացվեք և այլն։ Հետո ձեզ հարկադրաբար դեղորայք են տալիս, հարկադրաբար օդափոխում են, մարդիկ մեղուների պես մեռան։
Սրանք բոլորը պարզապես իսկապես ծանր հանցագործություններ են։
Եվ երբ այսպիսի բանն արդեն անմիջապես մոտ է, իսկ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպությունը (ԱՀԿ) դա գրեթե արդեն հայտարարում է:
Մենք այժմ մտնում ենք համաճարակների դարաշրջան։ Մենք պետք է դրա համար նախապատրաստվենք։
Ինչպե՞ս կարող են քաղաքացիները պաշտպանել իրենց դրանից։ Ի՞նչ կարող են նրանք անել։
Նախ և առաջ, որպես քաղաքացիներ, մենք ազատ մարդիկ ենք։
Մենք ազատ մարդիկ ենք, կարող ենք առաջին հերթին ինքներս մեզ հոգ տանել։
Եվ ես հավատում եմ, որ ԱՀԿ-ն և այս համաճարակային պատմությունը, որը այժմ ունենք, իհարկե,
դեղագործական արդյունաբերության մարքեթինգային գործիք է։
Եվ բավական է միայն նայել, թե ով է, ըստ էության, ֆինանսավորում ԱՀԿ-ին և ով է ներդրում կատարում ԱՀԿ-ում…
Ուրեմն դա ո՞վ է?
Այո, մյուսների թվում Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամը վճարում է համեմատաբար մեծ գումարներ։
Այսպիսով, որքան ավելի շատ երկրներ դուրս գան ԱՀԿ ֆինանսավորումից, այնքան ավելի շատ այն կֆինանսավորվի մասնավոր միջոցներով։
Սա նշանակում է, որ մասնավոր ընկերությունները, դեղագործական արդյունաբերությունը, Ֆարմացևտիկ ընկերություններն ու նրանց դիմային
կազմակերպությունները բնականաբար շահագրգիռ են ապահովելու, որ WHO-ի, STIKO-ի, Եվրոպական դեղերի գործակալության, Ամերիկյան դեղերի
գործակալության և այլնի նման կազմակերպությունները միշտ իրենց առաջարկություններն ու տեսակետները կենտրոնացնեն ֆարմակոլոգիական
լուծումների վրա՝ և ավելի քիչ՝ այն, ինչ դուք նշեցիք՝ սննդաբանական և, հնարավոր է, նաև հոգեբանական լուծումների վրա։
Դա հենց այն մշակութային պատերազմն է, որը տեղի է ունենում Ամերիկայում։
Ի դեպ, այնտեղ ունենք նաև փաստաբան՝ Ռոբերտ Քենեդի կրտսերը, ով ԱՄՆ առողջապահության նախարարն է և ով հիմնադրել է MAHA շարժումը՝
«Ամերիկան կրկին առողջ դարձնելու» շարժումը, որը սկզբնական շրջանում մեծ դեր է խաղացել Դոնալդ Թրամփի նախագահ ընտրվելու գործում։
Քանի որ Ռոբերտ Քենեդիի շուրջ այս MAHA շարժումը իրականում գալիս է դեմոկրատական սպեկտրից, այսինքն՝ Դեմոկրատական կուսակցությունից,
և հենց ճոճվող նահանգներում այն ապահովեց, որ համապատասխան ձայները գնան Թրամփին, որպեսզի Թրամփը հաղթի այդ նահանգներում։
Հաղթել է որպես հանրապետական։
. Երբ հանրապետականը հաղթեց, ճիշտ այն ժամանակ։
Ես ճանաչում եմ շատ մարդկանց այս MAHA շարժումից՝ «Ամերիկան կրկին առողջ դարձնելու» շարժումից։ Դա հենց դրա մասին է։
Ասում են, որ մենք միայն այն ժամանակ ենք նայում, երբ ախտանիշները արդեն առկա են, երբ հիվանդությունը
բռնկվել է, ուստի ինչպես կարող ենք այն բուժել դեղորայքով?
