Die aanstelling van drie nuwe regters by die Federale Grondwethof het in die afgelope maande verander in 'n
politieke toutrek tussen die partye in die Bundestag.
In die besonder het dit die omstrede SPD-kandidaat Brosius-Gersdorf as regter by die Federale Grondwethof betref.
Daar was 'n soortgelyke partydige toutrekkery tydens die verkiesing van die Intelligensiekomitee in Julie, wat belas is
met die toesig oor die werk van die Federale Intelligensiediens, die Federale Kantoor vir die Beskerming
van die Grondwet en die Militêre Teenintelligensiediens.
Geen AfD-parlementslede of die voorsitster van die Linksparty, Heidi Reichinnek, is tot die komitee verkies nie.
Dit het Konstantin von Notz, adjunkleier van die Groen Party se parlementsgroep, as die
enigste opposisie-lid van hierdie komitee gelaat.
Daar is duidelik 'n groot stryd aan die gang om te verseker dat hierdie magsposisies
slegs met mense uit hul eie geledere gevul word.
Maar wanneer partypolitieke belange so 'n beduidende invloed op besluite van hierdie aard het, vra dit die vraag: wat is
die algehele toestand van die skeiding van magte in Duitsland?
Daarom is dit belangriker as ooit om die regstaat en die skeiding van magte in Duitsland nader te beskou.
Eerstens sal ons ondersoek hoe dit tans in Duitsland gereguleer word.
Die basiese beginsel is dat die verdeling van staatsmag tussen verskeie staatsorgane dien om
mag te beperk en vryheid en gelykheid te beskerm.
Daar is die wetgewende gesag van die Bundestag en die Bundesrat.
Die uitvoerende tak, die uitvoerende mag, d.w.s. die regering tot op die laagste vlak, die polisie.
En die regsprekende gesag, met die Federale Grondwethof en die hooggeregshofe.
Die media word onoffisieel die vierde stand genoem, aangesien dit veronderstel is om die ander stande te beheer.
Tweedens ontstaan die vraag: Hoe en deur wie word hierdie magte in Duitsland uitgeoefen?
Die President van die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet word deur die Federale Minister van Binnelandse Sake aangestel,
en die Inligtingskomitee word deur die Bundestag verkies.
Die helfte van die Grondwethof word deur die Bundestag verkies en die ander helfte deur die Bundesrat.
Dus besluit die tans verkose politici uiteindelik oor alle magte.
Die media ontvang jaarliks ongeveer £8,5 miljard van die regering, d.w.s. van dié wat hulle veronderstel is om te monitor.
Dit is ook belangrik om daarop te let dat openbare aanklaers in Duitsland aan instruksies gebonde is.
In konkrete terme beteken dit dat die openbare vervolging, wat deel is van die uitvoerende gesag, ondergeskik is aan die
Ministerie van Justisie – dit wil sê die regterlike mag – wat eintlik die beginsel van skeiding van
magte wat in die Grondwet vervat is, weerspreek.
Regters is amptelik onafhanklik.
Dit is die huidige situasie in Duitsland.
Maar nou ontstaan die volgende vraag:
Wat gebeur wanneer hierdie toesighoudende liggame toenemend alle mense uitskakel wat van
die amptelik politieke korrekte siening afwyk?
Dit sou onvermydelik daartoe lei dat die koers na 'n diktatuur gestel word!
Die definisie van 'n diktatuur is 'n vorm van regering wat gekenmerk word deur 'n enkele heerser, die
diktator, of 'n heersende groep individue met uitgebreide of onbeperkte politieke mag.
Hier is 'n paar onlangse voorbeelde van individue wat óf tot hoë ampte bevorder is óf uit ampte
verwyder is weens verskillende politieke menings:
1. Stephan Harbarth
Op 15 Mei 2020 is Stephan Harbarth deur die Federale Raad tot President van die Federale Grondwethof verkies met byna
eensgesinde steun van die CDU/CSU, SPD, FDP en die Groen Party.
