ბოლო თვეების განმავლობაში ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს სამი ახალი მოსამართლის დანიშვნის საკითხი
ბუნდესტაგის პარტიებს შორის პოლიტიკურ დაპირისპირებაში გადაიზარდა.
კერძოდ, ეს ეხებოდა სკანდალურ სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (SPD) კანდიდატს ბროსიუს-გერსდორფს, როგორც
ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლეს.
ივლისში, სადაზვერვო კომიტეტის არჩევისას, ანალოგიური პარტიული დაპირისპირება იყო, რომლის ამოცანაა ფედერალური სადაზვერვო
სამსახურის, კონსტიტუციის დაცვის ფედერალური სამსახურისა და სამხედრო კონტრდაზვერვის სამსახურის საქმიანობის ზედამხედველობა.
კომიტეტში არც AfD-ის დეპუტატები და არც "მემარცხენე პარტიის" თავმჯდომარე ჰაიდი რაიხინეკი არ აირჩნენ.
ამგვარად, კონსტანტინ ფონ ნოცის, "მწვანეთა პარტიის" საპარლამენტო ჯგუფის ლიდერის მოადგილეს, ეს
კომიტეტი ერთადერთ ოპოზიციონერ დეპუტატად დაიტოვა.
აშკარაა, რომ მიმდინარეობს დიდი ბრძოლა, რათა უზრუნველყონ, რომ ეს მაღალი თანამდებობები მხოლოდ
საკუთარი რიგებიდან დანიშნული ადამიანებით შეივსოს.
თუმცა, როდესაც პარტიულ-პოლიტიკურ ინტერესებს ამგვარ გადაწყვეტილებებზე ასეთი მნიშვნელოვანი
გავლენა აქვთ, ჩნდება კითხვა: როგორია გერმანიაში ხელისუფლების დანაწილების საერთო მდგომარეობა?
სწორედ ამიტომ, უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ოდესმე, უფრო ახლოს შევხედოთ კანონის უზენაესობასა და ძალაუფლების დაყოფას გერმანიაში.
პირველ რიგში, განვიხილავთ, თუ როგორ არეგულირდება ეს ამჟამად გერმანიაში.
ძირითადი პრინციპი ისაა, რომ სახელმწიფო ძალაუფლების რამდენიმე სახელმწიფო ორგანოს შორის განაწილება მიზნად ისახავს
ძალაუფლების შეზღუდვას და თავისუფლებისა და თანასწორობის დაცვას.
არსებობს საკანონმდებლო ორგანო, ბუნდესტაგისა და ბუნდესრატის საკანონმდებლო ძალა.
აღმასრულებელი შტო, აღმასრულებელი ხელისუფლება, ანუ მთავრობა ყველაზე დაბალი დონიდან პოლიციამდე.
და სასამართლო სისტემა, სასამართლო ძალაუფლება, ფედერალურ საკონსტიტუციო სასამართლოსა და უმაღლეს სასამართლოებთან ერთად.
მედიას არაოფიციალურად მეოთხე მდგომარეობას უწოდებენ, რადგან მიიჩნევა, რომ მისი ამოცანა
სხვა მდგომარეობებზე კონტროლის განხორციელებაა.
მეორე მხრივ, ჩნდება კითხვა: როგორ და ვის მიერ ხორციელდება ეს უფლებამოსილებები გერმანიაში?
კონსტიტუციის დაცვის სამსახურის პრეზიდენტს ნიშნავს შინაგან საქმეთა ფედერალური მინისტრი, ხოლო დაზვერვის კომიტეტს ირჩევს ბუნდესტაგი.
კონსტიტუციური სასამართლოს ნახევარს ირჩევს ბუნდესტაგი, ხოლო მეორე ნახევარს — ბუნდესრატი.
ამგვარად, ამჟამად არჩეული პოლიტიკოსები საბოლოო გადაწყვეტილებას იღებენ ყველა უფლებამოსილებაზე.
მედია ყოველწლიურად მთავრობისგან, ანუ იმისგან, ვისი კონტროლაც უნდა უზრუნველყოს, დაახლოებით 8.5 მილიარდ ფუნტ სტერლინგს იღებს.
ასევე მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ გერმანიაში საზოგადოებრივი პროკურორები ინსტრუქციებით არიან შეზღუდულნი.
კონკრეტულად, ეს ნიშნავს, რომ საზოგადოებრივი პროკურატურა, რომელიც აღმასრულებელი ხელისუფლების ნაწილია, დაქვემდებარებულია იუსტიციის
სამინისტროს – ანუ სასამართლო სისტემას – რაც, ფაქტობრივად, ეწინააღმდეგება ძირითად კანონში
გათვალისწინებულ ხელისუფლების დანაწილების პრინციპს.
