Ing media sing nyebut dhéwé minangka pamimpin, krisis global tansah diterangaké marang masyarakat nganggo panemuan ilmiah.
Apa iku owah-owahan iklim utawa krisis koronavirus, pesené tansah padha: "Para ilmuwan sarujuk."
Nanging apa pancen kaya ngono?
Apa ilmu pengetahuan ora makmur amarga pitakon, sangsi, lan diskusi babagan pandangan sing beda?
Richard Feynman, fisikawan Amérika lan pemenang Hadiah Nobel, negesake peran utama
sangsi ing ilmu pengetahuan nganti taun 1965.
Dheweke nyatakake manawa pracaya marang kabodhoané para ahli iku ciri pokok ing ilmu
pengetahuan, sing negesake pentinge sangsi lan skeptisisme.
Prinsip iki penting banget kanggo kamajuan ilmiah, amarga ngidini pitakon anyar bisa ditakokake lan wates kawruh bisa diperluas.
Feynman negesake manawa ora mung kudu nyisakke papan kanggo sangsi, nanging uga kanthi aktif
nyengkuyung sangsi supaya bisa nggayuh kemajuan.
Nanging kasunyatane beda banget.
Hans-Joachim Zillmer, panulis lan panaliti babagan sajarah bumi eksperimental, ngerti iki.
Dheweke kanthi tegas ora sarujuk, kandha, "Iku salah kaprah sing umum yen pracaya yen
panemuan riset ilmiah anyar bakal otomatis menang."
Miturut Zillmer, media nduwèni peran kunci ing bab iki.
Didorong dening kapentingan politik, padha mutusake temuan lan model sing disebarke lan sing ora.
Kajaba iku, teori-teori lawas ditekan yen bertentangan karo pandangan donya saiki.
Teori-teori lawas lan kutipan Zillmer: "Gagasan anyar banget lan mbok menawa migunani ora nampa dhukungan kanggo disebaraké."
Ilmuwan Prof. Dr. Christof Kuhbandner iku wong sing kena pengawasan ketat saka pers arus utama nalika krisis coronavirus
amarga dhèwèké uga mempertanyakan sing diarani pendapat ahli.
Ing obrolan karo Gunnar Kaiser, dhèwèké nyatakaké apa sing dideleng minangka inti saka ilmu pengetahuan.
"Minangka ilmuwan, aku sejatine meh ora tau ngomong bab kasunyatan."
Ana kutipan saka Richard Feynman, fisikawan lan pemenang Hadiah Nobel, sing kandha: "Inti saka ilmu
pengetahuan sejatine yaiku pitakon marang para ahli."
Dadi nalika aku mikir sacara ilmiah, tugase aku yaiku pitakon marang panemu para ahli lan majokake kawruh manungsa.
Lan asring ana kebingungan babagan peran ing komunikasi ilmiah ing sawetara wong.
Sejatine, aku kudu tansah takon marang awakku dhéwé: Apa aku ngomong minangka ilmuwan utawa minangka ahli?
Minangka ilmuwan, kowe malah duwé kewajiban kanggo pitakon marang kabèh kabeneran sing didol déning para ahli.
Iku pancèn misi sejati saka ilmu pengetahuan.
Nanging, para ilmuwan sing nindakake kuwi cepet ngrasakake akibaté.
Ahli komunikasi Prof. Michael Meyen saiki kerep diserang déning media arus utama, sing wis nyebabake
dhèwèké diasingake sakabehé ing jagad profesional.
Ing bukune sing anyar, Wie ich meine Uni verlor (Kepiye Aku Kelangan Universitas), Meyen ora mung nerangake rincian kampanye
sing nggawe dheweke kelangan meh kabeh sing nemtokake dheweke minangka ilmuwan, nanging uga nganalisa latar
mburi sing luwih jero lan sistemik: restrukturisasi radikal universitas sajrone 30 taun kepungkur.
Iki babagan komersialisasi, konformitas, wedi, lan politisasi riset.
Meyen nulis: "Kita pengin demokrasi, nanging kita milih sapa sing diijini melu."
Fisikawan lan aktivis iklim Sabine Hossenfelder saiki mempertanyakan metodologi sing digunakake kanggo nyambungake
sawetara kedadeyan cuaca ekstrim karo owah-owahan iklim.
