Sa sariling pagpapahayag bilang nangungunang midya, palaging ipinaliwanag sa publiko ang mga
pandaigdigang krisis gamit ang mga siyentipikong natuklasan.
Kung pagbabago ng klima man o krisis sa coronavirus, pareho lang ang mensahe: "Nagkakasundo ang mga siyentipiko."
Ngunit ganoon nga ba talaga?
Hindi ba umuunlad ang agham sa pamamagitan ng pagtatanong, pagdududa, at diskurso ng iba't ibang pananaw?
Binigyang-diin ni Richard Feynman, ang Amerikanong pisiko at nagwagi ng Nobel Prize, ang pangunahing
papel ng pagdududa sa agham kasing-bago pa noong 1965.
Sinabi niya na ang paniniwala sa kamangmangan ng mga eksperto ay isang pangunahing katangian ng agham, na nagbibigay-diin
sa pangangailangan ng pagdududa at pag-aalinlangan.
Ang prinsipyong ito ay mahalaga para sa pag-unlad ng agham, dahil pinapahintulutan nitong makapagtanong ng mga
bagong katanungan at mapalawak ang mga hangganan ng kaalaman.
Binigyang-diin ni Feynman na hindi lamang dapat mag-iwan ng puwang para sa pag-aalinlangan, kundi
aktibong hikayatin ito upang makamit ang pag-unlad.
Gayunpaman, ibang-iba ang katotohanan.
Alam ito ni Hans-Joachim Zillmer, may-akda at mananaliksik sa eksperimentong kasaysayan ng Daigdig.
Matindi siyang tumututol, sinasabing, "Isang karaniwang maling akala na ang mga bagong natuklasan sa
siyentipikong pananaliksik ay awtomatikong nangingibabaw."
Ayon kay Zillmer, may mahalagang papel ang media rito.
Pinapatnubayan ng pulitika, sila ang nagpapasya kung aling mga natuklasan at modelo ang ipalalaganap at alin ang hindi.
Katulad nito, pinipigilan ang mga lumang teorya kung taliwas ang mga ito sa kasalukuyang pananaw sa mundo.
Pareho ang mga lumang teorya at ang sipi ni Zillmer: "Ang mga radikal na bago at marahil na mahahalagang
ideya ay hindi pinapansin upang mailahad sa publiko."
Si Scientist Prof. Dr Christof Kuhbandner ay isang taong sumailalim sa matinding pagsisiyasat mula sa
pangunahing pamamahayag noong krisis ng coronavirus dahil siya rin ay nagduda sa tinatawag na mga opinyon ng eksperto.
Sa pag-uusap kay Gunnar Kaiser, ipinahayag niya kung ano sa tingin niya ang pinakapuso ng agham.
"Bilang isang siyentipiko, halos hindi ko kailanman pinag-uusapan ang mga katotohanan.
May isang sipi mula kay Richard Feynman, pisiko at nagwagi ng Nobel Prize, na nagsabi: "Ang diwa ng
agham ay ang aktwal na pagtatanong sa mga eksperto."
Kaya kapag iniisip ko nang siyentipiko, ang aking tungkulin ay kuwestiyunin ang mga opinyon ng
mga eksperto at paunlarin ang kaalaman ng tao.
At madalas na nagkakalito ang ilan sa mga tungkulin sa komunikasyon ng agham.
Sa totoo lang, dapat palagi kong itanong sa sarili ko: Nagsasalita ba ako bilang siyentipiko o bilang eksperto?
"Bilang isang siyentipiko, may tungkulin ka pang kwestyunin ang anumang katotohanang ibinebenta ng mga eksperto."
Iyon ang tunay na misyon ng agham.
Gayunpaman, ang mga siyentipikong gumagawa nito ay agad na nararamdaman ang mga kahihinatnan.
Ang siyentipiko sa komunikasyon na si Prof. Michael Meyen ay patuloy na pinupuna ng pangunahing midya, na ngayon ay
nagdulot ng kanyang ganap na propesyonal na pag-iisang-sisi.
Sa kanyang bagong aklat na Wie ich meine Uni verlor (Paano Ko Nawala ang Aking Unibersidad), inilalarawan ni Meyen hindi lamang
ang mga detalye ng isang kampanya kung saan halos nawala sa kanya ang lahat ng bumubuo sa kanya bilang siyentipiko, kundi sinusuri
rin niya ang mas malalim at sistemikong pinagmulan: ang radikal na muling pagsasaayos ng mga unibersidad sa nakalipas na 30 taon.
Ito ay tungkol sa komersyalisasyon, pagsunod, takot, at politisasyon ng pananaliksik.
Isinulat ni Meyen: "Nais namin ng demokrasya, ngunit pinipili namin kung sino ang pinapayagang makilahok."