Դա ակնհայտ է։ Եթե ես դեղագործական ներկայացուցիչ լինեի, ապա իմ տեսակետն էլ կլիներ նույնը։
Իմ տեսակետը չի լինի՝ արդյոք մենք ունենք առողջ մարդիկ։
Փոխարենը իմ տեսակետը կլիներ՝ ինչպես կարող եմ մարդկանց այնքան հիվանդ պահել, որ ի վերջո դրանից գումար վաստակենք։
Քանի որ դեղագործական արդյունաբերությունը առողջ մարդկանցից գումար չի վաստակում։
Այսպիսով, ինչպես նշվում է Միջազգային սոցիալական պայմանագրում, խոսքը ոչ թե հնարավորինս լավ առողջապահություն ունենալու մասին է,
այլ առողջապահությունից հնարավորինս մեծ շահույթ ստանալու մասին։
Եվ հիմա մարդիկ, հավանաբար, կրկին կասեն, որ Լյուդվիգը, ով հարցազրույցում սա է ասում, կոնսպիրոլոգիական տեսաբան է…
Բայց այդպես է գործում մեր աշխարհը։ Մենք ապրում ենք կապիտալիստական աշխարհում, և այս
կապիտալիստական աշխարհում ամեն ինչ շահույթի կողմնորոշված է։
Այո։
Դա նշանակում է, որ եթե դուք պատկանում եք դեղագործական արդյունաբերությանը, դուք կհաշվի առնեք:
Ինչպե՞ս կարող ենք մեր արտադրանքը տղամարդկանց ու կանանց շուկայարկել այնպես, որ դրանից շահենք։
Երբ խոսքը ծխելու արգելքների ներդրման մասին էր, ծխախոտի արդյունաբերությունը անմիջապես հիմնեց ինստիտուտներ, որոնց
նպատակն էր ապացուցել, որ ծխախոտի ծուխը այնքան էլ վտանգավոր չէ։
Եվ, իհարկե, նա նաև հիմնեց ինստիտուտներ, որոնք ուսումնասիրում էին թոքերի քաղցկեղը և այլն։
Դա ամբողջովին պարզ է։ Այս պահին սա արդյունաբերության կողմից ձեռնարկվող լիովին նորմալ և տրամաբանական միջոցառում է։
Եվ դա նշանակում է, որ դեղագործական արդյունաբերությունը շահագրգռված է վերահսկել Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպությունը, և դեղագործական արդյունաբերությունը չի ձգտում կանխել համաճարակները, այլ շահագրգռված է դրանց բռնկումներում,
որպեսզի կարողանա շուկա հանել համապատասխան դեղերը, որոնք այն արդեն արտոնագրել և նախապես արտադրել է –
կամ, ավելի ճիշտ, արտադրության համար նախապատրաստել է։
Մենք սա տեսանք խոզի գրիպի դեպքում, և հիմա տեսնում ենք այն կորոնավիրուսի դեպքում։
Եվ, ինչպես ասացի, դուք կարող եք տեսնել այս հակաշարժը։
Դուք ուզում էիք իմանալ, թե ինչ կարելի է անել դրա վերաբերյալ։
Այսպիսով, Ամերիկայում այժմ գոյություն ունի հակաշարժ՝ «Ամերիկան կրկին առողջ դարձնելու»։
Նրանք ունեն ընդամենը երկու մեկնարկային կետ։
Առաջին կետը այն է, որ Քենեդին իրականում ասում է, որ չնայած մենք՝ Ամերիկայում, աշխարհի ամենահարուստ արդյունաբերական երկիրն ենք,
մյուսների համեմատ ունենք ամենացածր կյանքի միջին տևողությունը։
Ինչու՞ է այդպես։ Դա չի կարող ճիշտ լինել։
Մենք բարգավաճող երկիր ենք և ունենք կյանքի ցածր միջին տևողություն։
Եվ հետո նա նայում է ու ասում՝ Ինչպիսի՞ն է ԱՄՆ-ում դիետայի ծրագիրը։
Եվ հետո, իհարկե, տեսնում ես շատ արագ սնունդ, շատ անառողջ սնունդ, շատ արագ պատրաստվող սնունդ, ինչպես նաև շատ արհեստական սնունդ,
որը այժմ այնտեղ մշակվում է, և այդպես շարունակ։ Եվ նա ասում է…
Շրջակա միջավայրի թունավոր նյութեր...