Dheweke kandha, "Akeh ilmuwan iklim sing ngerti sepira cacaté panaliten sing metu saka pusat
atribusi cuaca iki, nanging padha meneng bae."
"Ana akèh ilmuwan iklim sing wis ngerti tenan yèn panaliten sing diarani iki ora bisa dipercaya, nanging
padha meneng bae amarga bakal ora trep sacara politik."
Anke Uhlenwinkel, profesor universitas ing geografi lan pendhidhikan ekonomi, bubar nerbitake buku:
Wong-wong sing nyebabake masalah kudu lunga – Pengusiran profesor-profesor kritis saka universitas.
Ing wawancara karo AUF 1, dheweke nerangake carane saya akeh profesor sing kelangan pakaryane – ora amarga karya akademik
sing ala, nanging amarga padha takon pitakon sing ora nyaman.
Apa sing biyen dadi papan debat bebas saiki wis dadi lembaga wedi, sensor, lan keseragaman politik.
Sapa waé sing ora cocog karo narasi sing lagi berlaku bakal diabaikan.
Ing obrolan karo Elsa Mittmannsgruber, dheweke mbahas panyalahgunaan kekuwatan, konformitas,
lan pangkhianatan marang gagasan ilmu pengetahuan.
Dheweke uga pracaya yèn warga mung bisa mbentuk panemune dhéwé yèn padha nduwé akses marang kabèh fakta ilmiah.
"... lan luwih apik sampeyan ngerti bab-bab sing saktenane bisa sampeyan ngerti, lan kuwi luwih
akèh tinimbang sing biasané dibahas ing ranah umum."
Luwih akèh sing kowe ngerti, luwih kowe bisa mbentuk panemu dhéwé sing lumayan dhasar lan uga mbentuk panemu sosial.
"Nalika sains sejatine nyebarake informasi kanthi terbuka ing jagad sains, ya, kita weruh kuwi ing protokol RKI,
ing ngendi sains dibahas, nanging sing diumumake marang umum iku bab sing beda banget, bisa diomongake."
Ya, lan ana sawetara ilmuwan ing krisis coronavirus iki sing miturut panemuku pancen duwe prekara sing
wigati kanggo diomongake, nanging ora ana sing ngrungokake; padha dipinggirake, bisa diomongake.
Kita uga tekan kesimpulan kuwi amarga sawetara wong ing panaliten kita pancen klebu ing kategori kuwi, lan yen padha dirungokake,
mesthine bakal ana paling ora loro pendapat, lan warga banjur bisa mutusake dhewe endi sing pungkasane luwih meyakinkan.
Yen kuwi ora kelakon, yen kita ngomong, konon, "ikuti ilmiah" – sing saktenane ungkapan sing ora ilmiah
kaya apa wae, amarga "ilmiah" ora nemtokake apa-apa.
Ilmu pengetahuan ora ngomong bab apik utawa ala, nanging kita ngomong babagan fakta tartamtu,
hipotesis, eksperimen, apa wae sing kita lakoni.
Sampeyan uga bisa nindakake survei lan kandha: Oke, saiki iki lan kuwi lan kuwi wis metu saka
kono, nanging ora mesthi ateges "apik" lan "ala".
Sebaliké, mung kandha yèn persentase tartamtu saka responden ngomong iki utawa kuwi.
Lan banjur, minangka warga, aku bisa mbentuk panemuku dhewe nalika aku wis entuk kabar kanthi lengkap, apa aku
nganggep iku diraguhi utawa aku kandha, ya, kanca-kancaku kabeh padha ngomong kaya ngono, dadi kowe saktenane nesu bab apa?
Ing pungkasan aku bisa mutusaké dhéwé.
Nanging yen aku ora duwe rentang asil nyata iki lan padha kandha, "ya, nanging ana siji asil iki lan kita padha ngetutake," mula aku
ora bisa maneh nindakake kuwi, lan masyarakat dadi ora merdéka amarga individu ora duwe kabebasan kanggo nggawe kaputusan.
Ing wawancara, Prof. Anke Uhlenwinkel uga mbahas sing diarani pendanaan pihak katelu, sing digunakake kanggo mbiayai riset.
