Ngayon, tinatanggap ko si solicitor Ralf Ludwig sa aming studio.
Maraming salamat sa paglaan ng oras upang sagutin ang aming mga kapanapanabik at pinakainit na tanong!
Ikaw ay isa sa mga nagtatag ng tinatawag na ZAAVV.
Ang ZAAVV – hayaan ninyo akong basahin: ang abbreviation na ZAAVV ay nangangahulugang Sentro para sa Imbestigasyon,
Paglilinaw, Legal na Pagsasampa ng Kasong Kriminal, at Pag-iwas sa mga Krimen Laban sa Katauhan.
Ang ZAAVV ay nabuo sa panahon na maaari kong ilarawan bilang kamakailang nakaraan, na personal kong
naranasan bilang lubhang mapang-api, nakakatakot, nakahahadlang; sa madaling salita, tunay na malupit.
At ganoon nabuo ang ZAAVV, na may layuning tiyakin na hindi na ito mauulit at upang matanggap natin ito.
Ano ang nangyari doon – at hindi na ito dapat mangyari muli!
Ngayon, sa panahong ito – ang panahon ng coronavirus, ang panahon ng pandemya – maraming mapilit na hakbang ang ipinataw, na sa
pagbabalik-tanaw ay napatunayang hindi kinakailangan sa medikal na aspeto, ayon sa mga
inilabas na protokol ng Robert Koch Institute.
Ibig sabihin lang noon ay ipinataw sa amin ang mga hakbang dahil lamang sa mga dahilan
pampulitika, nang walang tunay na medikal na batayan.
At dito ko na ipinapaliwanag kung bakit ako, bakit kami sa Kla.TV, ay nais makipag-usap sa iyo nang
partikular. At ito ay mula lamang sa isang praktikal na pananaw.
Ang Standing Committee on Vaccination ay mariing nagrerekomenda ng pagbabakuna laban sa polio.
Mayroon ding paulit-ulit na talakayan at mga tinig na nagsasabing dapat ipatupad ang sapilitang pagbabakuna laban sa polio.
Ipinagbawal ito noon, ngunit panahon na para muling ipakilala ito.
At bilang isang mamamayan, likas na may mga tanong ako. Gusto ko ba ito, kailangan ko ba itong gawin, dapat
ko ba itong gawin? At naghahanap ako ng impormasyon.
At kamakailan lang ay nabasa ko ang isang kawili-wiling ulat nina Torsten Engelbrecht at Hans Tolzin.
Sila naman ay nagsusulat sa kanilang ulat na ang mga sintomas ng polio, gaya ng paralisis at iba pa, ay maaari ring
sanhiin ng pagkalason – DDT, arseniko, tingga at iba pa – na nagdudulot ng eksaktong parehong mga sintomas.
Kaya mayroon ka ring isang taong sinasabing may polio.
At kahit para kay Propesor Dr. Bhakdi, hindi ito ganap na malinaw.
Virus: Ano ang sumusuporta sa virus? Ano pa ang iba? At iba pa.
Ito ay isang bagay na puno ng maraming tandang-patanong.
Kaya tinatanong kita, bilang isang eksperto sa batas:
Kung, bilang isang mamamayan, ako ay mabakunahan laban sa polio, halimbawa, at hindi malinaw ang usapin, katanggap-tanggap bang
asahan na sumailalim ang isang mamamayan sa ganitong pamamaraan?
Aba, ang karaniwang legal na sagot: nakadepende.
Sa kasamaang palad, nakita natin sa panahon ng pandemya ng coronavirus na hindi pinrotektahan ng
mga hukuman ang mga tao at na ang mga hukuman...
Sa ngayon, palagi kong sasabihin na ito ay isang indibidwal na desisyon at hindi dapat isagawa ang mga
medikal na pamamaraan sa mga tao laban sa kanilang kalooban.
Iyon nga talaga ang natutunan at napulot namin mula sa panahon ng Nazi.
Isinagawa na ang mga eksperimento sa tao, at ginamot ang mga tao laban sa kanilang kalooban.
At iyan nga ang dahilan kung bakit isa sa mga aral na natutunan mula sa panahon ng Nazi ay: Hindi na muling dapat itong mangyari!
Kaya ang mga protocol ng 40s o kung ano man ang tawag nila rito, tama?
Tama, ngunit sa esensya ay tungkol muli ito sa Pangkalahatang Deklarasyon ng mga Karapatang Pantao at sa mga protokol
o katalogo ng mga pangunahing karapatan na nagmumula rito.
Mayroong isang konbensiyon sa bioetika na, sa totoo lang, ay hindi pa niraratifika ng Alemanya.
Ngunit kasama ito sa Bioethics Convention, at gayundin sa European Charter of Fundamental Rights.
Kaya't paulit-ulit na sinasabi: walang sapilitang gamot, walang medikal na paggamot laban sa kalooban ng isang tao!
At iyon ay talagang naging limitado ngayon sa unang pagkakataon sa panahon ng pandemya ng coronavirus.
At saka halos napagtanto ng mga politiko: kaya namin itong gawin.
At ang hudikatura, na dapat sana ay naroroon upang magbigay ng mga hakbang na pangwawasto, ay hindi nagawa ang pagwawastong ito.
Iyan ang aming karanasan hanggang ngayon.
At iyan nga ang eksaktong panganib na, gaya ng sinabi mo, ay nananatili pa rin mula sa mapait na panahong iyon, at isa rin ito
sa mga dahilan kung bakit umiiral ang ZAAVV, upang makialam tayo sa mismong puntong ito at itas ang ating mga daliri at sabihin:
Sandali, mayroon na nga kami ng pangunahing patakaran.
At mula nang maitatag ang konbensiyong ito sa bioetika – na talagang pinag-uusapan na mula pa noong dekada 1990 – ang uso ay
patungo sa mas malinaw na pagtatakda at pagtatatag na walang sinuman ang maaaring bigyan ng
teraputikong paggamot laban sa kanilang kalooban.