მოსამართლეები ოფიციალურად დამოუკიდებლები არიან.
ეს არის ამჟამინდელი ვითარება გერმანიაში.
მაგრამ ახლა შემდეგი კითხვა ჩნდება:
რა ხდება, როდესაც ეს საზედამხედველო ორგანოები სულ უფრო და უფრო აძევებენ ყველა იმ ადამიანს, ვინც
ოფიციალური პოლიტკორექტული შეხედულებისგან გადაუხვევს?
ეს გარდაუვლად გამოიწვევდა კურსის დიქტატურისკენ მიმართვას!
დიქტატურის განმარტებაა მმართველობის ფორმა, რომელიც ხასიათდება ერთპიროვნული მმართველის, დიქტატორის, ან მმართველი ჯგუფის
მიერ ფართო ან შეუზღუდავი პოლიტიკური ძალაუფლების მქონეობით.
გთავაზობთ რამდენიმე ბოლოდროინდელ მაგალითს იმ პირებისა, რომლებიც პოლიტიკური შეხედულებების გამო ან
დააწინაურეს მაღალ თანამდებობაზე, ან მოხსნეს თანამდებობიდან:
1. შტეფან ჰარბართი
2020 წლის 15 მაისს შტეფან ჰარბართი ფედერალურმა საბჭომ ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს პრეზიდენტად აირჩია, CDU/CSU-ის, SPD-ის,
FDP-ისა და მწვანეთა პარტიის თითქმის ერთსულოვანი მხარდაჭერით.
ეს მოხდა მიუხედავად ჰარბართის მონაწილეობისა გერმანიის ისტორიაში ყველაზე მასშტაბურ საგადასახადო
თაღლითობაში – ეგრეთ წოდებულ Cum-Ex-ის საგადასახადო სკანდალში.
სხვადასხვა წყაროს თანახმად, ბანკებმა არალეგალური აქციების გარიგებების მეშვეობით
გერმანიის სახელმწიფოს 35 მილიარდ ევრომდე მოატყუეს.
ყოფილი უფროსი საზოგადოებრივი პროკურორი ენ ბრორჰილკერი იმ დროს ყველაზე მნიშვნელოვან გამომძიებლად ითვლებოდა.
მან თავის გამოძიებაში უდიდეს დაბრკოლებებს წააწყდა.
2024 წლის აპრილში მან საბოლოოდ დატოვა საზოგადოებრივი პროკურორის თანამდებობა და შეუერთდა მოქალაქეთა მოძრაობას "ფინანსვენდე".
მისი არგუმენტი: ეს ნიშნავს, რომ ის პოლიტიკური თავშეკავების ვალდებულებას აღარ ექვემდებარება.
ის წუხდა, რომ გერმანიაში ფინანსურ დანაშაულს ძალიან ხშირად უმნიშვნელო სამართალდარღვევად მიიჩნევენ.
"მაგრამ ჩვენ ვსაუბრობთ მილიარდებზე, რომლებსაც ყველა ვკარგავთ და რომლებიც საბოლოოდ უნდა დავიბრუნოთ", — განაცხადა ბრორჰილკერმა.
ფინანსური სექტორი არის "დიდი, ძალიან კარგად დაკავშირებული ინდუსტრია", რომელსაც პირადი ინტერესი აქვს cum-cum
ტრანზაქციების ეფექტური კონტროლისა და სისხლისსამართლებრივი დევნის თავიდან აცილებაში. როგორც ჩანს, ის ამას უსჯელოდ უსწორებს თავს.
ბრორჰილკერმა ამის მთავარ მიზეზად დასახელებული ხელისუფლების ორგანოების "ობსტრუქციონისტული დამოკიდებულება" გააკრიტიკა.
შთაბეჭდილება იქმნება, რომ "ფინანსთა სამინისტროები უფრო ახლოს არიან ფინანსურ ლობისთან, ვიდრე მოქალაქეებთან".
2. ჰანს-იოახიმ მასენი
2012-2018 წლებში კონსტიტუციის დაცვის სამსახურის ყოფილმა პრეზიდენტმა გააკრიტიკა მედიის დაბალანსებულობის ნაკლებობა და
2018 წელს კემნიცში მომხდარ არეულობებზე მანევრირებადი რეპორტაჟი.
მალევე მას კონსტიტუციის დაცვის ფედერალური სამსახურის პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადააყენეს.
3. კრისტიან დეტმარი
დიდი განხილვის საგანი გახდა გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც ვაიმარელმა მოსამართლემ, ოჯახის სასამართლოს მოსამართლემ,
კრისტიან დეტმარმა, ორ სკოლაში კორონავირუსის წესები გააუქმა.
