Lois Sasek Kla.TVko sortzaile Ivo Sasek eta bere emazte Anni-ren hamaika seme-alabetako nagusiena da.
2006an, Panorama Filmeko ekoizpen zuzendari kargua hartu zuen, eta bere aitaren hamar film luze nagusien
grabazioaren eta postprodukzioaren ardura izan zuen.
2012tik aurrera, Kla.TV interneteko telebista-kanalaren ekoizpen-zuzendari eta koordinatzaile nagusia ere izan da.
Loisek antolaketa-gaitasun bikainak ditu.
Gainera, bere indar handiena jendea motibatu eta inspiratzeko duen gaitasunean datza.
Hau modu zehatzean ikus zitekeen AZK oraindik areto handietan ospatzen zen garaian.
Bere koordinaziopean, ekitaldiaren ondoren erdi orduko epean 20 tona material guztiak desmuntatu eta kargatu
ziren, eta parte hartu zuten guztiek primeran pasatu zuten.
Era berean, Kla.TVko ehunka boluntarioen artean talde indartsu eta entusiasta bat osatu du.
13 urte baino gehiagoz, bere programak egunero 195 herrialdetan eta 80 hizkuntzatan emititzen ari da.
Lois ezagutzen duen edonork badaki bihotz handia duela ahul eta behartsuentzat.
Sataniko erritualeko indarkeriako biktima ugarien patuek bereziki astindu zituzten.
Pertsona horiei ahotsa emateko eta haien aurka egindako krimenak publikoaren arreta erakartzeko gogoak eraman zuen Lois, Kla.TVn
bere denbora asko eskatzen zuen lanaz gain, hainbat dokumental nagusiren gidoilari izatera, hala nola
"Blutsekte" (Odol Secta) filma 1etik 3ra bitarteko ataletan.
Filma hauek milioika aldiz ikusi dira.
Ekoizpen hauek bultzatuta, biktima ugarik beren sufrimendu-istorioak publiko egiteko pausoa eman dute.
Loisek haien askorekin harreman pertsonala du.
Bere azken filma, "Erritual-indarkeriaren 1024 bizirik iraun zutenak eta uholdea jarraitzen du!", duela
aste bat estreinatu zen 30 hizkuntzatan baino gehiagotan.
Bai, 22. AZK honetako ikusle maiteok. Lehen zatian, nire aita Ivo Sasekek egindako ikerketa
zabala ezagutu genuen. Berak guri azaldu zigun.
Ehunka lagunek beren denbora boluntario moduan eskaini dute mundu mailako sekretu-elkarte hauek argira ekartzeko.
Gauero gauero ikerketa intentsiboa egin zen.
Vetopediaren lehen bloke amaieran, nire anaia Eliasek erakutsi zigun nola mundu-mapa handi batean guk geuk ikusi
eta egiaztatu ditzakegun gizarte sekretu hauen oinarriak.
Argi ikusi dugu nola mundu hau sekretu-elkarte hauen eskuetan dagoen arlo guztietan.
Kanpotik oso gizatiar eta lagunkoitza dirudien goi-mailako masoneriaren esanetara.
Hala ere, goi-maila handienetan, beren ahoetatik entzun eta beren idazlanetan irakurri dugu Satan/Lucifer dela
beren jainkoa, eta Bibliako Jainkoa eta Jesus deabrua direla.
AZKren lehen zatia galdu zuten guztiek, zalantzarik gabe, entzun beharko lukete nire aita Ivo Sasekek
bigarren zatirako oinarria gisa emandako hitzaldia.
Orain horretan oinarrituta ari gara eraikitzen. Zein da Satan Jainkoa izatearen ondorioa?
Norbaitek pentsa dezake: "Niretzat ez du axola Jainkoa nor den."
Baina zein dira benetan Satan gisa ikusten eta gurtzen duten pertsonen lanak?
Jada aipatu dudanez, azken urteotan satanismoaren biktimen ehunka txosten argitaratu ditut.
Haiei entzun nien, haiekin hitz egin nuen, haien txostenak irakurri nituen, haien filmak ikusi nituen, eta
denek frogatzen dute nire aitak gaur goizean agerian utzi zuena: haur-sakrifizio krudel hauek, eta abar.
Ez dut hori guztia berriro errepikatu beharrik.
Entzun hitzaldi hau eta ikusi film hauek, non biktimek dena hitzez hitz berresten duten.
Adibidez, maila altuko masoneriak bere sustraiak Satanismo puruan ditu.
Baina biktima hauek lehen eskutik bizi izan dute zer esan nahi duen Satan "Jainkoa" denean edo Satan gurtzen denean, deitzen
zaionean, 33. mailako masona Arthur Edward Waite-k esan bezala.
Hori zen teoria. Biktimek diote errealitatea irudika daitekeen izu handiena eta pertsona
batek bizi dezakeen gauza krudelenetakoa izan zela.
Eta hori da, funtsean, satanismoak esan nahi duena.
Esaten dut gai honekin arduratzen den edonor amaierara iritsiko dela, hain krudela delako, Satanismoa Jainkoak ordezkatzen duen
guztien kontrakoa delako: ederra iruditzen zaigun guztia, ona den guztia, bakezkoa, zoragarria, atsegina deitzen dugun guztia, eta
jainkozkoa edo zerutiarra dela uste edo sentitzen dugun guztia.
Hori alderantziz jartzen baduzu, krudeltasuna, indarkeria, suntsiketa eta baita mutilazioa ere izango dituzu.
Hau onartezina eta ulergaitza da guretzat, zintzoak garen aldetik.
Hau ere nire azken filmean ikus dezakezu, non Suitzako Satanaren Eliza bere kanal propioan
modu irekian erakusten dituen krimen horiek.
Ia jasanezina da. Orain galdera nagusia da: benetan honekin egin behar al dugu?
Hori ez da gure buruko osasunerako ona, asko jaistera eramaten gaitu, argiari begiratu behar diogu.
Bai, bai, guk gara argia, hori egia da, eta argia da krimen horien porrota.
Baina mundu honen agintean dauden pertsonen aurrean ez bagara jartzen – gaur frogatu dugun bezala, Aita Santuak frogatu duen
bezala – eta munduko buruzagitza-maila gorenen gaiztakeria izugarri horri guri eragiten uzten ez badiogu,
haien pandemiak, haien klima-histeria eta haiek piztutako gerrak beldurtzen jarraituko dugu.
Haien gezurrezko egunkariak irakurtzen ditugu, botere gabe geratuko gara eta gure ingurunea are gehiago suntsitzen duten
bitartean, gure lurra eta ondasunak lapurtzen dizkiguten bitartean, eta pobreak diren herrialdeak
hondatzen dituzten bitartean, begira geratuko gara.
Haien filmak ikusten ditugu, haien musika entzuten dugu – "Trallalla, Didelidei" – mRNA txertoa ona den ala txarra den
eztabaidatzen dugu, chemtrailak existitzen diren ala ez, eguzkia ilundu beharko litzatekeen ala ez, eta zenbat 5G antena
eta Starlink satelite bidali beharko liratekeen espaziora.
Milioika robot humanoide Lurrean askatzen diren bitartean ikusten dugu, eta nola AI honek
gure lekua hartuko duen, eta abar, eta abar.
Baina bakarrik izkiraren burura iritsi eta gizateria osoak ulertzen duenean zein zoroek gobernatzen gaituzten, nolako
pertsonak diren, zein diren haien lanak, zein duten pentsamoldea eta Satanismoak bere muinean zer esan nahi duen, orduan bakarrik
askatuko ditugu kate hauek mundu osoan, Papa-k esan bezala.
Orduan denok altxatuko gara. Orduan elkarrekin argia botako diogu eta amaiera emango diogu zoramena honi, argia iluntasuna baino
indartsuagoa delako eta Jainkoa Satan baino indartsuagoa delako.
Eta horregatik, orain bi Satanismoaren biktima hasierako hitza ematea gustatuko litzaidake, erritual satanikoen indarkeria eta
indarkeria sataniko perbertsibo honetatik bizirik atera zirenak.
Horren ondoren, gai bereko adituen eta lekukoen txanda izango da, eta haiek azalduko digute honen atzean
dagoena zein neurritan dagoen – armadara arte, eta abar.
Eta gure munduan zer gertatzen ari den ulertzeko han begiratu behar dugu.
Ez dira irudiak erakusten, baina aurre egin beharko diogu: zer esan nahi du satanismoak?
Baina irtenbideak ere erakutsiko ditugu, bakoitzak hau gelditzeko zer egin dezakeen!
Eta esango nuke norbaitek benetan ezin badu hori kudeatu, aldi batez albo batera eser daitekeela edo, behar izanez gero eta
gehiegi intentsua bada, tartean belarriak estali ditzakeela.
Baina ez gara xehetasun horietara gehiegi sartuko, hori esan dezaket. Hala ere, horri buruz hitz egin behar dugu. Gogoratu
behar dugu pertsona hauek bi edo hiru esalditan gainazaletik deskriba dezakeguna bakarrik bizi izan behar izan zutela.
Beraz, orain hau aurre egin eta begiratzera deitzen dut! Orduan bakarrik aterako ditugu
ondorio egokiak. Orain Sandra Raschei pasatzen gara.
Satanista familia batean jaio zen eta bere esperientziei buruz, adibidez, honela dio: "Goi-mailako masoiak argi eta garbi
satanistak dira, eta haien jainkoa beltza zen, gure unibertsoan sartu zena dena iluntzeko eta bereganatzeko." Moztu.
Sandra Rasch Alemaniako erritual-indarkeriako bizirauten duen bat da.
Berak eta bere ahizpa Antjek familia sataniko batean hazi ziren.
Haiek pedofiloei saldu zituzten eta haurtzaroan oso gogor abusatu zituzten.
Sandra eta bere ahizpak erritu sataniko ugaritan parte hartu behar izan zuten.
Sakrifizioak eta kanibalismoa gertatu ziren.
Bi ahizpak modu sistematikoan banandu zituzten, eta horrek haien arteko harremana etenarazi zuen.
Liz Wieskerstrauch-en "Höllenleben" (Infernuko bizitza) filmean, Guido Grandt-en ikerketan oinarrituta, Sandrak eta
Antjek, elkar kontsultatu gabe eta modu independentean, erritu berberak xehetasunez testigantzan dihardute.
Lehen, hamar urtez elkarrekin inolako harremanik izan ez zuten.
Haiek xehetasunez kontatzen duten esperientzia Antjeri lotutako erritualeko jaiotza
bati buruzkoa da, eta ondoren haurra hil zuten.
"Höllenleben – Der Kampf der Opfer: Ritueller Missbrauch in Deutschland" (Hellish Lives – The Victims' Struggle:
Ritual Abuse in Germany) filma 2003an ARD katean emititu zuten.
Bertan, biktimek erritual satanikoetako abusuak salatzen dituzte.
Erritualeko tratu txarren lekuak eta egileak izendatzen dituzte.
Hala ere, filmari ez zitzaion hedabideen oihu handirik egin, eta poliziak ikerketa urte batzuen ondoren itxi zuen.
Inor ez zen erantzule izan ekintza izugarri horiengatik, eta are gutxiago kondenatu.