Ngunit malinaw na ang pananaw na ito sa karapatang pantao ay salungat sa interes ng industriya ng parmasyutiko at,
sa isang banda, salungat din sa isang malaking pandaigdigang industriya na kumikita nang malaki mula rito.
Oo, ganoon namin ito naobserbahan noong pandemya ng coronavirus.
Ganoon na ang kalagayan bago pa man ang pandemya ng coronavirus.
Ganito pa rin ang kalagayan ngayon, kahit pagkatapos ng pandemya ng coronavirus.
Kaya ito ay tungkol sa napakaraming pera, sa napakalaking kapangyarihan, impluwensya, mga saklaw ng interes, at iba pa.
At kakabanggit mo lang ng STIKO .
Ang STIKO ay, siyempre, isang tumpak na instrumento para maisakatuparan ang mga ideyang ito. Hindi iyon dapat kalimutan.
Kaya, STIKO – kung titignan mong mabuti kung paano talaga gumagana ang STIKO...
Kaya ang STIKO ay isang komisyon, naniniwala akong binubuo ito ng 18 miyembro.
At sa STIKO na ito, ang Standing Committee on Vaccination, na bumubuo ng tinatawag na mga subkomite.
Kaya nangangahulugan iyon na may komite para sa coronavirus – o mas tama, mga pangkat na nagtatrabaho.
May isang working group para sa iba't ibang larawan klinikal at para sa mga hakbang na kanilang sinusuri upang matukoy
kung dapat ba kaming magbigay ng rekomendasyon sa pagbabakuna.
At may malinaw ding mga patnubay. Kaya, sa prinsipyo, kung titingnan mong mabuti,
lahat ay maayos na pinamamahalaan ng batas.
Dahil dapat magbigay ng rekomendasyon ang STIKO noon.
Tumatanggap sila ng mga pagsusuri ng mga pag-aaral na umiiral tungkol sa mga partikular na larawang klinikal na ito.
Ang mga pag-aaral na ito ay pagkatapos ay ikinakategorya batay sa isang sukatan ng ebidensya .
Kaya, sa madaling salita, alam natin na ito ay isang pag-aaral na kinasangkutan ng maraming kalahok at naging double-blind .
Kaya, ang ebidensya mula sa ganitong pag-aaral ay inuuri ayon sa mga pamantayang siyentipiko, at pagkatapos ay ang mga miyembro ng
STIKO, o mas tiyak, yaong mga mula sa komite na siyang gumagawa ng rekomendasyon para sa STIKO, ay nakakatanggap ng higit o
kumulang na siyentipikong pangkalahatang-ideya ng klinikal na larawan na pinag-uusapan at ng kasalukuyang sitwasyon.
Ano nga ba talaga ang alam natin tungkol sa sakit na ito, ano ang alam natin tungkol sa mga sintomas nito, ano ang alam natin
tungkol sa pag-usad nito, ano ang alam natin tungkol sa tindi nito, ano ang alam natin tungkol sa mga medikal na substansiya,
sa kasong ito mga bakuna, laban sa sakit na ito, gaano kaepektibo ang mga bakunang ito, ano ang mga side effect nito, at iba pa.
At batay sa ebidensiyang ito, dapat magbigay ng rekomendasyon ang STIKO o hindi.
Oo.
Ang problema, gayunpaman, ay madalas walang mga pag-aaral na talagang nagsusulong ng
isa o ng iba mula sa siyentipikong pananaw.
Iyon ang pangunahing problema. At ngayon, narito na ang patibong...
Isang mabilis na tanong:
Ibig bang sabihin niyan na, sa ilalim ng ilang mga kalagayan, ang mga aspeto gaya ng pagkalason ay maaaring hindi
talaga isinasaalang-alang sa prosesong ito ng pagtatimbang?
Una sa lahat – babalikan ko iyon sandali – una sa lahat, ang tanong ay, ano nga ba
talaga ang sinasabi ng mga pag-aaral na ito?
Ngunit gaano kalakas ang ebidensiyang ibinibigay ng mga pag-aaral na ito?
Oo, kaya una sa lahat, ang tanong ay: mataas ba ang ebidensya, napakataas, mataas, katamtaman, mababa o napakababa?
Sa karamihan ng mga kaso, wala kaming anumang pag-aaral na lumalampas sa katamtamang ebidensya.
Kaya, maaaring mangyari rin, halimbawa, na ayon sa mga pag-aaral: ang mga sintomas na ito, na iniuugnay natin sa
sakit na ito, ay maaaring na-trigger din ng iba pang mga salik.
Kaya iyon, sa palagay ko, ang tinutukoy mo sa papel na ito na tinutukoy mo...
Kaya lubos na posible na tinatawag nating polio ang isang bagay na hindi naman talaga polio.
O, pagbalik sa panahon ng coronavirus, tinutukoy natin ang isang bagay bilang Covid – ang Covid ay ang sakit, sakit na coronavirus
– tinutukoy natin ang isang bagay bilang Covid na hindi naman talaga Covid, kundi may mga sintomas lamang, tulad ng pananakit
ng lalamunan, ubo, pananakit ng ulo, pagkapagod o anumang iba pa na may ganap na ibang sanhi, ngunit
tinatawag pa rin nating Covid. Hindi natin alam iyon.
Bilang isang viral na sakit.
Eksakto, nang ang sakit na ito, Covid.
At ang mga medikal na hakbang na inirerekomenda ng STIKO ay naglalayong labanan ang sakit na ito.
Ngunit maaaring hindi ganoon ang kaso, dahil sa mga pag-aaral na mayroon tayo, lalo na tungkol sa Covid, alam
natin na walang konklusibong pag-aaral tungkol sa Covid.
Hindi tungkol sa mismong sakit, ni tungkol sa ebidensya para sa mga hakbang.
Mas parang lahat ng pag-aaral na meron tayo ay medyo mababa o kahit napakababa.
Mayroon kaming isang katamtamang pag-aaral lamang, na tinutukoy sa rekomendasyon ng STIKO,
na tumatalakay sa bisa. At hindi iyon sapat.
