Dina iki, aku nampani pengacara Ralf Ludwig ing studio kita.
Matur nuwun sanget wis nyisihaké wektu kanggo mangsuli pitakon-pitakon kita sing
nyenengaké lan pitakon-pitakon sing paling nggebuk!
Sampeyan minangka salah siji pangadeg saka sing diarani ZAAVV.
ZAAVV – ayo dakwaca: sing dimaksud ZAAVV iku singkatan saka Pusat Panaliten, Klarifikasi, Penuntutan
Hukum, lan Pencegahan Kejahatan Marang Kamanungsan.
ZAAVV kawangun ing jaman sing tak sebut minangka kepungkur anyar, sing tak rasakaké pribadi
banget nindhes, ngancam, mbatesi, lan pancen kejem.
Lan mangkono ZAAVV kawangun, kanthi tujuan supaya iki ora kelakon maneh lan supaya kita bisa nampa kahanan iki.
Apa sing kelakon ing kana – lan iki ora kena kelakon maneh!
Saiki, sajrone wektu iki – periode coronavirus iki, periode pandemi iki – akèh langkah paksa wis ditrapaké, sing, nalika
dipirsani manèh, kabuktèn ora perlu sacara medis, kaya sing diungkapaké déning protokol
Institut Robert Koch sing wis dideklasifikasi.
Iku mung ateges manawa langkah-langkah wis ditrapake marang kita mung amarga alasan politik, tanpa ana dhasar medis sing nyata.
Lan kuwi nggawa aku marang pokok perkara kenapa aku, kenapa kita ing Kla.TV, kepengin ngomong karo sampeyan
kanthi khusus. Lan kuwi murni saka sudut pandang praktis.
Komite Tetep Babagan Vaksinasi kanthi tegas nyaranake vaksinasi polio.
Ana uga rembugan bola-bali lan swara-swara sing kandha yèn vaksinasi polio wajib kudu diwènèhaké.
Iku wis dibubarake nalika semana, nanging saiki wayahe ngenalake maneh.
Lan minangka warga, mesthi aku duwe pitakon. Apa aku kepengin iki, apa aku kudu nindakake iki, apa
aku kudune nindakake iki? Lan aku nggoleki informasi.
Lan bubar iki aku maca laporan sing menarik saka Torsten Engelbrecht lan Hans Tolzin.
Padha banjur nulis ing laporané yèn gejala polio iki, yaiku lumpuh lan sapituruté, uga bisa disebabaké
déning racun – DDT, arsenik, timbal lan sapituruté – sing bisa ngasilaké gejala sing persis padha.
Dadi kowe uga nduwé wong sing konon kena polio.
Lan sanajan kanggo Profesor Dr. Bhakdi, iki ora rampung cetha.
Virus: Apa sing ndhukung virus? Apa maneh sing ana? Lan sakteruse.
Iki sawijining bab sing kebak pitakonan.
Mula saka iku aku takon marang sampeyan, minangka ahli hukum:
Yen aku minangka warga nampa vaksin polio, umpama, lan kahanané durung cetha, apa lumrah
ngarep-arep warga supaya ngalami prosedur kaya ngono?
Ya, jawaban hukum standar: gumantung.
Sayange, kita wis weruh sajrone pandemi coronavirus yen pengadilan ora nglindhungi wong-wong lan yen pengadilan...
Saiki aku mesthi bakal ngomong yèn iku kaputusan pribadhi lan prosedur medis ora kena ditindakake marang wong tanpa kersané.
Kuwi pancen sing kita sinau lan njupuk saka jaman Nazi.
Eksperimen manungsa wis dilakoni, wong-wong wis diobati tanpa kersané.
Lan kuwi pancen sebabe salah siji piwulang saka jaman Nazi yaiku: ora bakal maneh, iki ora kena kelakon!
Dadi protokol 40s utawa apa wae jenenge, ya?
Bener, nanging sejatine iki maneh babagan Deklarasi Universal Hak Asasi Manungsa lan protokol
utawa katalog hak-hak dhasar sing dijupuk saka kono.
Ana konvensi bioetika, sing sakjane durung diratifikasi dening Jerman.
Nanging Konvensi Bioetika kalebu iki, lan uga Piagam Hak Dasar Éropa.
Mula saka iku bola-bali diomongake: ora ana pangobatan paksa, ora ana perawatan medis sing nglawan kersané wong!
Lan kuwi saiki wis pancen diwatesi tenan kanggo pisanané sajrone pandemi coronavirus.
Lan banjur para politikus luwih kurang nyadari: kita bisa nindakake iki.
Lan peradilan, sing saktenane kuduné ana kanggo nyedhiyakake langkah-langkah korektif, durung nindakake koreksi iki.
Iku pengalaman kita nganti saiki.
Lan kuwi pancen bebaya sing, kaya sing panjenengan kandhakake, isih ana saka wektu pait kuwi, lan uga salah siji
sebab kenapa ZAAVV ana, supaya kita bisa campur tangan ing titik iki lan ngacungake driji lan kandha:
Siji menit dhisik, kita pancen duwe aturan dhasar.
Lan wiwit konvènsi bioetika iki ditetepake – sing saktenane wis dirembug wiwit taun 1990-an – trené saya ngarah marang
nemtokake lan netepake kanthi luwih cetha manawa ora ana siji waé sing kena diwènèhi perawatan terapeutik tanpa kersané.