Argi dago ez zegoela nahirik krimen izugarri hauek ikertzeko eta auzipetzeko.
Filma ordutik ARDren hedabideen liburutegitik kendu dute eta orain kontu pribatuetan bakarrik aurki daiteke.
Komunikabide publikoek sataniko erritualeko abusuak agerian jartzeari uko egin diote eta biktimak ere iraindu
dituzte, hala nola ZDFko Böhmermann eta SRFko Rehmann.
Sandra Rasch orain espezialista da erritual-abusua edo pedosexualitatea, prostituzio behartua, pentsamendu-kontrola,
tratu txarrak, bortxaketa eta bazterketa bezalako beste trauma larri batzuk jasan
dituzten pertsonei laguntza terapeutikoa emateko.
Eraginduek raschheilen.de webgunea bisita dezakete beren esperientzia traumatikoak
prozesatzeko eta beren barruko argia distira dezan uzteko.
Bere esperientziei buruzko liburu bat idatzi du, honako izenburua duena: " amore eman aurretik:
traumak, erritu-abusua eta burmuinaren kontrola gaindituz."
Hemen Sandra ikusten dut, entzun gaituzu? . Zoragarria. Bai, kaixo, maitea Sandra.
Ohore bat da guretzat gaur hemen, 22. AZK-n, zuekin hitz egiteko aukera izatea!
Bai, kaixo Lois. Zurekin hemen egotea ohore bat da. Ekitaldi honen parte izateagatik oso, oso eskertuta nago.
Eskerrik asko. Bai, "Höllenleben" (Infernuko bizitza) filmean zure ahizpa Antje oso nabarmentuta egon zen.
Baina zu ere sataniko genealogia honetan jaio zinen.
Zer bizi izan duzu? Zer esan diezagukezu satanismoari buruz testuinguru honetan?
Ba, film honek benetan islatzen du gure haurtzaroko harremana nolakoa zen.
Baina argitu nahi dudana da sekta sataniko horrelako batean bizitza nolakoa den, izan ere, ohartu naiz
jende askok, oso askok, horretaz ezer ere ez dakitela.
Eta benetan horrela da. Bi mailatan bizi zara. Batetik, abusuen maila dago, eta bestetik, salatutako
haurrak nire antzera eguneroko bizitzan bizi dira.
Eta eguneroko bizitzan ere: beti beldurtuta zaude. Etengabe eta iraunkor den alerta-egoera bat da, izan ere,
beti zain egon behar baituzu nola pentsatzen duzun, nola sentitzen zaren eta zer esaten duzun.
Zure erreakzioak behatzen dituzte eta, gainera, egoki jokatzen ari zaren ala ez probatzen dute.
Haiek kontrolatzen dituzte adiskidetasunak, harremanak, nola zauden eskolan eta eskolan norekin zauden.
Den-dena kontrolatzen dute, bai, ia arnasa bakoitza.
Eta desbideratzen bazara, adibidez, adiskidetasun bat duzunean eta hurbilegi bihurtzen denean, banatuko da.
Ez dago ihesbiderik. Burmuinean daude, pentsamenduak, begiradak, sentimenduak eta zure
izate osoa behatzen, eta dena nabaritzen dute.
Eta, garrantzitsua dena, haurrak kultu honen jabetza absolutua dira. Haiek markatuta dauden bezalakoak dira.
Eta zer bizi izan zenuen han sektan, praktikan?
Nire esperientziak – hau da, oinarrizko lehen aldia da niretzat, benetan neure buruaz hitz egitea, izan ere,
aurretik beti sendaketaz bakarrik hitz egin nahi nuen.
Baina uste dut orain egin dezakedala. Beraz, gauero eraman ninduten, droga eman zidaten. Zehazki.
Poltsak jarri zizkidaten buruan, eta eraman ninduten.
Adin txikian hormona eman zizkidaten. Beraz, ez nuen pubertate normala igaro, baizik eta
hormona eman zizkidaten eta nahita ernaltu ninduten.
Haiek niregandik kendu zituzten fase desberdinetan. Badakit bat nahiko aurreratuta eraman
nuela, eta hark ere bideragarria izango zela.
Eta bat atera zidaten nire barrutik eta – oraindik han odola isurtzen nengoela – haur
honen azala nire begien aurrean kendu zioten.
Nolabait bizitzen ikasteko urte asko, asko behar izan nituen.
Ondoren, babestutako eta babesik gabeko haurren arazoa ere badago.
Jendeak beti esaten du: "Non daude ume hauek guztiak?"
Baina zehazki helburu eta kontzienteki planifikatutako haurdunaldi hauek direla eta.
Eta haur kopuru izugarri handia – benetan ehunka mila – txabolatan, kaiolan eta
tuneletan bizi dira, eta nonbait zaintzen dituzte.
Beraz, batzuetan haurrak zaindu behar nituen ere, nolabait bizirauteko laguntzeko, eta tratu txarrak
jasaten dituzte, bahitu eta erabili egiten dituzte, eta azkenean ezerk ez du funtzionatzen.
Eta gero, edo sakrifikatu egiten dituzte eta beren organoak saltzen dituzte, edo – ez dakit zer egiten
duten guztiekin. Beraz, benetan dena erabiltzen dute.
Eta adrenokromaren ateratzea egoera traumatiko handian – hau da, odola hartzea – adrenokromaren ekoizpena eta
etengabeko trauma-maila altu hori izugarri estresagarria da. Gorputzak ezin du hau denbora luzean jasan.
Niri gertatu zitzaidana bestea: Haiek ere haurrak komunitatean onartzen edo inbertzen dituzte.
Behin hilobian jarri ninduten eta gainera lurra palaz botatzen hasi ziren.
Beraz, haur bat hilobian dago eta besteek kultuari men egin behar diote beste haur bat
bizirik lurperatuz. Bai, nolabaiteko hasieratzea da .
Eta ni ere hilobiaren hondoan etzanda zegoen pertsona izan nintzen, eta bizirik irauteko nahikoa goiz atera ninduten.
Nire adina handitu eta haurrekin sexu-harremanetarako egokia ez nintzenean, prostituitu egin ninduten.
Gizonenen aurrean dantzatzeko prestatu ninduten, eta haiek beren kabuz aukeratu zuten.
Eta kondizionamendurako, barrutik orratzekin hornitutako gorputz osoarako jantzi bat eman zidaten.
Eta nahikoa prestu ez banengo, trajea janztera behartu ninduten.
Beraz, irudika dezakezu mugimendu bakoitza benetan mingarria dela.
Beste puntu bat da haur biktima oso, oso, oso asko daudela, haurrak ere egile bihurtzeko. Haurren artean psikologikoki
baldintzapen bat dago: haurrak erabaki behar dute nor hilko den.
Erabaki bat hartu behar dute, eta beti sentitzen dute erabaki okerra hartzen ari direla, beti errudun
direla eta beti zerbait gaizki egiten dutela, baina baita inor ere inoiz ezin dutela salbatu.
Nire haurtzaroko garaian – bost edo sei urte nituela – ni ere egile bihurtu ninduten eta
oraindik bero zegoen gorputz bat ebaki behar izan nuen.
Orduan, nire eskua bihotza kentzera gidatu zuten. Han dauden ia guztiei hori egiten diete.
Bai, hori behin eta berriro entzun dut!
Bai, zehazki. Eta beste erritu oso garrantzitsu bat da haiek sataniko ezkontza bat ospatzea haur txikiekin – hiru urtekoekin.
Bai, nik ere hori bizi izan dut. Benetan beltzezko ezkontza-soineko bat eta velo bat jantzi
eta ezkondu egiten zaituzte – eta, noski, ondoren masako orgi batean bihurtzen da. Hmm.
Bai, zehazki. Behin Belgikara eraman ninduten, eta Dutroux kasuan bezala zen: haurrak gela ilunetan zain egoten dira
– leihoik gabe, iluntasunean, guztiz bazterturik – haiek hartu, eskuratu eta erabiltzen dituzten arte.
Eta hori oso gogorra izan zen. Gogoratzen dut behin, heldua nintzela, Belgikaren zehar gidatu behar izan
nuela. Esan nuen: "Autobideak soilik eta kale-argiak ikusten ditudan lekuetan bakarrik."
Ez genuke inoiz han joan behar izan, Belgika benetan oso krudela baitzen, eta hori benetan
errege-mailako goi-karguetara arte heltzen da.
Horrela, beti goi-mailara heltzen da. Hierarkia bat dago eta maila asko.
Eta masen aurkako gehiegikeria hau maila baxuena besterik ez da, baina gauza batzuk goitik ere sortzen eta goitik
antolatzen dira, haientzat ere faktore ekonomiko hutsa delako.
Konturatu al zinen horiek han nagusiak direla?
Bai.
Ados.
Arimari buruzkoa da.
Hori egiten dutenek armarik ez dute edo arima beltza dute.
Askotan kontzientzia hutsa besterik ez dira, eta arima bereganatu, alderantziz bihurtu edo hil
nahi dute. Ai, bai. Zeren hori da Lurr honen argia.
Bai, eskerrik asko zure irekitasunagatik, Sandra, horri buruz hitz egiteagatik eta gurekin
partekatzeagatik. Ez da erraza, beste biktimengandik dakigunez.
Haientzat urrats garrantzitsua da esperientzia traumatiko hauek eztabaidatzea. Hori izugarria da.
Eskerrik asko hau gurekin partekatzeagatik – hemen, 22. AZK-n lehen aldiz – munduak oraindik ez
dituen xehetasunekin. Hori bakoitzean astintzen nau.
Ideologia sataniko hau, zuk berriro azaldu duzun bezala, sakonki gaiztoa besterik ez da.
Baina esan liteke ere satanismoaren erritual-abusuen kontzientzia populazioan hazten ari dela eta krimen
horiek gero eta ezagunago bihurtzen ari direla, kasu gehiago agerian geratzen ari direlako.
Baina orain erritual-indarkeriaren biktimen aldeko deituriko "abokatua" dago, eta hori abokatua Ellen Engel da.
Jendaurrean ahots ozen bat da.
Hala ere, dioenez, ezin da biktimek esaten dutena guztia sinetsi, batez ere haurtzidioari dagokionean.
Ez zuen inoiz haurren desagertuen kartelik aurkitu biktimek ikusi zituztela esan zituzten lekuetan.
Edo, egunkarian ez zen haurren desagertzeari buruzko aipamenik egon, beraz, hori ezin zitekeen gertatu.
Beraz, biktimen aldeko aholkulari gisa, biktimak fidagaitz gisa aurkezten ari da. Zer esaten duzu horri buruz?
Ezin da sinetsi, izan ere, ehunka mila haur daude gainazalean erregistratu gabe – inork ezer ez daki haiei buruz, benetan
ezkutuan bizi direnak, miserian bizi direnak, inoiz eguzki-argirik ikusten ez dutenak – bizirik irauteko
ahaleginean mantentzen dituztenak eta torturaz hiltzera eramaten dituztenak... – hori esatea ez dut nahi – eta torturatuak.
Eta inork ez du ohartzen. Hau goi-maila goreneraino heltzen da, eta haiek dituzte estaldura-mekanismo onenak.