At karaniwan, ayon sa STIKO, tinatawag itong mga pamantayang pamamaraan sa pagpapatakbo, oo.
Ito ay mga nakapirming pandaigdigang pamamaraan o pamantayan na sinusunod sa pag-uuri ng mga sakit at ng bisa ng mga gamot.
Dapat ay palaging katamtaman man lang sila. Ngunit wala tayo niyan kahit man lang.
At maaaring ganoon din ang kaso sa polio, hindi ko alam nang tiyak, pero kailangan mong
tingnan ang mga pag-aaral na mayroon ang STIKO.
At maaaring wala tayong kahit isang pag-aaral na lumalampas sa katamtaman.
At saka – at ito ang patibong – kung wala tayong medikal na sitwasyon, hindi lang gumagawa ng desisyon ang
STIKO batay sa medikal at siyentipikong dahilan, kundi pumapasok din ang tinatawag na Decide Board.
At ang Decide Board na ito ay karaniwang nagsasabi: Gaano kahusay natin ito mailalabas sa merkado?
Gaano ito katanggap-tanggap sa mga tao? Magkakaroon ba ng pagtutol mula sa mga doktor?
Magkakaroon ba ng pagtutol mula sa mga parmasya? At iba pa.
Gaano kamura ang mga gamot na ito at iba pa.
At bigla, ang siyentipikong desisyon ay nagiging pampulitikang desisyon. Kaya. At doon...
At isang komersyal na desisyon.
Oo, nariyan na palagi ang komersyal na desisyon.
Ito ay simpleng desisyong pampulitika, na siyempre madalas gawin para sa mga dahilan pangkalakalan.
Pagkatapos, siyempre, nariyan ang mga lobbyista na nagbibigay ng payo sa mga politiko nang naaayon.
Pagkatapos, nariyan ang mga lobbyista na nagbibigay ng payo sa RKI at iba pa.
At bigla, naging rekomendasyon ng STIKO ang isang bagay, nang hindi kami naabisuhan na ang medikal na ebidensyang talagang
kinakailangan ay wala naman talaga, ngunit ang kakulangan ng medikal na ebidensya ay basta na lang
hindi pinansin pabor sa isang desisyong pampulitika.
Iyan ang sitwasyon na talagang mayroon tayo, at ang bawat may rekomendasyon ng STIKO ay kailangang
malaman na ang rekomendasyon ng STIKO ay hindi nagsasabi:
Mayroon tayong siyentipikong ebidensya dito na nagsasabing ang sakit na ito ay masusing pinag-aralan, pati na rin
ang bisa ng mga gamot at ang kanilang mga nakasasamang epekto, ngunit maaaring wala naman talaga tayo nito.
Isa lamang itong desisyong pampulitika na nagsasabing ilalabas namin ito sa merkado kahit ano pa man.
At sa pamamagitan ng isang rekomendasyon at isang rekomendasyon ng STIKO, likas na mayroon tayong sitwasyon
kung saan mas mabenta ang gamot kaysa kung wala ito.
Sobrang malupit niyan. Hindi na ito tungkol sa kapakanan ng mga tao; hindi na iyon ang pokus, kundi
agad na naging pokus ang ganap na ibang mga interes.
Ginoong Ludwig, ayaw kong manatili sa paksa ng polio, kundi nais kong mag-zoom in nang kaunti pa.
Halimbawa, ang doktor na si Dr. Stefan Lanker ay nakatuon din sa isip.
Ang isip ng tao ay mahalaga hindi lamang para sa subhetibong persepsyon, kundi pati na
rin sa mga sintomas na nagpapakita sa katawan.
Isang karagdagang pag-aaral noong 1984, na binibigyang-diin ang parehong isip at nutrisyon, ay nagpapakita na
talagang may epekto ang nutrisyon – kabilang na ang mga sintomas na maaaring lumitaw sa katawan.
At doon, halimbawa, inilalarawan din na ang mga lason, lalo na ang mga lason sa kapaligiran, ay maaaring makaapekto sa isip.
Bigla akong nalulungkot o nababahala o may iba pang nararamdaman, na kadalasan ay naaapektuhan ang katawan.
Kaya maraming salik na sa huli ay nakakaapekto o nagtatakda ng mga sintomas na lumilitaw sa katawan, ganito na lang.
Kaya hindi palaging kasing-linaw ng sinasabi ng mga tao; na sa Covid-19, halimbawa, ang virus ang nagdudulot ng
sakit, ngunit maaari rin itong dahil sa maraming iba pang bagay.
Sinasabi rin ni Propesor Bhakdi, halimbawa, na sa kaso ng sakit sa atay tulad ng hepatitis, madalas na gamot, marahil pati na ang
pag-abuso sa gamot, pag-inom ng alak, at iba pang mga bagay ang may papel, at hindi lang ang virus sa atay ang nagpapasakit sa
atay. At iyon ang dahilan kung bakit iniisa-isa ko ang mga ito.
Ang katotohanan ay, ngayon ay mayroon na tayong bagong kasunduan sa pandemya ng WHO.
Pagkatapos, nariyan ang mga Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan – na inilunsad din ng WHO.
Sa prinsipyo, praktikal na iminungkahi na ito sa atin: Mga minamahal, papasok na tayo sa isang panahon ng
tuloy-tuloy na pandemya; walang ibang paraan para maiwasan ito. Magkakaugnay ang lahat sa buong mundo.
At kung magkakaroon ng kaso sa Africa – ano man ito – kailangan nating magsimulang magbakuna
dito bilang isang hakbang pang-iwas at iba pa.
Ngunit kung ang lahat ng mga koneksiyong ito, na simpleng bumubuo lamang ng mga pisikal na sintomas, ay nananatiling napakarami at
hindi maipaliwanag, bilang mga mamamayan, sa ilalim ng tatawagin kong ZAAVV, na umusbong sa panahon ng pamamahala ng takot
sa pandemya ng coronavirus, kailangan nating tanungin ang ating sarili: paano natin mapipigilan ang ganitong mga krimen?