Nanging mesthi wae pandangan babagan hak asasi manungsa iki bertentangan karo kapentingan industri farmasi
lan luwih kurang bertentangan karo industri global gedhe sing ngasilake akèh dhuwit saka iku.
Ya, kuwi carane kita ngrasakake sajrone pandemi coronavirus.
Kahanan kuwi wis ana sadurunge pandemi coronavirus.
Iki isih kedadéyan saiki, sanajan sawisé pandemi coronavirus.
Dadi iki babagan akèh dhuwit, babagan akèh kuwasa, pengaruh, lingkup kapentingan lan sapituruté.
Lan kowe mung nyebut STIKO .
STIKO mesthi uga persis minangka siji piranti kanggo ngetrapake gagasan-gagasan iki. Iku ora kena dilalekake.
Dadi, STIKO – yen sampeyan ndeleng luwih jero carane STIKO sejatine makarya...
Dadi STIKO iku sawijining komisi, aku yakin dumadi saka 18 anggota.
Lan ing STIKO iki, Komite Tetep babagan Vaksinasi, sing mbentuk sing diarani subkomite.
Dadi kuwi ateges ana komite coronavirus – utawa luwih tepaté, kelompok kerja.
Ana kelompok kerja kanggo macem-macem gambaran klinis lan kanggo ukuran-ukuran sing banjur ditinjau kanggo
nemtokake apa kita kudu menehi rekomendasi vaksinasi utawa ora.
Lan banjur ana pedoman sing cetha. Dadi, sacara prinsip, yen sampeyan ndeleng luwih
cedhak, kabeh wis diatur kanthi becik dening hukum.
Amarga STIKO kuduné menehi rekomendasi.
Padha nampa evaluasi saka studi-studi sing ana babagan gambaran klinis tartamtu iki.
Panliten-panliten iki banjur dikategorikake adhedhasar skala bukti .
Dadi, sakjane, kita ngerti yen iki sawijining panaliten sing akèh peserta melu lan sing dilakoni kanthi cara double-blind .
Dadi, bukti saka panaliten kaya ngono diklasifikasikake manut kriteria ilmiah, lan banjur anggota STIKO, utawa luwih tepaté
wong-wong saka panitia sing banjur maringi rekomendasi marang STIKO, nampa luwih kurang gambaran ilmiah
babagan gambaran klinis sing dimaksud lan kahanan saiki.
Dadi apa sing sejatine kita ngerti babagan penyakit iki, apa sing kita ngerti babagan gejalane, apa sing kita ngerti babagan
perkembangane, apa sing kita ngerti babagan keparahané, apa sing kita ngerti babagan zat medis, ing kasus iki
vaksinasi, nglawan penyakit iki, sepira efektif vaksinasi kasebut, apa waé efek sampingé, lan sapituruté.
Lan adhedhasar bukti iki, STIKO banjur kudu menehi rekomendasi utawa ora.
Ya.
Masalahe, nanging, asring ora ana panaliten sing saktenane mbela siji utawa liyane saka sudut pandang ilmiah.
Iku masalah utama. Lan saiki teka triké...
Mung pitakon cekak:
Apa kuwi ateges, ing kahanan tartamtu, aspek kaya keracunan bisa uga ora dipikirake babar pisan ing proses penimbangan iki?
Sepisan – aku bakal nerangake mengko – sepisan, pitakonané yaiku, apa persis sing diomongaké déning panaliten-panaliten iki?
Nanging sepira kuwat bukti sing diwenehake dening panaliten-panaliten iki?
Ya, mula saka kabeh, pitakonané yaiku: apa buktiné dhuwur banget, dhuwur, sedheng, asor, utawa asor banget?
Ing umume kasus, kita ora duwe panaliten sing ngluwihi bukti sedheng.
Dadi, bisa uga, umpama, panaliten kandha: gejala-gejala iki, sing kita anggep amarga
penyakit iki, uga bisa dipicu dening faktor liya.
Dadi kuwi, miturutku, sing sampeyan maksud ing makalah iki sing sampeyan sebut...
Dadi pancen bisa banget yen kita nyebut sawijining perkara polio, nanging sejatine iku dudu polio.
Utawa, bali menyang jaman coronavirus, kita nyebut sawijining perkara minangka Covid – Covid iku penyakit, yaiku penyakit
coronavirus – kita nyebut sawijining perkara minangka Covid sing saktenane dudu Covid, nanging mung nduwèni gejala, kaya nyeri
tenggorokan, batuk, sirah mumet, kesel utawa liya-liyané sing panyebabé béda banget, nanging tetep
kita sebut minangka Covid. Kita ora ngerti kuwi.
Minangka penyakit viral.
Persis, nalika lara iki, Covid.
Lan langkah-langkah medis sing disaranake dening STIKO dimaksudake kanggo nglawan penyakit iki.
Nanging kuwi bisa uga ora kaya ngono, amarga panaliten sing kita duwé, utamané babagan Covid, kita ngerti
yèn durung ana panaliten sing nyimpulké babagan Covid.
Ora babagan penyakité dhéwé, uga ora babagan bukti kanggo langkah-langkahé.
Kaya-kaya kabèh studi sing kita duwé iku cukup sithik utawa malah banget sithik.
Kita mung duwe siji studi moderat sing dadi rujukan rekomendasi STIKO babagan efikasi. Lan kuwi pancen ora cukup.
Lan biasane, STIKO kandha yen iki sing diarani prosedur operasi standar, ya.
