Лоіс Сасек — найстарэйшая дачка з адзінаццаці дзяцей заснавальніка Kla.TV Іва Сасека і яго жонкі Ані.
У 2006 годзе яна заняла пасаду прадзюсара на студыі Panorama Film і была адказнай за здымку і
постпрадакшн дзесяці буйных мастацкіх фільмаў свайго бацькі.
З 2012 года яна таксама з'яўляецца кіраўніком вытворчасці і агульным каардынатарам інтэрнэт-тэлеканала Kla.TV.
Лоіс мае выключныя арганізацыйныя здольнасці.
Акрамя таго, яе вялікая сіла заключаецца ў здольнасці матываваць і натхняць людзей.
Гэта было бачна ў канкрэтных тэрмінах, калі AZK яшчэ праводзіўся ў вялікіх залах.
Пад яе каардынацыяй усе 20 тон матэрыялу былі разабраны і загружаны ўсяго за паўгадзіны пасля
здарэння, і ўсе, хто ўдзельнічаў, выдатна правялі час.
Такім жа чынам яна сфарміравала магутную і энтузіязматычную каманду са соцень валанцёраў Kla.TV.
Ужо больш за 13 гадоў штодня вяшчае ўласныя праграмы ў 195 краінах і на больш чым 80 мовах.
Кожны, хто ведае Лоіс, ведае, што ў яе вялікае сэрца для ўсіх слабых і бедных.
Іх асабліва ўскалыхнулі лёсы шматлікіх ахвяр сатанінскага рытуальнага гвалту.
Жаданне даць гэтым людзям голас і прыцягнуць увагу грамадскасці да злачынстваў, учыненых супраць іх, прывяло Лоіс, акрамя яе
працаёмкай працы на Kla.TV, да таго, што яна стала сцэнарысткай розных буйных дакументальных фільмаў, такіх як
часткі 1–3 «Blutsekte» (Крывавая сектантская арганізацыя).
Гэтыя фільмы прагледжаны мільёны разоў.
Заахвочаныя гэтымі публікацыямі, шматлікія ахвяры зрабілі крок, каб зрабіць публічнымі свае гісторыі пакут.
Лоіс падтрымлівае асабісты кантакт з многімі з іх.
Яе апошні фільм, «1024 ацалелых ад рытуальнага гвалту і паводка працягваецца!», выйшаў тыдзень таму на больш чым 30 мовах.
Так, дарагія гледачы 22-га AZK. У першай частцы мы даведаліся пра маштабныя даследаванні
майго бацькі, Іва Сасека. Ён расказаў нам пра іх.
Сотні людзей ахвяравалі свой час, каб выкрыць гэтыя глабальныя таемныя арганізацыі.
Праводзіліся інтэнсіўныя даследаванні, ноч за ноччу.
У канцы першага блока на Vetopedia мой брат Эліяс паказаў нам, як самастойна праглядаць і правяраць
гэтыя таемныя грамадскія асновы на вялікай карце свету.
Мы ясна ўбачылі, як гэты свет ва ўсіх сферах знаходзіцца ў лапах гэтых таемных таварыстваў.
У лапах высокапастаўленай масонства, якое здаецца вельмі гуманным і прыязным для знешняга свету.
Аднак на найвышэйшых узроўнях мы чулі з іх уласных вуснаў і чыталі ў іх уласных пісаннях, што
Сатана/Люцыфер — іх бог, а Бог Бібліі і Ісус — д'яблы.
Кожны, хто прапусціў першую частку AZK, абавязкова павінен праслухаць прамову, зробленую маім
бацькам, Іва Сасекам, як аснову для гэтай другой часткі.
Бо цяпер мы на гэтым будуем. Якія наступствы таго, што Сатана — Бог?
Можна падумаць: «Для мяне не важна, хто такі Бог».
Але якія ж справы гэтых людзей, якія сапраўды бачаць Сатану сваім богам і пакланяюцца яму?
Як ужо згадвалася, у апошнія гады я апублікаваў сотні справаздач ад ахвяр сатанізму.
Я слухаў іх, размаўляў з імі, чытаў іх справаздачы, глядзеў іх фільмы, і ўсе яны сведчаць менавіта пра
тое, што мой бацька расказаў сёння раніцай: гэтыя жорсткія ахвярапрынашэнні дзяцей і г.д.
Мне не трэба ўсё гэта зноў паўтараць.
Абавязкова праслухайце гэтую прамову і паглядзіце гэтыя фільмы, у якіх ахвяры пацвярджаюць усё слова ў слова.
Напрыклад, што высакаступеннае масонства мае свае карані ў чыстым сатанізме.
Але гэтыя ахвяры на ўласныя вочы ўбачылі, што значыць, калі Сатана — «Бог», або калі Сатану пакланяюцца,
калі яго прыклікаюць, як мы чулі ад масонскага майстра 33-га градуса Артура Эдварда Уэйда.
Гэта была тэорыя. Пацярпелыя сцвярджаюць, што рэальнасць была найвялікшым уяўным жахам,
самым жорсткім з усяго, што можа перажыць чалавек.
І ў гэтым, па сутнасці, заключаецца сатанізм.
Я кажу, што кожны, хто мае дачыненне да гэтай тэмы, прыйдзе да канца, таму што гэта так жорстка, таму што сатанізм — гэта
супрацьлегласць усяму, за што выступае Бог, усяму, што мы лічым прыгожым, усяму, што добрае, усяму, што мы
апісваем як мірнае, цудоўнае, чароўнае, усяму, што мы лічым або адчуваем як боскае ці нябеснае.
Калі перавярнуць гэта з галавой на ногі, атрымаюцца жорсткасць, гвалт, разбурэнне, нават калецтва.
Гэта непрымальна і незразумела нам як сумленным людзям.
Вы таксама можаце ўбачыць гэта ў маім апошнім фільме, дзе Швейцарская царква сатаны адкрыта
дэманструе гэтыя зверствы на сваім уласным канале.
Гэта амаль невыносна. Цяпер галоўнае пытанне: ці сапраўды нам даводзіцца з гэтым мець справу?
Гэта не добра для нашага душэўнага стану, гэта нас так прыгнятае, мы павінны засяродзіцца на святле.
Так, так, мы — святло, гэта праўда, і святло — гэта падзенне гэтых зверстваў.
Але калі мы не будзем супрацьстаяць тым, хто кіруе гэтым светам, — як мы сёння даказалі, як даказаў Папа, — калі мы не дазволім
гэтай безданькай злосці ў вышэйшых эшалонах сусветнага кіраўніцтва паўплываць на нас, тады мы і далей будзем баяцца іх
пандэмій, іх кліматычнай істэрыі, іх справакаваных войнаў.
Мы чытаем іх хлуслівыя газеты, мы будзем бездапаможна стаяць і глядзець, як яны яшчэ больш знішчаюць наша
навакольнае асяроддзе, як яны рабуюць зямлю і яе рэсурсы, як яны грабяжуюць бедныя краіны.
Мы глядзім іх фільмы, слухаем іх музыку – «Тралала, діделіdei» – мы абмяркоўваем, ці добрая або дрэнная мРНК-вакцына, ці
існуюць хімтрейлы ці не, ці трэба пацямніць сонца ці не, колькі антэн 5G і спадарожнікаў Starlink трэба запусціць у космас.
Мы назіраем, як на Зямлю вызваляюцца мільёны антрапаморфных робатаў і як нас павінны
замяніць гэты ШІ, і гэтак далей, і гэтак далей.
Але толькі тады, калі мы пранікнем у галаву васьмінога і ўсё чалавецтва зразумее, якія вар'яты нас кіруюць, якімі людзьмі яны
з'яўляюцца, якія іх справы, які іх менталітэт і што насамрэч азначае сатанізм у сваёй сутнасці, толькі тады
мы скінем гэтыя кайданы па ўсім свеце, як сказаў Папа.
Тады мы ўсе ўстанем. Тады мы разам пральема на гэта святло і спынім гэты вар'яцкі хаос, бо
святло мацней за цемру, і бог мацней за сатану.
І таму цяпер я хацеў бы пачаць з пераходу да дзвюх ахвяр сатанізму, якія выжылі ў выніку рытуальнага
сатанінскага гвалту і гэтай вычварнай сатанінскай жорсткасці.
Пасля гэтага я звярнуся да экспертаў, да сведак па той жа тэме, якія потым раскрыюць нам маштаб
таго, што стаіць за гэтым – аж да вайскоўцаў і г.д.
І мы павінны паглядзець туды, каб зразумець, што адбываецца з нашым светам.
Выявы не паказаны, але нам давядзецца паглядзець праўдзе ў вочы: што азначае сатанізм?
Але мы таксама пакажам рашэнні, што кожны з нас можа зрабіць, каб гэта спыніць!
І я б сказаў, што калі нехта сапраўды не можа з гэтым справіцца, то ён можа на нейкі час сесці ўбок або затуліць вушы
паміж тым, калі трэба і калі гэта стане занадта інтэнсіўным.
Але мы не будзем паглыбляцца ў падрабязнасці, гэта я магу вам сказаць. Тым не менш, нам трэба пра гэта пагаварыць.
Мы павінны памятаць, што гэтыя людзі перажылі тое, што мы можам толькі павярхоўна апісаць у двух-трох сказах.
Таму я заклікаю нас зараз сутыкнуцца з гэтым і зірнуць! Толькі тады мы зможам зрабіць
правільныя высновы. Цяпер мы перадаём слова Сандры Раш.
Яна нарадзілася ў сям'і сатаністаў і, напрыклад, кажа пра свой досвед: «Вядома, што найвышэйшыя масоны —
сатаністы, а іх бог быў чорным богам, які пранік у нашу сусвет, каб усё змрочыць і захапіць». Абрэжце.
Сандра Раш — ахвяра рытуальнага гвалту з Германіі.
Яна і яе сястра Антэ нарадзіліся і выраслі ў сатанінскай сям'і.
Іх прадалі педафілам, і яны зазналі жорсткія здзекі ў дзяцінстве.
Сандры і яе сястры давялося ўдзельнічаць у шматлікіх сатанінскіх рытуалах.
Мелі месца ахвярапрынашэнні і канібалізм.
Дзвюх сясцёр сістэматычна растаўлялі, з-за чаго яны перарвалі кантакт.
У фільме Ліз Віскерстраўх «Höllenleben» (Жыццё ў пекле), заснаваным на даследаваннях Гвіда Грандта,
Сандра і Антэ з незалежнасці і без кансультацый падрабязна сведчаць пра тыя ж рытуалы.
Раней яны дзесяць гадоў не мелі ніякага кантакту адно з адным.
Досвед, які яны падрабязна апісваюць, тычыцца рытуальнага роду з удзелам Антэ, пасля якога дзіця было забіта.
Фільм «Höllenleben – Der Kampf der Opfer: Ritueller Missbrauch in Deutschland» («Пекла на зямлі – Барацьба ахвяр:
рытуальны гвалт у Германіі») быў паказаны на ARD у 2003 годзе.
У ім пацярпелыя паведамляюць пра рытуальныя сатанінскія здзекі.
Яны называюць месцы і вінаватых у рытуальных здзеках.
Аднак фільм не выклікаў рэзанансу ў СМІ, і паліцыя спыніла расследаванне праз некалькі гадоў.
Ніхто не панёс адказнасці за гэтыя жудасныя дзеянні, не кажучы ўжо пра тое, каб быў прызнаны вінаватым.
Відавочна, што не было жадання расследаваць і прыцягваць да адказнасці за гэтыя жахлівыя злачынствы.
З таго часу фільм быў выдалены з медыятэкі ARD і цяпер можа быць знойдзены толькі на прыватных акаўнтах.
СМІ адмовіліся раскрываць сатанінскія рытуальныя злачынствы і нават высмейваюць ахвяр, такія як Бёмэрман з ZDF або Рэман з SRF.
Сандра Раш цяпер з'яўляецца спецыялісткай па прадастаўленні тэрапеўтычнай падтрымкі людзям, якія перажылі рытуальны гвалт або
іншыя цяжкія траўмы, такія як педасексуальнасць, прымусовая прастытуцыя, кантроль над
розумам, гвалт, згвалтаванне і занядбанне.
Пацярпелыя могуць наведаць вэб-сайт raschheilen.de, каб апрацаваць свае траўматычныя
перажыванні і даць праявіцца свайму ўнутранаму святлу.
Яна напісала кнігу пра свой досвед пад назвай: «Перад тым, як здацца: пераадоленне
траўмы, рытуальнага гвалту і кантролю над розумам».
Я бачу тут Сандру, ці чуеш ты нас? . Выдатна. Так, прывітанне, дарагая Сандра.
Для нас вялікі гонар мець магчымасць звярнуцца да вас сёння тут, на 22-м AZK!
Так, прывітанне, Лоіс. Для мяне вялікі гонар быць тут з вамі. Я вельмі, вельмі ўдзячная
за тое, што магу быць часткай гэтай падзеі.
Вялікі дзякуй. Так, у фільме «Höllenleben» (Жыццё ў пекле) ваша сястра Антэ была вельмі ў цэнтры ўвагі.
Але ты таксама нарадзіўся ў гэтым сатанінскім родзе.
З чым вы сутыкнуліся? Што вы можаце расказаць нам пра сатанізм у гэтым кантэксце?
Ну, гэты фільм насамрэч адлюстроўвае нашы адносіны, калі мы былі дзецьмі.
Але я хацеў бы ўдакладніць, якім з'яўляецца жыццё ў такой сатанінскай секце, бо я заўважыў, што вельмі,
вельмі шмат людзей пра гэта зусім нічога не ведае.
І гэта сапраўды так. Вы жывяце на двух узроўнях. З аднаго боку — узровень гвалту, а з другога — дзеці, пра
якія паведамлялася, жывуць у паўсядзённым жыцці, як і я.
І ў паўсядзённым жыцці таксама: вы заўсёды баіцеся. Гэта пастаянны, няспынны стан напагатоўнасці, бо вам заўсёды даводзіцца
сачыць за тым, як вы думаеце, як адчуваеце сябе, што кажаце.
Яны назіраюць за вашымі рэакцыямі і таксама правяраюць, ці паводзіце вы сябе належным чынам.
Яны кантралююць сяброўства, сувязі, як ты сябе паводзіш у школе, з кім ты ў школе.
Яны кантралююць усё, так, практычна кожны ўдых.
І калі вы збочыце, напрыклад, калі ў вас ёсць сяброўства, і яно стане занадта блізкім, яно будзе разбурана.
Ад іх абсалютна нікуды не дзецца. Яны ў свядомасці, назіраюць за думкамі, позіркамі, пачуццямі,
за ўсім вашым існаваннем, і яны заўважаюць усё.
І, што важна, дзеці з'яўляюцца абсалютнай уласнасцю гэтага культу. Яны, быццам пазначаныя.
І што ж вы там перажылі ў секце, на практыцы?
Мае досвед — гэта, па сутнасці, упершыню для мяне, калі я сапраўды гавару пра сябе, бо раней я
заўсёды імкнулася гаварыць толькі пра ацаленне.
Але я думаю, што цяпер я магу гэта зрабіць. Так, кожны вечар мяне вывозілі, давалі лекі.
Менавіта. На галаву мне надзявалі мяшэчкі, мяне вывозілі.
Мне давалі гармоны ў раннім узросце. Таму ў мяне не было нармальнага палавога
паспявання, а мне давалі гармоны і наўмысна зачалілі.
Іх выдалілі на розных стадыях. Я ведаю, што адзін з іх я насіла даволі доўга, і ён таксама быў бы жыццяздольным.
І тады аднаго з іх дасталі з мяне, а я ўсё яшчэ ляжала там і крывавіла, — перад маімі вачыма з гэтага дзіцяці здзіралі скуру.
Мне спатрэбілася шмат-шмат гадоў, каб неяк зразумець, як з гэтым жыць.
Потым ёсць таксама пытанне гэтых абароненых і неабароненых дзяцей.
Людзі заўсёды кажуць: «Адкуль уся гэтая дзетва?»
Але менавіта з-за гэтых мэтанакіраваных і свядомых цяжарнасцяў.
І надзвычай вялікая колькасць дзяцей — літаральна сотні тысяч — жывуць у хлявах, у клетках, у тунэлях, і пра іх недзе клапоцяцца.
Таму мне таксама даводзілася ў пэўнай ступені даглядаць дзяцей, каб яны хоць неяк выжылі, бо іх здзекуюць, забіраюць і
выкарыстоўваюць, пакуль яны ўвогуле ні на што не здольныя.
А потым іх альбо прыносяць у ахвяру, а органы прадаюць, альбо — я наогул не ведаю, што яны з усімі
імі робяць. Так што яны сапраўды выкарыстоўваюць усё.
А атрыманне гэтага адрэнахраму ў такім высокатраўматычным стане — гэта значыць, узяцце гэтай крыві — вытворчасць гэтага
адрэнахраму і гэты пастаянна высокі ўзровень траўмы — надзвычай стрэсавае. Цела проста не можа доўга гэта вытрымаць.
