Elk jaar worden tienduizenden kinderen in Duitsland door jeugdzorgbureaus onder de hoede van de staat genomen.
Volgens het Federale Bureau voor de Statistiek zijn er meer van hen dan in enig ander land ter wereld.
In 2014 werden ongeveer 48.000 kinderen in zorg genomen, in 2019 was dit aantal gestegen naar 50.000
en in 2023 was het aantal al gestegen naar 80.000.
Dit betekent dat er jaarlijks gemiddeld 220 kinderen van hun familie worden
gescheiden omdat ze door de staat worden opgevangen.
In ongeveer 90% van de gevallen wordt een gebrek aan opvoedingsvaardigheden
opgegeven als reden om het kind in zorg te nemen.
Bureaus voor jeugdzorg zijn hier de beslissende autoriteit en mogen tijdelijke plaatsingen regelen als
er een acuut risico is voor het welzijn van het kind.
Dit is echter ter beoordeling van het betreffende bureau voor jeugdzorg.
Er zijn bewijzen en dossiers die getuigen van het feit dat veel adopties onrechtmatig werden uitgevoerd en dat
er heel vaak valse expertises werden opgesteld, zoals een zogenaamd te nauwe moeder-kind band.
De Duitse advocaat Rainer Bohm klaagde dat in 2015 bijvoorbeeld meer dan 35.000 kinderen bij hun
familie werden weggehaald door de bureaus voor jeugdzorg.
In "slechts" 12.223 gevallen was er een vermoeden van mishandeling of misbruik.
Volgens zijn verklaring werden ongeveer 23.000 kinderen, meer dan de helft van de kinderen, uit hun gezin verwijderd enkel en
alleen vanwege relatieproblemen, ziekte, depressie van een van de ouders, moeilijkheden op school, buitensporige eisen na de
scheiding van de ouders of rivaliteit tussen broers en zussen.
Dit zijn omstandigheden die tijdelijk in elk gezin kunnen voorkomen.
In principe is geen enkel gezin immuun voor het verlies van hun kind door onrechtmatige voogdij.
In meer dan 90% van de gevallen volgen de rechters de aanbevelingen van de experts op.
Het is niet ongewoon dat deze meningen van deskundigen te vooringenomen zijn en professionele neutraliteit missen.
Als gevolg daarvan gaat de voogdij vaak maar naar één ouder, vaak degene die de overhand heeft.
De andere ouder daarentegen wordt kansloos achtergelaten, meestal in diskrediet gebracht en zonder verdere steun.
Maar de deskundigenrapporten zijn slechts het begin van een grote onderneming.
Een Duitse instelling ontvangt tot €5.000 per maand van het Bureau Jeugdzorg voor één kind.
Voor het opnemen van een pleegkind ontvangen gezinnen een maandelijkse zorgvergoeding van 700 tot
900 euro, afhankelijk van de leeftijd van het kind.
Maar als de instelling het kind bijvoorbeeld naar een pleeggezin in buurland Polen stuurt, hoeft er maar 600 euro per maand
te worden betaald voor de plaatsing van het kind in dit gezin.
Wat er met de rest van het geld gebeurt, wordt vaak niet gecontroleerd.
Belastingbetalers betalen €4,9 miljard per jaar voor deze maatregelen.
Het proces om kinderen bij hun ouders weg te halen wordt vaak jarenlang uitgesteld en
vaak behandeld als een onherroepelijke zaak.
Deze cijfers, gegevens en feiten geven al inzicht in een kartelachtig systeem - maar de volgende
twee voorbeelden illustreren wat dit betekent voor de getroffen gezinnen en kinderen.
Dit zijn slechts een paar voorbeelden van de vele andere gevallen die de afgelopen jaren
als een roep om hulp naar Kla.TV zijn gebracht.
Voorbeeld 1: Een 2-jarig meisje werd toegewezen aan haar biologische vader op basis van valse deskundigenrapporten.
De moeder mocht alleen aan de telefoon met haar dochter praten.
Het kind huilde veel tijdens het telefoongesprek en sprak over "slechte mannen" en "au".
Ze kreeg een navelbreuk en had zichzelf in een cocon gewikkeld.
Na een tijdje bij haar vader te zijn geweest, stopte het meisje met praten.
De moeder vreesde dat het kind betrokken was geraakt bij pedofiele kringen.
Ze probeerde haar dochter te bevrijden, wat eindigde toen de moeder werd beschuldigd
van poging tot moord op de vader van het kind.
Sindsdien zit ze 1 1/2 jaar in de gevangenis zonder enig contact met haar dochter.
Voorbeeld 2: Een getrouwd stel met 4 kinderen kreeg hun pasgeboren baby weggegeven aan een pleeggezin terwijl ze nog in
het ziekenhuis lagen, zonder dat ze het wisten en met het zwakke argument dat ze niet in staat waren om het kind op te voeden.
De ouders mogen hun zoon maar één uur per twee weken zien, onder streng toezicht.
De moeder mag haar kind niet eens in haar armen houden, laat staan borstvoeding geven.
Het moeilijkste voor de moeder is dat ze geen gevoelens mag tonen tijdens de korte bezoekjes, ze moet gewoon sterk
zijn als de pleegmoeder zich voordoet als een moeder voor haar kind en doet alsof het van haar is.
De rechtszaak in deze zaak is nu al bijna een jaar uitgesteld zonder enig vooruitzicht dat
de biologische ouders hun kind terugkrijgen.
Bent u ook getroffen door onrechtmatige detentie of kent u families die door dit onrecht getroffen zijn?
Met Vetopedia-Inobhutnahme werd een platform gecreëerd om slachtoffers en getuigen de kans te
geven een zaak te beschrijven, zelfs anoniem.
Vetopedia brengt licht in de duisternis door middel van de publicatie en geeft een overzicht van de
werkelijke omvang van het onrecht dankzij uw getuigenverslagen.
Volgens internationale rapporten strekt dit onrecht zich uit tot ver buiten de grenzen van Duitsland.
Dit geldt niet alleen voor het onder toezicht stellen van kinderen, maar ook voor kinderhandel.
Deze gevallen moeten ook worden geregistreerd en zichtbaar worden gemaakt.
Vetopedia-Inobhutnahme is meertalig, nu registreren! https://vetopedia.org/de/inobhutnahme