W samozwańczych wiodących mediach globalne kryzysy są zawsze wyjaśniane ludności za pomocą odkryć naukowych.
Niezależnie od tego, czy chodzi o zmiany klimatu, czy kryzys związany z koronawirusem -
zawsze mówi się: "Naukowcy są co do tego zgodni".
Ale czy rzeczywiście tak jest?
Czyż nauka nie rozwija się dzięki kwestionowaniu, wątpliwościom, dyskursowi między różnymi poglądami?
Richard Feynman, amerykański fizyk i laureat Nagrody Nobla, podkreślił kluczową rolę wątpliwości w nauce jeszcze w 1965 roku.
Stwierdził, że wiara w ignorancję ekspertów jest podstawową cechą nauki, która podkreśla potrzebę wątpliwości i sceptycyzmu.
Zasada ta ma kluczowe znaczenie dla postępu naukowego, ponieważ umożliwia zadawanie nowych pytań i poszerzanie granic wiedzy.
Feynman podkreślał, że aby osiągnąć postęp, należy nie tylko pozostawić miejsce na
wątpliwości, ale nawet aktywnie do nich zachęcać.
Rzeczywistość jest jednak inna.
Wie o tym Hans-Joachim Zillmer, autor i badacz eksperymentalnej historii geologicznej.
Zdecydowanie się z tym nie zgadza i mówi: "Powszechnym błędem jest przekonanie, że nowe
wyniki badań naukowych automatycznie zwyciężą".
Według Zillmera media odgrywają tu kluczową rolę.
Kontrolowane politycznie, decydują o tym, które odkrycia i modele są propagowane, a które nie.
Stare teorie są również tłumione, jeśli są sprzeczne z obecnym światopoglądem.
Zarówno stare teorie, jak i, cytując Zillmera, "radykalnie nowe i być może wartościowe idee nie
otrzymują żadnego wsparcia w celu ich nagłośnienia".
Naukowiec prof. dr Christof Kuhbandner to ktoś, kto był mocno atakowany przez prasę głównego nurtu podczas
kryzysu związanego z koronawirusem, ponieważ kwestionował również tak zwane opinie ekspertów.
W wywiadzie z Gunnarem Kaiserem wyjaśnia on, gdzie widzi sedno nauki.
"Jako naukowiec w zasadzie nigdy nie mówię o prawdach.
Jest takie zdanie Richarda Feynmana, fizyka i laureata Nagrody Nobla, który powiedział: "Sednem
nauki jest tak naprawdę kwestionowanie ekspertów".
Kiedy więc myślę naukowo, moim zadaniem jest kwestionowanie opinii ekspertów i poszerzanie wiedzy ludzkości.
W komunikacji naukowej często dochodzi do pomylenia ról u niektórych osób.
Właściwie powinienem zawsze mówić: czy mówię jako naukowiec, czy jako ekspert?".
Jako naukowiec masz nawet za zadanie kwestionować każdą prawdę sprzedawaną przez ekspertów.
To jest prawdziwa misja nauki".
Jednak każdy, kto robi to jako naukowiec, szybko poniesie konsekwencje.
Prof. Michael Meyen, naukowiec zajmujący się komunikacją, znajduje się pod ciągłym ostrzałem ze strony uznanych
mediów, co doprowadziło do jego marginalizacji zawodowej.
W swojej nowej książce „Wie ich meine Uni verlor” („Jak straciłem uniwersytet”) Meyen nie tylko opisuje szczegóły kampanii, w
wyniku której stracił niemal wszystko, co stanowiło o jego tożsamości naukowej, ale także analizuje głębsze, systemowe tło:
radykalną przebudowę uniwersytetów w ciągu ostatnich 30 lat.
Chodzi o komercjalizację, adaptację, strach i upolitycznienie badań.
Meyen pisze: "Chcemy demokracji, ale to my wybieramy, kto może w niej uczestniczyć".
Fizyk i aktywistka klimatyczna Sabine Hossenfelder kwestionuje obecnie metodologię stosowaną do łączenia
niektórych ekstremalnych zjawisk pogodowych ze zmianami klimatu.