Што яшчэ са мной адбылося: Яны таксама прымаюць дзяцей.
Аднойчы мяне паклалі ў магілу, і яны нават пачалі засыпаць мяне зямлёй.
Такім чынам, адно дзіця ляжыць у магіле, а астатнія павінны падпарадкавацца культу і пахаваць другое
дзіця жывым. Так, гэта своеасаблівае пасвячэнне .
І я таксама ляжаў на дне магілы і мяне дасталі дастаткова рана, каб я выжыў.
Калі я пасталеў і больш не падыходзіў для сексу з дзецьмі, мяне прымушалі да прастытуцыі.
Мяне вучылі танцаваць перад мужчынамі, якія потым самі выбіралі.
А для ўмоўлення мне надзелі касцюм на ўсё цела з іголкамі ўсярэдзіне.
А калі я не быў дастаткова гатовы, то мяне прымусілі надзець касцюм.
Таму вы можаце ўявіць, што кожнае руханне сапраўды балючае.
Яшчэ адзін момант у тым, што ёсць вельмі, вельмі, вельмі шмат дзяцей-ахвяр, каб таксама ператварыць дзяцей у злачынцаў. Існуе
псіхалагічнае ўмоўленне, што дзеці павінны выбіраць, хто памрэ.
Яны павінны прыняць рашэнне, яны заўсёды адчуваюць, што прымаюць няправільнае рашэнне, што заўсёды вінаватыя і
заўсёды робяць нешта не так, але таксама і тое, што яны ніколі не змогуць нікога выратаваць.
Калі я быў маленькі – мне было гадоў пяць ці шэсць – мяне таксама зрабілі вінаватым і
прымусілі рассекчы цела, якое яшчэ было цёплым.
Потым маю руку накіравалі, каб я дастала сэрца. Яны робяць гэта амаль з усімі, хто там ёсць.
Так, я чула гэта зноў і зноў!
Так, дакладна. І яшчэ адзін вельмі важны рытуал — яны праводзяць сатанінскае вяселле з маленькімі дзецьмі, трохгадовымі.
Так, я таксама з гэтым сутыкаўся. Яны сапраўды прымушаюць цябе надзець чорную вясельную сукенку з вэлюмам і ўзяць
шлюб — а потым, вядома, усё ператвараецца ў масавую аргію. Хм.
Так, дакладна. Аднойчы мяне адвезлі ў Бельгію, і гэта было як у справе Дзютро, дзе дзеці чакаюць у цёмных пакоях —
без вокнаў, у цемры, цалкам закінутыя — пакуль іх не забяруць, не завалодаюць імі і не выкарыстаюць.
І гэта было вельмі жорстка. Памятаю, аднойчы, калі я ўжо быў дарослым, мне давялося ехаць праз Бельгію. Я сказаў:
«Толькі аўтамагістралямі і там, дзе я бачу вулічнае асвятленне».
Нам ніколі не варта было туды ехаць, таму што Бельгія была сапраўды надзвычай жорсткай, і гэта
датычылася нават самых высокіх, каралеўскіх рангаў.
Так што гэта заўсёды даходзіць да самых верхаў. Ёсць іерархія і шмат узроўняў.
І гэты масавы злоўжыванні — гэта толькі ніжэйшы ўзровень, але пэўныя рэчы таксама паходзяць з верхаў і арганізуюцца
зверху, бо для іх гэта таксама проста эканамічны фактар.
Ты таксама заўважыла, што там вышэйшыя чыны?
Так.
Добра.
Гэта пра душу.
У тых, хто гэта робіць, няма душы або яна чорная.
Яны часта ўсяго толькі свядомасць, і яны проста хочуць завалодаць душой, змяніць яе або
забіць. Ого, так. Таму што гэта святло гэтай Зямлі.
Так, вялікі дзякуй за тваю адкрытасць, Сандра, за тое, што ты гаворыш пра гэта і дзелішся з
намі. Гэта няпроста, як мы ведаем ад іншых ахвяр.
Для іх гэта значны крок — абмеркаваць гэтыя траўматычныя перажыванні. Гэта ж жахліва.
Дзякуй, што падзяліліся гэтым з намі — упершыню тут, на 22-м AZK — з падрабязнасцямі, пра якія свет
яшчэ не ведае. Гэта кожны раз мяне проста шакуе.
Гэтая сатанінская ідэалогія проста глыбока злая, як вы толькі што зноў патлумачылі.
Але можна таксама сказаць, што ў грамадстве расце дасведчанасць пра сатанінскія рытуальныя здзекі, і гэтыя
зверствы становяцца ўсё больш вядомымі, таму што на святло выходзіць усё больш і больш выпадкаў.
Але цяпер з'явілася так званая «абаронца» ахвяр рытуальнага гвалту, і ёй з'яўляецца адвакатка Элен Энгель.
Яна гучна выказваецца ў грамадстве.
Аднак яна сцвярджае, што нельга верыць усяму, што кажуць ахвяры, асабліва калі гаворка ідзе пра дзіцяцабойства.
Яна ніколі не знаходзіла ніякіх аб'яў пра зніклых дзяцей у тых месцах, дзе, па словах ахвяр, яны іх бачылі.
А то ў газеце не было б згадкі пра знікненне дзяцей, таму так не магло быць.
Такім чынам, як абаронца пацярпелых, яна выстаўляе пацярпелых недаверлівымі. Што вы на гэта скажаце?
Гэта неверагодна, бо ёсць сотні тысяч дзяцей, якія проста не зарэгістраваныя на паверхні – пра якіх ніхто нічога не ведае,
якія сапраўды жывуць у схаванні, якія жывуць у нядолі, якія ніколі не бачаць святла дня – якіх ледзь трымаюць у жывых і якіх
катавалі да смерці... – я не хачу гэтага казаць – і катавалі.
І ніхто не заўважае. Гэта даходзіць да самых верхаў, і ў іх найлепшыя механізмы прыкрыцця.
У той час у нас была спецыяльная камісія . Тых, хто нам верыў, неадкладна звальнялі.
Адзін з іх увесь час смяяўся, пакуль мяне дапытвалі. Яны наўмысна ўсё замятаюць. Многія людзі гавораць пра
замак Вэвельсбург. Так, я таксама быў там. Але, як мяркуюць, яны там нічога не могуць знайсці.
Там ёсць спецыялісты па ўборцы злачынных сцэн, і калі там прысутнічае паліцэйскі і
кажа: «Мы нічога не знайшлі» — значыць, усё.
Такім чынам, сутнасць у тым, што дзеці — гэта найвялікшы скарб.
Што да органаў – яны бяруць зародкі на крэмы, на касметыку, на ўсялякія рэчы.
Сэксуальны турызм — гэта самая вялікая праблема. Так, іх гандлююць і прадаюць, і ўсё гэта насамрэч адбываецца па-за
ўвагай; гэта асобная арганізацыя ў рамках дзяржаўнай палітыкі.
Ого, так, дзякуй за тлумачэнні.
У чатырох дакументальных фільмах на тэму рытуальнага гвалту я апісаў агулам 1024 выпадкі выжылых.
І тыя ж паведамленні зноў і зноў паступаюць з самых розных краін.
Ахвяр, якія размаўляюць на самых розных мовах.
Але ва ўсіх справаздачах у асноўным згаджаюцца з сцвярджэннем, што ўдзельнічаюць
высокапастаўленыя асобы, якія маюць цесныя сувязі паміж сабой.
Элен Энгель таксама не згаджаецца з гэтымі сцвярджэннямі, бо, па яе словах, ніводзін злачынства не можа быць
настолькі дасканалым, каб пра яго не стала вядома ўсім.
Як сведка, што вы пра гэта скажаце? Ці бачылі вы таксама каго-небудзь з высокапастаўленых асоб?
Так, у Бельгіі. Менавіта там я ўбачыла, што яна даходзіць да самага верху.
І ў мяне ёсць некаторыя кліенты, якія таксама бачылі высокапастаўленых асоб.
Справа ў тым, што гэтая сетка — якая ўключае ўрачоў, акушэрак, адвакатаў, паліцэйскіх, суддзяў, палітыкаў, дзяржаўных служачых,
усіх — мае настолькі разгалінаваную інфраструктуру, што працуе як другая сетка пад нашай звычайнай інфраструктурай.
І ніхто пра гэта не ведае. Яны настолькі згуртаваныя, што так добра хаваюць гэта адзін за
аднаго, што «нармальны чалавек» нават не заўважыў бы.
Такім чынам, Элен Энгель туды не глядзіць. Наіўна верыць, што хто-небудзь гэта заўважыў бы.
Органы апякунства над непаўналетнімі перадаюць справы педафілам. У той час мая сястра пайшла ў орган апякунства над
непаўналетнімі і расказала ім, што здарылася. Нічога не адбылося.
Гэты плашч маўчання, які атрымлівае кожная ахвяра. Ён глыбока ўкаранёны, фундаментальны механізм выжывання.
Але ўсё грамадства праграмавана на прыгнёт і пазбяганне.
У наш час, калі чалавек з псіхічнымі праблемамі звяртаецца ў клініку, яму не дапамагаюць разабрацца з імі; яму кажуць:
«Ой, не зазірай занадта глыбока, інакш табе зноў стане горш».
Пазбяганне паўсюдна распаўсюджваецца.
Таму відавочна, што яны не хочуць на гэта глядзець, што яны кажуць: «О не, я проста
ўяўляю сабе, гэта не праўда, усё выдатна».
Гэта стала сацыяльна праграмаваным механізмам, які асабліва ўзмацніўся ў апошнія гады і ў выніку пандэміі каранавіруса.
Яны шмат-шмат гадоў выпрабоўвалі гэта на дзецях у гэтых культах, і цяпер яны ўкараняюць гэта ў грамадстве.
Так.
Гэта была падрыхтоўка да таго, што цяпер адбываецца паўсюль.
І цяпер вы ведаеце, як гэта працуе. СМІ — гэта масавая гіпнатызацыя.
Так, што там адбываецца — гэта зусім іншая тэма.
Так, вельмі дзякуй за гэтае тлумачэнне, дарагая Сандра.
Не маю нічога супраць.
Я жадаю вам моцы і блаславенстваў у вашай тэрапеўтычнай працы з ахвярамі.
Так, дзякуй.
Бывай, Сандра, бывай, дзякуй!
Цяпер мы хацелі б перайсці да Шанталь Фрай.
Яна таксама шмат гаварыла пра гэтыя ўзаемасувязі на высокім узроўні.
Яна таксама перажыла рытуальны гвалт. Я б сказаў: «Абрэжце ўрывак!»
Шанталь Фрай — швейцарка і ахвяра рытуальнага гвалту.
Для яе вельмі важна павысіць дасведчанасць аб сатанінскім рытуальным гвалце, каб гэтае пытанне было
пачутае грамадскасцю і каб мы маглі абараніць нашых дзяцей.
Шанталь была выкрадзена ў дзяцінстве і трапіла ў лапы жорсткага сатанінскага культа.
Там яна штодня падвяргалася фізічнаму, псіхалагічнаму і сексуальнаму рытуальнаму гвалту ў рамках
рытуалаў. Яе бацька з культа быў практыкуючым сатаністам.
У кульце ў гонар Сатаны ахвяравалі дзяцей.
З ранняга ўзросту яе розныя групоўкі гвалтавалі як сэкс-рабыню.
Яшчэ шасцігадовай, сатаністы вырашылі навучыць яе стаць «Маці Цьмы» .
Гэта азначала, што яна павінна была даглядаць іншых дзяцей у кульце і рыхтаваць іх да далейшых здзекаў.
Яна была вымушана ўдзельнічаць у незлічонай колькасці жорсткіх рытуалаў і ахвярапрынашэнняў.
Доўгі час яна нічога не ведала пра цёмны бок свайго жыцця, бо ў выніку катаванняў у яе развіўся расшчапленне асобы .
У 30-гадовым узросце яна перажыла псіхічны і фізічны зрыў.
Тады паволі пачалі вяртацца ўспаміны пра яе жахлівыя перажыванні.
Праз гады ёй нарэшце ўдалося пакінуць культ, і яна пачала распавядаць пра свой досвед.
Сёння Шанталь дае інтэрв'ю і расказвае сваю гісторыю публічна.
Яна называе многіх вінаватых, якія прысутнічалі падчас рытуалаў або актыўна ў іх удзельнічалі.
Паводле яе апісанняў, сярод іх шмат знакамітасцяў, такіх як каралева Лізавета II, кароль Феліпэ
Іспаніі, Жэрар Дэпардзьё, Том Круз і Біл Клінтан.
Яна напісала дзве кнігі пра свой досвед пад назвамі «Я гавару!» і «Я пытаюся».
У 2023 годзе яна запусціла праект «50 галасоў рытуальнага гвалту».
На сайце 50voices.org 50 ацалелых апісваюць свой вельмі асабісты досвед сатанінскага рытуальнага гвалту.
Так, я думаю, што ў нас ёсць сувязь. Вітаю, дарагая Шанталь, мы вельмі рады бачыць цябе з намі сёння.
Вітаю, дарагая Лоіс, вельмі дзякуй за гэтае запрашэнне. Для мяне вялікі гонар быць сёння тут з вамі і размаўляць пра гэта.
Цудоўна, дзякуй.
Дарагая Шанталь, калі людзі чуюць, што «ўспаміны» пра такія жудасныя перажыванні вяртаюцца
толькі паступова, яны звычайна адразу ж адключаюцца:
Гэта не можа быць праўдай! Такія жахлівыя рэчы, ты ж ведаеш, калі такое здаралася.
Што вы скажаце гэтым людзям?
Так, насамрэч я гэта даволі часта чую. Але я мушу сказаць, што гэта проста няправільна.
Таму што ты «забываеш» вельмі дрэнныя падзеі. – Так, ты іх «забываеш», забываеш іх у паўсядзённым жыцці, так бы мовіць.
Чаму так?
Такім чынам, я хацеў бы падзяліцца нечым, што ўсе мы перажылі або пра што чулі.
Скажам, гэта нехта, хто трапіў у вельмі сур'ёзную аўтамабільную аварыю.
Звычайна – не заўсёды, але звычайна – у той момант, калі здараецца гэтая траўматычная падзея, чалавек дысацыятуе ад
яе – гэта значыць, ад гэтай сітуацыі – таму што яна настолькі жудасная, што ў той момант не можа быць усведамленая.
Што значыць «дысацыяваны»?
Прабачце?
Што значыць «дысацыяваны»?
Такім чынам, гэта азначае, што падзея, якая адбываецца прама цяпер, адбываецца нібыта па-за табой.
Такім чынам, ты не можаш гэтага асэнсаваць, ты не можаш апрацаваць гэта ў гэты момант. Ты не
разумееш, што адбываецца, але гэта ўсё роўна адбываецца.
І таму гэты працэс называецца «дысацыяцыяй».
І гэта насамрэч натуральны працэс, і я б нават сказаў, што гэта стратэгія выжывання,
якая ўкаранёная ў нас, людзях, ва ўсіх людзях.
Але яно не проста знікае; яно становіцца часткай таго, што вядома як траўматычная памяць. Траўматычная памяць фарміруецца,
калі адбываюцца вельмі, вельмі дрэнныя, драматычныя падзеі.
І толькі значна пазней — звычайна праз некалькі дзён, часам месяцаў, а ў маім выпадку — гадоў — калі яно сапраўды ўсплывае
зноў, гэта значыць, калі амнезія, што ўтварылася вакол яго, — іншымі словамі, страта памяці — паволі рассыпаецца, а
ўспаміны пакрысе вяртаюцца, тады яно вяртаецца ў памяць.
І тады ў вас ёсць магчымасць ці час, каб павольна працаваць над гэтым.
І потым ты зноў гэта ўспамінаеш, нават праз гады.
І тады раптам усе падрабязнасці і ўсё вяртаецца, ты ўсё памятаеш?
Так, гэта ўзнікае. Таму трэба ўявіць гэта як кошык, і ўсе дрэнныя ўспаміны, драматычныя перажыванні проста кідаць туды.
Таму што, калі гаворка ідзе пра рытуальную гвалт — а менавіта пра гэта мы і гаворым — ёсць так шмат драматычных
перажыванняў, і іх проста змешваюць у адну вялікую кучу.
Ведаеш, гэта як мыццё бялізны: спачатку выплывае адно ўспамін, потым другі, і спачатку яны зусім не звязаныя паміж
сабой, так што здаецца, быццам няма ніякай кіруючай ніткі.
Вось чаму яны падобныя на маленькія кавалачкі пазла, якія можна сабраць з часам.
Але гэтая адна частка пазла насамрэч падрабязная, аднак вы, магчыма, яшчэ не зразумееце, што на ёй
намалявана, калі не змаглі яшчэ дадаць астатнія.
Добра. Так, гэта літаральна неверагодна.
Тады ты перажыў такія жудасныя рэчы, і ніхто табе не верыць — бо гэта проста недарэчна, што такая расшчапленасць
асобы сапраўды існуе, гэтая рэпрэсія ўспамінаў, гэтая амнезія.