Dit het gebeur ten spyte van Harbarth se betrokkenheid by die grootste belastingbedrog in die Duitse
geskiedenis – die sogenaamde Cum-Ex-belastingklandestyn.
Volgens verskeie bronne het banke die Duitse staat deur onwettige aandele-transaksies tot €35 miljard bedrieg.
Voormalige senior openbare aanklaer Anne Brorhilker is destyds beskou as die belangrikste ondersoeker.
Sy het tydens die ondersoek op massiewe hindernisse gestuit.
In April 2024 het sy uiteindelik uit haar posisie as openbare aanklaer bedank en by die burgersbeweging Finanzwende aangesluit.
Haar redenasie: dit beteken dat sy nie meer aan politieke terughouding gebonde is nie.
Sy het betreur dat finansiële misdade in Duitsland te dikwels as 'n onbeduidende oortreding beskou word.
"Maar ons praat oor miljarde wat ons almal mis en wat ons uiteindelik moet terugkry," het Brorhilker gesê.
Die finansiële sektor is 'n groot, baie goed-verbinde bedryf wat 'n eiebelang het om effektiewe kontroles en vervolging van
cum-cum-transaksies te voorkom. Blijkbaar kom dit daarmee weg.
Brorhilker het gekritiseer dat die "obstruksionistiese houding" van die betrokke owerhede die hoofrede hiervoor was.
Mens kry die indruk dat die ministeries van finansies nader aan die finansiële lobby is as aan die burgers.
2. Hans-Georg Maaßen
Die voormalige president van die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet van 2012 tot 2018 het die media se
gebrek aan balans en manipulerende beriggewing oor die onluste in Chemnitz in 2018 gekritiseer.
Kort daarna is hy uit sy pos as president van die Federale Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet ontslaan.
3. Christian Dettmar
In 'n veelbesproke beslissing het die Weimar-regter Christian Dettmar, optree as
gesinshofregter, die koronavirusreëls by twee skole opgehef.
Hy is tot 'n tweejaarlange voorwaardelike tronkstraf veroordeel, uit sy amp ontslaan en het sy pensioen verloor.
4. Dr Reiner Füllmich
Prokureur Dr Reiner Füllmich het 'n projek gelei wat bekend geword het as die Tweede Neurenberg en
was mede-stigter van die Corona-ondersoekkomitee.
Sy komitee het ongeveer 150 wetenskaplikes en kenners van regoor die wêreld ondervra, sowel as
voormalige werknemers van die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Hul bevindinge het aan hulle getoon dat die Covid-maatreëls die eerste stappe in 'n plan was om streeksekonomieë te vernietig om
bevolkings afhanklik te maak van wêreldwye voorsieningskettings, en dat hulle daarop gemik was om die bevolking
te verminder en 'n wêreldregering onder die leierskap van die Verenigde Nasies te installeer.
Dr Reiner Füllmich is in aanhouding gehou.
Dit was net 'n paar voorbeelde waarin verskillende politieke menings gelei het tot onmiddellike ontslag uit die amp.
Duitse regsgeleerde Dr. Beate Sybille Pfeil, 'n onafhanklike navorser en Raad van Europa-kenner wie se navorsing fokus op
menseregte, die regte van nasionale minderhede in Europa en grondwetlike reg, som die
huidige regsposisie in Duitsland soos volg op:
"Dit is algemeen bekend dat openbare aanklaers in Duitsland nie onafhanklik is nie, maar onderhewig is aan instruksies van die
betrokke Ministerie van Justisie, wat eintlik die beginsel van skeiding van magte wat in die Grondwet vervat is, oortree."
Dit gaan waarskynlik 'n groot rol speel in die onderdrukking van regeringskritici.
Regters is formeel onafhanklik. Die probleem begin egter met die feit dat regters ook menslike wesens is, en baie van
hulle, soos die meerderheid van mense, slagoffers van propaganda is en daarom toepaslike wetgewing oortree.