Isang krimen laban sa sangkatauhan na muli tayong humaharap sa mga paghihigpit, na sapilitang binibigyan tayo ng gamot,
na maaari tayong sapilitang tanggapin sa mga ospital, gaya ng malawakang nangyari sa Italya at iba pang mga bansa.
Nasuri ka sa hindi mo alam na paraan – positibo ka sa Covid-19, at ngayon kailangan mo nang pumunta sa ospital.
Kailangan kang maihiwalay at iba pa. Pagkatapos, pinipilit kang bigyan ng gamot at pinipilit kang
i-ventilate; maraming tao ang namatay na parang langaw.
Ang mga ito ay mga krimeng talagang seryoso.
At kapag malapit nang mangyari ang ganitong bagay, na halos inanunsyo na ito ng WHO:
Papasok na tayo ngayon sa isang panahon ng mga pandemya. Dapat nating ihanda ang ating mga sarili para rito.
Paano mapagtatanggol ng mga mamamayan ang kanilang sarili laban dito? Ano ang maaari nilang gawin?
Una sa lahat, bilang mga mamamayan, tayo ay malayang tao.
Tayo ay malayang tao, kaya maaari muna nating alagaan ang ating sarili.
At naniniwala ako na ang WHO at ang naratibo ng pandemiyang ito na meron tayo ngayon ay, siyempre, isang
kasangkapan sa pagmemerkado para sa industriya ng parmasyutiko.
At kailangan mo lang tingnan kung sino talaga ang nagpopondo sa WHO at kung sino ang namumuhunan dito...
Sino iyon?
Oo, kabilang sa iba, ang Bill & Melinda Gates Foundation ay nagbabayad ng medyo malalaking halaga ng pera.
Kaya, habang mas maraming bansa ang humihinto sa pagpopondo sa WHO, mas lalo itong popondohan ng pribadong sektor.
Ibig sabihin nito ay ang mga pribadong kumpanya, ang industriya ng parmasyutiko, Ang mga pribadong indibidwal, ang industriya ng
parmasyutiko, ang mga kumpanyang parmasyutiko at ang kanilang mga front organization ay likas na interesado na matiyak na ang mga
organisasyong tulad ng WHO, STIKO, European Medicines Agency, American Medicines Agency at iba pa ay palaging nakatuon ang
kanilang mga rekomendasyon at pananaw sa mga solusyong farmakolohikal – at hindi gaanong sa iyong nabanggit, mga
solusyong nutrisyonal at posibleng mga solusyong sikolohikal.
Iyon mismo ang digmaang kultural na nagaganap sa Amerika.
Sa totoo lang, mayroon din kaming abogado doon, si Robert Kennedy Junior, na siyang Ministro ng Kalusugan sa Estados Unidos at
siyang nagtatag ng kilusang MAHA, ang kilusang Make America Healthy Again, na nagkaroon ng malaking papel sa
pagkahalal ni Donald Trump bilang pangulo sa simula pa lamang.
Dahil ang kilusang MAHA na ito tungkol kay Robert Kennedy ay nagmula sa hanay ng mga Demokratiko, ibig sabihin ay sa Partido
Demokratiko, at ito ay partikular na sa mga swing states kung saan tiniyak nito na napunta ang mga kaukulang boto
kay Trump, kaya nanalo si Trump sa mga swing states na ito.
Nanalo bilang isang Republikano.
Nanalo bilang isang Republikano, eksakto.
At kilala ko ang maraming tao mula sa kilusang MAHA, ang kilusang Make America Healthy Again. Iyan mismo ang pinakapuso nito.
Sinasabi nila na palagi lang tayong tumitingin kapag nariyan na ang mga sintomas, kapag sumiklab na ang
sakit, kaya paano natin ito magagamot gamit ang gamot?
Malinaw iyon. Kung ako ay isang kinatawan ng parmasyutiko, ganoon din ang aking pananaw.
Ang aking pananaw ay hindi: Mayroon ba tayong malulusog na tao?
Sa halip, ang pananaw ko ay: Paano ko mapapanatiling napakasakit ang mga tao upang sa huli ay kumita tayo rito?
Dahil hindi kumikita ang industriya ng parmasyutiko mula sa mga taong malusog.
Kaya hindi ito tungkol sa pagkakaroon ng pinakamahusay na pangangalagang pangkalusugan, gaya ng sinasabi ng Pandaigdigang
Panlipunang Tipan, kundi tungkol sa paggawa ng pinakamataas na posibleng kita mula sa pangangalagang pangkalusugan.
At ngayon malamang sasabihin muli ng mga tao na si Ludwig, na nagsabi nito sa panayam, ay isang teoryista ng konspirasyon...
Pero ganyan talaga ang takbo ng mundo natin. Nabubuhay tayo sa isang kapitalistang mundo,
at sa mundong ito, lahat ay nakatuon sa kita.
Oo.
Ibig sabihin, kung kabilang ka sa industriya ng parmasyutiko, isasaalang-alang mo:
Paano natin maipapamahagi ang ating mga produkto sa mga kalalakihan at kababaihan sa paraang makikinabang tayo rito?
Nang ipinakilala ang mga pagbabawal sa paninigarilyo, agad na nagtayo ang industriya ng tabako ng mga
institusyon na nakatuon sa pagpapatunay na hindi naman ganoon ka-delikado ang usok ng tabako.
At siyempre, nagtatag din siya ng mga institusyon na nagsaliksik tungkol sa kanser sa baga at iba pa.
Lubos na malinaw iyan. Sa ngayon, ito ay isang ganap na normal at lohikal na hakbang na isinasagawa ng industriya.
At nangangahulugan iyon na may interes ang industriya ng parmasyutiko na kontrolin ang WHO, at wala itong interes na
pigilan ang mga pandemya; sa halip, may interes itong magkaroon ng mga pandemya upang maibenta ang mga katugmang
gamot na nauna nang na-patent at ginawa nito nang maaga – o mas tama, na inihanda na lamang ang paggawa nito.