Але ёсць і іншыя перашкоды, напрыклад, тое, што людзі не вераць, што вы выжылі.
І ў гэтым неверагодная сутнасць саміх падзей.
Амаль усе тыя, хто выжыў, кажуць, што злачынцы нават кажуць ім у вочы: «Ніхто вам не паверыць, гэта гучыць занадта шалёна».
Гвіда Грандт нядаўна расказаў мне пра выпадак, калі зламыснік пераапрануўся ў Мікі Маўса і здзекаваўся з дзіцяці.
І калі дзіця потым распавяло пра гэта і сказала: «Мікі Маўс згвалтаваў мяне», — натуральна, ніхто
дзіцяці не паверыў, а злачынец памірае са смеху.
Так, Шанталь, я зараз пракручу табе кароткі ўрывак з відэа пра рух «Сатанінская паніка».
Яны там пра цябе гавораць.
І вось гэта тое рухаванне, якое сцвярджае, што сатанінскага рытуальнага гвалту не існуе.
Пацярпелыя проста хочуць увагі і ўсё прыдумваюць, або іх у гэтым пераконваюць тэрапеўты, і гэтак далей.
Цяпер давайце яго коратка праслухаем.
"Шанталь Фрай – папросту кажучы: кожны раз, калі ўзнікае яе імя, з'яўляецца шмат відэа з яе ўдзелам, мы нават публічна
паказалі ўрывак з аднаго з іх на адным з нашых мерапрыемстваў.
Я заўсёды проста даю людзям гэты ўрывак:
Такім чынам, яна сцвярджае, што ў саборы Барселоны падчас сатанінскага рытуалу яе падверглі
рытуальнай атацы «тры тэнары» і Пітэр Аляксандэр.
Я не думаю, што пра гэтую справу можна сказаць яшчэ што-небудзь.
Ці ёсць яшчэ нешта вельмі важнае?
Так, дарагая Шанталь, табе і твайму аповеду надалі ўсяго 30 секунд, а потым паставілі кропку.
Не можа быць праўдай, што «тры тэнары» і Пітэр Александэр рытуальна згвалтавалі цябе ў Саборы Барселоны.
Гэта вяртае нас да тэмы, якую мы толькі што абмяркоўвалі з Сандрай Раш.
– Што пераважная большасць тых, хто выжыў, сцвярджаюць, што ў гэтым удзельнічаюць вядомыя і элітныя асобы, якія
маюць добрыя міжнародныя сувязі і прыкрываюць адно аднаго.
Такім чынам, Шанталь, у вас больш за 30 секунд, каб нешта пра гэта сказаць.
Так, ну, ты ўжо некалькі разоў гэта казала. Гэта так неўяўляльна, гэта так малаверагодна.
Так што гэта сапраўды выходзіць за рамкі звычайнага, і ў гэта сапраўды цяжка паверыць.
І гэта правільна, калі ты дзіця і перажываеш гэта, табе пастаянна паўтараюць, гэта сапраўды ўбіваюць табе ў галаву:
Калі ты пра гэта калі-небудзь заговориш, гэта табе ўсё роўна нічога не дапаможа, бо табе ніхто не паверыць.
Гэта сапраўды такі плед.
Такім чынам, гэта, так бы мовіць, абарона для злачынцаў, і адначасова — адно з іх наймацнейшых зброяў: тое, што яны робяць,
настолькі велізарнае і невымернае, што звычайнаму чалавеку — ці простаму чалавеку, які
вядзе нармальнае жыццё — нават цяжка ўявіць.
Так, але гэта проста такія рэчы. Таму, перш за ўсё, я сапраўды хачу сказаць, што я не там і я не расказваю
пра свой досвед, каб як мага больш людзей мне паверылі.
Такім чынам, калі нехта, напрыклад, Бернд Хардэр, мне не верыць, то ён не абавязаны мне верыць.
Але я тут, каб сапраўды заклікаць людзей задумацца, калі яны чуюць нешта падобнае: «А што, калі гэта ўсё ж праўда?»
Сапраўды, я запэўніваю вас, запэўніваю ўсіх, хто цяпер слухае і глядзіць, што, калі вы ступіце на гэты шлях, вы
вельмі хутка зразумееце, што, на жаль, гэта ўсё яшчэ праўда.
На жаль, на жаль. Чаму на жаль?
Таму што менавіта цяпер, у гэты самы момант, пакуль мы гаворым, ёсць дзеці, якія гэта перажываюць.
І калі мы не ўстанем, не паглядзім на гэта і будзем проста паўтараць: «О, гэта немагчыма», то
гэтыя дзеці будуць і надалей гэта перажываць.
І я лічу, што гэта наша адказнасць, як грамадства, зазірнуць — і я тут, каб пагаварыць пра гэта, таму што сам
гэта перажыў — і я вельмі хацеў бы заклікаць усіх зазірнуць.
Так, і вы сапраўды знойдзеце доказы таго, што гэта праўда.
Так, дзякуй, Шанталь.
Ці не маглі б вы коратка расказаць, што вы адчулі ў Барселоне?
Бернд Хардэр адхіліў гэта, бо, відавочна, гэта немагчыма.
Так, ну, у Барселоне было вось як – я, вядома, мяркую, што знакамітасці арандавалі або проста забраніравалі ўсю
Саграду Фамэлію , якая знаходзіцца ў самым цэнтры горада.
– І гэта было 30 красавіка, а 30 красавіка святкуецца дзень нараджэння Сатаны, і адбыўся вельмі вялікі, велізарны рытуал.
Такім чынам, з аднаго боку, гэта дзень нараджэння Сатаны, а з другога — завяршэнне майго так званага
навучання ў якасці «Маці Цьмы», як мы чулі раней.
І ў гэтым рытуале мяне проста згвалтавалі вядомыя людзі – як толькі што сказаў Бернд Хардэр – «тры тэнары» і Пітэр Александэр.
«Тры тэнары» – у той час іх яшчэ не называлі «тры тэнары».
Так што яны ў той час усё ж выступалі паасобку або давалі канцэрты.
Але тады ўжо абмяркоўвалася, што яны ўрэшце аб'яднаюцца.
На такіх мерапрыемствах я неаднаразова чуў, што адбудзецца ў будучыні або якія ў іх планы.
Такім чынам, усе трое былі там і сабраліся разам толькі пазней.
І тое ж самае адбываецца ў тых месцах, куды запрашаюць людзей, выбітных, якія ў той
момант могуць быць не такімі ўжо і выбітнымі.
Але менавіта таму, што яны ўдзельнічаюць у такіх рытуалах, ім абяцаюць, што потым яны атрымаюць сваю кар'еру.
І я думаю, што тое ж самае адбылося і з «Трыма тэнарамі», бо, я лічу, яны сталі знакамітымі праз два-тры гады.
Неверагодна.
Так, у гэта было б амаль немагчыма паверыць, калі б сотні, а цяпер нават тысячы, не рабілі дакладна такія ж сцвярджэнні.
Як я ўжо згадваў, я толькі што апрацаваў 1024 справаздачы ад тых, хто выжыў, у сваіх дакументах — і гэта проста жахліва.
У 2022 годзе было 27 паведамленняў ад ахвяр, у 2023 — ужо 111, у 2024 — 247, а ў гэтым годзе паступіла 640 новых паведамленняў.
Гэта экспанента, і гэты паток не збіраецца слабець.
Вось чаму ў майго бацькі з'явілася гэтая бліскучая ідэя з Вэтапедыяй, каб тыя, хто перажыў
рытуальны гвалт, маглі зарэгістравацца на Вэтапедыі.
Гэта як Вікіпедыя, але гэта бясплатная энцыклапедыя, якая прадстаўляе меркаванні апанентаў.
Такім чынам, вы можаце сабраць усе гэтыя справаздачы ў адной вялікай міжнароднай базе даных і
адлюстроўваць іх. І гэтая платформа ўжо даступная на 21 мове.
Шанталь, я бачу, што ты ўжо запісалася.
Я думаю, што гэта бліскуча.
Вы хацелі б коратка расказаць іншым выжылым і нам, як зарэгістравацца, ці, магчыма, паказаць нам свой запіс?
Так, я б з задавальненнем.
Пад «Рытуальным гвалтам» прыведзены кароткія паведамленні сведкаў.
Вы можаце націснуць на «Запіс справаздач сведкаў» у правым верхнім куце, і далей ёсць розныя пытанні, на якія вы можаце адказаць.
Па-першае, кароткі выклад яго біяграфіі, а таксама месцаў злачынстваў, дзе гэта адбылося, і краін, дзе былі
заўважаны злачынцы — калі вы жадаеце ўключыць гэтую інфармацыю.
Я лічу, што гэта бліскучая ідэя, і я вельмі хацеў бы заклікаць усіх, хто перажыў і адважыцца на гэта, запісаць што-небудзь.
Вы таксама можаце ўвесці гэта ананімна.
Насамрэч, гэта каб падняць наш голас і паказаць: «Прывітанне, мы не самотныя, мы тут. Мы падымаем
наш голас і не спынімся, пакуль нас не пачуюць».
Таму я лічу, што нас чуюць — я ў гэта веру — але мы ўсё яшчэ застаёмся ігнараванымі пераважнай большасцю.
І гэта сродак для гэтага – як яго зноў?
Лоіс: Вэтапедыя
Так, дакладна.
І гэта спосаб сапраўды быць у курсе падзей – і пры рэгістрацыі няма ніякай рызыкі для вас
– і працягваць паслядоўна даносіць наш голас.
Я хацеў бы падтрымаць гэта.
Вельмі добра, вялікі дзякуй за ўдзел і рэгістрацыю.
Вы таксама можаце дадаць крыніцы на Vetopedia.
Тут мы бачым вашыя дзве кнігі і дзе іх можна замовіць.
Вы таксама можаце загружаць відэа.
Штосьці вельмі асаблівае ў Ветапедыі — крыніцы абаронены, бо вельмі шмат відэа пра
рытуальны гвалт увесь час знікае з інтэрнэту!
Мы ўжо змаглі захаваць гэтыя відэа на Vetopedia для многіх іншых ахвяр, бо яны ўжо зніклі з іншых платформ.
Так, вельмі дзякуй, дарагая Шанталь, за тое, што вы стаіце і проста рухаецеся наперад, нягледзячы на ўсе гэтыя атакі.
Цяпер зноў і ў Вэтапедыі!
Я шчыра дзякую вам і за гэтую размову.
Калі ласка, і вялікі дзякуй за вашу адданасць і падтрымку ахвяр рытуальнага гвалту. Вялікі дзякуй.
Не за што.
Цяпер я хацеў бы перайсці да Марселя Польтэ, які працаваў з многімі ахвярамі рытуальнага
гвалту і павышае дасведчанасць аб гэтых злачынствах.
Раз!
Пасля атрымання дыплома юрыста доктар Марсель Польтэ 15 гадоў працаваў салісітарам у міжнародных
юрыдычных фірмах, якія спецыялізаваліся на камерцыйным праве.
Ён і сёння працягвае працаваць адвакатам.
Акрамя працы адвакатам, ён некалькі гадоў вёў практыку ў якасці немедыцынскага спецыяліста, які спецыялізаваўся на псіхатэрапіі.
Падчас гэтай працы ў 2017 годзе ён сутыкнуўся з тэмай сатанінскага рытуальнага гвалту і з таго часу інтэнсіўна яе вывучае.
Яго даследаванні і шматлікія сустрэчы з ацалелымі ад сатанінскага рытуальнага гвалту прывялі да стварэння трох кніг:
«Цёмны новы сусветны парадак. Том 1 і 2» і «Дзядзька Сэм: справаздача знутры з
пекла праграмы псіхічнага кантролю "Манарх"».
Яго кнігі адзначаюцца стараннымі даследаваннямі і багатай спасылкавай базай.
Ён таксама падтрымаў выданне кніг ацалелых ад рытуальнага гвалту, напісаўшы да іх прадмову.
Адной з цэнтральных тэм яго творчасці з'яўляецца паказаць, як сатанінскае рытуальнае гвалт у культах і
праграмаванне кантролю над розумам з боку спецслужбаў, такіх як ЦРУ, звязаны і прымяняюцца.
Тут выкарыстоўваюцца жорсткія катаванні і здзекі, каб стварыць у дзяцей і маладых людзей
расколатую асобу, якую потым можна адпаведна ўмоўліць.
Прывітанне, Марсэль Польтэ, ці чуеце вы нас?
Так, я чую цябе выдатна.
Вельмі прыемна, вітаем вас на 22-м AZK. Выдатна, што вы тут.
Дзякуй, Лоіс.
Вы ўжо пачулі кароткія выступленні Сандры Раш і Шанталь Фрай тут, на 22-м AZK.
Вы самі мелі справу з шматлікімі выжылымі.
Ці можаце вы ў кароткай прэзентацыі выкласці ў асноўных рысах тое, што вы раскрылі ў сваіх кнігах на тэму
сатанінскага рытуальнага гвалту, а таксама вашыя дакументальныя сведчанні адносна ўдзелу вайскоўцаў і ЦРУ?
І ці можаце вы расказаць нам больш пра кантроль над розумам MK Ultra і гэтак далей? І ці маглі б вы коратка
растлумачыць, што такое кантроль над розумам MK Ultra?
Так, я буду вельмі рады. Я зраблю гэта.
І я вельмі рады магчымасці разгледзець справаздачы Сандры і Шанталь у больш шырокім кантэксце.
Рытуальныя злоўжыванні і кантроль над розумам уключаюць у сябе сістэматычны гвалт, які складаецца не толькі з
асобных дзеянняў, але і ўбудаваны ў больш буйныя структуры.
У разбуральных культах, сакрэтных ваенных праграмах і сетках, якія дзейнічаюць праз пакаленні.
Шмат гадоў я даследую гэты ваенна-сатанінскі комплекс і дакументую, як гэтыя сферы потым таксама пранікаюць адна ў адну.
Мае кнігі зводзяць гэтыя вынікі.
Усе спасылкі на крыніцы і доказы таксама можна знайсці там.
Апісанне ніжэй заснавана на сведчаннях выжылых, такіх як Шанталь і Сандра, а таксама на багатай
спецыялізаванай літаратуры тэрапеўтаў, рассакрэчаных урадавых дакументах і міжнародных даследаваннях.
І трэба сказаць, што рытуальны гвалт — гэта больш, чым рэлігійны фанатызм або садыстычнае жорсткае абыходжанне.
Гэта наўмысна структураваныя акты гвалту, якія грунтуюцца на окультных або сатанінскіх перакананнях.
А ў культавых сем'ях гэты парадак дня потым перадаецца з пакалення ў пакаленне.
З нараджэння дзяцей прымушаюць быць ахвярамі, але і злачынцамі.
Іх катавалі, здзекаваліся над імі і прымушалі забіваць жывёл ці нават людзей, як мы толькі што пачулі.
Мэта гэтага трох'якая. Па-першае, знішчэнне асобы.
Жорсткая траўма выклікае расшчапленне псіхікі ахвяры.
А потым, на аснове гэтага, па-другое, фарміраванне кантраляваных частак асобы, так званых «альтэраў» або
ўнутраных частак, якія потым выконваюць пэўныя каманды.
І трэцяе, што таксама важна, сувязь з структурай злачынцаў ствараецца шляхам штучнага выклікання ў
ахвяр пачуцця віны, а таксама страху і адданасці.
Вось так ахвяр з нараджэння прывязваюць да гэтых культавых структур.
І гэтыя механізмы апісваліся ў даследаваннях траўматызму на працягу дзесяцігоддзяў.
Нямецкія і міжнародныя эксперты, такія як Міхаэла Хубер і доктар Элісан Мілер, пацвярджаюць гэты ўзор прымусовай дысацыяцыі
, якая рэгулярна назіраецца ў ахвяр рытуальнага гвалту.
Але – і гэта вельмі важна – існаванне рытуальнага гвалту можна даказаць не толькі сведчаннямі, але і данымі.
«Рабочая група па рытуальным гвалце» правяла некалькі апытанняў сярод псіхатэрапеўтаў у Германіі ў 2005 і 2007 гадах.
Усяго было класіфікавана як надзейныя больш за 200 выпадкаў. Сярод іх было 42 паведамленні аб забойствах.
І ўжо ў 1992 годзе Аператыўная група штата Юта па барацьбе з рытуальным гвалтам пацвердзіла існаванне падобных структур у ЗША.
Нарэшце, сярод многіх іншых, існуе даследаванне 2016 года Незалежнай камісіі па расследаванні сексуальных
злачынстваў у дачыненні да дзяцей (UKASK) у Германіі.
Гэта дазволіла пераацаніць досвед 174 нямецкіх псіхасацыяльных спецыялістаў, якія паведамлялі, што
працавалі з ахвярамі арганізаванага і рытуальнага гвалту.
З іх 69 працэнтаў выпадкаў былі звязаны са сатанінскімі групамі.