Garai hartan, Soko izeneko ikerketa-batzorde berezi bat genuen. Guri sinetsi zutenak berehala kendu zituzten.
Haienetako batek etengabe barre egin zuen ni galdeketan nengoen bitartean. Asmoz estaltzen ari dira. Jende askok
Wewelsburg gaztelua aipatzen du. Bai, ni ere han nengoen. Baina, esaten dute, han ezer ere ezin dutela aurkitu.
Han krimen-guneak garbitzeko arduradunak daude, eta polizia-agente bat bertan badago eta
"Ez dugu ezer aurkitu" esaten badu – horixe da.
Beraz, kontua da haurrak inoizko ondasun handienak direla.
Organoen aldetik – fetuak hartzen dituzte kremetarako, kosmetikorako eta bestelako gauza askotarako.
Sexu-turismoa da arazo handiena. Bai, trukatuta eta saltzen ari dira, eta guztia benetan radarretik kanpo dago;
politika publikoaren menpe dagoen erakunde bereizi bat da.
Ai, bai, eskerrik asko azalpenengatik.
Erritual-indarkeriari buruzko lau dokumentaletan, guztira 1.024 bizirik atera direnen kasu deskribatu ditut.
Eta txosten berberak etengabe iristen jarraitzen dute herrialde askotatik.
Hizkuntza anitz hitz egiten dituzten biktimak.
Baina txosten guztiek gehienbat bat egiten dute: elkar ondo lotuta dauden goi-mailako pertsonak inplikatuta daudela diote.
Ellen Engel-ek ere ez du ados adierazpen horiekin, izan ere, bere ustez, ez dago hain perfektua
den deliturrik, publikoaren jakintza bihurtu gabe.
Begi-lekuko gisa, zer esaten duzu honi buruz? Goi-mailako inor ere ikusi al zenuen?
Bai, Belgikan. Han ikusi nuen goialdera arte heltzen dela.
Eta baditut bezero batzuk, baita maila altuko pertsonak ere ikusi dituztenak.
Gakoa da sare honek – medikuak, emagintzaileak, abokatuak, polizia-agenteak, epaileak, politikariak, funtzionarioak, dena
barne hartzen duena – hain azpiegitura sofistikatu bat duela, non gure ohiko azpiegituraren
azpian bigarren sare baten moduan funtzionatzen duen.
Eta inork ez daki hori. Hain elkartuta daude, elkarri hain ondo estaltzen diotela, ezen
pertsona arrunt batek ere ez lukeen nabarituko.
Beraz, Ellen Engel ez dago han begiratzen. Naifegia da inork hori ikusi zuela sinestea.
Gazteen ongizate bulegoek kasuak pedofiloengana bidaltzen dituzte. Orduan, nire ahizpa gazteen ongizate bulegora
joan zen eta gertatutakoa kontatu zien. Ezer ez zen gertatu.
Biktima bakoitzak jasotzen duen isiltasun kapa hau. Sakonki barneratuta dago, biziraupenerako oinarrizko mekanismo bat.
Baina gizarte osoa erreprimitu eta saihesteko programatuta dago.
Gaur egun, osasun mentaleko arazoak dituen norbaitek klinikara joaten denean, ez ditu bere arazoak lantzen;
esaten diote: "Ai, ez sakondu gehiegi horretan, bestela berriro gaizki sentituko zara."
Saihestea nonahi zabaltzen da.
Beraz, argi dago ez dutela hori ikusi nahi, eta diote: "Ai ez, nik bakarrik irudikatzen ari naiz, ez da egia, dena bikaina da."
Hau gizartean programatutako mekanismo bat bihurtu da, eta azken urteotan,
koronabirusaren pandemiari esker, bereziki indartu egin da.
Urte askotan sekta hauetako haurrekin hori probatu dute, eta orain gizartean ezartzen ari dira.
Bai.
Hori izan zen orain denean gertatzen ari denaren oinarria.
Eta orain badakizu nola funtzionatzen duen. Hedabideak hipnosi masiboa dira.
Bai, han gertatzen dena beste gai bat da.
Bai, eskerrik asko azalpenagatik, maitea Sandra.
Ez dago ezer.
Biktimekin egiten duzun terapia-lanerako indar handia eta bedeinkapenak opa dizkizut.
Bai, eskerrik asko.
Agur Sandra, agur, eskerrik asko!
Orain Chantal Freira pasatu nahi genuke.
Berak ere asko hitz egin zuen maila altuko nahasketen inguruan.
Erritual-indarkeriatik bizirik atera dena ere bada. Esango nuke: "Moztu klipa!"
Chantal Frei suitzarra da eta erritual-indarkeriatik bizirik atera dena.
Berarentzat oso garrantzitsua da sataniko erritual-indarkeriari buruz kontzientzia sortzea, gai hau jendearen artean entzuna
izan dadin eta gure haurrak horretatik babestuta egon daitezen.
Chantal haur txiki zela bahitu zuten eta kultu sataniko krudel baten eskuetan erori zen.
Han egunero erritualen zati gisa indarkeria fisikoa, psikologikoa eta sexuala jasan zuen.
Bere kultuko aita satanista praktikatzailea zen.
Satanaren omenezko kultuan haurren sakrifizioak egin ziren.
Adin txikitatik, hainbat taldeek sexu-esklabo gisa tratu txarrak eman zizkioten.
Sei urte besterik ez zituela, satanistek erabaki zuten 'Iluntasunaren Ama' izateko prestatzea .
Horrek esan nahi zuen sekta horretako beste haurrak zaindu eta etorkizuneko tratu txarretarako prestatu behar zituela.
Zeraman parte hartu behar izan zuen erritu krudelen eta sakrifizioen amaigabeetan.
Denbora luzez, bere bizitzako alde ilunaz ezer ez zekien, torturaren ondorioz nortasun bikoitza pairatu zuelako.
30 urte zituenean, krisi mental eta fisiko bat jasan zuen.
Orduan, bere esperientzia izugarrien oroitzapenak pixkanaka berriro etorri zitzaizkion.
Urte askoren ondoren, azkenean sekta utzi eta bere esperientziez hitz egiten hasi zen.
Gaur, Chantalek elkarrizketak ematen ari da eta bere istorioa publiko egiten ari da.
Erritualetan bertan zeuden edo horietan modu aktiboan parte hartu zuten egile asko izendatzen ditu.
Bere deskribapenen arabera, horien artean hainbat ospetsu daude, hala nola Erregina Elizabeth II., Espainiako
Felipe erregea, Gérard Depardieu, Tom Cruise eta Bill Clinton.
Bere esperientziei buruzko bi liburu idatzi zituen, "Nitxar egiten dut!" eta "Nitxar eskatzen dut!" izenekoak.
2023an, "Erritu-abusuen 50 ahotsak" proiektua abiarazi zuen.
50voices.org webgunean, 50 bizirik atera direnek satanasen erritual-indarkeriari buruzko beren
oso esperientzia pertsonalak deskribatzen dituzte.
Bai, uste dut lotura dugula. Kaixo, maitea Chantal, gaur gurekin izateaz oso pozik gaude.
Kaixo, maitea Lois, eskerrik asko gonbidapenagatik. Gaur hemen zurekin egotea eta honi
buruz hitz egitea niretzat ohore handia da.
Zoragarria, eskerrik asko.
Maitea Chantal, jendeak halako esperientzia izugarri horien 'oroitzapenak' pixkanaka bakarrik itzultzen
direla entzuten duenean, normalean berehala itzaltzen dute:
Hori ezin da egia izan! Hain gauza izugarriak, badakizu noiz gertatu den hori.
Zer esaten diezu pertsona horiei?
Bai, hori egia esan nahiko sarri entzuten dut. Baina esan behar dut, hori okerra dela.
Benetan gertakari oso txarrak "ahazten" dituzu. – Beraz, "ahazten" dituzu, eguneroko bizitzan ahazten dituzu, hala esateko.
Zergatik da hori?
Beraz, denok bizitako edo entzun dugun zerbait partekatu nahi nuke.
Beraz, esan dezagun norbaitek auto-istripu oso larri bat izan duela.
Normalean – ez beti, baina normalean – istripu hau gertatzen den unean, pertsona honek gertakari honetatik – hau
da, egoera honetatik – bereizten da, hain txarra delako eta une horretan ezin duelako integratu.
Zer esan nahi du "dissociated"-ek?
Barkatu?
Zer esan nahi du "dissociated"-ek?
Horrek esan nahi du orain bertan gertatzen ari den ekitaldia norberaren kanpoan gertatzen ari dela.
Beraz, ezin duzu zuk zeuk integratu, ezin duzu une horretan prozesatu. Ez duzu ulertzen zer
gertatzen ari den, baina hala ere gertatzen ari da.
Eta horregatik deitzen zaio prozesu honi "dissociating".
Eta hori, egiaz, prozesu naturala da, eta nik are esango nuke biziraupen-estrategia bat
dela, gizakiok, guztiok, barnean daraguna.
Baina ez da desagertzen; traumatiko oroimen deiturikoaren parte bihurtzen da. Traumatiko oroimena oso, oso txar
eta dramatiko gertakariak gertatzen direnean sortzen da.
Eta askoz geroago bakarrik – normalean egun batzuk, hilabete batzuk edo, nire kasuan, urte batzuk igaro ondoren – benetan
berriro azaldu arte, hau da, haren inguruan sortu den amnesia – beste modu batera esanda, oroimen-galera –
pixkanaka desegiten denean eta oroitzapenak pixkanaka itzultzen direnean, orduan berriro gogora etortzen da.
Eta gero, horretan poliki-poliki lan egiteko gaitasuna edo tartea duzu.
Eta gero berriro gogoratzen duzu, urte askoren ondoren ere.
Eta bat-batean xehetasun guztiak eta dena berriro etortzen zaizu, dena gogoratzen duzu?
Bai, agertzen da. Beraz, saskia balitz bezala irudikatu behar duzu, eta oroitzapen txar guztiak,
esperientzia dramatikoak, bertan botatzen direla.
Zeren, erritual-indarkeriari dagokionez – eta hori ari gara hizpide – hainbeste esperientzia dramatiko daude, eta
denak saskia handi batean bota besterik ez dira egiten.
Eta badakizu, arropa garbitzearen antzekoa da: nolabait, oroitzapen bat ateratzen da eta gero beste bat, eta
hasieran batere koherentea ez denez, ez dago hari gidaririk.
Eta horregatik dira denboran zehar elkartu ditzakezun puzle baten piez txikiak.
Baina puzle honetako pieza hau zehatza da, baina agian oraindik ez duzu ulertuko irudi honetan
zer dagoen, besteak oraindik gehitu ez badituzu.
Ados. Bai, hori hitzez hitz sinestezina da.
Orduan halako gauza izugarriak bizi izan dituzu eta inork ez dizu sinesten – zeren eta hain sinestezina baita
pertsonaia-banaketa hau benetan existitzea, oroitzapen horien errepresioa eta amnesia.
Baina beste oztopo batzuk ere badaude, hala nola jendeak ez sinestea bizirik atera zaretenoi.
Eta hori da gertakari horien izaera harrigarria bera.