Շրջակա միջավայրի թունավոր նյութեր, բազմաթիվ նյութեր, բազմաթիվ դեղեր՝ ահա թե որտեղ է ամեն ինչ
սկսվում։ Հատկապես ԱՄՆ-ում այս օպիոիդային ճգնաժամը և այլն։
Այսպիսով, ԱՄՆ-ում անհավանական քանակությամբ դեղեր են... – խմելու ջուրը մաքուր չէ, քանի որ
այն պարունակում է դեղերի մնացորդներ և այլն։
Դա նշանակում է, որ նա հենց այս կետից է սկսում և ասում է:
Մենք պետք է բարելավենք սննդառությունը; մենք պետք է ապահովենք, որ մարդիկ ուտեն ավելի առողջ սնունդ։
Եվ մենք պետք է ապահովենք, որ շրջակա միջավայրի թունավոր նյութերը նվազեն։ Սա հենց այն մոտեցումն է։
Եվ հետո պիտի տեսնենք՝ արդյոք դեղագործական արդյունաբերության ասածը իսկապես ճշմարտություն է՞։ Սա հաջորդ քայլն է…
Նա այնտեղ ամբողջությամբ փոխարինեց կանգուն պատվաստումների հանձնաժողովը և ասաց:
Ձեր առաջադրանքն այժմ իրականում ստուգելն է՝ արդյոք գոյություն ունեցող բոլոր առաջարկությունները անհրաժեշտ են, թե ոչ։
Եվ հիմա նայեք ապացույցների ուսումնասիրություններին։
Ամբողջ աշխարհում, հատկապես այստեղ՝ Գերմանիայում, հսկայական բողոք է բարձրացել, քանի որ պարզ է…
Լավ, կարող եմ ձեզ ասել, որ մենք այս հարցը քննարկել ենք կորոնավիրուսի առնչությամբ, և կորոնավիրուսի
վերաբերյալ ոչ մի եզրակացնող ուսումնասիրություն չկա։
Այնուամենայնիվ, մենք ունենք առաջարկություն։ Այո, մենք ունենք պատվաստման առաջարկություն առանց ուսումնասիրություններից
ստացված որևէ հստակ ապացույցի։ Եվ դա անշուշտ...
Եվ դա՝ բոլոր լուրջ կողմնակի ազդեցությունների և բազմաթիվ մահերի հետ։
Հենց այդպես! Եվ վստահ եմ, որ մյուս պատվաստումների դեպքում էլ նույնն է լինելու։
Եվ հիմա Ռոբերտ Քենեդին այս ամենը հետաքննում է։ Եվ հանկարծ հսկայական աղմուկ բարձրացավ։
Ինչու՞ Ո՞վ է առաջացնում այս բողոքը և ո՞վ է այն կազմակերպում։
Իհարկե, լրատվամիջոցները նույնպես մեծ օգուտ են ստանում դեղագործական արդյունաբերության
ֆինանսավորումից, գովազդից և դրանում ներդրված գումարներից։
Բիլ Գեյթս, ահա կրկին Բիլ Գեյթսին ենք վերադառնում, օրինակ՝ նա «Դեր Շպիգել»-ին վճարել է մի քանի միլիոն։
Սա նշանակում է, որ Der Spiegel-ը և թերթերը, որոնք ավելի ու ավելի քիչ գումար ունեն, նույնպես մեծապես
հենվում են դեղագործական արդյունաբերության աջակցության վրա։
Այսպիսով, բնականաբար, նրանք նույնպես հաղորդում են այս պատմությունների մասին։ Եվ հենց դա է կետը։
Այսպիսով, առաջին հերթին, մեր գործող քաղաքական համակարգում պետք է ինքներս մեզ հարցնենք՝ ովքեր են այն մարդիկ, որոնք դեմ են դրան։
Եվ հիմա Ամերիկայից բավականին ուժեղ ու մեծ հակաշարժում է ծավալվում, և նրանք հիմնել են այս
MAHA-ն՝ «Ամերիկան կրկին առողջ դարձնելու» շարժումը։
Գերմանիայում նույնը չանելու համար ոչ մի պատճառ չկա։
Եվ մենք՝ ZAAVV-ում, որպես կազմակերպություն, նույնպես լիովին պատրաստ ենք աջակցելու հենց այս կետերին։
Մենք արդեն սերտորեն համագործակցում ենք MAHA շարժման հետ։
Մենք ճանաչում ենք մարդկանց, արդեն կապի մեջ ենք, արդեն հանդիպել ենք։
Նաև կարևոր է ընդգծել, որ մենք պահանջում ենք ուսումնասիրություններից հստակ ապացույցներ, և որ հատկապես
դեղորայքը պետք է նշանակվի միայն այն դեպքում, եթե ունենք առնվազն բարձր մակարդակի ապացուցողական ուսումնասիրություններ։