І гэтыя лічбы даказваюць, што мы маем справу не з асобнымі выпадкамі, а з міжнародным з'яўленнем, якое
паўтараецца і было задакументавана ў прафесійных кантэкстах задоўга да таго, як прыцягнула грамадскую ўвагу.
Каб зразумець гэтыя механізмы рытуальнай агрэсіі, трэба таксама быць знаёмым з гістарычнымі праграмамі кантролю над розумам.
У 1950-х гадах ЦРУ запусціла праект «МК-Ультра» — даследчую праграму, накіраваную на маніпуляванне чалавечай свядомасцю.
MK-Ultra ўключаў у сябе больш за 140 субпраектаў, якія прадугледжвалі эксперыменты над людзьмі, у ходзе якіх
выкарыстоўваліся наркотыкі, у асноўным ЛСД, гіпноз, электрашокі, пазбаўленне сну і
пазбаўленне адчуванняў, г.зн. пазбаўленне ад стымулаў.
І мэта ва ўсім гэтым была распрацаваць механізмы кантролю над розумам і паводзінамі.
Тое, на што ў афіцыйных дакументах пра праграму «МК-Ультра» толькі намякаецца, многія выжылыя
сведчаць як пра рэальны досвед у рытуальным кантэксце.
І што ўражвае, гэта тое, што гэта тыя ж метады, тыя ж мэты і, у некаторых выпадках, тыя ж злачынцы.
Але, вядома, ёсць і выжылыя з самой праграмы «МК-Ультра», якую цяпер называюць «Праект Манарх».
Адна з іх — Мэры Спэроў. Яе сведчанне можна знайсці на старонцы «50 галасоў ахвяр
рытуальнага гвалту» (https://www.50voices.org/).
Але таксама Кэці О'Браен і Кэці Гроўвс.
І ўжо — што таксама важна — у 1995 годзе ацалелыя ад праграмы «МК-Ультра» далі паказанні ў Вашынгтоне, акруга
Калумбія, перад Кансультатыўным камітэтам па эксперыментах з радыяцыйным уздзеяннем на людзях.
Пратаколы ўсё яшчэ можна знайсці. Нічога з гэтага не з'яўляецца новай ідэяй.
Ключавы момант у тым, што рытуальны гвалт і «МК-Ультра» — гэта не асобныя з'явы.
Іх аб'ядноўвае агульная ідэалогія, сатанізм як сістэма ўлады і кантролю.
І ў абодвух кантэкстах мы таксама знаходзім тыя ж асноўныя прынцыпы, а менавіта: поўнае падпарадкаванне індывіду,
дэгуманізацыю праз крайняе гвалт і стварэнне інструментаў, г.зн. людзей, якія выконваюць загады, не памятаючы пра іх пазней.
Псіхолаг доктар Карыдон Хаманд адкрыта гаварыў пра гэтыя сувязі ўжо ў 1992 годзе на
канферэнцыі ў сваёй так званай «Зялёнай дрэве» прамове.
Ён апісаў, як сатанінскія культы і праграмы сакрэтных службаў цесна супрацоўнічалі, каб наўмысна
выклікаць дысацыяцыю і запраграмаваць гэтыя структуры асобы ў ахвяр для выканання пэўных задач.
Таму многія тыя, хто выжыў, паведамляюць, што злачынцы былі ўкаранёныя як у ваенных, так і ў разведвальных колах, а
таксама ў культавых арганізацыях — іншымі словамі, яны, так бы мовіць, мелі два абліччы адной і той жа ідэалогіі.
Выдатным прыкладам з'яўляецца падпалкоўнік Майкл Акіна, які таксама быў вялікім жрацом Храма
Сэта. Многім людзям, верагодна, знаёмае яго імя.
Цалкам сатаністка, так!
Асновай гэтага кантролю, можна сказаць, з'яўляецца дысацыяцыя, аддзяленне.
Экстрэмальная, пераважна паўторная траўма ў выніку расшчапляе свядомасць на асобныя часткі.
І гэтым унутраным часткам злачынцы потым могуць надаць новыя ідэнтычнасці, задачы і трыгеры.
І вельмі коратка пра найважнейшыя метады таго, як гэта працуе і як гэтага дасягаецца.
Гэта, па-першае, «індукцыя траўмы» праз катаванні, боль, жорсткае абыходжанне, электрычныя разрады або нават блізкія да смерці
перажыванні, такія як танучы; а таксама гіпноз і сугестыя.
Усё гэта спалучаецца з сімваламі, лічбамі або шэрагамі літар, такімі як «алфавітныя коды», а затым адбываецца пазбаўленне ад
стымулаў, напрыклад, у рэактыўных кантэйнерах або камерах, што нагадвае тое, што паказана ў серыяле
«Дзіўныя рэчы»; натхнёны рэальнымі эксперыментамі.
Затым уводзяцца наркотыкі, часта ў спалучэнні з электрашокамі, каб павысіць падданасць
навучанню, г.зн. здольнасць паддавацца ўплыву.
І яшчэ існуе праграмаванне праз рытуалы, у якіх злачынцы імітуюць духоўны ўзровень, каб імплантаваць
такія структуры звышнатуральнай улады ў сваіх ахвяр.
У сваім даследаванні я потым параўнаў гэтыя механізмы з рассакрэчанымі дакументамі «МК-Ультра».
І, можна сказаць, асновы вельмі дакладна задакументаваныя.
Цэнтральным элементам многіх справаздач ахвяр таксама з'яўляюцца так званыя праграмы самазнішчэння або
самагубства, якія служаць для пастаяннага кантролю над ахвярай і прадухілення любога раскрыцця такім чынам.
Затым праграмы запускаюцца ключавымі словамі або сімваламі, пэўнымі гукамі ці музыкай, або кантактам з
пэўнымі людзьмі ці ўстановамі, напрыклад, у рамках тэрапіі.
Каб, калі ахвяра распавядае пра свой досвед, яны раптам пачыналі панікаваць або наносіць шкоду сабе, таму
што частка іх была запраграмаваная абараняць праўду.
Сярод іншых роляў, якія выконваюць гэтыя ўнутраныя часткі, — рэпарцёр, каральнік ці нават праграміст.
Марсель, ці магу я перапыніць вас на хвілінку?
Не маю нічога супраць.
Мы бачылі музыкаў і акцёраў, якія ўсе паклалі руку на сябе. І тады заўсёды думаеш: «У іх
цяпер слава, у іх грошы. Чаму яны забіваюць сябе?»
Ці мае гэта дачыненне да гэтай «праграмы самагубства»? Што яны могуць захацець усё выкрыць, і раптам гэтая праграма спрацоўвае?
Так, гэта вельмі слушнае пытанне, а таксама вельмі важная заўвага, асабліва калі гаворка ідзе пра
знакамітасцяў, дзе, як вы толькі што згадалі, людзі кажуць:
У іх багацце, у іх увага, яны павінны быць шчаслівымі, нават калі гэта, безумоўна, звязана з пэўнай колькасцю стрэсу.
Магчыма, у пэўных выпадках — асабліва калі здаецца, што нехта хоча ўсё выкрыць, — такія праграмы запускаюцца.
Вядома, гэта цяжка даказаць з адлегласці часу.
Тым не менш, я лічу, што гэта хутчэй асобныя выпадкі.
У некаторых выпадках здагадацца сапраўды лёгка, асабліва наконт тых, хто ўжо выказаў жаданне абмеркаваць
пэўныя рэчы або ўжо падняў некаторыя крытычныя пытанні.
Аднак у многіх выпадках за гэтым будзе нешта іншае.
І трэба спытаць сябе: «У чым заключаецца той вялікі ўнутраны канфлікт, які перажываюць гэтыя выбітныя
знакамітасці і які ў выніку прыводзіць да самагубства?»
Аднак гэта прыводзіць да яшчэ больш змрочных або гэтак жа змрочных колаў, дзе чалавек павінен
задаць сабе пытанні: «Якой была цана гэтай славы?»
І ў выніку, ці ўзнікаюць канфлікты сумлення, ці, магчыма, нават існуюць механізмы, якія выходзяць за рамкі апісаных мной
метадаў кантролю над свядомасцю, каб, так бы мовіць, зрабіць такіх людзей рабамі на вельмі, вельмі глыбокім узроўні?
Гэта выйшла б за рамкі гэтага артыкула, але гэта вельмі, вельмі важны пункт.
Дзякуй, вельмі добра, так.
Так, пераходзячы ад праграмы самагубства да больш шырокай карціны.
А менавіта: гэта не толькі ўцалелыя з Германіі або, як Шанталь Фрой, са Швейцарыі, але і з многіх іншых краін, такіх як Злучанае
Каралеўства, Злучаныя Штаты, Нідэрланды, Аўстралія і Швейцарыя.
Прынцыпова, можна сказаць, што па ўсім свеце ёсць справаздачы з падобнымі заканамернасцямі — у кароткім выкладзе.
У большасці выпадкаў злачынцамі з'яўляюцца ўласныя сваякі.
Месцы злачынстваў уключаюць прыватныя вілы, цэрквы, падземныя пакоі, ваенныя аб'екты і лясы.
Затым — кантроль над розумам, гандаль людзьмі, дзіцячая парнаграфія, прастытуцыя і так званыя снуф-фільмы
, а таксама сувязі паміж гэтымі мясцовымі культамі, дзе ўсё гэта адбываецца, і міжнароднымі сеткамі.
І ўсё гэта, гэтыя структуры, потым зноў перасякаецца з арганізаванай злачыннасцю, а таксама з дзяржаўнымі ці
ваеннымі сферамі, дзе праводзяцца эксперыменты над людзьмі.
Адзін з прыкладаў, згаданых Шанталь Фрай, — гэта сувязь з амерыканскай ваеннай базай «Дэгер
Комплекс» у Дармштадце, дзе яна перажыла падобныя досведы.
Але Кэці О'Браен, напрыклад, таксама называе шматлікія ваенныя базы ў ЗША месцамі злачынстваў, а таксама аб'екты NASA.
У сваёй кнізе «Дзядзька Сэм» я аналізую сцвярджэнні Кэці Гроўвс, якая ў відэа распавядае пра свой досвед у
так званай «фабрыцы снуф-фільмаў», дзе здымаліся фільмы, што паказваюць забойствы дзяцей.
Яна апісвае, як гэтых дзяцей сістэматычна здзекавалі, катавалі і забівалі ў падземным аб'екце ў Тэхасе.
І, паводле яе сведчанняў, установа знаходзілася пад кантролем ЦРУ, якое, як мяркуецца,
кіруе міжнароднай сеткай па гандлі дзецьмі.
Эксперымент па дыстанцыйным назіранні, які яна замовіла, дазволіў без усялякіх сумневаў пацвердзіць існаванне гэтага аб'екта.
І хоць гэтыя сцвярджэнні цяжка праверыць, акрамя аспекту «аддаленага назірання», трэба адзначыць, што яны ў многіх дэталях
супадаюць з паказаннямі іншых выжылых, асабліва калі спалучаюцца з рытуальнымі элементамі,
ваенным кантэкстам і складанымі метадамі праграмавання.
У некаторых выпадках ацалелыя, якія не ведаюць адзін аднаго, называюць тыя ж або пэўныя месцы здарэнняў ці злачынцаў.
У ходзе майго даследавання я таксама падаў у ЦРУ запыт паводле Закона ЗША «Аб свабодзе інфармацыі», г.зн. запыт на інфармацыю.
А потым я запытаў аб выпуску ўсіх дакументаў, якія адносяцца да вышэйзгаданай удзельніцы праграмы «МК-Ультра» Кэці О'Браен.
І адказ ЦРУ вельмі цікавы.
Там было напісана: «Існаванне або неіснаванне дакументаў не можа быць ні пацверджана, ні абвергнута».
Існаванне або неіснаванне такіх дакументаў на дадзены момант з'яўляецца класіфікаванай
інфармацыяй і таму абаронена ад раскрыцця.
І калі падумаць пра гэты адказ, то афіцыйная заява гучыць так:
Відавочна, файлы ёсць, але з прычын нацыянальнай бяспекі іх нельга раскрываць.
У адваротным выпадку яны б проста напісалі: «Запісаў не знойдзена». Іншымі словамі, «Нічога няма».
А сам факт існавання хоць чаго-небудзь, звязанага з Кэці О'Браен, ужо з'яўляецца вельмі моцным паказчыкам
таго, што ў яе гісторыі ёсць пэўная праўда, напрыклад.
Акрамя псіхалагічных і тэхнічных аспектаў, трэба таксама сказаць, што духоўны і
ідэалагічны кантэкст адыгрывае вельмі цэнтральную ролю.
Многія злачынцы лічаць сябе часткай сатанінскага або луцыферскага ордэна, які імкнецца
да ўлады праз пакуты, смерць і падначаленне.
Для іх гэтыя рытуалы — больш, чым проста сімвалізм.
Яны вераць у энергію або сілу, якую можна атрымаць праз гэтую ахвяру.
І менавіта гэтае перакананне перадаецца з пакалення ў пакаленне ў культавых сем'ях, пераплятаючыся з элітарным светапоглядам:
А менавіта, выбраныя – з іх пункту гледжання – стаяць над іншымі людзьмі, якіх яны,
аднак, таксама баяцца з-за іх колькаснай перавагі.
Так.
Вынікі для ахвяр, а менавіта для ахвяр гэтых сістэм, таксама важныя.
Яны пакутуюць ад наступстваў цяжкіх траўмаў, такіх як складаная дысацыяцыя , флэшбэкі – згаданыя Сандрай і
Шанталь – трывожныя расстройствы, кампульсіўныя паводзіны.
У выніку шматгадовых здзекаў могуць узнікнуць фізічныя захворванні.
І часта таксама глыбокія крызісы ідэнтычнасці.
І таму многія ахвяры развіваюць гэтую дысацыятыўную структуру асобы, як таго і хацелі злачынцы.
Такім чынам, у вас утвараецца пастаянная калекцыя такіх шматлікіх унутраных асобаў, якія таксама праяўляюцца знешне.
Таму, калі мы гаворым пра рытуальны гвалт і кантроль над розумам — і гэтым я паволі набліжаюся да завяршэння —, справа не толькі ў
тым, каб раскрываць асобныя выпадкі, але, хутчэй, у цэнтральным пытанні: наколькі гэтыя сілы ведаюць пра
чалавечую свядомасць і як яны потым злоўжываюць гэтымі ведамі, каб дасягнуць пэўнай канчатковай мэты.
А менавіта, стварэнне таго, што яны лічаць сатанінскай сусветнай імперыяй.
Таму вельмі важна, каб існавала незалежнае даследаванне дысацыяцыі і праграмавання, заснаванага на траўмах,
і каб існавалі бяспечныя прасторы для тых, хто выжыў.
Але і мужнасць працаваць разам, пераадольваючы інстытуцыйныя межы, бо маўчанне толькі абараняе злачынцаў.
Адукацыя і інфармаванасць — гэта першы крок да таго, каб парушыць гэты цыкл.
І мая праца таксама заклікана зрабіць унёсак у больш поўнае разуменне гэтых механізмаў.
Рытуальнае гвалт — гэта не маргінальная праблема, а хутчэй адлюстраванне таго, што адбываецца, калі таемныя, окультныя
групы незаўважна пашыраюць свой уплыў у нашым грамадстве.
Так, сэр.
Гэта яшчэ адна прычына, чаму мы павінны прыгледзецца да сябе, успрымаць ахвяр сур'ёзна
і забяспечыць апублікаванне гэтых вынікаў.
У рэшце рэшт, гэта пагражае свабодзе кожнага чалавека.
Рытуальнае гвалт і кантроль над розумам, як ужо згадвалася ў лекцыі, з'яўляюцца праявамі той жа дэструктыўнай ідэі:
што чалавека можна кантраляваць, зламаць і захапіць яго душу.
І ўсё ж кожная праўда, што выходзіць на святло, і што з'яўляецца, так бы мовіць, пазітыўным
аспектам усёй гэтай справы, аслабляе гэту сістэму.
Прасвятленне пачынаецца ў канцы, калі мы ўкладаем у словы гэтае невымоўнае, і асабліва тыя, хто
выжыў — як Сандра і Шанталь — наважваюцца прамовіць.
І таму такія платформы вельмі важныя. Таму яшчэ раз, дзякуй усім.
І я хацеў бы падзякаваць усім, хто слухае, за тое, што вы гатовыя слухаць, але і глядзець, і не заплюшчваць вочы. Вялікі дзякуй.
Так! Дзякуй!
Дзякуй, Марсель. Усяго за некалькі хвілін вы сапраўды звязалі тое, што сказаў мой бацька на пачатку гэтай канферэнцыі.
Ён толькі што прадэманстраваў, з дапамогай нашых дзесяцігоддзяў даследаванняў, як гэтыя таемныя
структуры ў канчатковым выніку ўкаранёныя ў сатанізме.
І мы чулі з іхніх уласных вуснаў, што яны хочуць усталяваць сатанінскі сусветны парадак.
Але іх пераўзыходзяць колькасцю.