Ia bizirik atera diren guztiek diote egileek beraiei ere aurpegira esaten dietela: "Inork ez
zaituzte sinetsiko, hori gehiegi zoroa dirudi."
Guido Grandtek duela gutxi kontatu zidan delinkuentzailek Mickey Mouse moduan jantzita haur bat abusatu zuen kasu bat.
Eta haurra horri buruz hitz egin eta "Mickey Mousek bortxatu ninduen" esan zuenean, naturalki inork ez zion
haurra sinetsi, eta egileak burua galdu arte barre egiten du.
Bai, Chantal, "Satanic Panic" mugimenduari buruzko bideo baten pasarte labur bat entzaraziko dizut.
Han zure berri ari dira hitz egiten.
Eta mugimendu honek dio erritual satanikoen indarkeriarik ez dagoela.
Biktimak arreta besterik ez dute nahi eta dena asmatu egiten dute, edo terapeutaek sinestarazten diete, eta abar.
Orain entzun dezagun laburki.
"Chantal Frei – oso modu sinplean esanda: bere izena aipatzen den bakoitzean – berari buruzko bideo asko daude, eta gure ekitaldi
batean horietako baten pasarte bat publikoan erakutsi genuen."
Ni beti pasarte hau besterik ez diet ematen jendeari:
Berak dio Bartzelonako Katedralean sataniko erritu batean "hiru tenoreek" eta Peter Alexanderrek erritualki abusatu zutela.
Ez dut uste kasuari buruz gehiago esateko ezer dagoenik.
Ba al dago beste zerbait oso garrantzitsua?
Beraz, maitea Chantal, zu eta zure istorioa 30 segundo oso merezi izan zenituzten batzorde
honentzat, eta ondoren muga bat jarri zioten.
Ezin da egia izan "hiru tenoreek" eta Peter Alexanderrek erritualki bortxatu zintuztela Bartzelonako Katedralean.
Honek berriro ekartzen gaitu Sandra Raschekin oraintxe bertan eztabaidatu dugun gaia.
– Bizirik atera direnen gehiengo zabala dio pertsona nabarmen eta eliteek parte hartzen dutela, nazioartean
ondo konektatuta daudela eta elkar estaltzen dutela.
Beraz, Chantal, horri buruz zerbait esateko 30 segundo baino gehiago dituzu.
Bai, ba, orain arte zenbait aldiz esan duzu. Hain irudikaezina da, hain litekeena.
Beraz, benetan gauzen ohiko esparrua gainditzen du, eta zaila da hori sinestea.
Eta hori egia da: haurra zarenean eta hori bizitzen duzunean, behin eta berriro esaten dizute, benetan barnerarazten dizute:
Hori inoiz aipatzen baduzu, ez zaizu inolako onik egingo, inork ez zaituelako sinetsiko.
Hori, egia esan, manta bat da.
Horrek egileei babes moduko bat ematen die, eta, gainera, haien arma handienetako bat da: egiten dituzten gauzak hain izugarriak
eta hain muga gaindituak direlako, pertsona arrunt batek – edo bizitza normala besterik ez duen
norbaitek – hori imajinatzea ere oso zaila zaio.
Bai, baina hala da. Beraz, lehenik eta behin, benetan esan nahi dut ez nagoela han eta ez dudala nire esperientziez
hitz egiten ahalik eta jende gehienek sinetsiko didaten moduan.
Beraz, Bernd Harder bezalako norbaitek niregan sinesten ez badu, ez du niregan sinestu beharrik.
Baina hemen nago benetan jendea animatzeko, halako zerbait entzuten dutenean beren buruari
galdetzera: zer gertatuko litzateke hala ere egia balitz?
Benetan, ziurtatzen dizut, orain entzuten eta ikusten ari diren guztiei ziurtatzen diet – bide honetan murgiltzen bazarete – oso
azkar konturatuko zaretela, zoritxarrez, oraindik ere egia dela.
Zoritxarrez, zoritxarrez. Zergatik zoritxarrez?
Zeren eta orain, une honetan bertan, hitz egiten ari garen bitartean, haur batzuk hau bizitzen ari dira.
Eta guk altxatu eta begiratu egin ezean, eta etengabe «Hori ezinezkoa da» esaten jarraitzen
badugu, hauek haurrek hori bizitzen jarraituko dute.
Eta uste dut gizarte gisa gure ardura dela begiratzea – eta hemen nago horretaz hitz egiteko, nik neuk bizitakoa delako –
eta benetan gustatuko litzaidake denei begiratzera animatzea.
Bai, eta egia dela frogatzen duten ebidentziak aurkituko dituzu.
Bai, eskerrik asko, Chantal.
Bartzelonan bizitakoa laburki kontatu nahi diguzu?
Bernd Harder-ek baztertu egin zuen, dirudienez ezinezkoa delako.
Bai, ba, Bartzelonan honela zen – uste dut, noski, pertsona ospetsuek alokatu edo erreserbatu
zutela hiri erdian dagoen Sagrada Família osoa .
– Eta hori apirilaren 30ean izan zen, eta apirilaren 30ean ospatzen da Satanen
urtebetetzea, eta erritu erraldoi bat egin zen.
Beraz, alde batetik, Satanaren urtebetetzea da, eta bestetik, nire deituriko "Iluntasunaren Ama" izeneko
prestakuntzaren amaiera da – lehenago entzun genuen bezala.
Eta erritu honetan, pertsona ospetsuek nire aurka bortxaketa hutsa egin zuten – Bernd Harderrek
oraintxe esan bezala – "hiru tenoreak" eta Peter Alexander.
"Hiru Tenoreak" – garai hartan, oraindik ez zituzten "Hiru Tenoreak" deitzen.
Beraz, garai hartan ere banako emanaldi edo kontzertuak egiten zituzten.
Baina garai hartan jada eztabaidatzen ari ziren azkenean elkartuko zirela.
Halako ekitaldietan behin eta berriro entzun dut etorkizunean zer gertatuko den edo zein diren haien planak.
Beraz, hiruak han zeuden eta geroago elkartu ziren.
Eta hori ere gertatzen da leku batzuetan, non pertsona ospetsuak gonbidatzen diren, une
horretan hain ospetsu ez izan daitezkeenak.
Baina hain zuzen ere halako erritualetan parte hartzen dutenez, bermatzen zaie ondoren beren karrera lortuko dutela.
Eta uste dut "The Three Tenors"-ekin ere hori gertatu zela, izan ere, uste dut bi edo hiru urte geroago ospetsu egin zirela.
Sinestezina.
Bai, ia ezinezkoa litzateke sinestea ehunka, eta orain milaka ere, pertsona zehatz-mehatz gauza bera esaten ari ez balira.
Aipatu dudan bezala, nire dokumentuetan bizirik atera direnen 1.024 txosten prozesatu berri ditut – eta erabat izugarria da.
2022an 27 biktima-salaketa izan ziren, 2023an jada 111 salaketa bizirik atera direnek egin zituzten, 2024an
247 izan ziren, eta aurten 640 salaketa berri izan dira.
Hau kurba eksponentziala da, eta uholde honek ez du etenik erakusten.
Hori dela eta, nire aitak Vetopedia-rekin ideia bikaina izan zuen: erritual-indarkeriatik bizirik
atera direnek Vetopedia-n erregistratu ahal izateko.
Wikipediaren antzekoa da, baina desadostasun ahotsek osatutako entziklopedia librea da.
Beraz, han txosten hauek guztiak nazioarteko datu-base handi batean bildu eta erakutsi ditzakezu. Eta
plataforma hau jada 21 hizkuntzatan dago eskuragarri.
Chantal, ikusi dut jada izena eman duzula.
Uste dut hori bikaina dela.
Beste bizirik iraun dutenei eta guri erregistratzeko modua laburki azaldu nahi diguzu, edo zure sarrera erakutsi nahi diguzu?
Bai, gustatuko litzaidake.
"Erritual-indarkeriaren" atalean, lekukoen txosten laburrak daude.
Eskuineko goiko izkinan dagoen "Record witness reports" sakatu dezakezu, eta ondoren erantzun
ditzakezun galdera desberdinak agertuko dira.
Lehenik eta behin, bere bizitza-istorioaren laburpen bat, baita gertakari horiek bizi izan ziren krimen-guneak eta egileak ikusi
ziren herrialdeak ere – informazio hau sartzea nahi baduzu.
Uste dut ideia bikaina dela, eta benetan animatu nahi nituzke ausartzen diren bizirik atera diren guztiak zerbait idaztera.
Hau ere anonimoki sartu dezakezu.
Egiaz, gure ahotsak altxatzea da, hau erakusteko: "Kaixo, ez gaude bakarrik, hemen gaude. Gure ahotsak
altxatzen ari gara eta entzun gaituzten arte ez gara geldituko."
Beraz, uste dut entzuten gaituztela – hori sinesten dut – baina oraindik ere gehiengo zabalaren aldetik baztertuta gaude.
Eta hori horretarako bitarteko bat da – nola deitzen zaio berriro?
Lois: Vetopedia
Bai, zehazki.
Eta hori da gauzak benetan kontrolpean izateko modu bat – izena emateak ez du zuretzako inolako
arriskurik – eta gure ahotsak etengabe altxatzen jarraitzeko.
Hau bultzatu nahi nuke.
Oso ondo, eskerrik asko parte hartzeagatik eta izena emateagatik.
Iturriak Vetopedian ere sartu ditzakezu.
Hemen zure bi liburuak eta non eska daitezkeen ikusten ditugu.
Bideoak ere igo ditzakezu.
Hau da Vetopediaren zerbait oso berezia: iturriak bermatuta daude, izan ere, erritual-indarkeriari buruzko
bideo asko etengabe desagertzen baitira Internetetik!
Jada Vetopedian bideo hauek gordetzeko gai izan gara beste biktima askorentzat, beste plataformetan jada desagertu baitira.
Bai, eskerrik asko, maitea Chantal, han zutik egoteagatik eta erasorik guztien gainetik aurrera egiteagatik.
Orain Vetopedia-rekin ere bueltan!
Eskerrik asko bihotz-bihotzez ere elkarrizketa honengatik.
Ez dago ezer, eta eskerrik asko erritual-indarkeriaren biktima bizirik atera direnei emandako
konpromisoagatik eta babesagatik. Eskerrik asko.
Ez dago ezer.
Orain Marcel Poltera pasatu nahi nuke, erritual-indarkeriako bizirik atera direnen askorekin lan egin
duena eta krimen horiei buruz kontzientzia pizten duena.
Moztu!
Zuzenbide gradua amaitu ondoren, Dr. Marcel Polte-k 15 urtez lan egin zuen abokatu gisa
nazioarteko lege-firma komertzialetan espezializatuta.
Gaur egun abokatu gisa lanean jarraitzen du.
Abokatu gisa zuen lanaz gain, urte askotan psikoterapian espezializatutako mediku gabeko praktikaria izan zen.
Lan honen bitartez, 2017an satanismoaren erritu-abusuekin harremanetan jarri zen, eta
ordutik aurrera modu intentsiboan ikertzen ari da.