Nakita natin ito noong trangkasong baboy, at nakikita rin natin ito ngayon sa coronavirus.
At, gaya ng sinabi ko, makikita mo ang kilusang kontra na ito.
Gusto mong malaman kung ano ang maaaring gawin tungkol dito.
Kaya sa Amerika ngayon ay mayroon nang kilusang kontra, Make America Healthy Again.
Mayroon silang eksaktong dalawang panimulang punto.
Ang unang punto ay na sinasabi mismo ni Kennedy na bagaman tayo sa Amerika ang pinakamayamang
industriyalisadong bansa sa mundo, tayo rin ang may pinakamababang inaasahang haba ng buhay kumpara sa iba.
Bakit ganoon? Hindi iyon maaaring tama.
Kami ay isang maunlad na bansa at mababa ang inaasahang haba ng buhay.
At saka siya tumingin at nagsabi: Kumusta ang programa sa diyeta sa Estados Unidos?
At saka, siyempre, makikita mo ang maraming fast food, maraming hindi malusog na pagkain, maraming mabilis na
pagkain, maraming artipisyal na pagkain din na ngayon ay binubuo doon, at iba pa. At sinabi niya...
Mga lason sa kapaligiran...
Mga nakalalasong sangkap sa kapaligiran, maraming substansiya, maraming gamot, doon
nagsisimula. Lalo na ang krisis sa opioid sa USA at iba pa.
Kaya sa Estados Unidos, napakaraming gamot ang... – hindi malinis ang inuming tubig dahil
naglalaman ito ng mga natitirang gamot at iba pa.
Kaya nangangahulugan iyon na nagsisimula siya mula sa eksaktong puntong ito at sinasabi:
Kailangan nating pagbutihin ang nutrisyon; kailangan nating tiyakin na kumakain ang mga tao ng mas malusog na pagkain.
At dapat nating tiyakin na mabawasan ang mga nakalalasong sangkap sa kapaligiran. Iyan mismo ang pamamaraan.
At saka natin makikita: Totoo nga ba ang sinasabi ng industriya ng parmasyutiko – iyon ang susunod na hakbang...
Ganap niyang pinalitan ang nakatayong komisyon sa pagbabakuna doon at sinabi:
Ang iyong gawain ngayon ay talagang suriin kung kinakailangan o hindi ang lahat ng mga rekomendasyong umiiral.
At ngayon, tingnan mo ang mga pag-aaral tungkol sa ebidensya.
Nagkaroon ng malawakang pagtutol sa buong mundo, lalo na dito sa Alemanya siyempre, dahil malinaw...
Maaari kong sabihin sa iyo na sinuri na namin ito kaugnay ng coronavirus, at walang konklusibong pag-aaral tungkol dito!
Gayunpaman, mayroon kaming rekomendasyon. Oo, mayroon kaming rekomendasyon para sa pagbabakuna nang walang
malinaw na ebidensya mula sa mga pag-aaral. At tiyak na...
At iyon pa nga ay may kasamang lahat ng malulubhang epekto at maraming pagkamatay.
Eksakto! At sigurado akong ganoon din sa iba pang pagbabakuna.
At ngayon ay iniimbestigahan ito ni Robert Kennedy. At bigla ay may malaking pag-ungol.
Bakit? Sino ang nagdudulot ng pag-angal na ito at sino ang nag-oorganisa nito?
Siyempre, malaki rin ang nakukuha ng media mula sa pondong ito ng industriya ng parmasyutiko, mula
sa patalastas, at mula sa perang inilalagay dito.
Si Bill Gates, narito na naman tayo kay Bill Gates, nagbayad siya ng ilang milyong dolyar sa Der Spiegel, halimbawa.
Ibig sabihin nito, ang Der Spiegel at ang mga pahayagan, na unti-unting nauubusan ng pera, ay lubos
ding umaasa sa suporta ng industriya ng parmasyutiko.
Kaya naman, iniulat din nila ang mga kuwentong ito. At iyan ang punto.
Kaya, una sa lahat, sa ating umiiral na sistemang pampulitika, kailangan nating tanungin
ang ating sarili: sino ang mga taong tutol dito?
At ngayon ay may relatibong malakas at malawak na kilusang pagtutol na nagmumula sa Amerika, at itinatag
nila ang MAHA, ang kilusang Make America Healthy Again.
Walang dahilan para hindi gawin ang parehong bagay sa Alemanya.
At kami sa ZAAVV ay ganap ding handa bilang isang organisasyon na suportahan nang eksakto ang mga puntong ito.
Mahigpit na kaming nakikipagtulungan sa kilusang MAHA.
Kilala namin ang mga tao, nakikipag-ugnayan na kami, nagkita na kami.
Mahalaga ring bigyang-diin na hinihiling namin ang malinaw na ebidensya mula sa mga pag-aaral at na ang gamot, lalo
na, ay dapat lamang ireseta kung mayroon kaming mga pag-aaral na hindi bababa sa mataas ang batayan ng ebidensya.
Katamtaman ay katanggap-tanggap pa rin, ngunit medyo mataas.
At pagkatapos ay magbabago ang isang bagay – maraming gamot ang hindi na aprubado.
At saka, siyempre, kailangan ipagtanggol ng mga tao ang kanilang sarili.
Kaya, unang punto, ayon sa sinabi mo, dapat munang bigyang-pansin ng lahat kung paano sila kumakain.
Ibig sabihin, kailangan mong tingnan kung maaari kang kumain nang mas nakatuon sa mga pagkaing
rehiyonal at suportahan ang iyong mga lokal na magsasaka.
Ngayon ay lumabas na sila sa mga kalye upang magprotesta laban sa sentralisadong patakarang ito, na nagsasabing dapat kumain
ang mga tao ng pagkaing rehiyonal, kumain ng masustansiyang pagkain, at bigyang-pansin ang kanilang balanse sa nutrisyon.
Una sa lahat, iyon ay isang indibidwal na usapin. At pagdating ng mga hakbang ng pamahalaan, kailangan mong lumaban.