მას ორწლიანი პირობითი სასჯელი მიუსაჯეს, თანამდებობიდან გაათავისუფლეს და პენსია დაეკარგა.
4. დოქტორი რაინერ ფულმიხი
იურისტმა დოქტორმა რაინერ ფულმიხმა უხელმძღვანელა პროექტს, რომელიც ცნობილი გახდა როგორც "მეორე ნურემბერგი", და
იყო კორონავირუსის გამოძიების კომიტეტის თანადამფუძნებელი.
მისი კომიტეტმა მსოფლიოს მასშტაბით დაახლოებით 150 მეცნიერსა და ექსპერტს, ასევე ჯანდაცვის
მსოფლიო ორგანიზაციის ყოფილ თანამშრომლებს გაესაუბრა.
მათი კვლევის შედეგებმა აჩვენა, რომ კოვიდთან დაკავშირებული ზომები რეგიონული ეკონომიკების განადგურების გეგმის პირველი ნაბიჯები იყო,
რათა მოსახლეობა გლობალურ მიწოდების ჯაჭვებზე დამოკიდებული გამხდარიყო, და რომ მათი მიზანი მოსახლეობის
რაოდენობის შემცირება და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ხელმძღვანელობით მსოფლიო მთავრობის დამყარება იყო.
დოქტორი რაინერ ფულმიხი პატიმრობაში რჩება.
ეს მხოლოდ რამდენიმე მაგალითი იყო, რომლებშიც განსხვავებულმა პოლიტიკურმა შეხედულებებმა
თანამდებობიდან დაუყოვნებლივ გათავისუფლება გამოიწვია.
გერმანელი იურისტი დოქტორი ბეატე სიბილე ფაილი, დამოუკიდებელი მკვლევარი და ევროპის საბჭოს ექსპერტი, რომლის კვლევაც
ფოკუსირებულია ადამიანის უფლებებზე, ევროპაში ეროვნული უმცირესობების უფლებებსა და კონსტიტუციურ სამართალზე,
გერმანიაში არსებულ სამართლებრივ ვითარებას შემდეგნაირად აჯამებს:
"საყოველთაოდ ცნობილია, რომ გერმანიაში საზოგადოებრივი პროკურორები დამოუკიდებლები არ არიან, არამედ ექვემდებარებიან იუსტიციის
შესაბამისი სამინისტროს მითითებებს, რაც, ფაქტობრივად, არღვევს ძირითად კანონში ჩამაგრებულ ხელისუფლების დანაწილების პრინციპს."
ეს, სავარაუდოდ, მთავარ როლს შეასრულებს მთავრობის კრიტიკოსების წინააღმდეგ რეპრესიებში.
მოსამართლეები ფორმალურად დამოუკიდებლები არიან. თუმცა, პრობლემა იმით იწყება, რომ მოსამართლეებიც ადამიანები არიან და ბევრი მათგანი,
ადამიანების უმრავლესობის მსგავსად, პროპაგანდის მსხვერპლნი ხდებიან და, შესაბამისად, არღვევენ მოქმედ კანონმდებლობას.
სხვებს აშინებთ ისეთი განაჩენები, როგორიც ვაიმარელი მოსამართლის, კრისტიან დეტმარის, წინააღმდეგ გამოტანეს.
შეიძლება ეჭვი მიიტანოთ, რომ სასამართლო სისტემაში გარკვეულ ხელმძღვანელ თანამდებობებზე პოლიტიკური ნიშნით ნიშნავენ.
ჰარბართის საქმე აქ ბევრს ამბობს.
2020 წლიდან, ფედერალურ საკონსტიტუციო სასამართლოსთან დაკავშირებით იმედად ყოფნა, რომ ის ნამდვილად ძირითადი
კანონის შესაბამისად იღებს გადაწყვეტილებებს, შეუძლებელია.
ეს ნიშნავს, რომ "თევზი თავიდან სძვრის". ბევრი უბრალოდ მიჰყვება.
ეს არ ნიშნავს, რომ სამართლიანობის სისტემა ყველგან მარცხდება, მაგრამ ის მარცხდება იმ სფეროებში, რომლებსაც ამჟამად აპიარებენ.
მაგრამ ვინ არის ეს საზიზღარი თავი, რომელზეც სამართლის მეცნიერი დოქტორი ბეატე ფაილი აქ საუბრობს?