Mówi: "Wielu naukowców zajmujących się klimatem wie, jak niekompletne są badania pochodzące z tego
centrum prognoz pogody, ale trzymają gębę na kłódkę".
"Jest wielu naukowców zajmujących się klimatem, którzy doskonale wiedzą, że te tak zwane badania nie są wiarygodne, ale nie
mówią ani słowa, ponieważ byłoby to politycznie niewygodne".
Anke Uhlenwinkel, profesor uniwersytecki zajmujący się dydaktyką geografii i ekonomii, opublikowała niedawno książkę:
"Ci, którzy przeszkadzają, muszą odejść - usunięcie krytycznych profesorów z uniwersytetów".
W wywiadzie dla AUF 1 opisuje, jak coraz więcej profesorów traci pracę - nie z powodu słabej pracy
naukowej, ale dlatego, że zadają niewygodne pytania.
To, co kiedyś było miejscem wolnej debaty, teraz jest instytucją strachu, cenzury i politycznego konformizmu.
Kto nie pasuje do dominującej narracji, jest usunięty.
W wywiadzie z Elsą Mittmannsgruber mówi o nadużywaniu władzy, konformizmie i zdradzie idei nauki.
Uważa również, że każdy obywatel może wyrobić sobie własną opinię tylko wtedy, gdy ma dostęp do pełnego zakresu faktów naukowych.
"... i im lepiej wiesz o rzeczach, które w rzeczywistości wszyscy moglibyśmy wiedzieć, a to znacznie więcej
niż to, co zwykle jest omawiane w sferze publicznej.
Oczywiście im więcej wiesz, tym bardziej możesz wyrobić sobie własną, w miarę uzasadnioną
opinię, a także wyrobić sobie opinię społeczną".
"Gdzie nauka faktycznie otwarcie komunikuje rzeczy w ramach nauki, tak, więc widzimy, że w przypadku protokołów RKI
nauka była tam omawiana, ale to, co zostało przekazane opinii publicznej, że tak powiem, było wtedy czymś zupełnie innym.
Tak, a w tym kryzysie koronawirusa jest kilku naukowców, którzy, jak sądzę, rzeczywiście mieli coś
pożytecznego do powiedzenia, ale po prostu nie zostali wysłuchani, zostali uciszeni, że tak powiem.
Dojdziemy do tego, ponieważ niektóre osoby w naszym badaniu należą do tej kategorii i gdybyśmy ich wysłuchali, mielibyśmy co
najmniej dwie opinie, a jako obywatele moglibyśmy sami zdecydować, którą z nich ostatecznie uznaliśmy za bardziej przekonującą.
Jeśli tak się nie stanie, jeśli powiemy "podążaj za nauką" - jest to w rzeczywistości wyrażenie, które jest tak nienaukowe,
jak wszystko inne, ponieważ "nauka" niczego nie określa.
"Nauka" nie mówi o dobru lub złu, ale w nauce mówimy o pewnych faktach, hipotezach, eksperymentach, cokolwiek robimy.
Pytania, więc można również przeprowadzić ankiety i powiedzieć: Ok, teraz wyszło z tego to i
to, ale niekoniecznie mówi to "dobrze" i "źle".
W rzeczywistości jest tam tylko napisane, że tyle a tyle procent osób odpowiedziało tak a tak.
A potem mogę wyrobić sobie własną opinię jako obywatel, gdy jestem szeroko poinformowany, czy uważam to za
wątpliwe, czy też mówię: cóż, wszyscy moi znajomi mówią to samo, czym właściwie jesteś zdenerwowany?
Ostatecznie mogę sam o tym zdecydować.
Ale jeśli nie mam tego zakresu rzeczywistych wyników i mówi mi się: tak, ale jest ten jeden wynik i będziemy go przestrzegać,
to nie mogę już tego robić, a społeczeństwo staje się niewolne, ponieważ nie ma już wolności wyboru dla jednostki ".