Միջին աստիճանը դեռ ընդունելի է, սակայն բավականին բարձր է։
Եվ հետո ինչ-որ բան կփոխվեր՝ շատ դեղեր այլևս չէին հաստատվի։
Եվ հետո, իհարկե, մարդիկ ստիպված են պաշտպանել իրենց։
Այսպիսով, առաջին կետը՝ ինչպես դու ասացիր, բոլորը, իհարկե, պետք է առաջին հերթին ուշադրություն դարձնեն իրենց սնվելու ձևին։
Դա նշանակում է, որ դուք պետք է պարզեք՝ արդյոք կարող եք ավելի շատ տարածաշրջանային սնունդ ուտել և աջակցել ձեր տեղական ֆերմերներին։
Նրանք այժմ դուրս են եկել փողոցներ՝ բողոքելով այս կենտրոնացված քաղաքականության դեմ, պնդելով, որ մարդիկ պետք է
ուտեն տարածաշրջանային սնունդ, առողջ սնունդ և ուշադրություն դարձնեն իրենց սննդային հավասարակշռությանը։
Առաջին հերթին, դա անհատական հարց է։ Իսկ հետո, երբ այս կառավարական միջոցառումները ուժի մեջ մտնեն, դուք պետք է պայքարեք։
Պետք է նորից դուրս գանք փողոցներ։ Հետո ստիպված կլինենք ասել՝ «Ոչ, ես դրա հետ չեմ համաձայնում»։
Եվ հետո համապատասխան կերպով չեզոքացրեք այն։
Հմմ։ Որպես մարդ դու նաև ասել ես՝ «Ես ունեմ իմ անհատական մարդու իրավունքները, դրանք
բանակցության ենթակա չեն, և ես պնդում եմ դրանց վրա»։
Ես չեմ ստիպված համաձայնվել այս հարկադրական դեղորայքին կամ ինչ էլ որ լինի, ինչ ձև էլ որ ընդունի։
Այո, մենք տեսնում ենք, որ հետևանքը տեղի է ունենում ավտոմատ կերպով։
Օրինակ, մենք տեսնում ենք, որ այս ենթակառուցվածքային պատվաստման պահանջը աներևակայելի խնդիրներ է առաջացնում երիտասարդ
տաղանդների, մասնավորապես երիտասարդ բժշկական տաղանդների ոլորտում։
Այո, դա, իհարկե, նույնպես դրա արձագանքն է։
Ուրեմն գուցե ոչ ոք ոչինչ չի ասի, և մարդիկ փողոցներ չեն դուրս գա։
Բայց շատ երիտասարդներ այլևս չեն ընտրում այս բժշկական մասնագիտությունը, որովհետև դրա վրա միշտ կախված է
Դամոկեսի սուրը. մարդիկ ասում են՝ ահա հաջորդ համաճարակը, հիմա պետք է պատվաստվել այս նյութով և ընդունել այս դեղերը։
Եվ, իհարկե, նրանք էլ դա չեն ուզում։ Նրանք նույնպես ուշադիր են իրենց մարմնի նկատմամբ։
Այո, իհարկե։
Եվ հետո դու պարզապես պետք է ասես «Ոչ!» և ասես. «Դադարեցրու, ես դա չեմ անում!»
Եվ եթե կասկածի մեջ եք, պետք է ասեք. «Այդ դեպքում ես կթողնեմ այս մասնագիտությունը.»
Իհարկե, սա նույնպես անհատական որոշում է։
Բայց ես գիտեմ, որ շատ մարդիկ դա արեցին անգամ կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ։
Եվ հատկապես նրանք, ովքեր գիտակցաբար լքել են մասնագիտությունը, այլևս չեն վերադառնալու։ Նրանք չեն ուզում։
Եվ դա նշանակում է, որ Գերմանիայում կա — և դա անգամ չի քննարկվում — բժշկական
մասնագիտություններում անհավանական մեծ բաց, որը չի լրացվում։
Այո, անձնակազմի ահռելի պակաս։
Հենց այդպես։
Լավ, հիմա կա նաև այս Վետոպեդիան։
Դուք տեսե՞լ եք պատվաստանյութի վնասներ։ Գրանցեք դրանք Vetopedia-ում՝ տարաձայնվող
ձայների անվճար հանրագիտարանում։ www.vetopedia.org
Այս հարթակը, այս տվյալների բազան, որտեղ կարող եք մուտքագրել, օրինակ, կորոնավիրուսային պանդեմիայի ընթացքում պատվաստանյութից
առաջացած վնասը կամ որևէ այլ պատվաստանյութից առաջացած վնասը։
Բայց հատկապես կորոնավիրուսային պանդեմիայի ընթացքում եղել են բավականին շատ պատվաստանյութի վնասների դեպքեր, այդ
թվում՝ մահվան դեպքեր, որոնցից շատերը հետո կարող էին...