Kailangan nating muling lumabas sa mga kalye. Pagkatapos ay kailangan nating sabihin: Hindi, hindi ako sasang-ayon diyan.
At pagkatapos ay kontrahin ito nang naaayon.
Hmm. Bilang isang tao, sinabi mo rin: Mayroon akong sariling karapatang pantao, hindi
ito maaaring ipagkasundo at igigiit ko ito!
At hindi ko kailangang sumunod sa sapilitang gamot na ito o kung ano pa man ito, sa anumang anyo nito.
Oo, nakikita natin na nangyayari nang awtomatiko ang kahihinatnan.
Halimbawa, nakikita natin na ang kinakailangang pagbabakuna na ito kaugnay ng pasilidad ay nagdudulot ng
napakaseryosong problema sa larangan ng mga batang talento, lalo na sa larangan ng mga batang medikal na talento.
Oo, siyempre isa rin iyon na reaksyon dito.
Kaya marahil walang magsasalita at hindi lalabas sa mga kalye ang mga tao.
Ngunit maraming kabataan ang hindi na pumipili ng propesyong medikal na ito dahil palaging nakabitin ang tabak ni Damocles
dito, kung saan sinasabi ng mga tao, "Narito na ang susunod na pandemya; kailangan ka nang magpabakuna
ng substansiyang ito at uminom ng mga gamot na ito."
At siyempre, ayaw din nila niyan. Mabigat din sila sa katawan.
Oo, siyempre.
At pagkatapos, kailangan mo lang sabihing "Hindi!" at sabihin: "Tigil, hindi ko gagawin 'yan!"
At kung nag-aalinlangan ka, kailangan mong sabihin, "Kung ganoon, aalis na ako sa propesyong ito."
Siyempre, ito rin ay isang indibidwal na desisyon.
Ngunit alam ko na maraming tao ang gumawa nito kahit noong pandemya ng coronavirus.
At lalo na ang mga kusang-loob na umalis sa propesyon ay hindi na babalik. Ayaw nila.
At ibig sabihin nito ay mayroon tayong – isang napakalaking problema sa Alemanya, at hindi man lang ito
pinag-uusapan – isang napakalaking puwang sa mga propesyon ng medisina na hindi napupunan.
Oo, malaking kakulangan sa tauhan.
Eksakto.
Okay, ngayon mayroon ding Vetopedia.
Nasaksihan mo ba ang pinsalang dulot ng bakuna? Irehistro ito sa Vetopedia, ang libreng ensiklopedya ng
mga tinig na hindi sumasang-ayon: www.vetopedia.org
Ang platapormang ito, ang database na ito, kung saan maaari mong ilahad, halimbawa, ang pinsalang dulot ng
bakuna sa iyo sa panahon ng pandemya ng coronavirus – o iba pang pinsalang dulot ng bakuna.
Ngunit lalo na sa panahon ng pandemya ng coronavirus, nagkaroon ng ilang mga kaso ng pinsala mula sa bakuna, kabilang
ang mga pagkamatay – marami rito ay maaaring pagkatapos ay...
Maaari ring iparehistro ng mga kamag-anak ang pinsalang dulot ng bakunang ito doon.
Hindi ba isa rin iyon sa mahahalagang kasangkapan, masasabi ko, mula sa pananaw ng batas at mula sa pananaw ng
forensic, upang magkaroon din ng paraan ng pagkilos doon?
Hindi maganda ang mga mapilit na hakbang noon, at ayaw nating bumalik sa sitwasyong may ipinapataw lang sa atin sa
mga susunod na pandemya – na may napakasamang kahihinatnan.
Hindi mo ba sasabihin na mahalagang kasangkapan din iyon para sa mga abogado?
Oo, iyon din ay isang bagay na natutunan namin mula sa panahong pandemya.
Sa katunayan, ito ay panahon ng mga hakbang kontra pandemya.
At ang nakikita rin natin ngayon – lalo na sa pamamagitan ng mga taong tulad ni Tom Lausen – sa mga komiteng imbestigasyon:
Hindi ginawa ng mga awtoridad na talagang may pananagutan ang kanilang tungkulin.
Hindi naitala ng Paul Ehrlich Institute ang datos nang tulad ng nararapat.
Hindi naipadala ang mga mensahe ng babala.
Ang mga kumpanya ng seguro sa kalusugan... – sa katunayan, dapat ay napagtanto na ng lahat, dahil, sabihin nating, ang mga
palatandaan ng babala ay nasa lahat ng dako, at dapat ay tumutunog na ang mga kampana ng babala sa lahat ng lugar.
Ibig kong sabihin, sa Paul Ehrlich Institute, nalaman namin sa komiteng imbestigasyon sa Brandenburg na hindi nga sapat
ang kapasidad ng server ng Paul Ehrlich Institute para mairekord ang lahat ng ulat tungkol sa mga side effect.
Wow.
Kaya nangangahulugan iyon na ang pahayag na wala tayong ganoong karaming mga side effect ay batay sa katotohanang ang
mga naiulat na side effect ay hindi naitala o na-dokumento.
Ang hindi ko nakikita, wala ako. At mahusay na hinarap iyon ni Tom Lausen.
At nangangahulugan iyon na kahit doon, maaari lamang nating gamitin ang pagmomodelo upang makuha ang aktwal na
mga bilang na nakamit sa pamamagitan ng pagbabakunang ito.
At siyempre, mabuti kapag may mga pribadong inisyatiba na eksaktong gumagawa ng mga ganitong bagay, upang
kahit papaano ay maging halata na napakarami pang mga kaso.
Kaya kung ang isang pampublikong awtoridad, na halos may walang katapusang yaman, ay hindi makaintindi
nito, at pagkatapos ay isang pribadong inisyatiba ang gumawa nito, at bigla mong makikita:
Diyos ko, ilang ulat ba talaga ang meron tayo dito at ano nga ba talaga ang nangyari?
Kung gayon, kahit papaano ay maaari mo munang silipin ito.