Bere ikerketek eta erritual satanikoetako indarkeriaren bizirik atera direnekin izandako
topaketa ugariek hiru liburu ekarri dituzte:
"Munduko Ordena Berri Iluna 1. eta 2. bolumena" eta "Sam osabak: Monarch Mind Control-eko infernuko barruko txostena"
Bere liburuak ikerketa sakonaren eta erreferentzia zabalen bidez ezaugarritzen dira.
Erritual-indarkeriaren bizirik atera direnen argitalpenak ere babestu ditu bere hitzaurrez.
Bere lanaren ardatzetako bat da erakustea nola kultuetan egiten den satanismo-erritualeko indarkeria eta CIA bezalako
zerbitzu sekretuek burututako burmuin-kontrol programazioa elkar lotuta dauden eta nola aplikatzen diren.
Hemen tortura krudela eta tratu txarrak erabiltzen dira haur eta gazteen artean nortasun anizkoitzak
sortzeko, eta ondoren nahi bezala baldintzatzeko.
Kaixo, Marcel Polte, entzun al gaituzu?
Bai, perfektuki entzuten zaitut.
Oso ondo, 22. AZK-era ongi etorri zara. Hemen izateak pozten gaitu.
Eskerrik asko, Lois.
Hemen, 22. AZK-n, jada entzun dituzue Sandra Rasch eta Chantal Freiren ekarpen laburrak.
Zuk zeuk bizirik atera diren pertsona asko artatu dituzu.
Labur aurkezpen batean laburbildu al dezakezu satanikoen erritual-indarkeriari buruzko zure liburuek
agerian utzi dutena eta militarren eta CIAren inplikazioari buruzko zure dokumentu-froga?
Eta MK Ultra burmuin-kontrolari eta antzeko gaiei buruz gehiago kontatu al diezagukezu? Eta laburki
azaldu al dezakezu zer den MK Ultra burmuin-kontrola?
Bai, pozik egingo nuke. Hori egingo dut.
Eta pozten naiz Sandra eta Chantal-en txostenak testuinguru zabalago batean kokatzeko aukera izateaz.
Erritualeko abusuak eta burmuinaren kontrola indarkeria sistematikoa dakarte, ez bakarrik ekintza indibidualetan
oinarrituta, baizik eta egitura handiagoetan txertatuta.
Suntsitzaile sektetan, belaunaldiz belaunaldi funtzionatzen duten sekretu militar programetan eta sareetan.
Urte askotan zehar, konplexu militar-sataniko hau ikertzen eta dokumentatzen aritu naiz, eta nola
eremu horiek elkarrekiko ere zeharkatzen diren.
Nire liburuek aurkikuntza hauek laburbiltzen dituzte.
Iturri-erreferentzia guztiak eta ebidentzia guztiak ere han aurki daitezke.
Hemen behean deskribatzen dudana Chantal eta Sandra bezalako bizirik atera direnen adierazpenetan oinarrituta dago, baita
terapeuta espezialisten literatur aberats batean, desklasifikatutako gobernu
dokumentuetan eta nazioarteko ikerketetan ere.
Eta erritual-indarkeria, esan behar da, erlijio-fanatismoa edo sadista-abusu hutsa baino zerbait gehiago da.
Hauek dira asmoz egituratutako indarkeria-ekintzak, okultismozko edo satanismozko sinesmen-sistema bati jarraitzen diotenak.
Eta kult-familietan, agenda hori ondorengo belaunaldietara transmititzen da.
Jaiotzetik, haurrak biktima rolan behartuta daude, baina baita egile rolan ere.
Torturatuak, tratu txarrak jasaten dituzte eta animaliak edo baita pertsonak ere
hiltzera behartuta daude, oraintxe entzun dugunez.
Horren helburua hirukoitza da. Lehenik eta behin, nortasunaren suntsiketa.
Trauma muturrekoak biktimaren psikearen zatikatzea eragiten du.
Eta ondoren, horretan oinarrituta, bigarrenik, kontrolatu daitezkeen nortasun-zatiak sortzea, "alters" edo barne-zatiak
deiturikoak, eta hauek agindu zehatzak betetzen dituzte.
Eta hirugarrenik, garrantzitsua ere, biktimetan erruduntasuna, baita beldurra eta leialtasuna ere
artifizialki sortuz, egile-egiturarekin lotura sortzea.
Horrela lotzen dituzte jaiotzetik biktimak kultu-egitura hauetan.
Eta mekanismo hauek hamarkadetan zehar trauma-ikerketetan deskribatu izan dira.
Alemaniako eta nazioarteko adituek, hala nola Michaela Huberrek eta Dr. Alison Millerrek, indarrezko
disoziazioaren eredua baieztatzen dute , erritual-indarkeriaren biktimetan maiz behatzen dena.
Baina – eta hau oso garrantzitsua da – erritual-indarkeriaren existentzia ez da soilik lekukoen
adierazpenekin frogatu daitekeenik, baita datuekin ere.
Erritual Indarkeriaren Lan Taldeak 2005ean eta 2007an Alemanian psikoterapeuten hainbat inkesta egin zituen.
Guztira, 200 kasu baino gehiago sailkatu ziren sinesgarri gisa. Horien artean, 42 hilketa-txosten zeuden.
Eta Utah Estatuko Erritu Abusuen Lan-taldeak 1992an bertan AEBetan antzeko egiturak baieztatu zituen.
Azkenik, beste askoren artean, Alemanian 2016an Independent Children's Sexual Abuse
Investigation Commission-ek (UKASK) egindako ikerketa dago.
Honek berrikusi zituen Alemaniako 174 gizarte-psikologiko profesionalen esperientziak, antolatutako eta erritualeko
indarkeriaren biktimekin lan egin zutela adierazi zutenak.
Horietatik, kasuen %69 sataniko taldeekin lotuta zeuden.
Eta zenbaki hauek frogatzen dute ez gaudela kasu isolatuetaz hitz egiten, baizik eta nazioartean errepikatzen den fenomeno
baten berri ematen, fenomeno hori publikoaren arreta jaso baino askoz lehenago testuinguru profesionaletan dokumentatu baitzen.
Erritualeko indarkeria-mekanismo hauek ulertzeko, burmuinaren kontrol historikoko programak ere ezagutu behar dira.
1950eko hamarkadan, CIAk MK-Ultra Proiektua abiarazi zuen, gizakiaren kontzientzia
manipulatzea helburu zuen ikerketa-programa bat.
MK-Ultra 140 azpiproiektu baino gehiagoz osatuta zegoen, gizakietan egindako esperimentuak barne hartzen zituztenak, eta
bertan droga batzuk, batez ere LSD, hipnosia, elektroshockak, lo-gabetzea eta
sentsorial-gabetzea, hau da, estimulu-gabetzea, erabili ziren.
Eta guztio honen helburua burmuina eta portaera kontrolatzeko mekanismoak garatzea zen.
MK-Ultra-ri buruzko dokumentu ofizialetan soilik iradokitzen dena, bizirik atera diren askok erritual-testuinguru
batean benetako esperientzia gisa kontatzen dute.
Eta harrigarria da teknika berberak, helburu berberak eta, kasu batzuetan, egile berberak direla.
Baina, noski, MK-Ultra programaren bertako bizirik iraun dutenak ere badaude, orain "Project Monarch" deitzen zaiona.
Horietako bat Mary Sparrow da. Bere adierazpena "50 Ritual Abusuko Ahotsak" orrialdean aurki daiteke (https://www.50voices.org/).
Baina baita Cathy O'Brien eta Katie Groves ere.
Eta jada – hau ere garrantzitsua da – 1995ean, MK Ultra bizirik atera zirenek Washington DC-n, Giza Erradiazio Esperimentuei
buruzko Aholku Batzordearen aurrean, testigantza eman zuten.
Minutak oraindik aurki daitezke. Hau guztia ez da ideia berria.
Gakoa da indarkeria errituala eta MK-Ultra ez direla fenomeno bereiziak.
Ideologia komun batek batzen ditu: Satanismoa botere eta kontrol sistema gisa.
Eta bi testuinguruetan ere oinarrizko printzipio berberak aurkitzen ditugu: banakakoaren menpekotasun osoa, indarkeria
muturrekoaren bidezko gizagabetzea eta tresnen sorrera, hau da, aginduak betetzen dituzten
baina gero gogoratzen ez dituzten pertsonak.
Psikologo Dr. Corydon Hammondek 1992an, bere "Greenbaum hitzaldia" deituriko konferentzian,
lotura horiei buruz modu irekian hitz egin zuen.
Deskribatu zuen nola satanismo-kultuek eta zerbitzu sekretuen programek eskutik eskura lan egiten zuten disoziazioa
nahita eragiteko eta nola pertsona-egitura horiek biktimen baitan programatzen zituzten zeregin zehatzetarako.
Hori dela eta, bizirik atera direnek askotan diote egileak bai militar bai inteligentzia-zirkuluetan txertatuta
zeudela, baita kultuetan ere – beste modu batera esanda, ideologia bereko bi aurpegi zituztela.
Adibide nabarmena da teniente-kolonela Michael Aquino, Seteko Tenpluko apaiz nagusia ere izan
zena. Jende askok ziurrenik ezagutuko du haren izena.
Erabat satanista, bai!
Kontrol honen oinarria, esan liteke, desasoziazioa, bereizketa da.
Trauma muturrekoek, batez ere errepikatzen direnek, azkenean kontzientzia zatitan banatzen dute.
Eta barneko atal hauei egileek ondoren identitate, eginkizun eta eragile berri zehatzak esleitu ahal dizkiete.
Eta oso laburki, funtzionamenduaren eta horren sorrera eragiten duten metodo garrantzitsuenen inguruan.
Hau da, lehenik eta behin, tortura, mina, tratu txarrak, elektroshockak edo urperatze bezalako heriotzaren
ertzeko esperientziak erabiliz egindako "trauma induzizioa"; baina baita hipnosia eta sugestioa ere.
Guztia ikur, zenbaki edo letra-sorta batzuekin konbinatzen da, hala nola "alfabeto-kodeak", eta ondoren estimulu-kentze bat
aplikatzen da, adibidez depositu edo ganbera batzuetan, "Stranger Things" seriean agertzen
denaren antzekoa; benetako esperimentuetan oinarrituta.
Ondoren, drogen administrazioa egiten da, askotan elektroshockekin batera, sugestibilitatea,
hau da, eraginpean egoteko gaitasuna handitzeko.
Eta, gainera, errituen bidezko programazioa ere badago, non egileek maila espiritual bat simulatzen duten beren
biktimen barruan halako gainjainko botere-egiturak txertatzeko.
Nire ikerketan, ondoren mekanismo hauek MK-Ultra-ko desklasifikatutako dokumentuekin alderatu nituen.
Eta oinarrizkoak, esan litekeen bezala, oso argi dokumentatuta daude.
Biktima-txosten askoren elementu zentraletako bat, halaber, auto-suntsipen edo suizidio-programa deiturikoak
dira, biktima iraunkorrean kontrolatzeko eta modu horretan edozein agerraldi saihesteko balio dutenak.
Programak, ondoren, gako-hitz edo ikur batzuek, soinu edo musika jakin batzuek, edo pertsona edo erakunde batzuekin izandako
kontaktuek abiarazten dituzte, adibidez terapia baten barruan.