Ընտանիքի անդամները նույնպես կարող են այնտեղ գրանցել այս պատվաստման վնասը։
Դա նույնպես կարևոր գործիք չէ՞, կարելի է ասել՝ իրավական տեսանկյունից, դատաբժշկական տեսանկյունից,
որպեսզի այնտեղ նույնպես գործելու միջոց ունենանք։
Այդ ժամանակ հարկադրական միջոցառումները լավ չէին, և մենք երբեք չենք ցանկանա վերադառնալ այնպիսի իրավիճակի, երբ
ապագա համաճարակների ժամանակ մեզ պարզապես ինչ-որ բան պարտադրվի՝ նման սարսափելի հետևանքներով։
Դուք չէ՞ որ կասեք, որ դա նույնպես կարևոր գործիք է փաստաբանների համար։
Այո, դա նույնպես մի բան է, որը մենք սովորել ենք այս պանդեմիայի շրջանից։
Իրականում սա համաճարակային միջոցառումների ժամանակն է։
Եվ այն, ինչ մենք այժմ նույնպես տեսնում ենք՝ հատկապես Թոմ Լաուզենի նման մարդկանց միջոցով՝ քննիչ հանձնաժողովներում։
Իրականում պատասխանատու իշխանությունները իրենց աշխատանքը չեն կատարել։
Պոլ Էրլիխի ինստիտուտը տվյալները չի գրանցել այնպես, ինչպես պետք է աներ։
Զգուշացման հաղորդագրությունները չեն ուղարկվել։
Առողջապահական ապահովագրական ընկերությունները... – իրականում բոլորը պետք է տեղյակ լինեին, որովհետև, ասենք, նախազգուշացնող
նշանները ամենուր էին, ազդանշանները պետք է ամենուր հնչեին։
Ես նկատի ունեմ, որ Պոլ Էրլիխի ինստիտուտում, Բրանդենբուրգի քննիչ հանձնաժողովում մենք պարզեցինք, որ ինստիտուտը անգամ
բավարար սերվերային հզորություն չուներ, որպեսզի գրանցեր կողմնակի ազդեցությունների վերաբերյալ ստացված բոլոր հաղորդումները։
Վաու։
Այսինքն՝ այն պնդումը, թե մենք այդքան շատ կողմնակի ազդեցություններ չունենք, հիմնված է այն փաստի վրա, որ հաղորդված
կողմնակի ազդեցությունները չեն գրանցվել կամ փաստաթղթավորվել։
Ինչը չեմ տեսնում, դա չունեմ։ Թոմ Լաուզենը դա շատ լավ է լուծել։
Եվ դա նշանակում է, որ նույնիսկ այնտեղ մենք կարող ենք միայն մոդելավորման միջոցով հասնել իրական
թվերին, որոնք ձեռք են բերվել այս պատվաստման շնորհիվ։
Եվ, իհարկե, լավ է, երբ կան մասնավոր նախաձեռնություններ, որոնք հենց այս գործերը են անում, որպեսզի
առնվազն ակնհայտ դառնա, որ կան շատ ավելի շատ դեպքեր։
Այսպիսով, եթե հանրային իշխանությունը, որը, այսպես ասած, անսահման ռեսուրսներով է ապահովված, չի կարողանում սա ըմբռնել, ապա
երբ մասնավոր նախաձեռնությունն է դա անում, հանկարծ տեսնում ես՝
Օ՛, Աստված իմ, իրականում քանի՞ զեկույց ունենք այստեղ և ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել։
Այդ դեպքում գոնե կարող ես նախապես նայել դրան։
Եվ հետո, մի պահ կգա, երբ անգամ առաջատար, հիմնական լրատվամիջոցները այլևս չեն կարողանա դրա
դեմ աշխատել կամ թաքցնել, թե ինչ է տեղի ունեցել։
Դա նույնպես շատ կարևոր փորձառություն է, որը մենք ձեռք ենք բերել այս ընթացքում։
Մենք պետք է այս բոլոր բաները դուրս բերենք խավարից և բերենք լույսի մեջ։
Այսպիսով, ձեր հարցը հետևյալն էր՝ մարդիկ ի՞նչ կարող են անել?