At pagdating ng isang punto, kahit ang mga nangungunang pahamang media, ang pangunahing media, ay hindi
na makakapagtrabaho laban dito o makatago sa nangyari.
Iyon din ay isang napakahalagang karanasan na aming nakuha sa panahong ito.
Dapat nating ilabas ang lahat ng ito mula sa kadiliman at dalhin sa liwanag.
Kaya ang tanong mo ay, ano ang maaaring gawin ng mga tao?
Maaari mong, halimbawa, itatag ang mga ganitong inisyatiba. Maaari kang magparehistro doon nang mag-isa.
Maaari mong ibigay ang iyong impormasyon, kabilang sa ZAAVV , upang ipakita na kahit hindi ninyo, bilang
mga may pananagutang awtoridad, nire-record ang impormasyong ito, kami ay nagre-record.
Hikayatin mo rin ang iyong doktor na sabihin: Ito ay pinsala mula sa bakuna at sinasabi ko sa iyo na iulat ito sa
kumpanya ng seguro sa kalusugan bilang pinsala mula sa bakuna!
Dahil maraming doktor ang hindi ginagawa iyon. Kailangan lang igiit ng mga pasyente iyon.
Obligado ang doktor na gawin iyon. Kung maaaring pinsala mula sa bakuna ito, kailangan niyang iulat ito.
Mga ganitong bagay, kung saan ipinipilit mong iulat ito sa iyong kompanya ng health insurance nang mag-isa, o, kung
nag-aalinlangan ka, pumunta sa portal na tulad nito at iulat ito doon para makita namin na talagang may nangyari.
At makikita mo na nagbabago na ang hangin ng pulitika.
Dahil sa lakas ng mga partidong gaya ng AfD o ang BSW , – sa silangang Alemanya, mayroon na kaming mahigit 25 porsyento sa
lahat ng lugar, kaya maaaring magtatag ng mga komiteng imbestigasyon o komisyon ng pagsisiyasat sa
lahat ng dako, na kahit papaano ay nagsisilbing paraan upang mailahad ang mga usaping ito sa publiko.
At kailangan mo lang magsalita at magpatuloy sa pagsusumikap.
Oo, at iyan mismo ang nararamdaman ko, na ngayon ay magandang panahon, sa panahong post-coronavirus, para itulak
ang ganitong pagsusuri o pagtatasa, at magsikap para dito, upang maiwasan ang karagdagang krimen, hindi ba?
Oo, eksakto. Ito ay tungkol sa pag-iwas. Kailangan nating malaman kung ano ang nangyari.
Maaari ko lamang irekomenda na silipin mo ang mga video ng Enquete Commission sa Brandenburg na online.
Sa Brandenburg, nagtatag ang parlamento ng estado ng isang komisyon ng
imbestigasyon upang suriin ang panahon ng coronavirus.
Hindi tulad ng komite ng imbestigasyon, ang komisyon ng imbestigasyon ay laging tumitingin lamang sa hinaharap.
Ibig sabihin, tinitingnan mo lang kung ano ang maaaring gawing mas mahusay.
Ngunit ang Komisyon ng Enquete sa Brandenburg, lalo na, ay idinisenyo sa ganitong paraan, dahil sa sitwasyong pampulitika
doon, na napakaraming kritikal na eksperto, at napakaraming kritikal na eksperto rin ang
nabibigyan ng pagkakataong magpahayag ng kanilang opinyon.
Kawili-wili.
Nandiyan si Gerd Antes, halimbawa, nandiyan noon si Stefan Homburg, nandiyan si Tom Lausen. Kaya marami sila.
Halimbawa, ang siyentipikong tagapayo ng grupong parlamentaryo ng AfD ay si Stephan Kohn, na nagtrabaho rito sa
Pederal na Kagawaran ng Interyor, naglabas ng nakakagulat na papel na ito at tinanggal sa trabaho dahil dito.
Kasalukuyan siyang kasali sa proseso ng muling pagtatasa sa Brandenburg, gaya ng sinasabi.
Ito ay nagbibigay sa atin ng maraming impormasyon tungkol sa mga nangyari, at pagkatapos ay tumitingin sa hinaharap.
At doon nga nakatago ang mga panimulang punto: sa pagbibigay ng edukasyon sa mga tao, at sa una'y pag-alam kung ano ang
nangyari doon, paano ito nangyari, at ano ang katotohanan?
At si Wolfgang Wodarg, Dr. Wolfgang Wodarg, sa simula ng panahong coronavirus na ito – na dito ko unang napansin na may hindi tama
rito – ay nagsabi sa isa sa kanyang mga pinakaunang video, marahil sa kanyang unang video pa nga, na kung
talagang may pandemya tayo, makikita natin ang mga patay sa mga kalye. Pagkatapos ay malalaman ng lahat...
...ito ay isang pandemya.
Pandemya ito, namamatay ang mga tao.
At hindi pandemya ng papel.
Tama. At ngayon, kapag lumalabas tayo sa kalye, halos hindi na natin makita ang sinumang makapagsasabi sa atin:
Oh, may kakilala ako na namatay dahil sa coronavirus. Bihira iyon mangyari.
Kaya walang sinuman, dahil nakikita natin na ang gitnang edad ng mga namatay dahil sa coronavirus o na may coronavirus ay
84 – na mas mataas kaysa sa inaasahang haba ng buhay natin.
Ngunit alam ng lahat ang isang taong nakaranas ng pinsala mula sa bakuna.
Alam ng lahat ang isang tao na nagdusa dahil sa pagbabakuna, na naapektuhan ng pagbabakuna – stroke, atake sa
puso, sakit sa puso, myocarditis, pagkamatay at iba pa.
Ibig sabihin, ang aktwal na pandemya na ating dinaranas ay mga side effect ng pagbabakuna.
Nakita ko rin ito sa mga taong hindi naman talaga hindi pangkaraniwan o kritikal.
