CO2, דעמאָניזירט ווי דער צער פֿון דער מאָדערנער צײַט, באַווײַזט זיך צו זײַן דער
לעבנסבלוט פֿון אַ גלאבאַלער עקאָלאָגישער רענעסאַנס.
פֿאָרשער פֿון דער אוניווערסיטעט פֿון מאַלאַגאַ און פֿון דער שפּאַנישער נאַציאָנאַלער פאָרשונגס־ראַט האָבן אין זייערע שטודיעס
געוויזן, אַז 38 פּראָצענט פֿון דער ערד־פלאַך פֿון אונדזער פּלאַנעט האָט אין די לעצטע דעקאַדעס
דערלעבט אַ באַטײַטנדיקע פֿאַרגרעסערונג אין געוויקס.
איבער דרײַ פֿערטל פֿון די דאָזיקע ענדערונגען זענען אַ טריומף פֿון דער נאַטור:
וועלדער פֿאַרשפּרייטן זיך, סטעפּעס בליען, מדבריות ציען זיך צוריק.
אַ NASA־שטודיע פֿון 2016 האָט אַנטדעקט, אַז דער CO2־דאַנגער־עפעקט איז פֿאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר 70 פּראָצענט פֿון
דער גלאבאלער גרינערן – פּאָזיטיווע אַנטוויקלונגען זענען קלאָר אַרויס אַרום דער גאַנצער וועלט.
אָבער די הויפּטשטראם־מעדיע האַלט די שטודיע נישט פֿאַר נייעס־ווערט.
מיט די גרעסטע מסתּמא ווײַל דאָס וואָלט געמיינט דעם סוף פֿון דעם לוקראַטיוון CO2-געשעפֿט, וואָס ווערט גענוצט
ווי אַ מיטל פֿון בלאַקמייל אין דער גלאבאלער קלימאַט-אַגענדע פֿון דער WEF און דער UN.