Օրինակ, կարող եք ստեղծել նման նախաձեռնություններ։ Կարող եք ինքներդ այնտեղ գրանցվել։
Դուք կարող եք տրամադրել ձեր տվյալները, այդ թվում՝ ZAAVV-ին (https://www.habeascorpus.ch/fallerfassung.php), որպեսզի
ցույց տաք, որ միայն այն պատճառով, որ դուք՝ որպես պատասխանատու մարմիններ, այս տվյալները չեք գրանցում, մենք դրանք գրանցում ենք։
Որ դուք նույնպես հորդորեք ձեր բժշկին ասել՝ սա պատվաստանյութի վնաս է, և ես ձեզ ասում եմ՝ հաղորդեք այն առողջապահական
ապահովագրական ընկերությանը որպես պատվաստանյութի վնաս։
Քանի որ շատ բժիշկներ դա չեն անում, հիվանդները պարզապես պետք է պնդեն դրա վրա։
Բժիշկը պարտավոր է դա անել։ Եթե դա կարող է լինել պատվաստանյութի վնաս, նա պետք է հաղորդի դրա մասին։
Այսպիսի դեպքերում, երբ դուք պնդում եք դա հաղորդել ձեր առողջապահական ապահովագրական ընկերությանը, կամ, եթե
կասկածներ ունեք, մտեք այսպիսի պորտալ և այնտեղ հաղորդեք, որպեսզի մենք տեսնենք, որ իրականում ինչ-որ բան տեղի է ունեցել։
Եվ դուք կարող եք տեսնել, որ քաղաքական քամիները փոխվում են։
Այսպիսի կուսակցությունների ուժի պատճառով, ինչպիսիք են AfD-ն կամ BSW-ն , – Արևելյան Գերմանիայում այժմ ամենուր ավելի քան 25 տոկոս
ենք ստանում, որպեսզի հետաքննական հանձնաժողովներ կամ քննիչ հանձնաժողովներ կարելի լինի ստեղծել ամենուր, որոնք առնվազն ծառայում
են այս հարցերը հանրության ուշադրության կենտրոն բերելու համար։
Եվ դու պարզապես պետք է բարձրաձայն խոսես ու շարունակես առաջ գնալ։
Այո, և ես հենց այդպես էլ զգում եմ, որ հիմա, այս կորոնավիրուսից հետո շրջանում, լավ ժամանակ է նման վերանայման կամ
գնահատման նախաձեռնելու և դրա ուղղությամբ աշխատելու համար, հենց որպեսզի կանխարգելվեն հետագա հանցագործությունները, չէ՞?
Այո, ճիշտն է։ Դա, ըստ էության, կանխարգելման մասին է։ Մենք պետք է իմանանք, թե ինչ է տեղի ունեցել։
Ես միայն կարող եմ խորհուրդ տալ նայել… – դա առցանց է՝ Բրանդենբուրգի քննիչ հանձնաժողովի տեսանյութերը։
Բրանդենբուրգում պետական պառլամենտը ստեղծել է քննիչ հանձնաժողով՝ կորոնավիրուսի շրջանը վերանայելու համար։
Հետաքննիչ հանձնաժողովից տարբերվելով՝ հետաքննիչ հանձնաժողովը միշտ նայում է միայն ապագային։
Դա նշանակում է, որ դուք պարզապես նայում եք, թե ինչ կարելի է ավելի լավ անել։
Բրանդենբուրգի քննիչ հանձնաժողովը, մասնավորապես, այնտեղի քաղաքական իրավիճակի պատճառով կազմված է այնպես, որ շատ քննադատական
փորձագետներ կան և նրանք նույնպես իրենց կարծիքն են արտահայտում։
Հետաքրքիր է։
Գերդ Անտեսը կա, օրինակ, Ստեֆան Հոմբուրգը կար, Թոմ Լաուզենը կա։ Այսպիսով, նրանց բավականին շատ են։
Օրինակ՝ AfD խորհրդարանական խմբի գիտական խորհրդականն է Ստեֆան Կոնը, ով աշխատել է այստեղ՝ Գերմանիայի Դաշնային
Ներքին Գործերի Նախարարությունում, արտահոսել է այս ցնցող փաստաթուղթը և դրա համար ազատվել է աշխատանքից։
Նա այժմ, կարելի է ասել, ներգրավված է Բրանդենբուրգում վերագնահատման գործընթացում։
Սա մեզ շատ տեղեկություններ է տալիս այն մասին, թե ինչ է տեղի ունեցել, և ապա նայում է ապագային։
Եվ հենց այստեղ է, որ մենք պետք է սկսենք՝ մարդկանց կրթելով, որպեսզի առաջին հերթին իմանանք՝ այնտեղ ինչ տեղի
ունեցավ, ինչպես դա տեղի ունեցավ և ինչ է իրականությունը։
