Назначэнне трох новых суддзяў у Федэральны канстытуцыйны суд у апошнія месяцы ператварылася ў
палітычную барацьбу паміж партыямі ў Бундэстагу.
У прыватнасці, гэта тычылася спрэчнага кандыдата ад СДПГ Бросіус-Герсдорфа на пасаду
суддзі Федэральнага канстытуцыйнага суда.
Падобная партыйная барацьба адбывалася ў ліпені падчас выбараў Камітэта па разведцы, на які ўскладзена нагляднае за
працай Федэральнай разведвальнай службы, Федэральнага ведамства па абароне канстытуцыі і Ваеннай контрразведкі.
Ні дэпутаты AfD, ні старшыня Партыі левых Хайдзі Рэйхінэк не былі абраныя ў камітэт.
У выніку ў гэтым камітэце застаўся адзіным апазіцыйным дэпутатам Канстанцін фон Ноц, намеснік
кіраўніка парламенцкай групы Партыі «Зялёныя».
Відавочна, што ідзе жорсткая барацьба за тое, каб гэтыя пасады ўлады займалі толькі людзі з іхніх уласных шэрагаў.
Аднак, калі партыйныя палітычныя інтарэсы аказваюць такі значны ўплыў на падобныя рашэнні, гэта наводзіць на пытанне:
у якім стане знаходзіцца ў цэлым падзел улад у Германіі?
Вось чаму цяпер, як ніколі, важна больш уважліва разгледзець вяршэнства права і падзел улад у Германіі.
Спачатку мы разгледзім, як гэта зараз рэгулюецца ў Германіі.
Асноўны прынцып заключаецца ў тым, што размеркаванне дзяржаўнай улады паміж некалькімі дзяржаўнымі органамі
служыць мэце абмежавання ўлады і захавання свабоды і роўнасці.
Існуе заканадаўчая ўлада Бундэстага і Бундэсрату.
Выканаўчая галіна, выканаўчая ўлада, г.зн. урад да самага нізкага ўзроўню, паліцыя.
І судовая ўлада, з Федэральным канстытуцыйным судом і вышэйшымі судамі.
СМІ неафіцыйна называюць чацвёртым саслоўем, бо яны, як мяркуецца, павінны кантраляваць іншыя саслоўі.
Па-другое, узнікае пытанне: як і кім гэтыя паўнамоцтвы выкарыстоўваюцца ў Германіі?
Старшыня Упраўлення па абароне Канстытуцыі прызначаецца Федэральным міністрам унутраных
спраў, а Камітэт па разведцы абіраецца Бундэстагам.
Палову Канстытуцыйнага суда абірае Бундэстаг, а іншую палову — Бундэсрат.
Такім чынам, палітыкі, абраныя на сёння, у канчатковым выніку вырашаюць аб усіх паўнамоцтвах.
СМІ штогод атрымліваюць ад урада прыкладна 8,5 мільярда фунтаў стэрлінгаў, г.зн. ад тых, за каго яны павінны сачыць.
Таксама важна адзначыць, што дзяржаўныя абвінаваўцы ў Германіі абавязаны выконваць інструкцыі.
Канкрэтна гэта азначае, што пракуратура, якая з'яўляецца часткай выканаўчай улады, падпарадкоўваецца Міністэрству
юстыцыі, г.зн. судовай уладзе, што насамрэч супярэчыць прынцыпу падзелу ўлад, замацаванаму ў Асноўным законе.
Суддзі афіцыйна незалежныя.
Такая цяперашняя сітуацыя ў Германіі.
Але цяпер узнікае наступнае пытанне:
Што адбываецца, калі гэтыя наглядна-кантрольныя органы ўсё часцей вычышчаюць усіх, хто
адхіляецца ад афіцыйна-палітычна-карэктнага погляду?
Гэта непазбежна прывяло б да таго, што курс быў бы зададзены ў бок дыктатуры!
Вызначэнне дыктатуры — гэта форма кіравання, якая характарызуецца адзіным кіраўніком, дыктатарам, або кіруючай групай
асоб з шырокімі або неабмежаванымі палітычнымі паўнамоцтвамі.
Вось некалькі нядаўніх прыкладаў асоб, якія былі або прызначаны на высокія пасады, або знятыя
з іх з-за рознагалоссяў у палітычных поглядах:
1. Стэфан Харбарт
15 мая 2020 года Федэральны савет абраў Штэфана Харбарта Старшынёй Федэральнага канстытуцыйнага суда пры амаль
аднагалоснай падтрымцы ХДС/ХСС, СДПГ, СвДП і Партыі зялёных.