Pinagdudahan ngayon ng pisiko at aktibistang pangklima na si Sabine Hossenfelder ang metodolohiyang ginagamit upang iugnay ang
ilang matitinding pangyayaring pangklima sa pagbabago ng klima.
Sabi niya, "Maraming siyentipiko ng klima ang nakakaalam kung gaano kahina ang mga pag-aaral na nagmumula sa sentrong
ito ng pag-uugnay ng klima sa panahon, ngunit nanahimik sila."
"Maraming siyentipiko ng klima ang lubos na nakakaalam na hindi mapagkakatiwalaan ang tinatawag na
pananaliksik na ito, ngunit hindi sila nagsasalita dahil magiging hindi kanais-nais ito sa pulitika."
Si Anke Uhlenwinkel, propesor sa unibersidad ng heograpiya at edukasyon sa ekonomiya, ay
kamakailan lamang naglathala ng isang libro:
Ang mga nagdudulot ng gulo ay dapat umalis – Ang pagtanggal ng mga kritikal na propesor sa mga unibersidad.
Sa isang panayam sa AUF 1, inilarawan niya kung paano dumarami ang mga propesor na nawawalan ng trabaho – hindi
dahil sa mahinang akademikong gawain, kundi dahil nagtatanong sila ng mga hindi komportableng tanong.
Ang dating mga lugar ng malayang debate ay ngayon mga institusyon ng takot, sensura, at pampulitikang pagkakapareho.
Sinumang hindi akma sa umiiral na salaysay ay itinakwil.
Sa pakikipag-usap kay Elsa Mittmannsgruber, tinalakay niya ang pang-aabuso sa kapangyarihan, ang
pagsunod-sunuran, at ang pagtataksil sa diwa ng agham.
Naniniwala rin siya na makabubuo lamang ng sarili nilang opinyon ang mga mamamayan kung may access
sila sa buong hanay ng mga siyentipikong katotohanan.
"... at mas mahusay mong malaman ang mga bagay na talagang maaari mong malaman, at mas marami iyon kaysa
sa karaniwang pinag-uusapan sa pampublikong larangan."
Kapag mas marami kang alam, mas makabubuo ka ng sarili mong makatwirang at may matibay na batayan na
opinyon at makaaapekto rin sa opinyong panlipunan.
"Habang ang agham ay talagang bukas na nakikipagpalitan ng impormasyon sa loob ng komunidad ng agham, oo, nakikita natin
iyon sa mga protocol ng RKI kung saan tinalakay ang agham, ngunit ang inilabas sa publiko ay ibang-iba naman, gaya ng sinasabi."
Oo, at may ilang siyentipiko sa krisis na dulot ng coronavirus na, sa palagay ko, ay may tunay na makabuluhang sasabihin, ngunit
hindi sila pinakinggan; itinabi sila sa gilid, gaya ng sinasabi.
Nakarating din kami sa konklusyong iyon dahil ang ilan sa mga tao sa aming pag-aaral ay tiyak na kabilang sa kategoryang iyon, at
kung sila ay pinakinggan, sana ay may hindi bababa sa dalawang opinyon, at makakapagpasya ang mga mamamayan para sa
kanilang sarili kung alin ang sa huli nilang mas nakahikayat.
Kung hindi iyon mangyari, kung sasabihin natin, gaya ng sinasabi, "sumunod sa agham" – na sa totoo lang ay isang
kasabihang kasing-hindi siyentipiko ng kahit ano, dahil ang "agham" ay hindi nag-uutos ng anumang bagay.
Hindi pinag-uusapan ng agham ang mabuti o masama; sa halip, pinag-uusapan natin ang mga tiyak na katotohanan, mga hipotesis,
mga eksperimento, at kung ano pa man ang ating ginagawa.
Maaari ka ring magsagawa ng mga survey at sabihin: Sige, lumabas dito at doon at doon, pero
hindi nito sinasabing may "mabuti" at "masama."
Sa halip, sinasabi lang nito na isang tiyak na porsyento ng mga sumagot ang nagsabi nito o niyon.
At saka, bilang isang mamamayan, makabubuo ako ng sarili kong opinyon kapag ako'y ganap nang may alam, kung makikita kong ito'y
kaduda-duda o kung sasabihin kong, aba, pareho lang ang sinasabi ng lahat ng kakaluguran ko, kaya ano ba talaga ang ikinainis mo?
Sa huli, ako ang makakapagpasya para sa sarili ko.
Ngunit kung wala akong hanay ng mga aktwal na resulta at sasabihin nila, "Oo, pero may isang resulta lang at sinusunod
namin iyon," hindi ko na iyon magagawa, at nagiging hindi malaya ang lipunan dahil hindi na
malaya ang indibidwal na gumawa ng mga desisyon.