Мы значна іх пераўзыходзім, калі б толькі мы гэта ўсвядомілі!
Калі б толькі святло магло пранікнуць, то ўвесь гэты злачынны канструктыў абваліўся б. І мы вельмі блізкія да гэтай кропкі.
І таму: калі вы ўсе распаўсюдзіце гэтую лекцыю і ўсю гэтую AZK, каб праўдзівае святло пралілося,
тады гэты сатанінскі сусветны парадак абваліцца.
Дзякуй вам за вашу барацьбу, каб павысіць дасведчанасць і выкрыць гэтыя жорсткія практыкі.
Нашы гледачы цяпер таксама пытаюцца ў сябе: Як магчыма, што такія злачынствы не пераследуюцца паліцыяй і не караюцца судамі?
І на гэтым пытанні я хацеў бы перадаць слова Уве Кранцу.
Уве Кранц — супрацоўнік паліцыі, выйшаўшы на пенсію старшы міністэрскі саветнік і былы старшыня
Упраўлення крымінальнай паліцыі зямлі Тюрынген.
Ён быў нацыянальным экспертам у Еўраполе.
Як эксперт па пытаннях бяспекі і тэрарызму, ён рэгулярна публікуе артыкулы ў шматлікіх СМІ.
Уве Кранц змагаецца з арганізаванай злачыннасцю, экстрэмізмам і тэрарызмам ужо больш за 50 гадоў.
Падчас сваёй працы на пасадзе ён асабліва дбаў пра абарону дзяцей.
Гэта становіцца відавочным, калі паглядзець на сферы дзейнасці ў яго прафесійнай кар'еры:
Ён быў прадстаўніком па пытаннях маладзёжнай палітыкі, прадухілення злачынстваў, барацьбы з сексуальным гвалтам у
дачыненні да дзяцей і гандлем людзьмі і органамі на нацыянальным і міжнародным узроўні, а таксама ўдзельнічаў
у дзейнасці асацыяцыі ў галіне крымінальнай палітыкі.
На сваім уласным сайце Уве Кранц публікуе артыкулы на такія тэмы, як «сексуальны гвалт над дзецьмі» і «кантроль над розумам».
Як крымінальны следчы, ён дае ўяўленне пра «глыбокую дзяржаву» і назірае за актуальнымі сусветнымі падзеямі са свайго адпачынку.
Ён таксама дзеліцца сваім вопытам і ведамі як член і дакладчык на прэс-сімпозіумах, арганізаваных такімі вядомымі
асацыяцыямі, як Axion Resist і MWGFD e.V. (Медыцынскія работнікі і навукоўцы за здароўе, свабоду і дэмакратыю).
Яны былі створаны з мэтай абароны дабрабыту дзяцей і забеспячэння свабоды і вяршэнства права.
Тут ён выступаў на такія тэмы, як злачынствы педафілаў, ранняя сексуалізацыя і гандаль дзецьмі.
Для мяне вялікі гонар вітаць тут, на 22-м AZK, гэтага дасведчанага крыміналіста, Уве Кранца.
Уся гонар за мной.
Добра, што ты тут.
Так, у вас паўстагоддзя досведу крымінальнага расследавання ў барацьбе з сексуальным гвалтам над дзецьмі.
Як супрацоўнік паліцыі, а потым і як старшы міністэрскі саветнік і кіраўнік Крымінальнага расследавання
зямлі Тюрынген, вы былі на перадавой гэтых расследаванняў.
Гэта значыць, што вам паведамлялі пра справы, а вы потым іх расследавалі. Але што здарылася потым?
Праблема ў тым, што доказы павінны спачатку быць прадстаўлены, каб справа магла быць перададзена ў пракуратуру, дзе яе
прымуць і перапрацуюць у абвінаваўчы акт для выстаўлення ў суд.
І, на жаль, на гэтым шляху было вельмі шмат няўдач.
Абурае, калі ты раніцай кагосьці арыштуеш, а потым зноў з ім сустракаешся.
– Я праілюстраваў гэта: арыштаваны раніцай, вызвалены апоўдні.
Напрыклад, мы часта сутыкаемся з праблемай, што паліцыя вельмі часта прыязджае на месца
забойства, а потым пачынае расследаваць забойства.
А потым, на шляху ў пракуратуру, забойства перарастае ў нанясенне цялесных пашкоджанняў са смяротным зыходам.
Тады, пры пэўных абставінах, вы можаце ў выніку атрымаць зусім іншую юрыдычную сутнасць і зусім іншыя праблемы.
Або калі, як у нядаўнім выпадку, гвалтаўнікі, якія ўчынілі групавое згвалтаванне, выходзяць з суда, весела
свістаючы, таму што суддзя не на 100 працэнтаў упэўнены, што дзяўчына, магчыма, не дала згоды.
Вось тут усё пачынае станавіцца крыху сумнеўным.
І ёсць вельмі шмат магчымасцей спыніць справу або перавесці яе ў псіхіятрычнае шпіталізаванне і гэтак далей, і таму падобнае.
Такім чынам, у бізнесе недзе ёсць раскол, і, на жаль, гэта так.
Гэтыя ахвяры трэба разглядаць асцярожна і сур'ёзна.
Вы маеце поўнае права на належнае стаўленне з боку паліцыі і правасуддзя.
Дзякуй за вашу заяву. Вы таксама згадваеце так званае «злачынства педафілаў» і сувязі, якія, як кажуць, даходзяць
да «высокіх колаў». Якія вашы назіранні ў гэтым дачыненні?
Так, давайце выйдзем з наступнага: я заўсёды ўключаю справу Дютро ў свае прэзентацыі PowerPoint.
Вы, безумоўна, знаёмыя з справай Дзютро.
Бельгійскі педафіл, які забіў адзінаццаць дзяцей і замучыў галодам да смерці двух, знаходзячыся ў турме.
Бо ён нічога не расказаў, пакуль быў у турме, і потым дзеці памерлі з голаду. Сапраўды жахлівы выпадак.
Цэлы шэраг сведкаў альбо трапілі ў аварыі, альбо памерлі ў сумнеўных абставінах, ці што там.
І справа Дзютроа ўжо даказала, што ва ўсе гэтыя сеткі гвалту над дзецьмі былі замешаны ўсе слаі грамадства.
Такім чынам, гэта дайшло да самых верхаў у палітыцы, да самых верхаў у культуры, на тэлебачанні і ў СМІ.
Працэдура была сінонімам сутнасці праблемы.
Незалежна ад таго, Эпштэйн гэта ці не, — гэта дакладна тое ж самае.
У Эпштэйна таксама ёсць сувязі аж да самых верхаў у палітыцы, шоу-бізнесе, сярод пракурораў — хто ведае,
яшчэ з кім — высокапастаўленых чыноўнікаў і палітыкаў.
Тое ж самае зрабілі з «Дыдзі» Шонам Комбсам, які таксама добра вядомы. Цяпер ён ужо «за кратамі» чатыры гады і два месяцы.
Гэта, па сутнасці, бясшкодны асуджэнне, таму што ўся сфера арганізаванай злачыннасці проста была вырэзана.
Казалі, што мы знясем з яго абвінавачванні і асудзім толькі за адзін выпадак гвалту ў дачыненні да сваёй дзяўчыны ці жонкі.
І потым увесь працэс быў зведзены да невялікай часткі.
У многіх выпадках такія працэдуры наўмысна фрагментуюцца.
У 1995 годзе ў Англіі адбыўся значны судовы працэс. Яго таксама асвятлялі банкіры, палітыкі,
СМІ, буйныя магнаты і ўсе астатнія, хто толькі мог.
З гадамі працэс станавіўся ўсё меншым і меншым, пакуль урэшце нічога не засталося.
У рэшце рэшт, гэта былі другасныя працэдуры – іх, так бы мовіць, разбіраюць і разбіваюць на дробныя кавалачкі,
юрыдычныя дробныя кавалачкі, і тады не застаецца шмат сутнасці.
Гэта, натуральна, выклікае падазрэнне, што тут аказваецца ўплыў. Гэта нельга адкідаць з ходу.
Ці назіралі вы таксама за гэтым прынцыпам у вашым рэгіёне, як гэта ўжо адбылося з Эпштэйнам, Дзютро, П. Дыдзі і гэтак далей?
Прынцыпы паўсюль аднолькавыя, незалежна ад краіны.
Вы павінны зыходзіць з таго, што гэтае сексуальнае гвалтаванне маленькіх дзяцей, дзяўчынак і
падлеткаў адбываецца па ўсёй Еўропе і ва ўсім свеце.
Калі паглядзець, напрыклад, на NCMEC – Амерыканскі цэнтр паведамленняў пра зніклых без вестак і знявечаных дзяцей,
– то чатыры ці пяць гадоў таму ён яшчэ меў 50 000 спраў.
Цяпер штогод нам паведамляецца пра 205 000 выпадкаў.
Дзівосна!
Але мы — маленькі агеньчык.
Калі параўнаць тое, што паведамляе NCMEC у Азію, у Індыю, у Пакістан, то ў нас лічбы амаль мільённыя.
Гэта ясна паказвае, што гэта глабальная праблема, а не проста нямецкая, не проста бельгійская і ніякая іншая.
Я таксама чула, што існуе шмат афіцыйных даследаванняў аб злоўжываннях у культах.
Можаце ў некалькіх сказах растлумачыць, што гаварылася ў афіцыйнай заяве?
Існуе шмат даследаванняў. Паверце мне, у гэтай галіне ў прыватнасці іх незлічонае мноства.
Я сам напісаў два даследаванні для Еўрапейскага парламента ў 2020 і 2021 гадах, дзе я сабраў усю гэту інфармацыю.
І я сказаў: «Добра, што можна зрабіць лепш? Што мы можам спрасціць? З чаго мы можам пачаць?»
– І зрабілі зусім наадварот.
Зноў створаны цэнтр, цэнтр барацьбы з сексуальным гвалтам над дзецьмі. Бац!
Цяпер у нас ёсць яшчэ адзін цэнтр побач з Еўропалам і гэтак далей і гэтак далей.
У нас ёсць прадстаўнікі і даследаванні паўсюль.
У 2011 годзе было праведзена выдатнае даследаванне па ўкараненні дырэктыў ЕС для барацьбы з сексуальным гвалтам над дзецьмі.
І гэта было ацэнена ў 2016 годзе. Гэта добрае даследаванне.
Было яшчэ адно даследаванне ад WeProtect. (https://www.weprotect.org/)
Гэта таксама было добрае даследаванне; яму проста трэба было працягнуць і ўкараніць.
Трэба было толькі нешта з гэтага зрабіць!
Правялі даследаванне, якое аформілі, і яно было цікавым для чытання, з прыгожымі малюнкамі, прыгожай графікай і ўсім такім.
Але ў цэлым рэалізацыя пакідае жадаць лепшага.
Такім чынам, не толькі не хапае даследаванняў па нерэгістраваных выпадках, але і адсутнічае
палітычная воля для глыбокага разгляду гэтых пытанняў.
Справа не столькі ў тым, што не хапае законаў, і даследаванняў, безумоўна, не бракуе.
Не, ты павінен гэта зрабіць! Ты павінен гэта зрабіць і хочаш гэта зрабіць!
Вы таксама шмат гаворыце пра сэкс-адукацыю ў раннім дзяцінстве ў дзіцячых садках і школах. Што вы можаце сказаць пра гэта?
Так, сэксуальная адукацыя ў раннім дзяцінстве — гэта асаблівая сфера, якая мяне асабліва шакавала, таму што яна была распрацавана
СААЗ сумесна з Нямецкім федэральным цэнтрам аховы здароўя.
З 13 лютага гэтага года (2025) ён называецца «Федэральны інстытут грамадскай аховы здароўя».
Яна мае яшчэ больш правоў, яшчэ больш магчымасцей і можа зрабіць яшчэ больш, асабліва калі гаворка ідзе пра абарону клімату.
І гэтыя двое склалі гэтыя рэкамендацыі пра тое, як «сэксуальна адукоўваць» маленькіх дзяцей.
Асноўная ідэя ў тым, што дзіця — якое, дарэчы, можна зрабіць абортам да нараджэння, гэта адна з яго бакоў —
пасля нараджэння неадкладна маркіруюць як сексуальную істоту, якой можна злоўжываць у любы час.
І гэта настолькі шалёна, што вы нават не можаце сабе гэта ўявіць.
І самае горшае тое, што гэтыя рэкамендацыі BZgA ад СААЗ грунтуюцца на навуковых даных.
І цяпер, калі ласка, азнаёмцеся з навуковымі даследаваннямі і паглядзіце, адкуль гэта бярэцца. Гэта паходзіць ад Кінсі.
Мужчына, які ў 1960-х гадах напісаў скандальна вядомы «Справаздачу Кінсі» пра вызваленне мужчын і жанчын.
З таго часу ўсё насамрэч пайшло пад гару.
У той час ужо зараджалася канцэпцыя сексуальнай дазволенасці.
Абыякавасць да дзяцей і сэкс з дзецьмі магчымыя і распаўсюджаныя, і дазволеныя.
Была ўведзена нецэнзурная лексіка. І гэты чалавек, Кінсі, правёў шэраг тэстаў.
І ёсць серыя тэстаў, пра якія я чуў, дзе чатырохгадовае дзіця 24 гадзіны падвяргалася гвалту, каб дасягнуць 27 аргазмаў.
Толькі ўявіце сабе. Ён апісваў аргазм кожны раз, калі дзіця крычала, енчыла ці мела сутаргавыя скарачэнні, — катаваў
чатырохгадовае дзіця 24 гадзіны запар, пакуль не з'явілася нейкая фізічная рэакцыя, — а
потым гэтую фізічную рэакцыю вызначаў як аргазм.
А потым былі тыя, хто рабіў гэта, хто здзекаваўся з дзяцей. Некаторыя з іх былі
сутэнёры, некаторыя — вызваленыя былыя зняволеныя.
Вам трэба даследаваць усё гэта і адфільтраваць.
І тады вы кажаце сабе: «Гэй, што гэта? Навуковыя веды?»
Гэта чыстае жорсткае абыходжанне з дзецьмі, чыстае сексуальнае гвалт у дачыненні да дзяцей пад прыкрыццём даследаванняў.
І потым ён меў адпаведных вучняў.
Наступным у Кінсі быў Кентлер. Быў Кентлераўскі справаздачы.
Потым быў Зільерт. А потым быў яшчэ адзін, больш нядаўна.
Усе яны з аднаго ідэалагічнага хлява.
Вы павінны ўлічыць. Кінсі пачаў гэта.
Потым яны «заваявалі» ўніверсітэты, тэхнічныя каледжы і навучальныя ўстановы спецыяльнай падрыхтоўкі.
І вось ужо цэлыя пакаленні сацыяльных псіхолагаў, культуралагічных псіхолагаў і ўсякіх іншых... Іх выпускаюць адзін
за адным і яны паўсюль займаюць пастарункі ў органах сацыяльнага забеспячэння і адукацыі,
працягваючы працаваць у духу гэтай падрыхтоўкі.
Дзівосна!
На маю думку, гэта абсалютна абсурдна.
А калі паглядзець, што патрабуюць гэтыя рэкамендацыі, — з нуля да чатырох гадоў дзіця павінна
навучыцца сексуальнай мастурбацыі. З нуля да чатырох гадоў!
Я, вядома, цікаўлюся, які настаўнік гэта робіць і як ён гэта робіць?
І цяпер у Швабیش-Хале 17 дзіцячых садкоў ствараюць у сваіх памяшканнях зоны для асабістага даследавання цела.
Бацькі былі цалкам ашаломленыя!
Яны нічога пра гэта не ведалі. Іх таксама не інфармавалі.
Такім чынам, калі гэта сэкс-адукацыя ў раннім дзяцінстве, то гэта, па сутнасці, нішто іншае, як разбурэнне сям'і.
Гэта разбурэнне сям'і.
Аснова дзяржавы, ядро дзяржавы — гэта здаровыя сямейныя адносіны.
Ёсць бацька, ёсць маці, ёсць дзіця, і ўсё.
Існуе два гендары, і ўсё. Цяпер я правы экстрэміст.
Я ведаю. Ёсць нешта яшчэ больш прыгожае, як аднойчы сказала Манона Грубер:
А калі ў нас ёсць Бацька 1 і Бацька 2, то неўзабаве ў нас будуць Цела 1 і Цела 2 для дзеда і бабулі.
«Ці адбудзецца гэта таксама?» Гэта, вядома, жарт, але факт у тым, што гэта дэгуманізуе ўсю справу.
Так, дакладна.
Гэта больш не гуманна, і годнасці няма – асабліва для дзіцяці.
Дзеці таксама маюць годнасць. Іх правы таксама павінны быць абаронены.
І дзяцей сапраўды варта разглядаць як юрыдычных асоб, а не як аб'екты, якія можна проста ўзяць і выкінуць.
Так! Дзякуй за тлумачэнне.
Так што ва ўсім гэтым была адна станоўчая старана.