Iku tetep, iku prosedur global utawa standar global sing ditrapake nalika nggolongake penyakit lan efektifitas obat.
Padha kudu tansah paling ora sedheng. Nanging kita ora nduwé kuwi babar pisan.
Lan kuwi bisa uga kedadeyan karo polio, aku ora ngerti kanthi pasti, nanging sampeyan
kudu ndeleng studi sing kasedhiya saka STIKO.
Lan bisa uga kita ora duwe panaliten apa-apa sing ngluwihi tingkat sedheng.
Lan banjur – lan iki triké – yèn kita ora duwé kahanan medis, STIKO ora mung nggawe keputusan adhedhasar
alesan medis lan ilmiah, nanging banjur ana sing diarani Dewan Keputusan sing melu berperan.
Lan Dewan Kaputusan iki banjur cenderung ngomong: Sepira apik kita bisa nggawa iki menyang pasar?
Pira ditrima déning wong akèh? Apa bakal ana perlawanan saka dhokter?
Apa bakal ana perlawanan saka apotek? Lan sapiturute.
Pira murahé obat-obatan iki lan sapituruté.
Lan banjur dumadakan keputusan ilmiah dadi keputusan politik. Dadi. Lan ing kono...
Lan keputusan komersial.
Ya, keputusan komersial wis ana saka wiwitan.
Mula iku mung keputusan politik, sing mesthi asring digawe amarga alasan komersial.
Banjur, mesthi wae, ana para pelobi sing menehi saran marang para politikus miturut kahanan.
Banjur ana para pelobi sing maringi saran marang RKI lan sapiturute.
Lan dumadakan ana sawijining perkara sing dadi rekomendasi STIKO, tanpa kita dikandhani yèn bukti medis sing saktenané
dibutuhaké ora ana babar pisan, nanging kurangé bukti medis kuwi mung diabaikan demi kaputusan politik.
Kuwi kahanan sing saktenane kita duwé, lan saben wong sing nduwé rekomendasi STIKO perlu ngerti yèn rekomendasi STIKO ora kandha:
Kita duwe bukti ilmiah ing kene sing nyatakake yèn penyakit iki wis ditliti kanthi apik, efektifitas obat-obatané wis ditliti
kanthi apik, lan bebaya obat-obatané lan efek sampingé wis ditliti kanthi apik, nanging kita bisa uga ora nduwèni kuwi kabèh.
Iki mung keputusan politik sing kandha yèn kita bakal ngetokake menyang pasar apa waé.
Lan kanthi rekomendasi lan rekomendasi STIKO, mesthi wae ana kahanan ing ngendi obat kasebut laris luwih apik tinimbang tanpa.
Kuwi pancen kasar tenan. Iki ora babagan kesejahteraan wong maneh, ora dadi fokus, nanging
kapentingan sing beda banget cepet dadi fokus.
Pak Ludwig, aku ora pengin tetep ing topik polio, nanging luwih pengin nginceng luwih jero.
Contone, dhokter Dr. Stefan Lanker uga fokus marang jiwa.
Yèn jiwa manungsa iku penting ora mung kanggo persepsi subyektif, nanging uga kanggo gejala sing muncul ing awak.
Studi liyane saka taun 1984, sing nekanake jiwa lan nutrisi, nuduhake yen nutrisi pancen duwe
pengaruh – kalebu marang gejala sing bisa muncul ing awak.
Lan ing kana, umpama, uga diterangake yen racun, racun lingkungan, bisa mengaruhi jiwa.
Dadak aku dadi sedhih utawa gugup utawa apa wae, sing asring uga mengaruhi awak.
Dadi ana akèh faktor sing pungkasane mengaruhi utawa nemtokake gejala sing muncul ing awak, ayo tak sebut kaya ngono.
Dadi ora mesthi cetha kaya sing diomongake wong, contone karo Covid-19, yen virus iku sing
nyebabake lara, nanging bisa uga amarga akèh bab liya.
Profesor Bhakdi uga kandha, umpama, yen ing kasus penyakit ati kaya hepatitis, asring amarga obat-obatan, bisa uga
penyalahgunaan obat, ngombe alkohol, kabeh kuwi nduweni peran, lan ora mung virus ati sing saiki
ndadekake ati lara. Lan mulane aku nyathet kuwi.
Kasunyatane, saiki kita wis duwe perjanjian pandemi anyar saka WHO.
Banjur ana Peraturan Kesehatan Internasional – uga diinisiasi déning WHO.
Sacara prinsip, iki wis meh diusulake marang kita: Kanca-kanca, kita mlebu jaman pandemi sing terus-terusan,
ora ana dalan liya. Kabeh wis nyambung sacara global.
Lan yen ana kasus sing kedadeyan ing Afrika – apa wae iku – mula kita kudu miwiti vaksinasi ing
kene, minangka langkah pencegahan lan sapiturute.
Nanging yen kabeh sambungan iki, sing mung dadi gejala fisik, isih maneka warna lan durung bisa dijelasake, mula minangka
warga, ing sangisore apa sing bakal tak sebut ZAAVV, sing muncul nalika periode nyebarake kabar angin panik pandemi
coronavirus, kita pancen kudu takon marang awake dhewe: kepiye carane kita bisa nyegah kejahatan kaya ngono?