Sa panayam, tinalakay din ni Prof. Anke Uhlenwinkel ang tinatawag na third-party funding,
na ginagamit upang pondohan ang pananaliksik.
"Oo, napakahalagang punto rito ang pagpopondo ng ikatlong partido."
Kaya karaniwang sinasabi kung anong uri ng "kabutihan" ang hinahangad, at may ilang "buzzwords," kung baga, na talagang
kailangang isama sa mga aplikasyon para sa third-party na pagpopondo para magkaroon ka man lang ng kahit kaunting tsansa.
At ngayon ay mayroon na ring pondo mula sa ikatlong partido na magagamit, na inia-anunsyo at halos naipamahagi na.
Tinugunan din ni Prof. Dr. Werner Kirstein ang isyung ito ng pagpopondo sa ika-14 na AZK at binuo
ang terminong "pagbabagong-klima na politogeniko."
"Pagkatapos ay babalik ako sa katotohanang malaking pondo ang ibinibigay dito, siyempre ng EU at ng bawat estado."
Kaya maraming siyentipiko ang inire-recruit upang bumuo ng mga programa sa klima at magsagawa
ng pananaliksik dito upang makakuha ng pondo.
Ang totoo, galing ako sa isang unibersidad kung saan nakita namin na hindi sapat ang pangunahing pondo sa
mga unibersidad para maayos na mapatakbo ang mga bagay.
Kaya, ano ang ginagawa ng siyentipiko?
Titingnan niya ang katalogo ng pondo ng EU at ang katalogo ng pondo ng Alemanya, at may
katulad ding mga katalogo ang ibang mga bansa.
At ngayon nakikita mo, hahanap ka ng isang paksa na akma sa pagbabago ng klima, pagkatapos ay gagawa ako ng
panukala, bubuuin ito, at isusumite sa naaangkop na awtoridad.
At aba, sa sandaling mabanggit ang mga salitang 'global warming' o 'pagtaas ng temperatura' sa
anumang konteksto, agad na dumadaloy ang pera.
Ang pinaka-kuryosong bagay na naranasan ko ay noong isang grupo ng mga biyolohista, hindi naman mga klimatologo – hindi nila alam
kung ano talaga ang pagbabago ng klima, ang global warming, sige, kaya mo 'yan – at ang paksa nila ay: "Ang
pag-uugali ng mga lugworm sa tumataas na temperatura"!
Ganito na kalayo ang narating nito; hindi na talaga mahalaga ang isyu. Ang pinakamahalaga ay ang
pagbabago ng klima, at saka dumadaloy ang pera.
Oo, makikita mo ang mga bukas-palad na sponsor, kaya hindi lang ang EU ang sumusuporta sa ganitong mga bagay,
sumusuporta rin ang mga pederal na ministeryo sa ganitong mga aplikasyon at may kinalaman dito ang pananaliksik.
Marami sa mga kasamahan ko, kaya sinasabi ko sa kanila: "Ano ba talaga ang ginagawa ninyo? Hindi
ba ninyo sinusuri kung totoo ang mga nangyayari?"
Oo, kailangan natin ng pera, kailangang dumaloy ang pera. Paano tayo mabubuhay kung wala tayong pera?
At saka, siyempre, maaari mong muling kumuha ng mga doktorado, maaari kang bumili ng mga kompyuter, maaari kang mamuhunan
sa kagamitan, tauhan, atbp., at saka umaagos na ang mga bagay.
Pero kailangan mo ng pondo para doon, at hindi na talaga mahalaga kung anong paksa ang pipiliin
mo, basta't may kinalaman ito sa pag-init ng mundo.
Nakakalungkot iyon, pero ganoon talaga.
Hindi pinapayagan ang mga siyentipiko na magkasundo, dahil umuunlad ang agham sa pamamagitan
ng pagtatanong, pagdududa, at bukas na debate.
Malinaw na nakadepende ang pananaliksik sa pulitika at dahil dito, kinokontrol ito ng
pulitika sa pamamagitan ng alokasyon ng pondo.
Ang publiko ay natututo lamang tungkol sa mga natuklasang siyentipiko na kanais-nais sa
politika sa pamamagitan ng pangunahing midya.
Ito ay naglalagay sa mga siyentipiko sa isang patibong, dahil ang kanilang reputasyong pang-agham at madalas
pati na rin ang kanilang kabuhayan ay nanganganib kung sila ay lilihis sa sistemang ito.
Kaya't nananawagan kami sa bawat taos-pusong mananaliksik – mga siyentipikong nagnanais magsagawa ng tapat na pananaliksik – na
huwag hayaang masira ang kanilang integridad, kundi itaas ang kanilang tinig, magbigay ng salungat na
ebidensya, at maging matapang sa pagtutol sa mga pang-aabuso.