Гэта быў Більфельдскі ўніверсітэт.
Яна правяла маштабнае даследаванне Kinsey, Kentler and Co. і выявіла, што гэта было
ўсеагульнае сексуальнае гвалтаванне дзяцей.
Гэта была высока злачынная арганізацыя, якая цяпер распаўсюдзілася па ўсім навучальным цэнтры, дзе рыхтавалі сацыяльных
псіхолагаў, псіхолагаў, дырэктараў школ і падобных спецыялістаў.
І гэта працягваецца. Таму гэта здараецца ўсё часцей і часцей.
Таму не дзіўна чытаць сёння ў часопісах для бацькоў, што абсалютна нармальна, калі дзеці выхоўваюцца і
навучаюцца такім чынам, што яны павінны мець палавыя кантакты ва ўзросце ад шасці да дзевяці гадоў.
І фізічна лашчачы адно аднаго і таемна ствараючы паўсюль маленькія ўтульныя куткі, дзе дзеці могуць схавацца.
Усё гэта толькі гуляе на руку злачынцам.
Так... прабачце, у мяне няма добрых навін.
Гэта проста негатыўныя досведы, якія я там меў.
Я амаль усё сваё жыццё змагаўся за тое, каб сэксуальны гвалт у дачыненні да дзяцей стаў крымінальным злачынствам.
І ў 2021 годзе, пасля гадоў барацьбы, гэта нарэшце, нарэшце, нарэшце было ўведзена ў Германіі ў сілу ў такой
ступені, што цяпер гэта лічыцца крымінальным злачынствам.
І так заставалася з 2021 па 2024 год. Потым прыйшоў спадар Бушман, як яго тады называлі,
ліберальны міністр юстыцыі, і адмяніў гэта.
Цяпер гэта зноў крымінальнае злачынства.
Так што і гэта не вялікая перамога.
На маю думку, усе тлумачэнні, прыведзеныя Міністэрствам юстыцыі, каб абгрунтаваць, чаму гэтае злачынства
было скасавана, з'яўляюцца пераканаўчым абвінавачваннем.
Так, гэта сапраўды сумны адбітак таго, што адбываецца.
Вялікі дзякуй за вашу самаадданасць у дапамозе дзецям і, перш за ўсё, за тое, што вы
прыцягнулі ўвагу грамадскасці да гэтых пытанняў.
Гэта так важна.
Гэта трэба зрабіць.
Дзякуй, што знайшлі час, хоць вы і ў руху зараз.
Вашы заявы сапраўды дапамаглі нам атрымаць больш яснае ўяўленне пра гэтую праблему.
Мы жадаем вам усяго найлепшага ў вашых будучых пачынаннях, у тым ліку і ў пенсіі.
Ты ўсё яшчэ на вышыні!
Дзякуй за вашу выдатную адукацыйную працу. Мы вас любім!
Дзякуй.
З нецярпеннем чакаю сустрэчы з вамі ў наступны раз! Я таксама буду там!
Так, заўсёды калі ласка!
Цяпер мы звяртаемся да не менш бясстрашнага актывіста, які прысвяціў сябе барацьбе са выкраданнем дзяцей,
рытуальным гвалтам і дзіцячай гандлёвай сеткай. Пускаць відэа!
Сабіна Мак-Ніл вывучала камп'ютарныя навукі і матэматыку і 15 гадоў працавала ў ЦЭРН .
Потым яна працавала арганізатарам мерапрыемстваў, распрацоўшчыкам праграмнага забеспячэння, вэб-выдаўцом і матэматычным мастаком.
У Лондане яна працавала валанцёркай у якасці «Мак-Кензі Фрэнда», што эквівалентна статусу неафіцыйнага юрыдычнага кансультанта.
У працэсе яе дзейнасці яна сутыкнулася з ахвярамі рытуальнага гвалту і выпадкамі, звязанымі з абаронай дзяцей,
якім сістэма правасуддзя прынесла шкоду, а не дапамогу.
Сабіне МакНіл пачала асвятляць гэтыя справы ў інтэрнэце.
Яна нястомна працавала дзеля дзяцей, якіх дзяржава адабрала ў бацькоў, і нават вынесла
гэтае пытанне перад Еўрапейскім парламентам.
"Вось чаму мы тут сёння. Мы тут, каб паклікаць на дапамогу."
Ёсць дзеці, якія крычаць, каб іх пачулі. Калі вы не чуеце крык гэтых дзяцей, то хто ж пачуе?
Усяго яна займалася каля 50 справамі аб выкраданні дзяцей.
Самай вядомай была «справа Хэмпстэда», у рамках якой яна апублікавала відэа са сведчаннямі дзяцей Алісы і Габрыэля.
У ёй дзеці сведчылі, што іх бацька арганізаваў сатанінскі культ, які рэгулярна здзекаваўся над дзецьмі і забіваў іх.
Яны таксама апісвалі, як іх бацька вёў іх рукі, калі яны забівалі немаўлят.
«Наш тата вучыць мяне і нас, таму што мы не можам гэтага зрабіць».
Мы недастаткова моцныя, каб адсячы галаву дзіцяці.
Ён проста павінен трымаць наж, пакласці сваю руку на нашу і дапамагчы нам адрэзаць галаву дзіцяці, бо ён вучыцца гэта рабіць.
Ён вучыць гэта мне і Габрыэлю.
Нягледзячы на гэтыя заявы, суд не прызнаў бацьку вінаватым; замест гэтага суд адабраў дзяцей
у маці і перадаў бацьку выключнае апекаванне.
Пазней той жа суддзя таксама паклапаціўся, каб бацька, абвінавачаны ў злоўжываннях у
шатландскай справе Холлі Грэйг, не быў прызнаны вінаватым.
Аднак супадзенні з справай з Хэмпстэда былі не толькі ў дачыненні да суддзі, але і да злачынцаў.
Нават пасля вердыкту з Хэмпстэда Сабіна заставалася актыўнай, збіраючы дзесяць тысяч
подпісаў пад петыцыямі і дакументуючы доказы.
Яна таксама зрабіла публічна даступным спіс, складзены яе маці, які змяшчаў 175 вінаватых асоб.
Гэта паставіла вінаватых у складанае становішча, і ўрэшце яны выставілі ёй крымінальнае абвінавачванне.
Ва ўзросце 73 гадоў ёй затым прысудзілі доўгі турэмны тэрмін у дзевяць гадоў, а праз
каля чатырох гадоў яе дэпартавалі ў Германію.
Многія з іх вэб-сайтаў былі заблакіраваныя.
Нягледзячы на пераслед, які яна цярпела ў турме, Сабіна не здалася:
Яна працягвае падтрымліваць іншых актывістаў у барацьбе з гвалтам над дзецьмі і дзіцячай гандлёвай.
Гэй, гэй, Сабіна. Я абдымаю цябе!
Прывітанне, Лоіс. Дзякуй, што выслухала мяне.
Так, якая гэта гонар, што сёння вы выступаеце на 22-м AZK!
Вы суправаджалі шматлікіх ахвяр сатанінскага рытуальнага гвалту і таксама накіроўвалі некаторых з іх да маіх фільмаў.
Вы сустракалі ў турме маці, у якіх забралі дзяцей.
Вы змагаліся за гэтых маці, і дагэтуль змагаецеся, як львіца, за гэтых маці і дзяцей.
Каротенька раскажыце пра свой досвед!
Так, гэта складана, бо я не ведаю, з чаго пачаць.
Мае першыя ахвяры, якіх я сустракаў, зусім не мелі нічога агульнага з дзецьмі.
У Палаце лордаў , дзе я арганізоўваў мерапрыемствы, былі мужчыны.
Спачатку прыйшлі ахвяры банкаў і судоў.
А потым, увогуле, прыйшлі жанчыны, а потым прыйшлі гэтыя дзеці, якія паведамілі пра ўсё самае горшае.
А да гэтага ўсё ўжо было так дрэнна.
Я ніколі не забуду, як румынскі сацыяльны работнік сцвярджаў, што гэта не тычыцца партугальскай сям'і
з пяццю дзецьмі, што, так бы мовіць, выбачыла б іх.
І гэта было так паскудна, так ідыёцка і так крывадушна.
Вы проста не можаце стаяць убаку і глядзець, не робячы нічога.
Калі б я расказаў вам пра свой досвед, то, мабыць, самым жахлівым быў размова з жанчынай, якая праводзіла так
званы «развітальны сустрэчу» са сваім маленькім дзіцем.
І тады ў яе была так званая апошняя сустрэча, перш чым гэта ў яе забралі.
Гэта так неверагодна крывадушна.
І гэта фарс, гэта жудасна.
Так, я нават не ведаю, якія словы выкарыстаць.
Ну, цяжка сказаць, што найгоршае.
Як павінны класіфікавацца злачынствы? Паводле колькасці дзяцей?
Жорсткасць у дачыненні да дзяцей ці жорсткасць у дачыненні да бацькоў?
Абсалютна жахлівы досвед турэмнага жыцця, дзе так званыя афіцэры злоўжываюць сваёй уладай проста таму, што маюць такую
магчымасць, і робяць усё, акрамя таго, што павінны рабіць і чаго ад іх у тэорыі прапагандуюць і патрабуюць.
Гэта настолькі дрэнна, што вы сапраўды можаце толькі ў думках усё інтэрпрэтаваць, прабачаць і тлумачыць.
Ты таксама расказвала мне пра маці, у якой чацвярых дзяцей забралі, а пятага вызвалілі з турмы.
Ну, я бачыла яе, калі яна была цяжарнай у турме.
Як толькі яна апынулася за кратамі, яна напісала мне — бо існуе такая служба «Email-a-Prisoner» — што ў яе таксама забралі дзіця.
І пяты таксама? Так. О божа, о божа, о божа.
Да справы з Хэмпстэда найгоршым выпадкам была нігерыйская сям'я з сямю дзецьмі.
Усіх дзяцей забралі.
З гэтымі ідыёцкімі працэсамі ў так званых сямейных судах, якія вядуцца ў таямніцы.
Такім чынам, прэса не дапускаецца. І так ужо дзесяцігоддзямі.
А сёмы нарадзіўся ў турме.
Я таксама падтрымлівала сувязь з амерыканкай з суседняй камеры, чыё дзіця засталося ў Лондане.
І пасля таго, як гэта было экспартавана, нягледзячы на ўсю маю дапамогу.
Амерыканка перажыла дакладна тое ж, што і нігерыйка.
І як сказала сацыяльная работніца: «Так, вы яго больш ніколі не ўбачыце».
І «выдатна» тое, што старэйшую дачку ў сям'і згвалтаваў прыёмны сын.
Наступная дачка сказала маці, што яе ўвечары заўсёды вазілі на сумнеўныя мерапрыемствы, дзе былі толькі мужчыны.
І маленькі сын спытаў у маці, што такое педафілія.
І што здарылася далей, калі ты быў у турме?
Ну, калі я была ў турме, я апублікавала петыцыю.
І там у мяне было 16 000 подпісаў і больш.
А яшчэ ў мяне было больш за 100 000 праглядаў на маім сайце, які я стварыў для дзяцей.
Я стварыў асобныя вэб-старонкі для найгоршых сцэнарыяў.
І вось так я стаў адносна вядомым.
А гэта торба з усімі паштоўкамі, якія я атрымала і якімі ўпрыгожыла сцяну ў сваёй камеры.
Я так і не змог(-ла) з гэтага зрабіць ашыйнік.
Але, вядома, я не хацеў іх выкідваць.
О, Сабіна, мы так рады, што ты атрымала гэты заахвот, і што ты будзеш працягваць яго атрымліваць.
Мяне сапраўды ўскалыхнула, калі я на ўласныя вочы ўбачыў, як забіраюць немаўля.
Я коратка пакажу нам гэта.
"Такім чынам, у вас на гэты момант дакладна адзін варыянт.
Вы павінны перадаць яго фельчару, а потым зможаце шчасліва працягваць свой шлях з сябрамі і сям'ёй, якія чакаюць вас звонку.
А то я забяру гэта ў цябе, і ты пойдзеш у турму.
Ты павінен прыняць гэтае рашэнне. Ты павінен прыняць яго зараз.
"Я не адпушчу яго."
"Добра. Добра."
Калі ласка, адпусці яго, каб ён не параніўся, добра? Падыдзі сюды на хвілінку. Добра.
"Я адпусціла яго. Я адпусціла яго!"
Не, яе пасадзяць у турму.
«Я проста хацела сказаць, што не змагла б гэтага зрабіць, але ўсё ж дазволіла яму».
«Пакладзі рукі за спіну».
"Яны зачынілі дзверы хуткай дапамогі. Гэта было апошняе, што я ўбачыла."
«Вы выкрадаеце майго ўнука.»
"Не, садзіся ў машыну. Садзіся ў машыну. Усё добра."
«Я хачу развітацца». «Усё ў парадку. Садзіся ў машыну».
«Я хачу развітацца». «Ты толькі ўсё пагаршаеш».
Кожнае дзіця каштуе дзяржаве каля мільёна фунтаў.
Так вось дзед дзіцяці.
Гэта так жорстка і так жахліва.
Я маю на ўвазе, яны ж проста робяць сваю працу, ці не так?
Гэта тое ж самае, што і ў часы нацызму, наколькі гэта можна растлумачыць.
Яны проста выконваюць загады і зрабіліся робатамі.
У іх няма ўласных эмоцый.
Яны ўжо не ведаюць, што правільна.
Так. Гэта звыш. Увесь гэты гандаль дзецьмі падтрымліваецца.
Ці можаце вы гэта таксама пацвердзіць?
Так, так, значыць, зверху, незалежна ад таго, які інстанс.
Сацыяльныя работнікі не могуць выконваць сваю працу без паліцыі.
Поліцыя не можа зрабіць гэта без судоў.
Так. Вы — сведка, які на ўласныя вочы ўсё гэта перажыў.
Можна так сказаць.
Так, мы вельмі хацелі б падзякаваць вам за вашу адданасць гэтым маці і дзецям.
Мы стварылі платформу Vetopedia, дзе гэтыя маці могуць зарэгістравацца і зафіксаваць
перадачу сваіх дзяцей пад апеку іншых асоб.
Каб мы таксама маглі лепш зразумець сістэму, якая стаіць за гэтым.
Мы, вядома, былі б вельмі рады, калі б вы маглі распаўсюдзіць інфармацыю і павысіць
дасведчанасць у сваёй сетцы, дарагая Сабіна.
Так, тое, што вы робіце, неверагодна. Гэта сапраўды, сапраўды выдатна. Дзякуй, што выслухалі мяне.
Так, вельмі дзякуй вам за вашу адданасць гэтым маці і дзецям! Гэта сапраўды цудоўна.
Мы абавязкова раскажам усім, дарагая Сабіна МакНіэл. І мы цябе любім.
Дзякуй. І я таксама. Я неверагодна паважаю ўсё, што вы зрабілі і працягваеце рабіць. І захапляюся.
Так. Вы ў дакладна такім жа становішчы, як і мы. Вы такія бясстрашныя і адважныя. Гэта неверагодна.
Ці ёсць яшчэ нешта, што вы хацелі б сказаць гледачам на AZK? Што заўгодна?
Так што, AZK — гэта пра цэнзуру.
І я проста спадзяюся, што больш нікому не давядзецца перажыць тое, што здарылася са мной з
усімі працамі, якія я апублікаваў у інтэрнэце.
Гэта прычыніла столькі шкоды мне і ахвярам.
Цэнзура проста перанеслася на лічбавы ўзровень.
І жахліва, жахліва, жахліва тое, што адбываецца.
Але ўвогуле кажучы, гэта немагчыма ўявіць.
Ніхто не хоча знаёміцца з негатыўнымі пачуццямі і перажываннямі.
Так, усе вашы галоўныя старонкі проста былі выдалены з інтэрнэту.
Уся ваша праца для ахвяр была знішчана і выдалена. Гэта так жахліва. На жаль, так.
Але гэта праявіцца, гэта стане агульнавядомым, дарагая Сабіна.
І ўвесь AZK гэта гарантуе. Так?
Так!
Сабіне ўжо 81 год, і яна так шмат пакутавала ў сваім жыцці.
Было вельмі добра, што яна змагла падзяліцца гэтым з намі.
І гэта сапраўды глыбока кранула мяне.
І цяпер мы хацелі б працягнуць з нядаўнім выпадкам, апублікаваным на Vetopedia Карын Іолі.
У яе забралі дзяцей. Кат!
Vetopedia дае людзям голас, калі іх замоўчваюць.
Часта бывае так, асабліва ў выпадку дзяцей, якія забраны ў прытулкі.
Асабліва адзінокія маці часам ашаломленыя судовай сістэмай, якая сілай адабрала ў іх дзяцей.
Паводле афіцыйнай статыстыкі, толькі ў Германіі ў сярэднім кожны дзень 100 дзяцей застаюцца без бацькоў.
Ветапедыя цяпер дае вам магчымасць зрабіць сваю справу публічнай.
