Վերջին ամիսներին երեք նոր դատավորների նշանակումը Դաշնային Սահմանադրական Դատարանում վերածվել է
Բունդեսթագի կուսակցությունների միջև քաղաքական ձգձգումների։
Մասնավորապես, սա վերաբերում էր վիճահարույց ՍՊԴ թեկնածու Բրոսիուս-Գերսդորֆին՝ որպես
Գերմանիայի Դաշնային Սահմանադրական դատարանի դատավոր։
Հուլիսին՝ Հետախուզական հանձնաժողովի ընտրության ժամանակ, նույնպես տեղի ունեցավ նման կուսակցական ձգձգում, որի առաքելությունն է հսկել
Դաշնային հետախուզական ծառայության, Սահմանադրության պաշտպանության դաշնային գրասենյակի և
ռազմական հակահետախուզական ծառայության աշխատանքը։
ԱՖԴ-ի պատգամավորներն էլ, ոչ էլ «Ձախերի կուսակցության» նախագահ Հայդի Ռայխիննեկը ընտրվեցին հանձնաժողովում։
Այսպիսով, Կոնստանտին ֆոն Նոցը, Կանաչների կուսակցության խորհրդարանական խմբի փոխնախագահը, մնաց
այս հանձնաժողովում միակ ընդդիմադիր պատգամավորը։
Պարզ է, որ ընթանում է լուրջ պայքար՝ ապահովելու համար, որ այս իշխանական պաշտոնները
զբաղեցվեն միայն իրենց շարքերից դուրս եկած մարդկանցով։
Այնուամենայնիվ, երբ կուսակցական քաղաքական շահերը այսպիսի նշանակալի ազդեցություն են ունենում այսպիսի
որոշումների վրա, առաջ է գալիս հարցը՝ ինչպիսին է Գերմանիայում իշխանությունների բաժանման ընդհանուր վիճակը։
Դրա համար երբևէ ավելի կարևոր է ուշադիր նայել Գերմանիայում օրինականության սկզբունքին և իշխանությունների տարանջատմանը։
Նախ, մենք կանդրադառնանք, թե ինչպես է սա ներկայումս կարգավորվում Գերմանիայում։
Հիմնական սկզբունքն այն է, որ պետական իշխանության բաշխումը մի քանի պետական մարմինների միջև ծառայում է իշխանությունը սահմանափակելու
և ազատությունն ու հավասարությունը պաշտպանելու նպատակին։
Կան օրենսդիր մարմիններ՝ Բունդեսթագի և Բունդեսրատի օրենսդիր իշխանությունը։
Կատարողական ճյուղը, կատարողական իշխանությունը, այսինքն՝ կառավարությունը մինչև ամենացածր մակարդակը, ոստիկանությունը։
Եվ դատական իշխանությունը՝ Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանով և գերագույն դատարաններով։
Մեդիան ոչ պաշտոնապես կոչվում է «չորրորդ դասակարգ», քանի որ ենթադրվում է, որ նրա խնդիրն է վերահսկել մյուս դասակարգերին։
Երկրորդ՝ առաջ է գալիս հարցը՝ ինչպես և ովքեր են Գերմանիայում օգտագործում այս լիազորությունները?
Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակի նախագահը նշանակվում է Դաշնային ներքին գործերի նախարարի կողմից, իսկ
հետախուզական հանձնաժողովը ընտրվում է Բունդեսթագի կողմից։
Սահմանադրական դատարանի կեսը ընտրվում է Բունդեսթագի կողմից, իսկ մյուս կեսը՝ Բունդեսրատի կողմից։
Այսպիսով, ներկայումս ընտրված քաղաքական գործիչներն ի վերջո որոշում են բոլոր լիազորությունների մասին։
Մեդիաները կառավարությունից, այսինքն՝ նրանցից, որոնց պետք է վերահսկեին, տարեկան ստանում են մոտ 8,5 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ։
Կարեւոր է նաեւ նշել, որ Գերմանիայում հանրային դատախազները պարտավոր են հետեւել ցուցումներին։
concրետ առումով սա նշանակում է, որ հանրային դատախազության գրասենյակը, որը գործադիր ճյուղի մի մասն է, ենթակա է
Արդարադատության նախարարությանը՝ այսինքն՝ դատական իշխանությանը, ինչը իրականում հակասում է Հիմնական
օրենքում ամրագրված իշխանությունների տարանջատման սկզբունքին։
Դատավորները պաշտոնապես անկախ են։
Սա Գերմանիայում ներկայիս իրավիճակն է։
Բայց հիմա առաջ է գալիս հետևյալ հարցը:
Ի՞նչ է լինում, երբ այս վերահսկիչ մարմինները օրեցօր ավելի ու ավելի են զտում բոլոր նրանց, ովքեր շեղվում
են պաշտոնապես ընդունված քաղաքականապես ճիշտ տեսակետից։
Սա անխուսափելիորեն կհանգեցնի կուրսի ուղղվելուն դեպի դիկտատուրա։
Դիկտատուրայի սահմանումը կառավարության այն ձևն է, որը բնութագրվում է մեկ միանձնյա ղեկավարով՝ դիկտատորով, կամ քաղաքական լայնածավալ
կամ անսահմանափակ իշխանություն ունեցող անհատների իշխող խմբով։
Ահա մի քանի վերջին օրինակներ այն անհատների, որոնք կամ նշանակվել են բարձր պաշտոնների, կամ հեռացվել են
պաշտոններից՝ քաղաքական տարբեր կարծիքների պատճառով:
1. Ստեֆան Հարբարթ
2020 թվականի մայիսի 15-ին Ստեֆան Հարբարթը Ֆեդերալ խորհրդի կողմից գրեթե միաձայն աջակցությամբ ընտրվեց Ֆեդերալ
սահմանադրական դատարանի նախագահ՝ CDU/CSU, SPD, FDP և Կանաչների կուսակցությունների գրեթե միաձայն աջակցությամբ։
Սա տեղի ունեցավ, չնայած Հարբարթի մասնակցությանը Գերմանիայի պատմության մեջ ամենամեծ հարկային
խարդախությանը՝ կոչված Cum-Ex հարկային սկանդալ։
Տարբեր աղբյուրների համաձայն՝ բանկերը անօրինական բաժնետոմսային գործարքների միջոցով գերմանական պետությանը
մինչև 35 միլիարդ եվրոյի չափով խաբեություն են գործել։
Առաջին բարձրագույն դասի պետական մեղադրող Աննե Բրոռհիլկերն այդ ժամանակ համարվում էր ամենակարևոր քննիչը։
Նա հետաքննության ընթացքում հանդիպեց ահռելի խոչընդոտների։
2024 թվականի ապրիլին նա վերջապես հրաժարական տվեց որպես հանրային դատախազ և միացավ քաղաքացիների շարժմանը՝ «Finanzwende»-ին։
Նրա տրամաբանությունն այսպիսին է՝ դա նշանակում է, որ նա այլևս քաղաքական զսպվածության ենթակա չէ։
Նա ափսոսանք հայտնեց, որ Գերմանիայում ֆինանսական հանցագործությունները շատ
հաճախ դիտվում են որպես աննշան իրավախախտում։
«Բայց մենք խոսում ենք միլիարդների մասին, որոնք բոլորս ենք կորցրել և որոնք վերջապես պետք է վերադարձնենք», – ասաց Բրոռհիլկեր։
Ֆինանսական ոլորտը «մեծ, շատ լավ կապեր ունեցող արդյունաբերություն» է, որը շահագրգռված է խոչընդոտելու կում-կում
գործարքների արդյունավետ վերահսկողությունն ու քրեական հետապնդումը։ Պարզվում է, որ նրանք դա անպատիժ են անում։
Բրոռհիլկերն քննադատեց, որ այս իրավիճակի հիմնական պատճառը համապատասխան իշխանությունների «արգելակողական վերաբերմունքն» էր։
Ստացվում է տպավորություն, որ ֆինանսների նախարարությունները ավելի մոտ են ֆինանսական լոբբիին, քան քաղաքացիներին։