Iki minangka kejahatan marang kemanusiaan amarga kita maneh ngadhepi watesan, dipaksa ngombe obat, lan bisa
dipaksa mlebu rumah sakit, kaya sing wis kelakon kanthi skala gedhe ing Italia lan negara-negara liyane.
Kowe wis dites kanthi cara tartamtu – kowe kena Covid-19, lan saiki kowe kudu menyang rumah sakit.
Kowe kudu dipisah lan sapiturute. Banjur kowe dipaksa diwenehi obat, dipaksa diparingi ventilasi, wong-wong mati kaya lalat.
Iki kabeh iku mung kejahatan sing pancen serius.
Lan nalika prekara kaya iki meh teka, karo WHO meh ngumumake:
Saiki kita mlebu jaman pandemi. Kita kudu nyiapake awake dhewe kanggo iki.
Kepiye carane warga bisa mbela awake dhewe saka iki? Apa sing bisa ditindakake?
Kaping pisan, minangka warga, kita iku wong sing merdéka.
Kita wong merdéka, kita bisa ngopeni awak dhéwé dhisik.
Lan aku yakin manawa WHO lan narasi pandemi iki sing saiki kita duwé iku mesthi piranti pemasaran kanggo industri farmasi.
Lan kowe mung kudu ndeleng sapa sing saktenane nyedhiyakake dana kanggo WHO lan sapa sing nandur modal ing WHO...
Sapa kuwi?
Ya, saliyané saka liyané, Bill & Melinda Gates Foundation mbayar jumlah dhuwit sing relatif gedhé.
Dadi, luwih akèh negara sing mundur saka pendanaan WHO, luwih akèh uga sing bakal dibiayai sacara pribadi.
Iki ateges manawa perusahaan swasta, industri farmasi, perusahaan farmasi lan organisasi depannya mesthi kepengin njamin organisasi
kaya WHO, STIKO, European Medicines Agency, American Medicines Agency lan sapiturute tansah fokus marang rekomendasi lan
pandangane ing solusi farmakologis – lan luwih sithik marang apa sing sampeyan sebutake, yaiku
solusi nutrisi lan bisa uga solusi psikologis.
Iku pancen perang budaya sing lagi kedadeyan ing Amerika.
Kebetulan, kita uga duwe pengacara ing kana, Robert Kennedy Junior, sing dadi Menteri Kesehatan ing Amerika Serikat lan sing
ngedegake gerakan MAHA, gerakan Make America Healthy Again, sing nduweni peran gedhe supaya
Donald Trump kapilih dadi presiden ing wiwitan.
Amarga gerakan MAHA iki babagan Robert Kennedy sejatine asalé saka spektrum Demokrat, yaiku Partai Demokrat, lan persis ing
negara bagian swing gerakan iki njamin yèn swara sing cocog mlebu marang Trump, saéngga Trump menang ing negara bagian swing mau.
Menang minangka Republikan.
Nalika Partai Republik menang, persis.
Lan aku ngerti akèh wong saka gerakan MAHA iki, gerakan Make America Healthy Again iki. Kuwi pancèn intiné.
Wong padha kandha yèn kita mung ndelok nalika gejala wis ana, nalika penyakit wis meletus,
dadi kepiye carane kita bisa ngobati nganggo obat?
Iku wis cetha. Yen aku dadi wakil perusahaan farmasi, kuwi uga bakal dadi sudut pandangku.
Panemuku ora bakal kaya ngene: Apa kita duwe wong sing sehat?
Nanging, sudut pandangku yaiku: Kepiye carane aku bisa njaga wong-wong tetep lara
supaya pungkasane kita entuk dhuwit saka kono?
Amarga industri farmasi ora entuk dhuwit saka wong sing waras.
Dadi iki ora babagan nduwèni layanan kesehatan sing paling apik, kaya sing diomongaké ing Piagam Sosial Internasional, nanging
babagan ngasilaké bathi sing paling gedhé saka layanan kesehatan.
Lan saiki wong-wong mesthi bakal ngomong maneh yèn Ludwig, sing ngomong iki ing wawancara, iku teoris konspirasi...
Nanging mangkono carane donya kita mlaku. Kita urip ing donya kapitalis, lan ing donya
kapitalis iki, kabeh padha ngarahake bathi.
Ya.
Iku ateges yen sampeyan kalebu industri farmasi, sampeyan bakal nimbang:
Kepiye carane kita bisa masarake produk kita marang pria lan wanita supaya kita entuk manfaat saka iku?
Nalika arep ngenalake larangan ngrokok, industri tembakau langsung ngedegake lembaga-lembaga sing tugasé
mbuktekake yèn asap tembakau saktenané ora pati mbebayani.
Lan mesthi wae, dheweke uga ngedegake lembaga-lembaga sing neliti kanker paru-paru lan sapiturute.
Iku pancen cetha. Saiki, iki minangka langkah sing lumrah lan logis sing dijupuk dening industri.
Lan kuwi ateges manawa industri farmasi duwé kapentingan kanggo ngontrol WHO, lan industri farmasi ora duwé kapentingan kanggo
nyegah pandemi, nanging malah duwé kapentingan supaya pandemi kelakon supaya bisa ngetokake obat-obatan sing cocog,
sing wis dipateni lan diprodhuksi luwih dhisik – utawa luwih tepaté, disiapake kanggo diprodhuksi – menyang pasar.
Kita wis weruh iki nalika flu babi, lan saiki kita weruh iki karo coronavirus.