Адна маці, якая скарысталася гэтай магчымасцю, — гэта Карын Іолі.
Карын Іолі — швейцарка.
У 2019 годзе яе дзвюх дачок сілай адабралі ад яе.
Восем чалавек, у тым ліку паліцэйскія і супрацоўнікі KESB , уварваліся ў яе кватэру і забралі дзяцей у дзіцячы дом.
Бацька дзіцяці, ад якога Карэн Іолі знаходзіцца ў разрыве, падаў на яе скаргу.
Прычынамі былі неабгрунтаваныя абвінавачванні, усе з якіх былі абвергнуты экспертамі.
Аднак на сённяшні дзень швейцарскі суд ва ўсіх выпадках ігнаруе непахісныя доказы і падтрымлівае бацьку дзіцяці, які
спрабуе загнаць маці ў кут з дапамогай крымінальнага пераследу.
Гэта папярэднічала змене паводзін дзяўчынак у адносінах да свайго бацькі, калі яны яшчэ жылі з ім і сваёй маці.
Яны адмаўляліся ад любых фізічных кантактаў і абараняліся ад дамаганняў, драпаючы, кусаючы і б'ючы.
У той жа час у бацькі дзіцяці развіліся педафілічныя схільнасці.
Гэтыя здарэнні прымусілі Карын Іолі разысціся з бацькам.
Затым ён падаў на яе скаргу за стварэнне небяспекі дабрабыту дзіцяці.
Ніхто не звярнуў увагі на трывожныя схільнасці бацькі і не правёў ніякіх расследаванняў.
Наадварот. Выхавальніца ў доме, дзе жылі дзеці, адзначыла наступнае:
«Нават калі бацька здзекуецца са сваіх дзяцей, яны ўсё роўна яго любяць» і «большасць мужчын маюць
педафільскія фантазіі, але рэдка дзейнічаюць згодна з імі».
Гэты даглядчык цяпер новы партнёр бацькі.
У 2021 годзе яна атрымала супраць сваёй маці агульны забароны на зносіны, які дзейнічае і па гэты дзень.
Затым суддзя пазбавіў маці апекі і перадаў яе бацьку.
У верасні 2024 года бацька пераехаў у Швецыю са сваім новым партнёрам і дзвюма дзяўчынкамі.
І па сённяшні дзень Карын Іолі працягвае змагацца за свае правы як маці.
Гэта павышае дасведчанасць і раскрывае інтрыгі, што стаяць за незаконнымі выкраданнямі дзяцей.
Дадатковую інфармацыю можна знайсці на іх вэб-сайтах www.kinder-zurueck-nach-hause.ch і www.MamaLoveCollection.com .
Прывітанне, дарагая Карын. Прывітанне, дарагая Лоіс.
Ты сапраўды ашаломлены, калі чуеш гэта. Як такое магло здарыцца?
Такія так званыя скажэнні ўспрымання адносяцца да «сіндрому адчужэння бацькоў», САБ.
PAS быў заснаваны Рычардам Гарднерам, які сам быў педафілам.
ПСД сцвярджае, што калі дзіця адмаўляецца ад свайго бацькі ў кантэксце разрыву адносін паміж бацькамі
і/або нават паведамляе пра сэксуальны гвалд з яго боку, то ПСД сцвярджае, што дзіця хлусіць.
Маці маніпулявала, каб так атрымалася.
Адносіны паміж маці і дзіцём занадта блізкія, амаль сімбіётычныя, і таму дзіця павінна быць адабрана ад маці,
перададзена бацьку, а кантакт з маці павінен быць перарваны.
Наш выпадак змяшчае ўсе элементы ПАС. Тэма педафіла ў выглядзе педафільскіх фантазій.
Аднак ПАС таксама прымяняецца, калі існуюць непахісныя доказы згвалтавання дзіцяці бацькам.
Важна адзначыць, што маштабы згвалтавання дзяцей ашаламляльныя.
Асабліва ў сямейным кантэксце, гэта значыць неаднаразова, на працягу многіх гадоў.
Мы таксама ведаем, што з тысячы абвінавачванняў у злоўжываннях у дачыненні да дзяцей толькі два змантаваныя.
Гэта было даследаванне Міністэрства юстыцыі Францыі.
Міф пра тое, што маці выдумляюць гвалт, — гэта відавочная стратэгія абароны гвалтаўнікоў.
А, добра. Тады можна сказаць, што ПАС — гэта нейкі від ахоўнага шчыта для дзіцячых гвалтаўнікоў?
Менавіта так, вось яно.
Маці і дзяцей малююць як хлусаў, іх замоўчваюць, а нас падманваюць у пастку асобных выпадкаў.
Мы ні ў якім разе не з'яўляемся ізаляванымі выпадкамі.
Мы ведаем, што тыя ж тэкставыя модулі і ключавыя словы выкарыстоўваюцца міжнародна ў экспертных заключэннях і рашэннях.
І мы таксама бачым той жа афіцыйны тэрор у свеце ў дачыненні да маці, якія спрабуюць абараніць сваіх дзяцей.
ПАС і гэтыя незаконныя выкраданні дзяцей прычыняюць дзецям і маці цяжкія псіхічныя траўмы, якія нават вядуць да дысацыяцыі.
І быццам гэтага было мала, маці, якія спрабуюць абараніць сваіх дзяцей, падвяргаюцца сапраўднаму паляванню на
ведзьмаў на ўсіх узроўнях – прафесійна, сацыяльна, фінансава і нават да беспрасветнасці.
Ад чаго вінаватыя літаральна адступаюцца, як д'ябал ад святой вады?
Па-першае, ёсць дзеці, якія маюць здаровыя адносіны са сваімі маці і расказваюць ім пра любое гвалт, якое яны перанеслі, а
па-другое, вядома ж, ёсць маці, якія перажылі гэтыя выманні дзяцей, наладжваюць сувязі
адна з адной і гавораць пра гэта. Публічна.
Тут адбываецца д'ябальскае скажэнне.
І нам трэба зноў гэта змяніць.
Яны хочуць, каб мы маўчалі, таму мы гаворым.
Яны хочуць, каб мы пацярпелі няўдачу, таму не дазволім ім нас зламаць.
Так. Вельмі, вельмі добра.
Гэта, аднак, даволі складана.
І гэта пра тое, каб кожны дзень падцягвацца за валасы.
Вядома, любоў да дзяцей у гэтым дапамагае.
І тады прыбывае дапамога. І мы залежым ад гэтай дапамогі.
Так, вельмі дзякуй. Дазвольце мне падсумаваць, што я зразумела дагэтуль:
ПАС — гэта тэарэтычная канструкцыя, якой надаецца выгляд навуковай абгрунтаванасці.
Яно было створана злачынцам для дыскрэдытацыі ахвяр з мэтай абароны сябе і іншых злачынцаў.
Гэта мне вельмі знаёма, бо мы ведаем пра тое ж самае ад Фонду сіндрому ілжывай памяці.
Ну, што да ілжывых успамінаў, то ўсё няправільна.
Ці ёсць якія-небудзь сувязі паміж ПАС і СМС (сіндромам ілжывай памяці)?
Безумоўна. Рычард Гарднер, як я ўжо казала, вынаходнік ПАС, сам быў педафілам.
Бацькі, якія заснавалі Фонд сіндрому ілжывай памяці, былі абвінавачаныя сваімі дзецьмі ў рытуальных здзеках.
Існуе значнае перакрыцце паміж гэтымі дзвюма галінамі ведаў.
І мы ведаем выпадкі як у нас, так і за мяжой незаконных выкраданняў дзяцей пасля PAS, калі дзяцей забіраюць у маці, даюць
бацькам, а бацькі вязуць іх на гэтыя рытуалы і там катаваць.
Так што Рычард Гарднер, заснавальнік, цяпер памёр, а Фонд сіндрому ілжывай памяці быў распушчаны.
І ўсё ж яны дагэтуль вызначаюць ход гэтых судовых працэсаў па справах аб злачынствах педафілаў і рытуальных гвалтах.
Як гэта яно можа так упарта захоўвацца?
ПАС хоча прадухіліць раскрыццё злачынстваў педафілаў.
Фонд сіндрому ілжывай памяці хоча прадухіліць раскрыццё сатанінскіх сетак.
Мы маем справу з самай сутнасцю зла.
Калі гэтыя дзве сферы абваляцца, астатнія – а пад гэтым я маю на ўвазе фінансы, фармацэўтыку, СМІ,
адукацыю і г.д. – самі па сабе прыйдуць на свае месцы.
І таму мы павінны аб'яднаць намаганні і змагацца супраць злачынстваў педафілаў і гэтых незаконных выкраданняў дзяцей.
Гэта нясмяротная галава Гідры.
Як толькі гэтага не стане, яна пераможаная.
Так! Біць у далоні! Вельмі добра!
Дзякуй, што стаіш там, як скала на хвалях.
Вялікі дзякуй, Лоіс. І за захапляльны AZK.
Дзякуй, дзякуй. Цяпер я хацела б перадаць слова жанчыне, якая на працягу 30 гадоў таксама была нярушнай, як скала.
А гэта Андрэа Хрыстыдзіс. Пачынаем запіс!
Доктар Андрэа Хрысцідзіс — абаронца праўды і справядлівасці — для дзяцей і бацькоў.
Яна — псіхолаг, які спецыялізуецца на клінічнай, адукацыйнай, нейрапсіхалагічнай, крымінальнай і
судова-псіхалагічнай псіхалогіі, а таксама паводніцкі тэрапеўт.
У якасці незалежнага эксперта яна ўжо разгледзела больш за 1000 сямейных спраў, каб вызначыць, ці было абгрунтаваным
адабранне дзяцей аддзеламі па справах непаўналетніх.
Пры гэтым яна выявіла справаздачы аб ветлівасці, падробленыя подпісы, злоўжыванне данымі, ілжывыя
дыягназы, дзяржаўную карупцыю, сфальсіфікаваныя запісы, паклёп і сцвярджэнне ілжывых фактаў.
Яна таксама сутыкнулася з выпадкамі сатанінскага рытуальнага гвалту.
З-за яе вялікай адданасці яна з самага пачатку сутыкнулася з шматлікімі перашкодамі.
Напрыклад, рабіліся спробы пазбавіць яе прафесійных тытулаў.
Супраць яе было высунута больш за 80 абвінавачванняў па крымінальных справах, але ўсе яны былі адхілены.
Доктар Хрыстыдзіс паведамляе, што ў нямецкіх дамах для догляду адбываецца інстытуцыянальнае гвалтаванне,
падчас якога дзеці выкарыстоўваюцца рознымі спосабамі.
Каб супрацьстаяць гэтаму, яна заснавала асацыяцыю «Axion Resist» у 2024 годзе.
У яго склад уваходзяць эксперты ў галінах медыцыны, псіхалогіі, адукацыі, права, крыміналогіі, біялогіі і
ІТ, і ён прыхільны абароне дзяцей і іх здароўя, а таксама свабоды і вяршэнства права.
Зліццё дазволіць эфектыўна аб'яднаць вопыт розных аддзелаў.
Доктар Андрэа Хрыстыдзіс і яе муж таксама ўваходзяць у праўленне MWGFD (Медыкі і навукоўцы за здароўе, свабоду і
дэмакратыю), асацыяцыі, якая займаецца служэннем здароўю і сацыяльнаму дабрабыту насельніцтва.
Прывітанне, Андрэа! Рада бачыць цябе тут!
Мы хацелі б пачуць ад вас некалькі фактаў пра гандаль дзецьмі і ўзяцце дзяцей пад апеку.
Вы — абсалютны эксперт у гэтай галіне.
Мы з задавальненнем пачуем пра ваш досвед.
Ёсць вашыя лекцыі, якія можна слухаць гадзінамі. У вас шмат чаго сказаць.
Сёння ў вас засталося ўсяго 20 хвілін, таму жадаю вам поспехаў у тым, каб усё зрэзюмаваць!
Дзякуй, што дазволілі мне тут быць. Я зразумела, што ўжо ведаю некаторых спікераў і
сама праводзіла з імі сімпозіумы або інтэрв'ю.
Гэта ўсё яшчэ глыбока мяне закранула. Я вось-вось пачну казаць пра тое, як урад можа дастукацца да гэтых дзяцей.
І я адразу пачну з некалькіх пунктаў.
Пункт адзін – уводзіны: Двухлікі твар абароны дзяцей.
Германія лічыцца канстытуцыйнай дзяржавай, бяспечным прытулкам для дзяцей.
Але рэальнасць малюе зусім іншую карціну.
На канец 2023 года каля 215 000 дзяцей знаходзіліся пад апекай — у дзіцячых дамах, у прыёмных
сем'ях або ў ўстановах для маладзёжнага дабрабыту.
У 2024 годзе штодня ад бацькоў аддзялялі прыкладна 190 дзяцей.
Штогод вядзецца каля 148 600 судовых спраў па пытаннях апекі і парадку зносін з дзецьмі — да 86 000
дзяцей удзельнічаюць у вельмі спрэчных судовых працэсах.
У той жа час выдаткі на выпадак растуць: у 2016 годзе яны ўжо перавышалі 12 000 еўра – сёння яны значна вышэйшыя.
Агульныя гадавыя выдаткі на догляд па-за домам складаюць 8 мільярдаў еўра.
Ахова дзяцей даўно стала бізнесам на мільярды фунтаў.
Але за гэтым фасадам хаваюцца інстытуцыйны гвалт, эканамічныя інтарэсы і структурная няўдача.
Другі пункт: доктар Райнер Фуэльміх прадставіў інфармацыю з глабальным ахопам.
Гэты сусветна вядомы адвакат, Райнер Фульміх, стаў вядомы мільёнам людзей дзякуючы Камітэту па каранавірусе.
Яго місія: павышаць дасведчанасць аб палітычных і сацыяльных несправядлівасцях.
Ён таксама паведаміў пра гандаль дзецьмі, сексуальны гвалт у інстытуцыях і карупцыю ва ўладных структурах.
Але калі Фуэльміх хоча расследаваць паводку ў даліне Ахра ў Камітэце па каранавірусе — дзе, як сцвярджаюць многія жыхары,
былі знойдзены змытыя дзіцячыя чэрапы, што, вядома ж, з'яўляецца прыкметай рытуальных злоўжыванняў — пачынаецца
барацьба за ўладу, якая выходзіць далёка за межы Германіі.
Гэты пункт таксама прывёў (як ужо некалькі разоў згадвалася сёння) да таго, што іншыя людзі, якія выступілі з гэтай заявай,
захацелі расследаваць – не толькі доктар Райнэр Фуэльміх, але і, напрыклад, Макс Эдэр, які цяпер знаходзіцца пад вартай і якому
дагэтуль не выстаўлена абвінавачванне, і які ў свой час заснаваў GSG 9 , які быў вельмі, вельмі актыўны ў гэтай сферы, і іншыя,
звязаныя з так званай групоўкай «Прынц-Рэйс», я лічу, іх было 26 – па сённяшні дзень
застаюцца пад вартай. Двое з іх з таго часу памерлі.
5 верасня 2022 года адбудзецца неабгрунтаваная крымінальная скарга супраць доктара Фуэльміха.
Яна правальваецца, але суд потым выстаўляе ўласныя абвінавачванні.
З'ява, знаёмая многім выкрывальнікам: тыя, хто задае няёмкія пытанні, самі становяцца аб'ектам расследавання.
Пазней доктар Райнер Фульміх заснаваў ICIC.law (https://icic.law/), міжнародны інфармацыйны партал.
Яго інтэрв'ю, напрыклад з Калінам Георгеску 22 снежня 2022 года і Кэці О'Браен 20 жніўня
2023 года, дасягнулі гледачоў па ўсім свеце.
Як Марсель Польт ужо тлумачыў сёння, Кэці О'Браен была ахвярай рытуальнага гвалту. Яна таксама пацярпела
ад гэтай праграмы MKultra ў якасці «доследчага суб'екта» — так я б гэта сфармуляваў.
Цяпер пераходжу да трэцяга пункта: выпадак злоўжыванняў у Берліне – калі сістэма не спраўляецца.
У цэнтры справы — чатырохгадовы хлопчык, які расказвае маці пра вусную і анальную дамаганняў з боку свайго бацькі.
Педыятр і ўрачы бальніцы «Шарытэ» пацвярджаюць абгрунтаванае падазрэнне аб працягваючыхся
сексуальных гвалтах. Існуюць фотаздымкі і паказанні.
Я ўжо паведамляў пра гэта ў снежні мінулага года на сімпозіуме ў Баварыі.
Вы ўсё яшчэ можаце паглядзець яго на YouTube пад назвай «Axion Resist».
Аднак, па словах маці, адвакат берлінскай ахвяры не перадаў ключавыя высновы расследавання ў суд.
Затым LKA закрывае расследаванне.
Абгрунтаванне: «Усё гэта мусіла ўзнікнуць з дзіцячай уяўнасці або пад уплывам маці».
Аўдыязапісы допытаў паказваюць, што не было ніякіх прыкмет уплыву з боку маці. У мяне ёсць гэтыя аўдыязапісы.
