די שטיצער פֿון דיגיטאַליזאַציע אין שולן זײַנען אויפֿפֿאַלענדיק פֿיל־רעדנדיק אין זייערע פֿאַרזיכערונגען, אַז דיגיטאַליזאַציע
האַנדלט זיך וועגן לערנען קינדער צו נוצן מכשירים אויף אַ "שׂכלדיקן", "פֿאַראַנטוואָרטלעכן" און "קאָמפּעטענטן" אופֿן.
נײַראָביאָלאָג פּראָפֿ׳ ד״ר טײַכערט-נוָדט באַמערקט:
דער "דיגיטאַלער פּאַקט" וועט אַרײַנגיין אין געשיכטע ווי דער "דיגיטאַלער אוממעגלעכקייט־פּאַקט"
(...) דער מוח פֿון אַ קינד קען נישט דיגיטאַל טראַכטן.
נאָר די תלמידים וואָס פריער האָבן שוין דורכגעפֿירט אַ אַנאַלאָג שול־אַפּשײַד־צערטיפֿיקאַט,
קענען מידיאַ ניצן "פֿאַראַנטוואָרטלעך".
פֿרוי טײַכערט-נוט פֿירט ווײַטער:
טייפּן און סווייפּן פאַרהיטן יעדן מין לערנען.
אַריתמעטיק, לייענען און שרײַבן בלײַבן גרונט־פֿעיִקייטן וואָס מוזן זײַן שטענדיק אײַנגעקריצט אין ניוראַלע נעצווערק.
דערצו, דער באַניץ פֿון דיגיטאַלע מיטלען אין שול און אין דער היים שטעלט בכלל אַ הויכן ריזיק
פֿון אַדיקטיאָן פֿאַר קינדער און יונגע מענטשן.
יונגע מענטשן וואָס זענען שטאַרק באַאײַנפֿלוסט פֿון סמאַרטפֿאָנעס און קאָמפּיוטערס געפֿינען
עס אַלץ שווערער צו באַקומען אַ פֿאָרן־ליצענץ.
זייערע מוחן זענען נישט גענוג צוגעגרייט פֿאַר די קאָמפּליצירטע פּראָצעסירונג פֿון פּלאַץ
און צײַט וואָס איז נייטיק אין וועג־פֿאַרקער.
פֿרוי טײַכערט-נוט פֿאַסט צונויף:
אונדזערע פּאָליטיקער וואָלטן גוט געווען צו גלייך זיך אָפּצוהאַלטן פֿון דערהייַנטיקן שולן מיט דיגיטאַלע טעכנאָלאָגיע.
האַלט אָפּ פֿון פֿאַרשווענדן ביליאָנען אויף טעכנישע מכשירים פֿאַר דער אינפֿאָרמאַציע־טעכנאָלאָגיע
אינדוסטריע און מאַכן אַ גאַנצן דור קינדער קראַנק.
העלפֿט פֿאַרשפּרייטן די דאָזיקע פֿאַקטן און דערמוטיקט אַנדערע צו טראַכטן וועגן דעם גיכן טעמפּאָ פֿון דיגיטאַליזאַציע אין די שולן.