Lan, kaya sing tak kandhakake, kowe bisa ndeleng gerakan tandhing iki.
Kowe kepengin ngerti apa sing bisa ditindakake babagan iki.
Dadi ing Amerika saiki ana gerakan tandhing, Make America Healthy Again. Padha nduwé persis loro titik wiwitan.
Titik kapisan yaiku Kennedy saktenane ngendika manawa sanajan kita ing Amerika iku negara industri paling sugih ing donya, kita
nduwéni harapan urip paling cendhek dibandhingaké karo liyané.
Kenapa kuwi? Kuwi ora bisa bener.
Kita iku negara makmur lan nduwéni harapan urip sing cendhek.
Lan banjur dheweke ndeleng lan kandha: Kepiye program diet ing Amerika Serikat?
Lan banjur, mesthi wae, kowe weruh akeh panganan cepet saji, akeh panganan ora sehat, akeh panganan instan, akeh
uga panganan buatan sing saiki lagi dikembangake ing kana, lan sapiturute. Lan dheweke kandha...
Racun lingkungan...
Racun lingkungan, akèh zat, akèh obat, saka kono diwiwiti. Utamané krisis opioid iki ing Amerika Serikat lan sapituruté.
Dadi ing Amerika Serikat, akèh banget obat-obatan... – banyu minumé ora resik amarga ngandhut sisa obat lan sapituruté.
Dadi kuwi ateges dhèwèké miwiti persis saka titik iki lan kandha:
Kita kudu ningkatake gizi; kita kudu njamin wong-wong mangan panganan sing luwih sehat.
Lan kita kudu njamin yèn racun lingkungan dikurangi. Kuwi pancèn pendekatané.
Lan banjur kita kudu ndeleng: Apa sing diomongake industri farmasi pancen bener? Iku langkah sabanjure...
Dheweke ngganti sakabehe komisi vaksinasi sing ana ing kono lan kandha:
Tugasmu saiki yaiku mriksa tenan apa kabèh rekomendasi sing ana pancèn perlu utawa ora.
Lan saiki delengen panaliten babagan bukti.
Ana protes gedhe ing saindenging jagad, utamane ing kene ing Jerman mesthi, amarga wis cetha...
Ya, aku bisa ngandhani kowe yen kita wis nyelidiki iki babagan coronavirus, lan durung ana
panaliten sing nyimpulake babagan coronavirus!
Nanging, kita duwe rekomendasi. Ya, kita duwe rekomendasi kanggo vaksinasi tanpa bukti sing
cetha saka panaliten. Lan kuwi mesthi bakal...
Lan kuwi karo kabeh efek samping sing serius lan akèh pati.
Tepat! Lan kuwi mesthi bakal kelakon uga karo vaksinasi liyane.
Lan saiki Robert Kennedy lagi nyelidiki iki. Lan dumadakan ana protes gedhe.
Kenapa? Sapa sing nyebabake geger iki lan sapa sing ngatur?
Mesthi wae, media uga entuk manfaat gedhe banget saka pendanaan saka industri farmasi, saka
iklan, saka dhuwit sing dilebokake ing kono.
Bill Gates, iki kita bali maneh marang Bill Gates, mbayar sawetara yuta marang Der Spiegel, umpama.
Iki ateges Der Spiegel lan koran-koran sing duwé dhuwit saya sithik uga gumantung
banget marang dhukungan saka industri farmasi.
Dadi mesthi wae, padha uga nglaporake crita-crita iki. Lan kuwi intine.
Dadi, sepisanan, ing sistem politik sing saiki ana, kita kudu takon marang awake dhewe: sapa wae wong-wong sing nentang iki?
Lan saiki ana gerakan tandhing sing relatif kuwat lan gedhé saka Amerika, lan padha wis
ngedegake MAHA iki, gerakan Make America Healthy Again.
Ora ana alesan kanggo ora nindakake sing padha ing Jerman.
Lan kita ing ZAAVV uga wis siyap tenan kanggo ndhukung persis poin-poin iki minangka sawijining organisasi.
Kita wis kerja bareng raket karo gerakan MAHA.
Kita wis kenal karo wong-wong mau, kita wis padha kontak, kita wis tau ketemu.
Uga penting negesake yen kita nuntut bukti sing cetha saka studi lan yen obat-obatan khususé mung kena diresepake yen
kita duwe studi sing paling ora dhasar bukti sing dhuwur.
Sedheng isih ditampa, nanging rada dhuwur.
Lan banjur ana sing bakal owah – akèh obat ora bakal disetujoni maneh.
Lan banjur, mesthi wae, wong kudu mbela awake dhewe.
Dadi, poin siji, kaya sing kowe kandha, saben wong mesthi kudu luwih dhisik merhatosake carane padha mangan.
Iku ateges kowe kudu ndeleng apa kowe bisa mangan luwih akeh panganan saka wilayahmu lan ndhukung para petani lokal.
Saiki padha wis metu menyang dalan kanggo protes marang kabijakan terpusat iki, kanthi alesan manawa wong kudu
mangan panganan regional, kudu mangan panganan sing sehat, lan kudu merhatiin keseimbangan gizi.
Kaping pisan, iku prakara pribadi. Lan banjur, nalika langkah-langkah pamaréntah iki ditrapaké, kowé kudu mbela diri.
Kita kudu metu menyang dalan maneh. Banjur kita kudu ngomong: Ora, aku ora gelem melu kuwi.