W wywiadzie prof. Anke Uhlenwinkel mówi również o tak zwanym finansowaniu zewnętrznym,
które jest wykorzystywane do finansowania badań.
(Prof. Anke Uhlenwinkel:] "Tak, finansowanie przez strony trzecie jest bardzo ważną kwestią.
Zwykle określają one, jakie "dobre" rzeczy są pożądane, a także istnieją pewne "modne" słowa, które absolutnie
trzeba uwzględnić w tych zewnętrznych wnioskach o finansowanie, aby mieć jakiekolwiek szanse.
W międzyczasie ogłaszane są przetargi na fundusze zewnętrzne, które są już praktycznie rozdysponowane".
Prof. dr Werner Kirstein również poruszył ten problem finansowania na 14. AZK i ukuł termin "politogeniczna zmiana klimatu".
"Następnie przejdę do faktu, że wiele funduszy jest tutaj zapewnianych, oczywiście przez UE i poszczególne państwa.
Tak wielu naukowców jest rekrutowanych do opracowywania programów klimatycznych, prowadzenia
nad nimi badań w celu uzyskania na nie funduszy.
Ponieważ sam pochodzę z uniwersytetu, widzieliśmy, że podstawowe finansowanie na uniwersytetach nie jest
wystarczające do zorganizowania normalnego funkcjonowania.
Co więc robi naukowiec?
Przyjrzał się katalogowi funduszy UE i katalogowi funduszy niemieckich, które istnieją również w innych krajach.
A teraz widzi się, że znajduje się jakiś temat, który pasuje do zmian klimatycznych, a następnie składam wniosek,
formułuję wniosek, składam wniosek do odpowiedniego organu.
I oto, gdy tylko słowo globalne ocieplenie lub wzrost temperatury zostanie wspomniane w
jakimkolwiek kontekście, pieniądze napływają.
Najdziwniejszą rzeczą, jakiej kiedykolwiek doświadczyłem, była grupa biologów, a nie klimatologów - nawet nie wiedzieli, czym
właściwie są zmiany klimatu, globalne ocieplenie, okej, można sobie z tym poradzić - a potem temat dla biologów brzmiał:
"Zachowanie robaków morskich wraz ze wzrostem temperatury"!
Tak daleko to zaszło, kwestia ta nie odgrywa już żadnej roli, najważniejsza jest zmiana klimatu, a potem płyną pieniądze.
Tak, wtedy widać hojnych sponsorów, więc nie tylko UE wspiera tego typu rzeczy, Ministerstwa Federalne również
wspierają takie aplikacje i badania mają coś do zrobienia.
Wielu moim kolegom mówię: "Co robisz, czy nie sprawdzasz prawdy lub tego, co się dzieje?".
"Tak, potrzebujemy pieniędzy, pieniądze muszą płynąć. Jak chcemy istnieć, jeśli nie mamy pieniędzy?".
A potem oczywiście można znowu zatrudnić doktorantów, więc można kupić komputery, można
zainwestować w sprzęt, personel itp. i wtedy coś płynie.
Ale do tego potrzebne są fundusze, a wtedy nie ma znaczenia, jaki temat wybierzesz, o ile
ma to coś wspólnego z globalnym ociepleniem.
To smutne, ale tak to działa".
Więc naukowcy nie mogą się w ogóle zgadzać, ponieważ nauka rozwija się dzięki kwestionowaniu, wątpliwościom i otwartej debacie.
Oczywiste jest, że badania są zależne od polityki i kontrolowane przez nią poprzez przydzielanie funduszy.
Opinia publiczna dowiaduje się o odkryciach naukowych, które są politycznie pożądane, tylko za pośrednictwem wiodących mediów.
Naukowcy są złapani w pułapkę, ponieważ ich reputacja naukowa i często źródła utrzymania są zagrożone, jeśli opuszczą ten system.
Dlatego apelujemy do wszystkich uczciwych naukowców – tych, którzy chcą prowadzić rzetelne badania – aby nie
dali się skorumpować, ale zabrali głos, przedstawiali kontrargumenty i odważnie wskazywali nieprawidłowości.