Horrela, biktimak bere esperientziez hitz egiten duenean, bat-batean panikatzen hasten da edo bere buruari kalte egiten
dio, bere barneko zati bat egia babesteko programatuta dagoelako.
Barneko atal hauek jokatzen dituzten beste rol batzuk erreportaria, zigortzailea edo baita programatzailea ere dira.
Marcel, momentu batez eten al zaitzaket?
Ez dago ezer.
Ikusi ditugu musikari eta aktore batzuk, eta denek beren bizia kendu dute. Eta beti pentsatzen duzu:
"Orain ospea dute, dirua dute. Zergatik hiltzen dira?"
Honek zerikusirik al du 'suizidio-programazio' honekin? Agian sekretuak plazaratu nahi dituzte
eta bat-batean programa hau martxan jartzen da?
Bai, galdera oso baliagarria da eta baita behaketa oso garrantzitsua ere, batez ere ospetsuei
dagokienean, non, zuk aipatu duzun bezala, jendeak esaten duen:
Diru-sarrera handiak dituzte, arreta handia jasotzen dute, eta, egia esan, zoriontsu egon beharko lukete, nahiz
eta, zalantzarik gabe, estres kopuru jakin bat ekarri.
Agian kasu batzuetan – batez ere norbaitek sekretuak zabaltzeko asmoa duela dirudienean – halako programak martxan jartzen dira.
Jakina, hau atzera begiratuta frogatzea zaila da.
Hala ere, uste dut hauek nahiko isolatutako kasuak direla.
Kasuren batzuetan benetan erraza da asmatzea, batez ere gauzei buruz hitz egin nahi dutela adierazi
dutenekin edo jada zenbait gai kritiko planteatu dituztenekin.
Hala ere, kasu askotan, horren atzean beste zerbait egongo da.
Eta norberak galdetu behar dio bere buruari: "Zer da ospetsu nabarmen hauek duten barne-gatazka
handia, azken finean suizidioa eragiten duena?"
Hala ere, honek are ilunagoak edo berdin ilunak diren zirkuluetara eramaten gaitu, non norberak bere buruari galdera
hauek egin behar dizkion: "Zein izan zen ospe honen prezioa?"
Eta, ondorioz, kontzientzia-gatazkak sortzen al dira, edo agian, nik azaldu ditudan burmuinaren kontrol-teknika hauek
gainditzen dituzten mekanismoak ere badaude, halako pertsonak, esateko moduan, oso, oso sakon mailan esklabo egiteko?
Artikulu honen esparrutik harago joango litzateke, baina oso, oso garrantzitsua den puntu bat da.
Eskerrik asko, oso ondo, bai.
Bai, suizidio programatik irten eta ikuspegi zabalago batera pasatzen.
Hau da: hauek ez dira soilik Alemaniatik bizirik iraun dutenak edo, Chantal Freiren moduan, Suitzatik, baizik eta
beste hainbat herrialdetatik ere, hala nola Erresuma Batua, Estatu Batuak, Herbehereak, Australia eta Suitza.
Printzipioz, esan daiteke mundu osoan antzeko ereduekin txostenak daudela – laburbilduz.
Kasuen gehienetan, egileak norberaren familia beraiek izaten dira.
Delitu-guneek villa pribatuak, elizak, lurpeko gelak, instalazio militarrak eta basoak barne hartzen dituzte.
Ondoren, burmuinaren kontrola, gizakien trafikoa, haurren pornografia, prostituzioa eta, hala deitutako
snuff filmak , baita gertatzen den tokiko kultu hauek eta nazioarteko sareen arteko loturak ere.
Eta guztia, egitura hauek, berriro ere antolatutako krimenarekin gurutzatzen dira, baita estatu edo militar eremu
batzuekin ere, non gizakietan esperimentuak egiten diren.
Chantal Freik aipatutako adibideetako bat Darmstadt-eko AEBetako "Dagger Complex" izeneko base militarrekin duen
lotura da, bertan halako esperientziak izan baitzituen.
Baina, adibidez, Cathy O'Brien-ek AEBetako hainbat oinarrizko militar eta NASAko
instalazio ere delitu-gune gisa izendatzen ditu.
Nire Uncle Sam's izeneko liburuan, Katie Grovesen adierazpenak aztertzen ditut; hark bideoetan kontatzen ditu bere
esperientziak 'snuff factory' deituriko lantegi batean, non haurren hiltzea erakusten duten filmak ekoizten ziren.
Deskribatzen du nola haur hauek sistematikoki abusuak jasan, torturatu eta hil zituzten Texasen lurpeko instalazio batean.
Eta bere adierazpenaren arabera, instalazioa CIAren kontrolpean zegoen, eta CIAk nazioarteko
haurren trafiko-sarea kudeatzen duela leporatzen zaio.
Bere enkarguz egindako urruneko behaketa esperimentu batek instalazio honen existentzia zalantzarik gabe baieztatu zuen.
Eta nahiz eta adierazpen hauek egiaztatzea zaila izan, "urrutiko behaketa" alderdia bazter utzita, esan behar da xehetasun askotan
bat datozela beste bizirik iraun zuten batzuen kontakizunekin, batez ere elementu erritualekin, testuinguru militar
batekin eta programazio-metodo konplexuekin konbinatuta.
Kasuren batzuetan, elkar ezagutzen ez duten bizirik atera direnek delitu-leku berberak edo zehatzak, baita
egile berberak edo zehatzak ere, izendatzen dituzte.
Nire ikerketaren bitartean, CIAri FOIA eskaera bat ere aurkeztu nion, hau da, AEBetako Informazio
Askatasunaren Legearen arabera informazio eskaera bat.
Eta gero, aipatutako MK-Ultra bizirik iraun zuen Cathy O'Brien-i buruzko dokumentu guztiak askatzeko eskaera egin nuen.
Eta CIAren erantzuna oso interesgarria da.
Horrela zioen: "Dokumentuen existentzia edo ez-existentzia ezin da ez baieztatu ez ukatu."
Halako dokumentu horien existentzia edo ez-existentzia une honetan sailkatuta dago eta, beraz, argitaratzearekiko babestuta dago.
Eta erantzun honi buruz pentsatzen baduzu, horrek esan nahi du adierazpen ofiziala hau dela:
Dirudienez fitxategiak daude, baina segurtasun nazionaleko arrazoiengatik ezin dira argitaratu.
Bestela, soilik esango zuten: "Ez da erregistroik aurkitu." Beste modu batera esanda, "Ezer ez dago."
Eta Cathy O'Brienekin zerikusirik duen edozer egotea, adibidez, bere istorioan egia zati bat
dagoela adierazten duen seinale oso sendoa da.
Alderdi psikologiko eta teknikoen gainetik, esan behar da, halaber, atzealde espiritual eta
ideologikoak oso erdi-erdiko papera jokatzen duela.
Delitugile askok beren burua sufrimenduaren, heriotzaren eta menpekotasunaren bidez boterea lortzeko helburu duen
ordena sataniko edo luciferiano baten parte gisa ikusten dute.
Haientzat, erritu hauek sinbolismo hutsa baino gehiago dira.
Haiek uste dute sakrifizio honen bidez lor daitekeen energia edo boterean.
Eta, hain zuzen ere, sinesmen hori da kultu-familietan belaunaldiz belaunaldi transmititzen
dena, mundu-ikuspegi elitista batekin lotuta:
Hau da, hautatuak – beren ikuspuntutik – beste pertsona batzuen gainetik daude; hala ere, kopuru
aldetik nagusiagoak direnez, haiek ere beldurtzen dituzte.
Bai.
Biktimentzat, hau da, sistema hauen biktimentzat, ondorioak ere garrantzitsuak dira.
Traumaren ondorio larriak jasaten dituzte, hala nola disoziazio konplexua , flashback-ak – Sandrak eta Chantalek
aipatutakoak – antsietate nahasteak eta jokabide konpultsiboak.
Urteetako tratu txarren ondorioz gaixotasun fisikoak egon daitezke.
Eta askotan identitate krisi sakonak ere.
Eta, beraz, biktima askok identitate disoziatibo egitura hau garatzen dute, egileek nahi zuten bezala.
Horrela, barneko hainbeste nortasun horien bilduma iraunkor bat duzu, eta horiek kanpotik ere agertzen dira.
Beraz, erritual-indarkeria eta pentsamendu-kontrola aipatzen ditugunean – eta horrekin poliki-poliki amaierara heltzen ari
naiz – ez da kasu indibidualak agerian uzteaz bakarrik ari, baizik eta gako-galdera hau da: botere hauek
zenbateraino ezagutzen duten gizakiaren kontzientzia eta nola abusatzen duten ezagutza horretaz helburu zehatz bat lortzeko.
Hau da, haiek sataniko mundu-inperio bat dela uste dutena ezartzea.
Beraz, oso garrantzitsua da disoziazioari eta traumetan oinarritutako programazioari buruzko ikerketa independentea
izatea, eta bizirik atera direnek espazio seguruak izatea.
Baina baita instituzioen arteko muga gainditu eta elkarrekin lan egiteko ausardia ere,
isiltasunak soilik erasotzaileak babesten baititu.
Hezkuntza eta kontzientziazioa ziklo hau hausteko lehen urratsa dira.
Eta nire lana ere mekanismo hauen ulermen zabalago baterako ekarpen gisa dago pentsatuta.
Erritual indarkeria ez da baztergarria den gaia, baizik eta gure gizartean sekretu eta okultu taldeek beren
eragina oharkabean zabaltzen dutenean gertatzen denaren isla.
Bai, jauna.
Hori beste arrazoietako bat da: geure burua aztertu, biktimak serio hartu eta aurkikuntza
hauek publiko egin daitezen ziurtatu behar dugula.
Azken finean, honek pertsona bakoitzaren askatasuna mehatxatzen du.
Erritual-indarkeria eta pentsamenduaren kontrola, jada hitzaldian aipatu bezala, ideia suntsitzaile beraren
adierazpenak dira: pertsona bat kontrolatu, apurtu eta bere arima eskuratu daitekeela.
Eta hala ere, argira ateratzen den egia bakoitzak, eta hori, nolabait esateko, osotasunaren
alderdi positiboa dena, sistema hau ahultzen du.
Argitasuna amaieran hasten da, non hitz egin ezin den gauza hau hitzetan jartzen dugun, eta, bereziki, bizirik atera direnek
– Sandra eta Chantal bezalakoek – hitz egitera ausartzen diren.
Eta horregatik dira hain garrantzitsuak halako plataformak. Beraz, berriro ere, eskerrik asko denoi.
Eta eskerrak eman nahi dizkiet entzuten ari diren guztiei, entzuteko prest egoteagatik, baita begiratzeko
ere, eta begiak itxi ez dituztelako. Eskerrik asko.
Bai! Eskerrik asko!
Eskerrik asko, Marcel. Minutu gutxi batzuetan, benetan lotu duzu nire aitak konferentzia honen hasieran esan zuena.
Duela gutxi, gure hamarkada askotako ikerketekin frogatu du nola egitura sekretu hauek
azken batean satanismoan sustraituta dauden.