Lan banjur nglawan miturut kahanan.
Hmm. Minangka manungsa, kowe uga ngomong: Aku duwe hak asasi manungsa pribadiku, ora bisa ditawarake lan aku negesake kuwi!
Lan aku ora kudu manut karo pangobatan paksa iki utawa apa wae, ing wangun apa wae.
Ya, kita bisa weruh yen akibaté kelakon kanthi otomatis.
Contone, kita weruh yèn syarat vaksinasi sing ana gandhèngané karo fasilitas iki nyebabaké masalah sing banget
serius ing babagan bakat enom, utamané bakat medis enom.
Ya, mesthi wae kuwi uga minangka reaksi marang iku.
Dadi mbok menawa ora ana sing bakal ngomong apa-apa lan wong-wong ora bakal metu menyang dalan.
Nanging akèh wong enom saiki ora milih profesi medis iki amarga mesthi ana pedhang Damocles sing ngancem, ing ngendi
wong padha kandha, saiki ana pandemi sabanjuré, saiki kowe kudu divaksin nganggo zat iki lan ngombe obat-obatan iki.
Lan mesthi wae padha ora kepengin kuwi uga. Padha uga peduli karo awaké dhéwé.
Ya, mesthi.
Lan banjur kowe mung kudu ngomong "Ora!" lan ngomong: "Mandheg, aku ora bakal nindakake kuwi!"
Lan yen ragu-ragu, kowe kudu ngomong, "Mula aku bakal ninggalake profesi iki."
Mesthi wae, iki uga keputusan individu.
Nanging aku ngerti manawa akèh wong nindakake iki sanajan nalika pandemi coronavirus.
Lan utamane wong-wong sing kanthi sadar ninggalake profesi kuwi ora bakal bali. Dheweke ora kepengin.
Lan kuwi ateges kita nduwé – iki masalah gedhé ing Jerman, lan malah durung dibahas – jurang
sing nggumunaké ing profesi medis sing ora diisi.
Ya, kekurangan staf sing gedhe banget.
Persis.
Oke, saiki uga ana Vetopedia iki.
Apa sampeyan wis nyekseni karusakan vaksin? Cathet ing Vetopedia, ensiklopedia gratis
saka swara sing beda pendapat: www.vetopedia.org
Platform iki, basis data iki, ing ngendi sampeyan bisa mlebu, umpama, karusakan vaksin sajrone
pandemi coronavirus – utawa karusakan vaksin liyane.
Nanging utamane sajrone pandemi coronavirus, wis ana cukup akèh kasus karusakan vaksin, kalebu pati – akèh sing banjur bisa...
Warga uga bisa ndhaptar karusakan vaksinasi ing kono.
Apa kuwi uga ora piranti penting, miturutku, saka sudut pandang hukum lan sudut pandang
forensik, supaya uga ana cara tumindak ing kana?
Langkah paksa ora apik nalika semana, lan kita ora pengin bali menyang kahanan ing ngendi ana sing mung dipaksakake marang kita
ing pandemi mbesuk – kanthi akibat sing nggegirisi kaya ngono.
Apa sampeyan ora sarujuk yèn iki uga piranti sing penting kanggo para pengacara?
Ya, kuwi uga sawijining bab sing wis kita sinau saka periode pandemi iki.
Iki pancen wektu langkah-langkah pandhèmi.
Lan apa sing saiki uga kita deleng – utamane liwat wong-wong kaya Tom Lausen – ing panitia penyelidikan:
Panguwasa sing saktenane tanggung jawab ora nindakake tugase.
Institut Paul Ehrlich ora nglumpukaké data kaya sing kuduné ditindakake.
Pesen peringatan ora dikirim.
Perusahaan asuransi kesehatan... – saktenane, saben uwong kuduné wis ngerti, merga, umpama, pratandha peringatan ana ing
endi-endi, lan lonceng bahaya kuduné wis muni ing endi-endi.
Maksudku, ing Institut Paul Ehrlich, kita sinau saka panitia investigasi ing Brandenburg manawa Institut Paul
Ehrlich malah ora duwe kapasitas server sing cukup kanggo nyathet kabeh laporan babagan efek samping sing mlebu.
Wow.
Dadi kuwi ateges klaim manawa kita ora nduwé akèh efek samping kuwi adhedhasar kasunyatan yèn efek samping sing
wis dilaporaké durung kacathet utawa didokumentasikaké.
Apa sing ora tak deleng, aku ora duwe. Lan Tom Lausen wis ngatasi kuwi kanthi apik banget.
Lan kuwi ateges sanajan ing kono, kita mung bisa nggunakake pemodelan kanggo nggayuh
angka nyata sing wis digayuh liwat vaksinasi iki.
Mula, mesthi wae apik yen ana inisiatif swasta sing pancen nindakake kabeh iki, supaya paling ora
dadi cetha yen isih ana akèh banget kasus liyane.
Dadi yen sawijining panguwasa umum, sing luwih utawa kurang dilengkapi sumber daya tanpa wates, ora bisa mangerteni iki,
banjur inisiatif swasta sing nindakake, lan dumadakan kowe weruh:
Ya Allah, pinten laporan sing saktenane kita duwé ing kéné lan apa sing saktenane kelakon?
Dadi paling ora kowe bisa ndelok dhisik.
Lan banjur, ing sawijining wektu, malah media utama ora bakal bisa maneh nglawan utawa ndhelikake apa sing wis kelakon.