Гэта адбылося нягледзячы на ўдзел Харбарта ў найбуйнейшым падатковым махлярстве ў гісторыі
Германіі — так званым падатковым скандале Cum-Ex.
Паводле розных крыніц, банкі шляхам незаконных аперацый з акцыямі схітралі нямецкую зямлю на суму да 35 мільярдаў еўра.
Былая старшая дзяржаўная абвінаваўца Эн Брорыхлер у той час лічылася самым важным следчым.
Яна сутыкнулася з велізарнымі перашкодамі падчас расследавання.
У красавіку 2024 года яна нарэшце пакінула пасаду дзяржаўнага абвінаваўцы і далучылася да грамадзянскага руху Finanzwende.
Яе тлумачэнне: гэта азначае, што яна больш не абмежаваная палітычнай стрыманасцю.
Яна з жалем адзначыла, што ў Германіі фінансавыя злачынствы занадта часта разглядаюцца як дробнае правапарушэнне.
«Але мы гаворым пра мільярды, якія мы ўсе страцілі і якія нам нарэшце трэба вярнуць», — сказаў Брорыхлер.
Фінансавы сектар — гэта «вялікая, вельмі ўплывовая галіна», якая мае асабістую зацікаўленасць у тым, каб прадухіліць
эфектыўны кантроль і прыцягненне да адказнасці за аперацыі cum-cum. Відавочна, ёй удаецца гэтаму пазбегнуць.
Брорхілкер раскрытыкаваў, што «абструкцыянісцкае стаўленне» адпаведных уладаў было галоўнай прычынай гэтага.
Складаецца ўражанне, што міністэрствы фінансаў бліжэй да фінансавага лобі, чым да грамадзян.
2. Ханс-Георг Маасен
Былы старшыня Упраўлення па абароне Канстытуцыі з 2012 па 2018 год раскрытыкаваў адсутнасць балансу ў СМІ і маніпулятыўнае
асвятленне масавых беспарадкаў у Цюрынгені ў 2018 годзе.
Неўзабаве пасля гэтага ён быў зняты са сваёй пасады Старшыні Федэральнага ведамства па абароне Канстытуцыі.
3. Крысціян Дэтмар
У шмат абмяркоўваным рашэнні суддзя з Веймара Крысціян Дэтмар, які працаваў у якасці суддзі сямейнага суда,
адмяніў правілы, звязаныя з каранавірусам, у дзвюх школах.
Яму прысудзілі два гады ўмоўнага зняволення, звальнілі са службы і пазбавілі пенсіі.
4. Д-р Райнер Фюльміх
Адвакат д-р Райнер Фюльміх узначаліў праект, які стаў вядомы як Другі Нюрнберг, і быў
сузаснавальнікам Камітэта па расследаванні каранавіруса.
Яго камітэт апытаў каля 150 навукоўцаў і экспертаў з усяго свету, а таксама былых
супрацоўнікаў Сусветнай арганізацыі аховы здароўя.
Іх высновы паказалі, што антыкавідныя меры былі першымі крокамі ў плане па знішчэнні рэгіянальных эканомік з мэтай зрабіць
насельніцтва залежным ад глабальных ланцужкоў паставак, а таксама што яны былі накіраваны на скарачэнне насельніцтва і ўсталяванне
сусветнага ўрада пад кіраўніцтвам Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Доктар Райнэр Фюльміх быў узяты пад варту.
Гэта былі толькі некалькі прыкладаў, у якіх розныя палітычныя погляды прывялі да неадкладнага звальнення з пасады.
Нямецкі юрыдычны навуковец, доктар юрыспрудэнцыі (Dr. iur.) Беатэ Сібіле Файль, незалежны даследчык і эксперт Савета Еўропы,
даследаванні якой сканцэнтраваны на правах чалавека, правах нацыянальных меншасцей у Еўропе і
канстытуцыйным праве, падсумоўвае цяперашнюю прававую сітуацыю ў Германіі наступным чынам:
"Агульнавядома, што публічныя пракуроры ў Германіі не з'яўляюцца незалежнымі, а падпарадкоўваюцца ўказанням
адпаведнага Міністэрства юстыцыі, што фактычна парушае прынцып падзелу ўлад, замацаваны ў Асноўным законе.
Гэта, верагодна, адыграе важную ролю ў падаўленні крытыкаў урада.
Суддзі фармальна незалежныя. Аднак праблема пачынаецца з таго, што суддзі — таксама людзі і, як і большасць
людзей, многія з іх становяцца ахвярамі прапаганды і таму парушаюць дзеючае заканадаўства.