Եվ Վոլֆգանգ Վոդարգը, դոկտոր Վոլֆգանգ Վոդարգը, այս կորոնավիրուսային շրջանի սկզբին — ինչի շնորհիվ ես հասկացա, որ
այստեղ ինչ-որ բան այն չէ — իր առաջին տեսանյութերից մեկում, գուցե անգամ առաջինում, ասաց, որ եթե իսկապես
համաճարակ լիներ, մենք փողոցներում մեռած մարդկանց կտեսնեինք։ Այդ ժամանակ բոլորը կիմանային…
…դա համաճարակ է։
Սա համաճարակ է; մարդիկ մահանում են։
Եվ ոչ թղթե համաճարակ։
Հենց այդպես։ Եվ հիմա, երբ դուրս ենք գալիս փողոց, գրեթե ոչ ոքի չենք գտնում, ով կարող է մեզ ասել՝
Օհ, ես մի ծանոթ ունեմ, որը կորոնավիրուսից մահացել է։ Դա գրեթե երբեք չի պատահում։
Ուստի ոչ ոք, քանի որ մենք տեսնում ենք, որ կորոնավիրուսից կամ կորոնավիրուսով մահացածների միջին տարիքը 84
է, ինչը գերազանցում է մեր կյանքի միջին տևողությունը։
Բայց բոլորը գիտեն մեկին, ով տուժել է պատվաստանյութից։
Բոլորը գիտեն մեկին, ով տուժել է պատվաստանյութից՝ ինսուլտներ, սրտի կաթվածներ, սրտի հիվանդություններ, միոկարդիտներ, մահեր և այլն։
Այսինքն՝ այն իսկական համաճարակը, որը մենք այժմ ապրում ենք, պատվաստանյութի կողմնակի ազդեցությունների արդյունք էր։
Ես նաև դա տեսել եմ մարդկանց մոտ, ովքեր առանձնապես ոչ ավանդական կամ քննադատական չէին։
Բայց երբ այսօր մարդկանց հետ խոսում եմ, իհարկե նրանք հազվադեպ են դա հրապարակայնորեն ընդունում,
սակայն երբ իրար մեջ են խոսում, բոլորն ասում են՝
Ես գիտեմ ինչ-որ մեկին, կամ ինքս եմ դա ապրել, ինձ վատ եմ զգում, քանի որ ստացել եմ այս պատվաստանյութը, ես անընդհատ
հիվանդ եմ, անընդհատ խնդիրներ ունեմ և այլն։ Եվ հենց դա է կետը։
Եվ հենց այստեղ են մարդիկ ստիպված… – կարծում եմ, սա այն դասն է, որը մենք սովորել ենք։
Եվ եթե նման պորտալները, որոնք ապագայում նույնպես կիրառվելու են, նրանց ավելի հստակ ցույց տան, որ կան կողմնակի
ազդեցություններ, ապա մարդիկ կդառնան ավելի քննադատական և, հավանաբար, ավելի հաճախ կասեն «ոչ» և կասեն՝
Ես այլևս դա չեմ անելու, այլևս չեմ պատրաստվում դա անել ինձ և իմ մարմնին։
Այո, հասկանում եմ։ Ամփոփելու համար՝ ընդհանուր առմամբ, սա, ըստ էության, իրազեկվածություն բարձրացնելու մասին է։
Խնդիրը մեր առողջության մեջ չէ, այլ դեղագործական արդյունաբերության բիզնես մոդելի մեջ։
Իրականում դրա ետևում կանգնած է համաճարակային ամբողջ արդյունաբերությունը։
Ընկերությունները չեն հետաքրքրվում մեր առողջ լինելու հարցով; սկզբունքորեն, եթե ես ճիշտ եմ հասկանում,
նրանք միայն հիվանդ մարդկանց հաշվին են շահույթ ստանում։
Այո, իհարկե, մենք էլ դա գիտենք։
Այսպիսով, նույնիսկ սովորական բժիշկների դեպքում բժիշկի հիվանդի հետ անցկացրած ժամանակը համեմատաբար կարճ է։
Ես կարծում եմ, որ դա իրականում մի քանի վայրկյանների միջին արժեքն է։
Այնուհետև բժիշկները հաճախ ստանում են դեղագործական արդյունաբերությունից
համակարգչային ծրագրեր, որոնք նրանք օգտագործում են։
Այնուհետև հայտնվող դեղամիջոցը միշտ այն է, որը ֆինանսավորվել կամ համաֆինանսավորվել է այս համակարգչային ծրագրի
կամ բժշկի ընդունարանի սարքավորումների արտադրողի կողմից։
Ամեն ինչ փողի մասին է, իհարկե փողի մասին է։
Մեր բժշկական ոլորտում ամեն ինչ, որ տեղի է ունենում, առաջին հերթին փողի մասին է։
Իհարկե, ես կասեի, որ առողջապահությունը կողմնակի ազդեցություն է։