2. Հանս-Յորգ Մաասեն
Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակի 2012–2018 թվականների նախկին նախագահը քննադատել է 2018 թվականին Չեմնիցում
տեղի ունեցած անկարգությունների վերաբերյալ լրատվամիջոցների անհավասարակշռությունն ու մանիպուլյատիվ լուսաբանումը։
Շուտով նրան ազատեցին Սահմանադրության պաշտպանության դաշնային գրասենյակի նախագահի պաշտոնից։
3. Քրիստիան Դետտմար
Շատ քննարկված որոշմամբ Վայմարի ընտանեկան դատարանի դատավոր Քրիստիան Դետտմարը չեղյալ հայտարարեց
երկու դպրոցներում կիրառվող կորոնավիրուսի կանոնները։
Նրան երկու տարվա պայմանական ազատազրկման դատավճիռ կայացվեց, պաշտոնանկ արվեց և զրկվեց թոշակից։
4. Դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխ
փաստաբան դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը գլխավորեց մի նախագիծ, որը հայտնի դարձավ որպես «Երկրորդ Նյուրնբերգ», և
եղել է Կորոնա հետաքննության հանձնաժողովի համահիմնադիր։
Նրա հանձնաժողովը հարցազրույց է վարել աշխարհի տարբեր երկրներից մոտ 150 գիտնականների և փորձագետների, ինչպես նաև Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության նախկին աշխատակիցների հետ։
Նրանց հետազոտությունների արդյունքները ցույց տվեցին, որ Covid-ի միջոցառումները տարածաշրջանային տնտեսությունները ոչնչացնելու
ծրագրի առաջին քայլերն էին՝ բնակչությունը համաշխարհային մատակարարման շղթաներից կախված դարձնելու նպատակով, և որ
դրանց նպատակն էր բնակչության թվաքանակը նվազեցնելը և Միացյալ Ազգերի գլխավորությամբ համաշխարհային կառավարություն հաստատելը։
Դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը կալանավորվել է։
Սրանք ընդամենը մի քանի օրինակներ էին, որոնցում տարբեր քաղաքական կարծիքները հանգեցրին անմիջական պաշտոնանկության։
Գերմանացի իրավաբանական գիտնական՝ դոկտոր Բեատե Սիբիլե Ֆֆայլը, անկախ հետազոտող և Եվրոպայի խորհրդի փորձագետ, որի
հետազոտությունները կենտրոնացած են մարդու իրավունքների, Եվրոպայում ազգային փոքրամասնությունների իրավունքների և
սահմանադրական իրավունքի վրա, ամփոփում է Գերմանիայում առկա իրավական իրավիճակը հետևյալ կերպ՝
«Լավ հայտնի է, որ Գերմանիայում հանրային դատախազները անկախ չեն, այլ ենթարկվում են համապատասխան արդարադատության
նախարարության ցուցումներին, ինչը փաստացի խախտում է Հիմնական օրենքում ամրագրված իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը։»
Սա, ամենայն հավանականությամբ, կխաղա կարևոր դեր կառավարության քննադատների նկատմամբ ճնշման կիրառման գործում։
Դատավորները պաշտոնապես անկախ են։ Սակայն խնդիրը սկսվում է նրանից, որ դատավորները նույնպես մարդիկ են և, ինչպես
մարդկանց մեծամասնությունը, շատերը քարոզչության զոհեր են և, հետևաբար, խախտում են կիրառելի օրենքը։
Ոմանք վախենում են դատավճիռներից, ինչպիսին է Վայմարի դատավոր Քրիստիան Դետմարի դեմ կայացվածը։
Մեկը կարող է կասկածել, որ դատական իշխանությունը որոշ ղեկավար պաշտոններում քաղաքական հիմունքներով է նշանակվում։
Հարբարտի գործը այստեղ շատ բան է ասում։
2020 թվականից այլևս հնարավոր չէ հույս դնել, որ Դաշնային Սահմանադրական Դատարանը իրապես
կկայացնի որոշումներ՝ համաձայն Հիմնական Օրենքի։
Սա նշանակում է, որ «ձուկը գլխից է տհաճ հոտում»։ Շատերը պարզապես հետևում են։
Դա չի նշանակում, որ արդարադատության համակարգը ամենուր ձախողվում է, սակայն այն ձախողվում է այն
ոլորտներում, որոնք ներկայումս մեծ հնչեղություն են ստանում։
Բայց ո՞վ է այս հոտոտ գլուխը, որի մասին այստեղ խոսում է իրավաբանական գիտնական դոկտոր Բիատե Փֆեյլը։