Іншых запалохваюць такія прысуды, як той, што быў вынесены супраць суддзі Веймарскага суда Крысціяна Дэтмара.
Можна меркаваць, што судовая ўлада палітычна прызначаецца на пэўныя кіруючыя пасады.
Справа Харбарта тут гаворыць сама за сябе.
З 2020 года больш немагчыма спадзявацца, што Федэральны канстытуцыйны суд насамрэч будзе
выносіць рашэнні ў адпаведнасці з Асноўным законам.
Гэта азначае, што «рыба пахне галавой». Многія проста ідуць за іншымі.
Гэта не значыць, што сістэма правасуддзя паўсюль церпіць няўдачу, але яна церпіць
няўдачу ў тых сферах, якія зараз раздзьмуваюцца.
Але хто гэта, гэтая смярдзючая галава, пра якую тут гаворыць юрыдычны навуковец доктар Беатэ Файль?
Ці існуюць, магчыма, — як апісваецца ў выпадку дыктатуры як формы кіравання — людзі, якія валодаюць далёкасяжнай
ці нават неабмежаванай палітычнай уладай? Так, яны ёсць!
Гэта глабальная сетка таемных окультных таварыстваў, якія праніклі ва ўсе сферы грамадства і
кантралююць іх у адпаведнасці са сваімі інтарэсамі.
Як падрабязна распавядаецца ў дакументальным фільме «Сусветная небяспека: высакароднае масонства» ,
масонства аказвае вельмі моцны ўплыў на палітыку.
У сваіх арганізацыях, такіх як Сусветны эканамічны форум (WEF) або група Більдэрберг, вядучыя дзеячы палітыкі, СМІ, бізнесу і
фінансавай эліты сустракаюцца за закрытымі дзвярыма, абмяркоўваюць глабальныя парадкі дня і вызначаюць курс на іх рэалізацыю.
На гэтых таемных сустрэчах прысутнічаюць найбуйнейшыя фінансавыя гіганты, такія як BlackRock і
Vanguard, якія дамінуюць на сусветным фінансавым рынку.
Быў запрошаны і цяперашні федэральны канцлер Фрыдрых Мерц, а таксама Ангела Меркель, Олаф Шольц і Анналена Баербок.
Фрыдрых Мерц раней уваходзіў у наглядальны савет BlackRock з 2016 па 2020 год і адразу ж нанёс
Германіі велізарныя даўгі пасля заняцця пасады.
Акрамя таго, праграма WEF «Маладыя глабальныя лідары» таксама рыхтуе і набірае маладых палітыкаў, якіх потым падвышаюць да
найвышэйшых пасад у палітыцы з мэтай забеспячэння таго, каб яны дзейнічалі ў адпаведнасці з парадкам дня і духам WEF .
Відавочна, што гэтае ўплыў цяпер таксама мае далёкасяжныя наступствы для судовай улады
і ўсёй сістэмы падзелу ўлад – як мы бачым.
Таму на пытанне, ці існуе ў Германіі падзел улад, трэба даць выразны адмоўны адказ.
Масонская сетка выкарыстоўвае палітыку ў сваіх мэтах, а палітыка, у сваю чаргу, таксама выкарыстоўвае ў сваіх мэтах іншыя ўлады,
такія як Упраўленне па абароне Канстытуцыі і Канстытуцыйны суд.
www.kla.tv/7704
Выснова: Паважаныя гледачы, здаецца, што вяршэнства права ў Германіі знаходзіцца ў вельмі дрэнным стане.
Таму павінна стаць абавязкам кожнага чалавека ўсё часцей сачыць за злоўжываннямі ўладай, выкрываць іх і раскрываць.
Вы можаце дапамагчы на Kla.TV у любы час!
Функцыянуючай дэмакратыі патрэбны людзі, якія не маўкліва мірыцца з палітычнымі памылкамі,
а актыўна і настойліва патрабуюць адказнасці.
Толькі такім чынам мы можам пазбегнуць кіравання дыктатурай, за якой стаіць масонская сетка.
Як гаворыць вядомая прымаўка: «Тыя, хто спіць у дэмакратыі, прачынаюцца ў дыктатуры».
Функцыянуючая канстытуцыйная дзяржава і дэмакратычнае грамадства квітнеюць на
разнастайнасці меркаванняў, а не на дыктатуры меркаванняў.
Асабліва не ў важных сферах падзелу ўлад у палітыцы, канстытуцыйнай абароны, канстытуцыйнага суда і СМІ.