Iku uga pengalaman sing banget penting sing wis kita entuk sajrone wektu iki.
Kita kudu nggawa kabèh iki metu saka pepeteng lan mlebu ing pepadhang.
Dadi pitakonmu yaiku, apa sing bisa ditindakake wong?
Kowe bisa, umpama, ngadegake inisiatif kaya ngono. Kowe bisa ndhaptar ing kana dhéwé.
Sampeyan bisa nyedhiyakake informasi sampeyan, kalebu marang ZAAVV , kanggo nuduhake manawa mung amarga
sampeyan, minangka panguwasa sing tanggung jawab, ora nyathet informasi iki, kita sing nyathet.
Sampeyan uga ngajak dhoktermu supaya kandha: Iki karusakan vaksin lan aku ngandhani kowe supaya nglaporake iki
marang perusahaan asuransi kesehatan minangka karusakan vaksin!
Amarga akèh dhokter ora nindakake kuwi. Pasien mung kudu meksa.
Dokter wajib nindakake kuwi. Yen kuwi bisa dadi karusakan vaksin, dhèwèké kudu nglaporake.
Bab kaya ngono, kowe kudu nglaporake marang perusahaan asuransi kesehatanmu utawa, yen ragu, bukak portal kaya iki lan laporake
ing kana supaya kita bisa weruh yen pancen ana kedadeyan.
Lan kowe bisa weruh yen angin politik lagi owah.
Amarga kekuwatan partai kaya AfD utawa BSW , – ing Jerman wétan, saiki kita nduwé luwih saka 25 persen ing kabèh panggonan,
saéngga panitia penyidik utawa komisi panyelidikan bisa dibentuk ing kabèh panggonan, sing paling ora migunani
kanggo nggawa prakara-prakara iki marang perhatian umum.
Lan kowe mung kudu ngomong lan terus maju.
Ya, lan kuwi pancen krasa aku, yèn saiki wektu sing pas, ing periode sawisé koronavirus iki, kanggo ngupayakake
tinjauan utawa penilaian kaya ngono, kanggo ngupaya nggayuh kuwi, persis supaya bisa nyegah tindak pidana liyane, ta?
Ya, persis. Iki sejatine babagan pencegahan. Kita kudu sinau apa sing wis kelakon.
Aku mung bisa nyaranake supaya ndeleng... – iku online, video-video saka Komisi Enquete ing Brandenburg.
Ing Brandenburg, parlemen negara wis mbentuk komisi penyelidikan kanggo mriksa periode coronavirus.
Ora kaya panitia panyelidikan, komisi panyelidikan mesthi mung ndeleng mangsa ngarep.
Iku ateges kowe mung ndeleng apa sing bisa ditindakake luwih apik.
Nanging Komisi Enquete ing Brandenburg sacara khusus dirancang kaya ngono, amarga kahanan politik ing kana,
supaya ana akèh ahli kritis, lan akèh ahli kritis mau uga nduwé kesempatan kanggo nyuarakaké panemuné.
Menarik.
Ana Gerd Antes, umpama, ana Stefan Homburg, ana Tom Lausen. Dadi ana cukup akèh.
Contone, penasihat ilmiah saka kelompok parlemen AfD yaiku Stephan Kohn, sing biyen kerja ing Kementerian Dalam Negeri Federal,
mbocorake dokumen nggegirisi iki lan dipecat amarga kuwi.
Dheweke saiki melu ing proses penilaian maneh ing Brandenburg, bisa diomongake.
Iki maringi kita akèh informasi babagan apa sing wis kelakon, lan banjur ndeleng menyang mangsa ngarep.
Lan kuwi pancen panggonané titik wiwitan, yaiku maringi pangerten marang wong, sepisanan ngerti: apa sing
kelakon ing kana, kepiye carané kelakon, lan apa sejatine?
Lan Wolfgang Wodarg, Dr. Wolfgang Wodarg, ing wiwitan periode coronavirus iki – sing ndadekake aku weruh yen ana sing ora bener
ing kene – ngendika ing salah siji video pisanané, mbok menawa malah video kapisané, yen pancen kita ngalami pandemi, kita
bakal weruh wong mati ing dalan. Banjur kabèh bakal ngerti...
…iki pandemi.
Iki pandemi, wong-wong padha mati.
Lan ora pandemi kertas.
Bener. Lan saiki, nalika kita metu menyang dalan, meh ora ana sing bisa ngandhani kita:
Oh, aku duwe kenalan sing mati amarga coronavirus. Kuwi meh ora tau kelakon.
Dadi ora ana, amarga kita bisa weruh yèn umur median saka wong-wong sing seda amarga utawa karo coronavirus
iku 84 – sing luwih dhuwur tinimbang harapan urip kita.
Nanging saben wong ngerti wong sing wis nandhang cilaka amarga vaksin.
Saben uwong ngerti wong sing wis nandhang sangsara amarga vaksinasi, sing wis cilaka amarga vaksinasi – stroke, serangan
jantung, penyakit jantung, miokarditis, pati lan sapiturute.
Maksudé, pandemi nyata sing saiki kita alami iku efek samping saka vaksinasi.
Aku uga wis weruh iki ing wong-wong sing ora pati ora konvensional utawa kritis.