Судовыя працэдуры завершаны. Маці не мела доступу да свайго дзіцяці на працягу многіх гадоў. Цяпер хлопчыку 14 гадоў.
Сведкі паведамілі мне — я не магу ні праверыць, ні расследаваць гэта — што хлопчык цяпер, як
мяркуецца, працуе дзіцячай прастытуткай на вуліцах Берліна.
Чацвёртае: эскалацыя і прывілей злачынцы.
Хлопчык развівае сур'ёзныя паводзінскія праблемы: сэксуалізаваныя паводзіны, нетрамант і самагубчыя думкі.
Ён заахвочвае дарослых да палавых актаў і неаднаразова ўзнаўляе сцэны гвалту ў дзіцячым садзе і школе.
Медицынскія работнікі далі рэкамендацыі па лячэнні. Яны былі ігнараваныя.
Бацька адкінуў яе, але ў 2015 годзе яму ўсё роўна будзе прысуджана выключнае апекаванне.
Маці, як я ўжо казаў, губляе ўвесь кантакт з дзіцём.
Ёй не дазвалялі бачыць сваё дзіця цэлы год.
Потым спарадычна і ў суправаджэнні, а цяпер у яе няма кантакту ўжо шмат гадоў.
Некалькі справаздач партыі пацвердзілі злоўжыванні. Усе яны былі ігнараваныя.
У 2017 і 2018 гадах, калі дзіця ўжо некаторы час пражывала з бацькам, аддзел па справах моладзі Нойкёльна
зафіксаваў у дзіцяці выразныя сэксуалізаваныя паводзіны.
Хлопец некалькі разоў сказаў: «Я хачу памерці».
Я азнаёміўся з усімі дакументамі, якія былі прадстаўлены мне сямейным судом і г.д. Няма ніякіх доказаў
таго, што маці ставіць пад пагрозу дабрабыт дзіцяці.
Пятае: Замяшанне і сістэмная абарона злачынцаў.
Маці даведваецца, што Нацыянальны цэнтр па пошуку зніклых і эксплуатаваных дзяцей (NCMEC), пра які ўжо згадваў Уве Кранц,
зарэгістраваў паведамленне аб дзіцячай парнаграфіі ў сувязі з гэтай справай. Яно было зарэгістравана ў Упраўленні крымінальнай
паліцыі штата (LKA), але расследаванне не праводзілася.
Па словах маці, Карстэн Штал, які публічна пазіцыянуе сябе абаронцам дзяцей, асабіста
ведаў меркаванага злачынца — бацьку — з юнацтва.
Ён таксама наведвае яго ў іх сумеснай кватэры – яшчэ тады, калі яго маці жыла з бацькам.
Але Карстэн Штал падае ў суд на маці, таму што яна сказала, што Карстэн Штал ведае гэтага бацьку.
Маці перамагае ў судзе, і суддзя пытаецца: «Чаго насамрэч спрабуе дасягнуць Сталь гэтым?»
Чаму маці нельга дазволіць сказаць, што ён ведае бацьку?
Шостая: Справа доктаркі Даротэі Туль – Застрашванне доктара.
Педыятр доктар Даротэя Тул складае медыцынскую справаздачу ад імя маці, якая пацвярджае
хранічнае сексуальнае гвалтаванне хлопчыка.
Неўзабаве пасля гэтага на яе напалі каля яе кватэры. Яе пагражаюць, змяшчаюць у псіхіятрычнае аддзяленне і
арыштоўваюць — калі яны не змаглі накіраваць яе ў псіхіятрычную бальніцу — за меркаваную «абразлівую паводзіну».
Сёмы: Сацыяльны кантэкст – Калі абарона дзяцей становіцца індустрыяй.
За гэтымі індывідуальнымі лёсамі стаіць сістэма з скажэнымі стымуламі.
Дзяржаўныя службы па ахове правоў дзяцей і моладзі штогод каштуюць мільярды.
У сярэднім на кожнае дзіця ў доглядзе штомесяц выдаткоўваецца больш за 12 000 еўра. Некаторыя
пастаўшчыкі паслуг атрымліваюць у дзесяць разоў больш.
Цяпер палітыкі — а я сам быў мясцовым палітыкам, таму магу гэта сказаць — ацанілі беднасць як пагрозу дабрабыту дзяцей.
Калі беднасць лічыцца пагрозай для дабрабыту дзіцяці, натуральна, узнікае пытанне: чаму бацькі не забяруць дзіця?
Чаму дзіцячыя дамы ці айцы-апякуны атрымліваюць гэтыя грошы?
Да гэтага дадаецца рост дзіцячай беднасці, які, паводле Бундэстага, мае «далёкасяжныя наступствы для ўсяго адукацыйнага
працэсу», — перагружанасць судоў па сямейных справах, адсутнасць захавання доказаў у справах аб сексуальным гвалце і
інстытуцыянальная абарона злачынцаў, якая крыміналізуе маці, калі яны падазраюць або паведамляюць пра гвалт.
Я магу гэта сказаць, бо за гады працы я разгледзеў больш за тысячу спраў сямейнага права, а таксама даследаваў і
крытычна прааналізаваў столькі ж экспертных заключэнняў.
Мушу адразу сказаць, што даказаць сексуальны гвалт вельмі складана, калі не знойдзена ні
генетычнага матэрыялу, ні сур'ёзных траўмаў.
Калі дзеці робяць такія сцвярджэнні, маці часта абвінавачваюць у маніпуляванні дзіцём.
Тады кажуць, што маці ставіць пад пагрозу дабрабыт дзіцяці, і дзіця адпраўляюць меркаванаму злачынцу — я магу
пацвердзіць, што ў практычна ўсіх выпадках так і бывае.
А потым існуе інстытуцыйная абарона злачынцаў, якая крыміналізуе маці — гэта яшчэ адзін фактар. Вельмі часта маці сутыкаюцца
з крымінальным пераследам або іх накіроўваюць на псіхіятрычнае лячэнне. Часам ім ставяць абсалютна недакладныя дыягназы.
Гэта азначае, што кожны, хто паведамляе пра гвалт, рызыкуе страціць уласнае дзіця. Такім чынам, абарона
гвалтаўнікоў становіцца справай нацыянальнага інтарэсу.
Восьмае: Гістарычныя паралелі – цёмны бок стацыянарнага догляду. Гэтыя выпадкі не з'яўляюцца ізаляванымі інцыдэнтамі.
Ад эксперыментаў Кентлера да Хаасэнбурга, SOS-дзіцячых вёсак і маленькай Лeny з Вунсідэля:
Зноў і зноў у дзяржаўных або царкоўных установах адбываліся сэксуальны гвалт, катаванні ці смерць.
Інфармацыя дакументавана ў адкрытым доступе. Вы таксама можаце знайсці яе на нашай галоўнай старонцы ў раздзеле «Axion Resist» .
Мы таксама правялі шмат сімпозіумаў па гэтай тэме і спасылаліся на шматлікія выпадкі і крыніцы.
Пра многіх ахвяр ніхто ніколі не даведаўся. А тыя, хто выступае супраць несправядлівасці, — а я ў
гэтым добра разбіраюся, — часта самі стаюць мішэнню.
І дзявятае, і таксама заключнае: цана праўды.
Доктар Райнер Фуэльміх сімвалізуе тых, хто гаворыць пра непрыемныя праўды.
Ён хацеў выкрыць карупцыю, злоўжыванні і злоўжыванне ўладай. За гэта яго прыцягнулі да крымінальнай адказнасці.
Доктар Даротэя Тул паставіла дыягназ, якога ніхто не хацеў чуць, і страціла свабоду.
Гэта таксама датычыцца Макса Эдэра і іншых з групы «Прынц Рэйс», і, безумоўна, многіх іншых таксама.
І таму я хацеў бы дадаць, што мы будзем размяшчаць на нашым сайце Axion Resist рэквізіты для ахвяраванняў на карысць
асоб, якія знаходзяцца пад вартай і тэрмінова маюць патрэбу ў падтрымцы — сродках на іх адвакацкую абарону.
Мы апублікуем гэта на нашай галоўнай старонцы.
Маці, якія хацелі абараніць сваіх дзяцей, былі пазбаўленыя выбарчых правоў.
А дзеці, якім была патрэбна дапамога, былі пакінутыя на водкуп сістэме, якая павінна была іх зламаць.
Я памятаю выказванне палітыка і былога канцлера Олафа Шольца, які ў 2002 годзе сказаў: «Мы ўжо
дасягнулі паветранай перавагі над дзіцячымі ложкамі».
Гэта азначае, што дзяржава ўзяла дзяцей пад сваю апеку.
Іх індактрынаваюць — нават у дзіцячых садках і школах — сэксуальнай і непрыстойнай адукацыяй.
У нас была гэтая «Арыгінальная гульня», дзе бацькі не ведалі, што незнаёмыя мужчыны пранікалі ў
дзіцячыя пакоі і сэксуальна дамагаліся да дзяцей.
Былі нават выпадкі гвалту і г.д. Такое здараецца, і бацькі бездапаможныя. Калі яны
скардзяцца, ім варта чакаць, што іх дзяцей у іх забяруць.
І галоўны пасыл ва ўсім гэтым такі: ахова дзяцей не павінна быць прыкрыццём для замятання.
Тыя, хто раскрывае парушэнні, абараняюць дзяцей, а не сістэмы.
А забяспечванне жытлом дзяцей — гэта практычна ліцэнзія на друк грошай. Я проста мушу гэта тут сказаць.
І прасвятленне пачынаецца там, дзе маўчанне робіцца абавязковым.
Дзякуй. Дзякуй.
Гэта было зроблена тут так бліскуча за такі кароткі час, так кампактна!
Я хацела б вельмі-вельмі падзякаваць вам за вашу адданасць дзецям і за тое, што вы так мужна іх абараняеце.
Добрая жанчына пастаянна ўдзельнічае ў судовых працэсах.
Калі мы размаўлялі па тэлефоне, ёй заўсёды трэба было ісці ў суд і ўдзельнічаць у чарговым слуханні: «Пачакайце хвілінку,
мне яшчэ трэба...» І яна ўсё рыхтавала ўначы, бо ўсё яшчэ была ў судзе і ўсё яшчэ мусіла... Карацей кажучы: вы гераіня!
Так! І вялікі дзякуй, што таксама звязалі гэтыя моманты.
І я жадаю вам усялякіх поспехаў і дзякую ад усяго сэрца за гэты ўнёсак.
Дзякуй. Вялікі дзякуй.
Так, дарагія гледачы, мы цяпер пачулі цэлую мноства злачынстваў.
Мы зразумелі, што азначае гэтая сатанінская ідэалогія, што яна азначае для дзяцей, які сутнасць сатанізму.
Насамрэч гэта накіравана супраць нашых самых слабых членаў, нашых дзяцей. Гэта амаль невыносна.
З аднаго боку, можна ўпасці ў роспач і падумаць: так, што тут зробіш?
Або мы таксама можам сказаць: так, усё гэта цяпер выйшла на святло, таму што мы аб'ядналіся духам, і яно больш
не можа заставацца схаваным. І гэта велізарная перамога.
На пачатку гэтага AZK мой бацька сказаў, што кожнае раніцы а шостай гадзіне, з сінергетычнымі пракламацыямі, мы
ўсё ж пераможам гэтыя «на першы погляд непераможныя» сілы.
Гэтымі творчымі малітвамі веры мы — дазвольце мне гэта сказаць — запусцілі ўсё так, каб гэтыя зверствы выйшлі на святло і
каб той шчыльны покров, які так густа ляжаў на іх, быў развеяны.
І таксама тое, што ўсё больш і больш тых, хто выжыў, насмельваюцца гаварыць, што з'яўляюцца сведкі, што ўсё часцей
выходзяць на святло дня інфарматары, што эксперты раскрываюць, што тут адбываецца. І тое, што яны
таксама вытрымліваюць усе пераследы, каб гэта раскрыць!
Бо толькі праз святло гэтыя злавесныя інтрыгі могуць быць пакараныя, калі яны стануць відавочнымі ва ўсім свеце, калі іх
больш не змогуць хаваць. І мы будзем працягваць гэтым займацца, таму я хачу заклікаць вас чытаць гэтыя абвяшчэння кожную раніцу.
Я запрашаю ўсіх вас зрабіць тое ж самае, што зрабіў мой бацька сёння раней.
І я зноў кажу: гэта вынік нашых сінергетычных абвяшчэнняў, што ўсё больш і больш уцалелых знаходзяць у сабе смеласць —
нягледзячы на пагрозы смерці — расказаць усім нам пра монстраў, якія тут нас кіруюць, пра тое, як яны крыюць адзін
аднаго і цягнуць за нітачкі сусветных спраў за кулісамі.
І таму мы аб'ядноўваемся ва ўсёй нашай слабасці, тут і цяпер, і нясём гэтае пасланне ў свет. Я таксама хацеў бы
сказаць кожнаму з вас, сямі спікераў, што вы выдатна справіліся.
Але мы распаўсюджваем гэтае паведамленне, таму што маска спаўзла, і цяпер мы бачым, хто стаіць
за ўсім гэтым і хто насамрэч нас тут тэрарызуе.
І мы стаім там ва ўсёй нашай слабасці і кажам: Досыць! Досыць!!!
Цяпер я хацеў бы запрасіць майго брата Эліяса і яго жонку Стэфані выйсці на сцэну.
Пасля перапынку наступны блок правядзе Эліяс, дзе мы разгледзім іншыя сферы і яшчэ больш усвядомім тую сілу, якой мы
валодаем, калі прыцягваем увагу грамадскасці да ўсіх гэтых рэчаў з дапамогай Ветапедыі – калі на іх праліваецца святло.
А цяпер я перадаю слова Стэфані. Яна напісала песню і неўзабаве скажа пра яе некалькі слоў.
Мне нават дазваляюць тут крыху пагуляць на панфлейце, што добра для мяне, бо гэта дапамагае мне расслабіцца пасля ўсяго. Добра.
Я — Стэфані Сасек, жонка Эліяса Сасека.
У нас разам чацвёра маленькіх і супер-мілых дзяцей.
Я хацеў бы коратка расказаць вам, як з'явілася мая песня: Лоіс, я глядзеў вашыя дакументальныя фільмы на
Kla.TV, вашыя тры дакументальныя фільмы «Крывавыя секты».
Яны мяне сапраўды скалыхнулі. Гэта было проста жахліва.
Праз некалькі дзён пасля нараджэння нашага чацвёртага дзіцяці я варочалася ў ложку і не магла выкінуць гэтыя вобразы з галавы.
Я была настолькі моцна закранутая тым, што здарылася, і для маці гэта проста неймаверна, неймаверна жахліва.
І тады я ўбачыў промень надзеі ў гэтую цяжкую гадзіну, калі я зразумеў: у нашым цяперашнім стане слабасці мы павінны стаяць
цвёрда і проста чакаць, пакуль нешта не авалодае намі, пакуль не вызваляцца новыя механізмы, якія проста запусцяць нешта ў рух.
І потым, як я казаў, у мяне з'явілася іскра, і я не хачу пра гэта больш казаць, бо ўжо ўклаў гэта ў сваю песню.
Таксама вельмі выдатна, што ты, Лоіс, знайшла час акампанаваць песні на сваёй панавай флейце. І таксама надзвычай
прыемна, што двое маіх шваграў і мая швагерка знаходзяцца са мной на сцэне. Гэта сумесная вытворчасць.
Мы разам напісалі мелодыю, словы і ўсё астатняе, і я вельмі рады, што цяпер мы можам выканаць гэту песню.
Спадзяюся, гэта дасць пэўны погляд на гэтую складаную тэму. Дзякуй!
Ты ляжыш у маіх абдымках, поўны даверу
Яшчэ занадта малы для цяжараў гэтага свету
Дзверы зачынены, цемра павінна чакаць
Але я ўжо ведаю, што так не заўсёды будзе.
І ўсё ж я трымаю цябе ў абдымках
Але на вуліцы ўвесь свет чакае цябе
Хто абароніць цябе ў гэтыя трывожныя часы?
Калі вы адчуваеце сябе бездапаможнымі і несправядлівасць
Але слухай, дзіця маё Не ў сіле, а ў слабасці Ты знойдзеш ключ да гэтай пары
Не моцныя змяняюць гэты свет Але тыя, хто спачывае ў слабасці ў абдымках Стваральніка
Хоць я ўжо даўно на ўласныя ногі стаў , я адчуваю сябе як ты, такой бездапаможнай і такой маленькай
Я бачу пакуты нашага часу і стаю Толькі праз веру сярод буры
Бо не ў сіле, а ў слабасці Ключ да гэтай пары ляжыць гатовы
Не моцныя змяняюць гэты свет А тыя, хто стаіць у слабасці ў воку шторму
І ўсе магутныя нічога не могуць зрушыць, Калі мы даверліва спачываем у абдымках Стваральніка
Калі мы даверліва спачываем у абдымках Творцы