Ngunit kapag kinakausap ko ang mga tao ngayon – siyempre hindi nila ito madalas inaamin sa publiko, ngunit kapag
nag-uusap sila sa kanilang sarili, sinasabi nilang lahat:
May kilala ako, o ako mismo ang nakaranas nito: hindi ako maganda ang pakiramdam mula nang magpabakuna ako; palagi akong maysakit,
palagi akong may problema at iba pa. At iyan nga ang punto.
At doon kailangang gawin ng mga tao... – Sa tingin ko iyon ang aral na natutunan natin.
At kung ang mga portal na ito, na gagamitin din sa hinaharap, ay magpapalinaw sa kanila na may mga side effect,
magiging mas kritikal ang mga tao at malamang na mas madalas silang magsabi ng hindi at sasabihin:
Hindi na ako sasama rito. Hindi ko na uulitin ito sa sarili ko at sa katawan ko!
Oo, naiintindihan ko. Upang buodin: Sa pangkalahatan, tungkol ito sa pagpapataas ng kamalayan.
Hindi ito tungkol sa ating kalusugan, kundi tungkol sa isang modelo ng negosyo para sa industriya ng parmasyutiko.
Sa esensya, may isang industriya ng pandemya sa likod nito.
Hindi interesado ang mga kumpanya na maging malusog tayo; kumikita lang sila sa mga taong may
sakit, sa prinsipyo, kung tama ang pagkaunawa ko.
Oo, siyempre, alam din namin iyon.
Kahit sa mga karaniwang doktor, medyo maikli lamang ang oras na ginugugol ng doktor kasama ang pasyente.
Sa tingin ko, iyon nga ang average sa loob ng ilang segundo.
Pagkatapos, madalas tumatanggap ang mga doktor ng mga programang kompyuter mula sa
industriya ng parmasyutiko na kanilang ginagamit.
Pagkatapos, ang gamot na lumalabas ay palaging yaong pinondohan o sabay na pinondohan ng gumawa ng
programa sa kompyuter o ng kagamitan sa klinika ng doktor.
Lahat ito ay tungkol sa pera, siyempre tungkol sa pera.
Ang lahat ng nangyayari sa ating sektor ng pangangalagang medikal ay pangunahing tungkol sa pera.
Siyempre, sasabihin kong ang pangangalagang pangkalusugan ay isang epekto sa gilid.
At hindi ako isang taong pumupuna o tutol sa karaniwang medisina.
Kailangan natin ang karaniwang medisina, at lalo na sa larangan ng operasyon, mayroon din tayong makabago at
mataas na kalidad na medisina na may matibay na batayan sa agham at mahusay ang pagganap.
Ngunit sa maraming larangan o maraming bagay, halimbawa sa onkoloji, ang lahat ng mga hakbang na isinasagawa
laban sa kanser ay, siyempre, mga hakbang na karaniwang pasanin ng mga ospital, na bahagi ng sektor ng medisina.
At napakalaking halaga ng pera ang kasangkot.
At para sa akin, may perpektong katwiran na tanungin: Bakit iniisip ko lang kung anong gamot ang inilalagay ko sa
katawan ko at hindi ko iniisip kung ano ang kinakain ko?
Dahil ang pasalimang pagkonsumo ng mga nutrisyon ay isa sa pinakamahalagang bagay sa lahat.
Halimbawa, palaging may debate tungkol sa bitamina D, na ngayon ay unti-unting nagiging pangkaraniwan.
Ibig sabihin nito ay nagiging mas malinaw na ang bitamina D o ang suplementasyon ng
bitamina D ay mahalaga para maiwasan ang sakit.
Ngunit mura lang makuha ang bitamina D kaya hindi ito modelo ng negosyo para sa industriya ng parmasyutiko.
At iyan ang dahilan kung bakit maraming pananaw ng mga tao ang likas na pinipigilan.
Siyempre, ang industriya ng medikal ay isang pandaigdigang industriya na nagkakahalaga ng trilyong pounds.
At siyempre, inirerekomenda ang mga maskara kung gusto mong magbenta ng mga maskara.
At siyempre, sinusuportahan mo rin ang mga pag-aaral na nagsasabing ang FFP2 mask, na sa totoo lang ay isang
maskara laban sa alikabok, ay pumoprotekta laban sa virus.
At siyempre, hindi mo kukunin ang murang gamot na mabibili sa merkado kung maaari kang makakuha ng mamahaling
pagpapaunlad na pinondohan ng estado – at walang pananagutan.
Sa huli, tayo ang estado; binabayaran natin ito gamit ang buwis natin.
Tama.
Ngunit tulad ng sinabi mo sa simula, ang bawat isa ay responsable sa sarili.
At dahil binanggit mo ako bilang solicitor, wala talaga akong magagawa bilang solicitor.
Ang masasabi ko lang ay ipinagbabawal talaga ng karapatang pantao ang ganitong paggamot, ang sapilitang
pag-inom ng gamot, ang sapilitang terapiya, at iba pa.
Ngunit kung basta na lang itong papayagan ng mga hukuman, gaya ng nakita natin dito, siyempre mahirap ito.
At saka ikaw na lang mag-isa. At kapag nag-aalinlangan ka, kailangan mong sabihin nang malinaw na hindi ka sasang-ayon doon.
Tulad ng nakasulat sa iyong T-shirt: Nagsisimula ang kalayaan sa hindi. Para sa akin,
nangangahulugan iyon na unahin ang karapatang pantao.
At ang isa pang bagay ay simpleng pag-iwas sa krimen – sa tingin ko rin ito ay sa pamamagitan ng edukasyon, sa
pamamagitan ng pag-aaral sa sarili, pagbibigay-impormasyon sa sarili at pagbibigay-impormasyon din sa iba.
Napakaganda. Salamat sa panayam na ito. Napakalinaw nito.
Sa madaling salita, hindi kailangang mag-alala nang husto tungkol dito.
Binalaan tayo ng Corona, yumanig para gisingin tayo. At hindi natin kailangang sumuko sa lahat ng paputok ng pandemiyang ito.
Tama. Salamat sa pagpapahintulot na narito ako!