Para pendukung digitalisasi ing sekolah kanthi cetha banget ngomong dawa nalika njamin yèn digitalisasi iku bab
ngajari bocah-bocah supaya bisa nggunakake piranti kanthi cara sing "wicaksana", "tanggung jawab", lan "mumpuni".
Neurobiolog Prof. Dr. Teuchert-Noodt ngendika:
"Digital Pact" bakal mlebu sajarah minangka "perjanjian mokal digital" (...) Otak bocah-bocah ora nduwé kemampuan digital.
Mung siswa sing wis nate ngrampungake sertifikat lulusan sekolah analog sing bisa nggunakake media kanthi tanggung jawab.
Bu Teuchert-Noodt nerusake:
Ngetik lan nyeret nyegah sinau apa wae.
Arithmetik, maca, lan nulis tetep dadi katrampilan dhasar sing kudu diukir permanen ing jaringan saraf.
Kajaba iku, panggunaan piranti digital ing sekolah lan ing omah umume nyebabake risiko
kecanduan sing dhuwur kanggo bocah-bocah lan para mudha.
Para mudha sing kakehan dipengaruhi déning smartphone lan komputer saya angel entuk SIM.
Otaké durung cukup siyap kanggo ngolah ruang-waktu sing kompleks sing dibutuhake ing lalu lintas dalan.
Bu Teuchert-Noodt nyimpulake:
Para politikus kita luwih becik langsung nahan diri supaya ora ngapdet sekolah nganggo teknologi digital.
Aja mbuwang milyaran kanggo piranti teknis ing industri TI lan ndadekake sak generasi bocah lara.
Bantu nyebarake fakta-fakta iki lan ajak wong liya mikirake kacepetan digitalisasi ing sekolah.