Eta beraien ahoetatik entzun dugu mundu sataniko baten ordena ezarri nahi dutela.
Baina gutxiago dira.
Haiek baino askoz hobeak gara, konturatuko bagina bakarrik!
Argia barrura iritsiko balitz, kriminal eraikin oso hau eroriko litzateke. Eta puntu horretara oso gertu gaude.
Eta beraz: hitzaldi hau eta AZK osoa zabaltzen baduzue, benetako argia distira dezan, orduan mundu-orden sataniko hau eroriko da.
Eskerrik asko kontzientzia pizteko egindako borrokarengatik, praktika krudel hauek argira ateratzeagatik.
Gure ikusleek orain ere beren buruari galdetzen diote: Nola da posible halako delituak
poliziak ez jazarri eta epaileek ez zigortzea?
Eta galdera honi dagokionez, Uwe Kranzengana pasatu nahi nuke.
Uwe Kranz polizia-agentea, erretiratutako goi-mailako kontseilari ministeriala eta Thüringen
Estatuko Krimen Poliziako Bulegoaren lehendakari ohia da.
Europolen nazio-mailako aditua zen.
Segurtasun eta terrorismo gaietan aditua denez, maiz argitaratzen ditu artikuluak hedabide askotan.
Uwe Kranzek 50 urte baino gehiago daramatza antolatutako krimenaren, muturreko
jarreraren eta terrorismoaren aurka borrokan.
Karguan zegoen bitartean, haurrak babesteko bereziki konprometituta zegoen.
Hau argi geratzen da bere ibilbide profesionaleko jarduera-eremuak aztertzen direnean:
Gazteen gaien, delituen prebentzioaren, haurren aurkako indarkeria sexualaren aurkako borrokarako eta giza eta organoen
trafikoaren aurkako ordezkaria izan zen maila nazionalean eta nazioartean, eta kriminal
politikako elkarte-lanetan parte hartu zuen.
Bere webgunean, Uwe Kranzek "haurren sexu-abusu" eta "adimenaren kontrola" bezalako gaietan artikuluak argitaratzen ditu.
Krimen-ikertzaile gisa, "estatu sakonari" buruzko ikuspegiak eskaintzen ditu eta bere
erretirotik munduko egungo gertakariak behatzen ditu.
Era berean, Axion Resist eta MWGFD e.V. (Osasun, Askatasun eta Demokraziarako Medikuntza Profesionalak eta Zientzialariak)
bezalako elkarte ospetsuek antolatutako prentsa-seminarioetan kide eta hizlari gisa
bere esperientzia eta ezagutza eskaintzen ditu.
Hauek haurren ongizatea babesteko eta askatasuna eta legearen nagusitasuna zaintzeko helburuarekin ezarri ziren.
Hemen, pedofiloen delituak, sexu-aktibazio goiztiarra eta haurren trafikoa bezalako gaietan hitz egin zuen.
Ohore berezia da niretzat krimen-ikertzaile esperientziadun hau, Uwe Kranz, hemen, 22. AZK-n ongietorria ematea.
Ohorea guztiz nirea da.
Hemen izatea ona da.
Bai, haurren sexu-abusuaren aurkako borrokan krimen-ikerketa arloan mende erdi bat daramazu esperientzia.
Polizia-agente gisa, eta baita ministro nagusiaren aholkulari nagusi eta Turingiako Delituen Ikerketa Sailaren
buru gisa ere, ikerketa horien aitzindaria izan zinen.
Horrek esan nahi du kasuak zuregana jakinarazi zituztela eta zuk ondoren ikertu zenituela. Baina zer gertatu zen ondoren?
Arazoa da froga lehenik aurkeztu behar dela, kasua fiskaltzara bidal dadin; han onartuko dute eta auzipetze-idazki
batean berrantolatuko dute, epaitegietara eramateko.
Eta, zoritxarrez, bidean hutsune asko daude.
Norbait goizean atxilotzen duzunean eta arratsaldean berriro topo egiten duzunean, frustragarria da.
– Hau irudikatu dut: goizean atxilotu, eguerdian askatu.
Adibidez, askotan topo egiten dugu poliziak oso maiz hilketa baten lekura iristen direla
eta ondoren hilketa ikertzen hasten direla.
Eta ondoren, fiskaltzara bidean, hilketa heriotza eragin duen lesio fisiko bihurtzen da.
Ondoren, egoera jakin batzuetan, guztiz bestelako substantzia juridiko batekin eta guztiz bestelako arazoekin amaitu dezakezu.
Edo, azken kasuan bezala, talde-bortxaketa egin zuten bortxatzaileek epaitegitik alai-alai txistuka
irteten direnean, epailea ehuneko ehunean ziur ez dagoelako neska hark agian baiezkoa eman zuela.
Hortxe hasten da dena pixka bat zalantzazkoa izaten.
Eta prozedurak bertan behera uzteko edo psikiatriko onarpen bihurtzeko, eta abar, aukera asko eta asko daude.
Beraz, negozioan nonbait arrakala bat dago, eta, zoritxarrez, hala da.
Sakrifizio hauek arduraz eta serio kudeatu behar dira.
Poliziak eta justizia-sistemak behar bezala tratatzeko munduko eskubide guztiak dituzu.
Eskerrik asko zure adierazpenagatik. Halaber, "pedofiloen delitua" deiturikoa eta "goi-mailako zirkuluetara" heltzen direla dioten
loturak aipatzen dituzu. Zer behaketa dituzu horri dagokionez?
Bai, beraz, hona hemen suposatuko duguna: beti sartzen dut Dutroux kasua nire PowerPoint aurkezpenetan.
Ziur aski Dutroux kasua ezagutzen duzu.
Belgikako haurren abusatzaile bat, espetxean zegoela hamaika haur hil eta bi gosez hil zituen.
Presondegian egon zen bitartean ezer ere ez zuenez agerian utzi, haurrak gosez hil ziren. Benetan izugarrizko kasua.
Lekukoen serie oso bat istripuetan inplikatuta egon da edo zalantzazko egoeratan hil dira, edo besterik gabe.
Eta Dutroux kasuak jada frogatu du gizartearen maila guztiek parte hartu zutela haurren abusurako sare hauetan.
Beraz, hau zuzenean politikaren gailurrera iritsi zen, baita kulturaren, telebistaren eta hedabideen gailurrera ere.
Prozedura arazo nagusiaren sinonimoa zen.
Epstein izan ala ez, gauza bera da zehatz-mehatz.
Epsteinen, gainera, politikaren, ikuskizun-negozioaren eta fiskalen goi-mailako agintari eta politikariekin ere
harremanak dituzte – eta beste zer daukaten, inork ez daki.
Diddy Sean Combs-ekin ere gauza bera egin zuten, berak ere oso ezaguna baita. Orain
lau urte eta bi hilabete daramatza kartzelan.
Hau, egiaz, kondenazio kaltegabea da, antolatutako krimenaren eremu osoa soilik kendu delako.
Esan zuten kasua bertan behera utziko genuela eta bere neska-lagun edo emaztearen aurkako
abusu-kasu bakarragatik bakarrik kondenatuko genuela.
Eta ondoren, prozesu osoa atal txiki batera murriztu zen.
Askotan, halako prozedurak nahita zatikatuta daude.
1995ean Ingalaterran epaiketa garrantzitsu bat izan genuen. Bankuek, politikariek, hedabideek, magnatek
eta bestelako pertsona garrantzitsuek ere estali zuten.
Urteetan zehar, prozesua gero eta txikiagoa bihurtu zen, eta azkenean ezer ez zen geratu.
Azken finean, hauek prozedura txikiak ziren – xehatu eta aho-tamaina txikiko zati legaletan
banatzen dira, eta, beraz, ez da ia edukirik geratzen.
Honek, noski, susmoa pizten du hemen eragina egiten ari dela. Hori ezin da erraz baztertu.
Zure eskualdean ere printzipio hau behatu al duzu, Epstein, Dutroux, P. Diddy eta abarretan orain gertatu den bezala?
Printzipioak edonon berdinak dira, herrialdea edozein dela ere.
Uste behar duzu haur txiki, neskato eta nerabe horien aurkako sexu-abusu hau Europan zehar eta mundu osoan gertatzen ari dela.
Adibidez, NCMEC-i begiratuta – haur desagertu eta abusatuen berri emateko Amerikako zentroari – lau
edo bost urte lehenago oraindik 50.000 kasu zituen.
Orain, urtero 205.000 kasu jasotzen ditugu.
Harrigarria!
Baina gu argi txiki bat gara.
NCMEC-ek Asiari, Indiari eta Pakistani ematen dizkion txostenak konparatzen badituzu, ia milioika gaude.
Honek argi erakusten du arazo globala dela, ez dela soilik alemaniar arazo bat, ez
bakarrik belgikar arazo bat edo beste edozer.
Nik ere entzun dut sekta-abusuari buruzko ikerketa ofizial asko daudela.
Laburbildu al dezakezu, esaldi gutxi batzuetan, adierazpen ofizialak zer esan zuen?
Ikerketa asko daude. Sinetsi iezadazu, arlo honetan bereziki ikerketa ugari daude.
Ni neu idatzi nituen bi ikerketa Europako Parlamentuarentzat, 2020an eta 2021ean, non informazio hau guztia bildu nuen.
Eta nik esan nuen: "Ados, zer hobeto egin daiteke? Zer errazago egin dezakegu? Non hasi gaitezke?"
– Eta zehazki alderantzizkoa egin da.
Haurrentzako sexu-abusuaren aurkako zentro bat berriro sortu da. Boom.
Orain Europolekin batera beste zentro bat dugu, eta abar, eta abar.
Gure ordezkariak nonahi daude eta ikerketak nonahi ditugu.
2011n egindako ikerketa bikaina izan zen haurren sexu-abusuaren aurkako EBko zuzentarauen ezarpenari buruz.
Eta 2016an ebaluatu zuten. Ikerketa ona da.
WeProtect-ek beste ikerketa bat egin zuen. (https://www.weprotect.org/)
Azterketa ona ere izan zen; jarraitu eta ezarri besterik ez zen behar.
Hori zerbait bihurtzea besterik ez zen behar!
Ikerketa bat egin zen, txukun idatzita geratu zen eta irakurtzeko ere atsegina zen, irudi ederrak,
grafiko ederrak eta antzeko gauza guztiak zituelako.
Baina, oro har, ezarpenik ez dago.
Beraz, ez bakarrik salatu gabeko kasuen ikerketarik ez dago, baizik eta arazo hauek sakonki
jorratzeko borondate politikorik ere ez dago.
Ez da hainbeste lege faltarik dagoenik, eta zalantzarik gabe ez dago ikerketarik faltarik.
Ez, zuk egin behar duzu! Zuk egin behar duzu eta egin nahi duzu!
Haurreskolatan eta eskoletan haurtzaro goiztiarreko sexu-hezkuntzari buruz asko hitz
egiten duzu. Zer esan dezakezu horri buruz?
Bai, haur hezkuntzako sexu-hezkuntza arlo berezia da, eta bereziki harritu nau, izan ere, Osasunaren Mundu
Erakundeak (WHO) Alemaniako Osasun Hezkuntzarako Federazioko Zentro Federalarekin elkarlanean garatu zuelako.