შესაძლებელია თუ არა — როგორც ეს დიქტატურის, როგორც მმართველობის ფორმის, აღწერისას არის — არსებობდეს ადამიანთა
ჯგუფი, რომელსაც დამახასიათებელია შორს მიმავალი, თუნდაც უსაზღვრო პოლიტიკური ძალაუფლება? დიახ, არსებობს!
ეს არის ოკულტური საიდუმლო საზოგადოებების გლობალური ქსელი, რომელიც საზოგადოების ყველა სფეროშია
შეღწეული და მათ საკუთარი ინტერესების შესაბამისად მართავს.
როგორც დოკუმენტურ ფილმში "გლობალური საფრთხე: მაღალი დონის მასონობა" არის აღწერილი,
მასონობას ძალიან ძლიერი გავლენა აქვს პოლიტიკაზე.
ისეთ ორგანიზაციებში, როგორიცაა მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი (WEF) ან ბილდერბერგის ჯგუფი, პოლიტიკის, მედიის, ბიზნესისა და ფინანსური
ელიტის ყველაზე გავლენიანი ფიგურები დახურულ კარს მიღმა ხვდებიან, განიხილავენ გლობალურ დღის
წესრიგს და განსაზღვრავენ მის განხორციელების კურსს.
ამ საიდუმლო შეხვედრებს ესწრებიან უმსხვილესი ფინანსური გიგანტები, როგორებიცაა BlackRock და
Vanguard, რომლებიც გლობალურ ფინანსურ ბაზარზე დომინირებენ.
მიწვეული იყვნენ ამჟამინდელი ფედერალური კანცლერი ფრიდრიხ მერცი, ასევე ანგელა მერკელი, ოლაფ შოლცი და ანალენა ბერბოკი.
ფრიდრიხ მერცი 2016 წლიდან 2020 წლამდე BlackRock-ის სამეთვალყურეო საბჭოში მსახურობდა და თანამდებობის
დაკავებისთანავე გერმანიას უზარმაზარი ვალები დააკისრა.
გარდა ამისა, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის (WEF) პროგრამა "ახალგაზრდა გლობალური ლიდერები" ასევე ამზადებს და იზიდავს
ახალგაზრდა პოლიტიკოსებს, რომლებსაც შემდეგ პოლიტიკაში უმაღლეს თანამდებობებზე ამაღლებენ იმ მიზნით, რომ მათ WEF-ის
დღის წესრიგისა და სულისკვეთების შესაბამისად იმოქმედონ .
როგორც ჩანს, ამ გავლენას ახლა უკვე შორსმიმავალი შედეგები მოჰყვება სასამართლო სისტემისა და
ხელისუფლების დანაწილებისთვის – როგორც ვხედავთ.
ამიტომ, კითხვაზე, არსებობს თუ არა გერმანიაში ხელისუფლების დანაწილება, პასუხი უნდა იყოს მკაფიო "არა".
მაზონების ქსელი პოლიტიკას საკუთარი უპირატესობისთვის იყენებს, პოლიტიკა კი, თავის მხრივ, სხვა ძალებს, როგორიცაა
კონსტიტუციის დაცვის სამსახური და საკონსტიტუციო სასამართლო, ასევე საკუთარი უპირატესობისთვის იყენებს.
www.kla.tv/7704
დასკვნა: ძვირფასო მაყურებლებო, როგორც ჩანს, გერმანიაში კანონის უზენაესობა ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია.
ამიტომ, თითოეული ადამიანის მოვალეობა უნდა გახდეს მუდმივად უფრო მეტად ძალაუფლების ბოროტად
გამოყენების დაკვირვება, გამხელა და სააშკარაოზე გამოტანა.
თქვენ შეგიძლიათ Kla.TV-ს ნებისმიერ დროს დაეხმაროთ!
ფუნქციონირებად დემოკრატიას სჭირდება ადამიანები, რომლებიც დუმილად არ იტანენ პოლიტიკურ შეცდომებს, არამედ
აქტიურად და აგრესიულად მოითხოვენ პასუხისმგებლობას.
მხოლოდ ასე შევძლებთ თავიდან ავიცილოთ დიქტატურის მმართველობა, რომლის სადავეებსაც მასონური ქსელი იჭერს.
როგორც ცნობილი ანდაზა ამბობს: "ვინც დემოკრატიაში სძინავს, დიქტატურაში იღვიძებს".
ფუნქციონირებადი კონსტიტუციური სახელმწიფო და დემოკრატიული საზოგადოება აზრთა
მრავალფეროვნებით ხარობს და არა აზრის დიქტატურით.
განსაკუთრებით კი არა პოლიტიკაში ძალაუფლების დაყოფის, კონსტიტუციური დაცვის, საკონსტიტუციო
სასამართლოსა და მედიის მნიშვნელოვან სფეროებში.