"Ya, pendanaan pihak katelu iku titik sing penting banget ing kene."
Dadi, minangka aturan, ditulis apa wae sing dianggep "apik" sing dikarepake, lan ana uga sawetara "buzzwords", bisa
diarani, sing pancen kudu kowe lebokake ing aplikasi pendanaan pihak katelu iki supaya nduwé kasempatan.
Lan saiki uga ana pendanaan pihak katelu sing kasedhiya, sing wis diiklankan lan wis meh dialokasikake.
Prof. Dr. Werner Kirstein uga ngangkat masalah pendanaan iki ing AZK kaping 14 lan
nggawé istilah "owah-owahan iklim politogenik."
"Banjur aku bakal bali marang kasunyatan manawa akèh dana sing diwènèhaké ing kéné, mesthi waé
déning Uni Éropa lan déning saben negara bagian."
Mula saka iku, akèh ilmuwan direkrut kanggo ngembangaké program iklim lan nindakaké riset babagan iku supaya bisa éntuk dana.
Kenyataane, aku saka universitas, ing kana kita weruh yèn dana dhasar ing universitas ora
cukup kanggo nglakokaké kabeh kanthi becik.
Dadi, apa sing ditindakake ilmuwan?
Dheweke bakal ndeleng katalog dana Uni Éropa lan katalog dana Jerman, lan negara-negara liya uga nduwé katalog sing padha.
Lan saiki kowe weruh, kowe nemokake sawijining topik sing cocog karo owah-owahan iklim, banjur aku nggawe usulan, nyusun
usulan, lan ngirim usulan kasebut marang panguwasa sing relevan.
Lan weruhna, sakwise tembung pemanasan global utawa kenaikan suhu muncul ing sembarang konteks, dhuwit langsung mili.
Prekara sing paling nggumunake sing tau tak alami yaiku nalika ana klompok ahli biologi, dudu ahli iklim pisan – padha ora
ngerti tenan apa iku owah-owahan iklim, pemanasan global, ya wis, kowe isa ngadhepi kuwi – banjur topik kanggo para ahli biologi
yaiku: "Tingkah laku cacing lugworms nalika suhu mundhak"!
Mangkono adohé wis tekan; masalah iki wis ora relevan maneh. Sing paling penting yaiku owah-owahan iklim, banjur dhuwit mili.
Ya, banjur kowe weruh para sponsor sing dermawan, mula ora mung EU sing ndhukung bab kaya ngono, nanging uga
kementerian federal sing ndhukung aplikasi kaya ngono lan riset uga ana gandheng cenenge.
Akeh kanca kerjaku, mula aku kandha marang wong-wong mau: "Saktenane kowe padha nindakake apa, kok ora
mriksa apa sing sejatine utawa apa sing kedadeyan?"
Ya, kita butuh dhuwit, dhuwité kudu mili. Kepiye carané kita bisa urip yèn kita ora nduwé dhuwit?
Lan banjur, mesthi wae, sampeyan bisa nyewa maneh mahasiswa doktoral, sampeyan bisa tuku komputer, sampeyan bisa nandur modal
ing piranti, staf, lan sapiturute, banjur kabeh dadi lancar.
Nanging kowe butuh dana kanggo kuwi, lan sakwise kuwi ora pati penting topik apa sing kowe pilih,
sing penting ana gandhengane karo pemanasan global.
Iku nyedhihaké, nanging pancèn kaya ngono.
Para ilmuwan ora diijini sarujuk siji lan sijine amarga ilmu pengetahuan makmur saka pitakon, keraguan, lan debat terbuka.
Cetha menawa riset gumantung marang politik lan mulane dikontrol déning politik liwat alokasi dana.
Masyarakat mung sinau babagan panemuan ilmiah sing disenengi sacara politik liwat media arus utama.
Iki ndadekake para ilmuwan kejebak, amarga reputasi ilmiah lan asring panguripane padha
kaancam yen padha nyimpang saka sistem iki.
Mulane kita ngajak saben panaliti sing tulus – para ilmuwan sing kepengin nindakake riset kanthi jujur – supaya ora
ngidini awake dhewe korup, nanging munggahake swara, nyedhiyakake bukti sing mbantah, lan wani ngadhepi panganiayaan.