Կարո՞ղ է գոյություն ունենալ՝ ինչպես նկարագրվում է բռնատիրություն կոչվող կառավարման ձևում, մարդկանց մի խումբ,
որը բնութագրվում է լայնածավալից մինչև անսահման քաղաքական իշխանությամբ։ Այո՛, գոյություն ունի։
Սա գլոբալ օկուլտային գաղտնի հասարակությունների ցանցն է, որը ներթափանցել է հասարակության բոլոր
ոլորտները և վերահսկում դրանք իր շահերին համապատասխան։
Ինչպես մանրամասն ներկայացվում է «Գլոբալ վտանգ. Բարձր մակարդակի ֆրիմասոնություն» փաստագրական ֆիլմում ,
ֆրիմասոնությունը մեծ ազդեցություն ունի քաղաքականության վրա։
Նման կազմակերպություններում, ինչպիսիք են Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը (WEF) կամ Բիլդերբերգի խումբը, քաղաքականության,
լրատվամիջոցների, բիզնեսի և ֆինանսական էլիտայի առաջատար դեմքերը փակ դռների հետևում հանդիպում են, քննարկում համաշխարհային
օրակարգերը և սահմանում դրանց իրականացման ուղղությունները։
Այս գաղտնի հանդիպումներին մասնակցում են աշխարհի խոշորագույն ֆինանսական հսկաները, ինչպիսիք են BlackRock-ը և Vanguard-ը,
որոնք գերիշխում են համաշխարհային ֆինանսական շուկայում։
Ներկա ֆինանսների նախարար Ֆրիդրիխ Մերցը, ինչպես նաև Անգելա Մերկելը, Օլաֆ Շոլցը և Աննալենա Բերբոկը նույնպես հրավիրվել էին։
Ֆրիդրիխ Մերցը նախկինում 2016–2020 թվականներին ծառայել է BlackRock-ի հսկիչ խորհրդում, և պաշտոն ստանձնելուց
անմիջապես հետո Գերմանիայի համար ահռելի պարտքեր է կուտակել։
Բացի այդ, Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի «Երիտասարդ գլոբալ առաջնորդներ» ծրագիրը նաև պատրաստում և ընդգրկում է երիտասարդ
քաղաքական գործիչներին, որոնք հետո բարձրացվում են քաղաքականության ամենաբարձր պաշտոններին՝ նպատակ ունենալով
ապահովել, որ նրանք գործեն Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի սկզբունքներին և ոգուն համապատասխան .
Պարզվում է, որ այս ազդեցությունը այժմ նույնպես ունի հեռահար հետևանքներ դատական համակարգի և իշխանությունների
բաժանման ողջ համակարգի վրա – ինչպես տեսնում ենք։
Ուստի Գերմանիայում իշխանությունների բաժանումը դեռևս առկա՞ է, թե ոչ հարցին պետք է հստակ «ոչ» պատասխանել։
Ֆրիմեյսոնների ցանցը քաղաքականությունն օգտագործում է իր առավելության համար, իսկ քաղաքականությունն իր հերթին օգտագործում է
մյուս լիազոր մարմինները, ինչպիսիք են Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակը և
Սահմանադրական դատարանը, նույնպես իր առավելության համար։
www.kla.tv/7704
Եզրափակում: Հարգելի դիտողներ, թվում է, որ Գերմանիայում օրինականության կարգը շատ վատ վիճակում է։
Ուստի յուրաքանչյուր անհատի պարտականությունն է ավելի ու ավելի հետևել, բացահայտել և լուսաբանել իշխանության չարաշահումները։
Դուք կարող եք ցանկացած պահի օգնել Kla.TV-ին։
Ճիշտ գործող ժողովրդավարությանը անհրաժեշտ են մարդիկ, որոնք քաղաքական սխալները լուռ չեն հանդուրժում, այլ
ակտիվորեն և վճռականորեն պահանջում են հաշվետվողականություն։
Միայն այսպես կարող ենք խուսափել այնպիսի դիկտատուրայի իշխանությունից, որի թելերը քաշում է մասոնական ցանցը։
Ինչպես հայտնի ասացվածքն է ասում՝ «Դեմոկրատիայում քնածները արթնանում են դիկտատուրայում»։
Գործող սահմանադրական պետությունն ու ժողովրդավարական հասարակությունը ծաղկում են կարծիքների
բազմազանության վրա, ոչ թե կարծիքների դիկտատուրայի վրա։
Հատկապես ոչ քաղաքական իշխանությունների բաժանման, սահմանադրական պաշտպանության, սահմանադրական
դատարանի և լրատվամիջոցների կարևոր ոլորտներում։