Ander word geïntimideer deur vonnisse soos dié teen die Weimarse regter Christian Dettmar.
Mens sou kon vermoed dat die regsprekende mag in sekere leiersposisies polities aangestel word.
Die Harbarth-saak spreek hier boekdele.
Sedert 2020 is dit nie meer moontlik om op die Federale Grondwethof te vertrou om werklik in
ooreenstemming met die Grondwet te beslis nie.
Dit beteken dat "die vis van die kop af stink". Baie gaan net daarmee saam.
Dit beteken nie dat die regstelsel oral faal nie, maar dit faal in die gebiede wat tans opgehemel word.
Maar wie is hierdie stinkende kop waaroor regsgeleerde Dr Beate Pfeil hier praat?
Is dit moontlik dat, soos in 'n diktatuur as 'n vorm van regering beskryf, daar 'n groep mense is wat gekenmerk word deur
verregaande of selfs onbeperkte politieke mag? Ja, daar is!
Dit is die wêreldwye netwerk van okkultiese geheime genootskappe wat alle areas van die samelewing
geïnfiltreer het en dit volgens hul eie belange beheer.
Soos in die dokumentêr "Wêreldgevaar: Vrymesselary op hoë vlak" uiteengesit, het
Vrymesselary 'n baie sterk invloed op die politiek.
In hul organisasies, soos die Wêreld-Ekonomiese Forum (WEF) of die Bilderberg-groep, kom topfigure uit die politiek, die media,
die sakewêreld en die finansiële elite agter geslote deure byeen, bespreek wêreldwye
agenda's en bepaal die koers vir implementering.
Hierdie geheime vergaderings word bygewoon deur die grootste finansiële reuse, soos BlackRock en
Vanguard, wat die wêreldwye finansiële mark domineer.
Die huidige federale kanselier Friedrich Merz, sowel as Angela Merkel, Olaf Scholz en Annalena Baerbock, is ook uitgenooi.
Friedrich Merz het voorheen van 2016 tot 2020 in BlackRock se toesighoudende raad gedien, en het onmiddellik enorme
skulde vir Duitsland aangegaan toe hy sy amp aanvaar het.
Verder lei die WEF se Young Global Leaders-program ook jong politici op en werf hulle, wat dan tot die hoogste posisies
in die politiek verhef word met die doel om te verseker dat hulle in ooreenstemming met die WEF se agenda en gees optree .
Skynbaar het hierdie invloed nou ook verregaande gevolge vir die regsprekende mag en die
hele skeiding van magte – soos ons kan sien.
Daarom moet die vraag of daar nog 'n skeiding van magte in Duitsland is, met 'n duidelike "nee" beantwoord word.
Die Vrymesselaars se netwerk gebruik politiek tot sy voordeel, en politiek gebruik op sy beurt ook die ander
magte, soos die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet en die Grondhof, tot sy voordeel.
www.kla.tv/7704
Slot: Geagte kykers, dit is duidelik dat die regstaat in Duitsland in 'n baie swak toestand verkeer.
Daarom behoort dit al hoe meer die plig van elke individu te wees om magsmisbruik waar
te neem, bloot te lê en aan die lig te bring.
Jy kan enige tyd by Kla.TV help!
'n Funksionerende demokrasie het mense nodig wat nie politieke misstappe stilweg duld nie,
maar aktief en aggressief aanspreeklikheid eis.
Slegs op hierdie manier kan ons vermy dat ons deur 'n diktatuur geregeer word wie se
toue deur 'n vrymesselaarsnetwerk getrek word.
Soos die bekende gesegde sê: "Wie in 'n demokrasie slaap, word in 'n diktatuur wakker."
'n Funksionerende grondwetlike staat en 'n demokratiese samelewing floreer op meningsdiversiteit, nie op meningsdiktatuur nie.
Veral nie in die belangrike gebiede van die skeiding van magte in die politiek,
grondwetlike beskerming, die grondhof en die media nie.