Nanging nalika aku ngomong karo wong-wong saiki – mesthi wae padha ora kerep ngakoni ing ngarepe umum, nanging
nalika padha ngomong antarané dhewe, kabèh padha kandha:
Aku ngerti wong, utawa aku wis ngalami dhewe, aku krasa ora waras wiwit aku divaksinasi iki, aku
terus-terusan lara, aku terus-terusan duwe masalah lan sapiturute. Lan kuwi persis intine.
Lan ing kono wong kudu... – Aku mikir kuwi piwulang sing wis kita sinau.
Lan yen portal kaya ngono, sing bakal digunakake uga ing mangsa ngarep, bisa nggawe luwih cetha marang wong-wong yen
ana efek samping, mula wong-wong bakal dadi luwih kritis lan bisa uga luwih cenderung ngomong ora lan ngomong:
Aku ora bakal manut karo iki maneh. Aku ora bakal nindakake iki marang awakku maneh!
Ya, aku ngerti. Kanggo nyimpulake: sakabehe, iki sejatine babagan nggedhekake kesadaran.
Iki ora babagan kesehatan kita, nanging babagan model bisnis kanggo industri farmasi.
Sakjane ana industri pandemi ing mburine.
Perusahaan ora kasengsem supaya kita waras; miturut prinsip, yen aku paham kanthi bener,
dheweke mung entuk dhuwit saka wong sing lara.
Ya, mesthi, kita uga ngerti kuwi.
Dadi sanajan karo dhokter umum, wektu sing dienggo dhokter kanggo pasien iku relatif cekak.
Aku yakin yen kuwi sejatine rata-rata sajrone sawetara detik.
Banjur para dhokter asring nampa program komputer saka industri farmasi, sing banjur digunakake.
Banjur obat sing muncul mesthi iku sing dibiayai utawa dibiayai bebarengan dening pabrikan
program komputer iki utawa piranti ing praktik dokter.
Kabeh iki bab dhuwit, mesthi bab dhuwit.
Kabeh sing kelakon ing sektor medis kita utamane babagan dhuwit.
Mesthi wae, aku bakal ngomong yèn layanan kesehatan iku efek samping.
Lan aku dudu wong sing ngritik utawa nentang pengobatan konvensional.
Kita butuh obat konvensional, lan utamane ing babagan bedah, mesthi wae kita uga duwe obat
modhèren lan bermutu dhuwur sing ilmiah lan mujarab.
Nanging akèh bab utawa akèh perkara, contone ing onkologi, kabèh langkah-langkah sing dijupuk kanggo nglawan kanker
mesthi waé dadi beban rumah sakit, sing nanggung biaya medis.
Lan ana dhuwit sing jumlahé edan banget sing melu.
Lan kanggo aku, pancen masuk akal takon: Napa aku mung mikirake obat apa sing tak lebokake
ing awakku lan ora mikirake apa sing tak pangan?
Amarga nyerna gizi liwat tutuk iku salah siji saka bab sing paling penting.
Contone, mesthi ana diskusi babagan vitamin D, sing saiki saya umum.
Iki ateges saya cetha manawa vitamin D utawa suplemen vitamin D iku penting kanggo nyegah penyakit.
Nanging vitamin D gampang dipikolehi kanthi rega murah, mesthi wae, mula ora dadi model bisnis kanggo industri farmasi.
Lan mulane akèh wawasan sing diduwèni wong uga ditahan, mesthi waé.
Mesthi wae, industri medis iku industri global sing nilaine triliunan paun.
Lan mesthi wae, masker dianjurake yen sampeyan pengin adol masker.
Lan mesthi wae kowe banjur ndhukung panaliten sing kandha yèn masker FFP2, sing saktenané
masker bledug, bisa nglindhungi saka virus.
Lan mesthi wae kowe ora bakal njupuk obat murah sing ana ing pasar nalika kowe bisa entuk pangembangan sing larang
sing dibiayai negara – lan tanpa tanggung jawab apa wae.
Pungkasané, kita iku negara; kita mbayar kuwi nganggo dhuwit pajak kita.
Persis.
Nanging kaya sing panjenengan kandha ing wiwitan, saben wong tanggung jawab kanggo awake dhewe.
Lan amarga kowe nyebut aku minangka pengacara, aku ora bisa nindakake akèh minangka pengacara.
Sing bisa tak kandhakake mung manawa hak asasi manungsa sejatine nglarang perlakuan kaya ngene iki,
kayata pangobatan paksa, terapi paksa, lan sapiturute.
Nanging yen pengadilan mung nglilakake wae, kaya sing wis kita deleng ing kene, mesthi wae angel.
Lan banjur kowe kudu mandiri. Lan yen ana keraguan, kowe kudu ngomong ora kanthi cetha lan kandha, aku ora gelem melu kuwi.
Kaya sing kowe tulis ing kaosmu: Kabebasan diwiwiti karo ora. Kanggo aku, kuwi ateges hak asasi manungsa luwih dhisik.
Lan bab liyane ya mung pencegahan kejahatan – aku mikir uga liwat pendidikan, kanthi sinau dhewe, ngerti
informasi lan uga maringi informasi marang wong liya.
Apik tenan. Matur nuwun kanggo wawancara iki. Iki wis maringi pencerahan banget.
Kanthi tembung liya, ora perlu kakehan kuwatir bab iki.
Corona wis ngelingake kita, nggoyang kita supaya tangi. Lan kita ora perlu nyerah marang kabèh kembang api pandemi iki.
Pas tenan. Matur nuwun wis maringi aku kesempatan kanggo ana ing kene!