Ես ոչ այն մարդն եմ, ով քննադատում է ավանդական բժշկությունը կամ դեմ է դրան։
Մեզ անհրաժեշտ է ավանդական բժշկությունը, և հատկապես վիրաբուժության ոլորտում, բնականաբար, ունենք նաև ժամանակակից, բարձրորակ
բժշկություն, որը գիտականորեն հիմնավորված է և լավ է գործում։
Բայց շատ ոլորտներում կամ շատ դեպքերում, օրինակ՝ օնկոլոգիայում, քաղցկեղի դեմ ձեռնարկվող բոլոր այս
միջոցառումները, իհարկե, հիմնականում հիվանդանոցների վրա են ընկնում, որոնք բժշկական ոլորտի մի մասն են։
Եվ այստեղ ներգրավված է ուղղակի անհավանական մեծ գումար։
Իսկ ինձ համար լիովին տրամաբանական է հարցնել՝ ինչո՞ւ ես միայն մտածում այն դեղորայքի մասին, որը
ընդունում եմ, և չեմ մտածում այն մասին, ինչ ուտում եմ։
Քանի որ սննդանյութերի բերանով ընդունումը ամենակարևոր բաներից մեկն է։
Օրինակ, միշտ էլ գոյություն ունի այս D վիտամինի շուրջ բանավեճը, որը այժմ դառնում է ավելի ու ավելի լայնորեն ընդունված։
Սա նշանակում է, որ ավելի պարզ է դառնում, որ վիտամին D-ն կամ վիտամին D-ի լրացումը
անհրաժեշտ է հիվանդությունների կանխարգելման համար։
Բայց D վիտամինը էժան է ձեռք բերել, ուստի դեղագործական արդյունաբերության համար բիզնես մոդել չէ։
Եվ հենց դրա համար շատ մտքեր, որոնք մարդը ունի, իհարկե, նույնպես պահվում են։
Իհարկե, բժշկական արդյունաբերությունը համաշխարհային տրիլիոնավոր ֆունտների արդյունաբերություն է։
Եվ, իհարկե, դիմակներ խորհուրդ են տրվում, եթե ցանկանում եք վաճառել դիմակներ։
Եվ, իհարկե, դուք ապա աջակցում եք այն ուսումնասիրություններին, որոնք պնդում են, որ FFP2 դիմակը,
որը իրականում փոշու դիմակ է, պաշտպանում է վիրուսից։
Եվ, իհարկե, երբ կարող եք ստանալ պետության կողմից ֆինանսավորվող թանկարժեք զարգացում՝ առանց որևէ
պատասխանատվության, դուք չեք ընտրում շուկայում առկա էժան դեղերը։
Վերջիվերջո, մենք պետությունն ենք; դրա համար վճարում ենք մեր հարկային գումարներով։
ճիշտն է։
Բայց ինչպես սկզբում ասացիք, յուրաքանչյուրը պատասխանատու է ինքն իր համար։
Եվ քանի որ դու ինձ փաստաբան ես անվանել, որպես փաստաբան ես իրականում շատ բան չեմ կարող անել։
Ես կարող եմ միայն ասել, որ մարդու իրավունքները իրականում արգելում են այս վերաբերմունքը՝ այս հարկադրական
դեղորայքային բուժումը, հարկադրական թերապիան և այլն։
Բայց եթե դատարանները պարզապես թույլ տան դա անցնել, ինչպես մենք այստեղ տեսել ենք, ապա, իհարկե, դժվար է։
Եվ հետո դու մենակ ես։ Եվ երբ կասկածի մեջ ես, պետք է հստակ «ոչ» ասես և ասես՝ «Ես դրան չեմ միանա»։
Ինչպես գրված է ձեր T-շերտի վրա՝ Ազատությունը սկսվում է «ոչ»-ից։ Ինձ համար դա նշանակում է՝ առաջին հերթին մարդու իրավունքներ։
Իսկ մյուսը պարզապես հանցագործությունների կանխարգելումն է՝ ես կարծում եմ, որ դա նույնպես պետք է իրականացվի կրթության միջոցով՝
ինքդ քեզ կրթելով, տեղեկացնելով և նաև մյուսներին տեղեկացնելով։
Հիանալի։ Շնորհակալություն այս հարցազրույցի համար։ Դա շատ լուսավորիչ էր։
Մյուս խոսքով, դրա համար անհրաժեշտ չէ այդքան հուզվել։
Կորոնան մեզ նախազգուշացրել է, ցնցել և արթնացրել։ Եվ մենք պարտավոր չենք ենթարկվել այս ամբողջ համաճարակային հրավառությանը։
Հենց այդպես։ Շնորհակալ եմ, որ թույլ տվեցիք ինձ այստեղ լինել։