Aurten (2025) otsailaren 13tik aurrera, "Osasun Publikorako Institutua Federal" deitzen zaio.
Are eskubide gehiago ditu, aukera gehiago ditu eta are gehiago egin dezake, batez ere klima-babestearen alorrean.
Eta bi hauek elkarlanean jarri dituzte haur txikiak nola "sexualki hezi" azaltzen duten gida hauek.
Honen oinarrizko ideia da haur bat – jaiotzara arte abortatu daitekeela, hori alde bat da – jaiotzean berehala izendatzen
dutela izaki sexual gisa, edozein unetan abusatu daitekeena.
Eta hain da zoroa, ezen ezin duzun irudikatu ere.
Eta okerrena da WHOko BZgA gida hauek aurkikuntza zientifikoetan oinarrituta daudela.
Eta orain, mesedez, aztertu aurkikuntza zientifikoak eta ikusi nondik datorren. Kinsey-tik dator.
1960ko hamarkadan gizonen eta emakumeen askatasunari buruzko infamea den Kinsey Txostena idatzi zuen gizona.
Handik aurrera, egia esan, dena beherantz joan zen.
Garai hartan, jada sexu-onarpenaren kontzeptua sortzen ari zen.
Haurrenganako indiferentzia eta haurrekin izandako sexu-harremana posible eta ohikoa da, eta onartuta dago.
Hizkera zakarra sartu zen. Eta Kinsey izeneko pertsona honek proba sorta bat egin zuen.
Eta ikusi ditudan proba-sorta batean, lau urteko haur bat 24 orduz abusatu zuten 27 orgasmo lortzeko.
Imajinatu besterik ez hori. Haurra oihukatzen, negarrez edo konbultsioak jasaten zuen bakoitzean orgasmo bat deskribatu zuen
– lau urteko haur bat 24 orduz torturatuz, gorputz-erreakzio fisiko bat gertatu arte – eta,
ondoren, erreakzio hori orgasmo gisa definitu zuen.
Eta gero, hauek egin zuten, haurrak abusatu zituztenak. Horietako batzuk proxenetak ziren, beste batzuk askatutako ex-presoak.
Hori guztia ikertu eta iragazi behar duzu.
Eta orduan zeure buruari esaten diozu: "Kaixo, zer da hau? Ezagutza zientifikoa?"
Hau da haurren tratu txar hutsa, haurren aurkako sexu-indarkeria hutsa, ikerketaren aitzakian.
Eta ondoren, dagokion ikasleak izan zituen.
Kinsey-k hurrengoan Kentler izan zuen. Kentler Txostena zegoen.
Ondoren Sielert izan zen. Eta gero beste bat izan zen, berrikiago.
Denak ideologia-tolagune beretik datoz.
Kontuan hartu behar duzu. Kinseyk hasi zuen.
Ondoren, unibertsitateak, goi-mailako teknikako ikastetxeak eta espezializazio-trebakuntza-instituzioak "garaitu" zituzten.
Eta orain gizarte psikologo, kultura psikologo eta abarrez osatutako belaunaldiak... bata bestearen atzetik sortu eta
gizarte ongizate bulegoetan eta hezkuntza agintaritzetan betetzen ari dira, beren
prestakuntzaren espirituaren arabera lanean jarraituz.
Harrigarria!
Nire ustez, hori guztiz absurdoa da.
Eta gida hauek zer eskatzen duten begiratuz gero – zero eta lau urte bitartean, haurra masturbazio
sexuala ikasi behar du. Zero eta lau urte bitartean!
Jakina, galdetzen dut zein irakaslek egiten duen hori eta nola egiten duen.
Eta orain Schwäbisch Hallen 17 haurtzaindegi ditugu, beren instalazioetan gorputz
pertsonalaren esploraziorako guneak ezartzen ari direnak.
Gurasoak guztiz harrituta geratu ziren!
Horren inguruan ezer ez zekiten. Ez zituzten ere jakinarazi.
Beraz, haur hezkuntzako sexu-hezkuntza hori bada, oinarrizkoan familiaren suntsiketa besterik ez da.
Hori familia suntsitzea da.
Estatu baten muina, estatu baten nukleoa, familia-harreman osasuntsu bat da.
Aita bat dago, ama bat dago, haur bat dago, eta horixe da.
Bi genero daude, eta horixe da. Orain eskuineko muturreko naiz.
Badakit. Badago zerbait are ederagoa, Monika Gruberrek behin esan zuenez:
Eta Guraso1 eta Guraso2 baditugu, laster Aitona1 eta Amona2 kadaverak izango ditugu.
Hori ere gertatuko al da? Noski, txantxa bat da, baina egia da horrek guztia gizagabetu egiten duela.
Bai, zehazki.
Ez da gehiago gizagarria eta ez dago duintasunik – zalantzarik gabe, ez haurrarentzat.
Haurrak ere duintasuna dute. Haien eskubideak ere babestu behar dira.
Eta haurrak egiazki pertsona juridiko gisa tratatu beharko lirateke, eta ez objektu
gisa, erraz hartu eta baztertu daitezkeenak.
Bai! Eskerrik asko azaldu izanagatik.
Beraz, negozio osoan alderdi positibo bat zegoen.
Hori Bielefeldeko Unibertsitatea zen.
Kinsey, Kentler eta Co.-ri buruzko eskala handiko ikerketa bat egin zuen eta ondorioztatu
zuen haurren aurkako sexu-abusu orokorra zela.
Hau oso erakunde kriminala zen, eta orain prestakuntza-zentro osoan zehar zabaldu da, non gizarte-psikologoak, psikologoak,
zuzendari nagusiak eta antzeko profesionalak prestatzen ziren.
Eta hau jarraitzen du. Beraz, gero eta maizago gertatzen ari da.
Eta, beraz, ez da harritzekoa gaur egungo gurasoentzako aldizkarietan irakurtzea sei eta bederatzi urte
bitarteko haurrak modu horretan tratatu eta hezitzea guztiz normala dela, haiek sexu-harremanak izan behar dituztelako.
Eta elkar ukitu eta laztantzen, eta haurrek bertan babestu ahal izateko, leku guztietan txoko eroso txikiak sekretuan antolatzen.
Hori guztia delitugileen eskuetara jolastea besterik ez da.
Bai... barkatu, ez daukat albiste onik.
Haiek han izan ditudan esperientzia negatibo soilak dira.
Nire bizitzako ia denbora osoan borrokatu naiz haurren aurkako sexu-indarkeria delitu gisa tipifikatzeko.
Eta 2021ean, urteetako borroka ondoren, hau azkenean, azkenean, azkenean Alemanian indarrean sartu
da, orain delitu gisa hartzen den neurrira arte.
Eta hori 2021etik 2024ra arte indarrean egon zen. Gero, orduan hala deitzen zioten Buschmann jaunak, Justizia
ministro liberala, etorri eta alderantziz jarri zuen.
Orain berriro delitu penala da.
Beraz, hori ere ez da garaipen handia.
Nire ustez, Justizia Ministerioak delitu hau indargabetu izana justifikatzeko emandako azalpen guztiak salaketa larria dira.
Bai, hori benetan egoeraren isla tristea da.
Eskerrik asko haurrei laguntzeko zuen dedikazioagatik eta, batez ere, gai hauek publikoaren arreta erakarri izanagatik.
Hori oso garrantzitsua da.
Hori egin behar da.
Eskerrik asko denbora hartzeagatik, nahiz eta orain mugimenduan zauden.
Zure adierazpenek benetan lagundu digute gai honen irudi argiagoa izaten.
Zure etorkizuneko ekimen guztientzat, baita erretiroarako ere, onena opa dizugu.
Oraindik adi zaude!
Eskerrik asko zure hezkuntza-lan bikainagatik. Zaitugu maite!
Eskerrik asko.
Hurrengoan zurekin egoteko irrikitan nago! Ni ere han egongo naiz!
Bai, beti ongi etorri zara!
Orain, haurren bahiketaren, erritual-indarkeriaren eta haurren trafikoaren aurka borrokan aritzeko konpromisoa duen
beste kanpaina-arduradun ausart bati zuzentzen gara. Eman klipa!
Sabine McNeillek informatika eta matematika ikasi zituen eta CERNen (Europako
Nuklearraren Ikerketa Erakundea) 15 urtez lan egin zuen.
Ondoren, ekitaldi-antolatzaile, software-diseinatzaile, web-argitaratzaile eta matematikako artista gisa lan egin zuen.
Londresen McKenzie Friend boluntario gisa aritu zen, lege-aholkulari laiko baten baliokidea dena.
Prozesu horretan, erritu-abusuen eta haurren babes-kasuen biktimekin harremanetan jarri zen,
justizia-sistemak laguntzeko ordez kalte egin zienekin.
Sabine McNeill-ek kasu hauek Interneten zabaltzen hasi zen.
Estatuak gurasoengandik kendu zizkien haurren alde nekagabe lan egin zuen, eta gai hori Europako Parlamentura ere eraman zuen.
"Horregatik gaude gaur hemen. Laguntza eskatzeko gaude hemen."
Entzun daitezen oihukatzen duten haurrak daude. Haurr horiek oihukatzen entzuten ez baduzu, nork entzungo ditu?
Guztira, haurren bahiketaren 50 kasu inguru kudeatu zituen.
Famatuena "Hampsteadeko kasua" izan zen, non Alisa eta Gabriel haurren lekuko-adierazpenak
jasotzen zituzten bideoak argitaratu zituen.
Horretan, haurrek deklaratu zuten beren aita sataniko kultu bat antolatu zuela, eta kultu
horrek haurrak maiz abusatu eta hil egiten zituela.
Haiek ere azaldu zuten nola beren aita haien eskuak gidatu zituen haurrak hiltzen zituztenean.
"Gure aitak ni eta guri irakasten digu, guk ezin dugulako egin."
Ez gara nahikoa indartsu haur baten burua mozteko.
Hark labana bakarrik eutsi behar du, bere eskua gure gain jarri eta haur baten burua mozten
lagundu behar digu, nola egin ikasten ari delako.
Hark hori niri eta Gaberieli irakasten digu.
Adierazpen hauek gorabehera, aita ez zuten epaitegian kondenatu; ordea, epaitegiak seme-alabak amaren
eskuetatik kendu eta aitari zaintza bakarra eman zion.
Geroago, epaile berak ere ziurtatu zuen Eskozian Hollie Greig-en abusu-kasuan abusatzeaz akusatutako aita ez zela kondenatu.
Hala ere, Hampsteadeko kasuarekin ez bakarrik epailearen aldetik, baita egileena ere gainjartzeak egon ziren.
Hampsteaden epaia eman ondoren ere, Sabine aktibo jarraitu zuen, eskaeretarako hamar mila sinadura bildu eta froga dokumentatuz.
Gainera, bere amak osatutako, 175 egile biltzen zituen zerrenda publikoari eskuragarri jarri zion.
Honek egileak egoera zail batean utzi zituen, eta azkenean haren aurka delitu-salaketak jarri zituzten.
73 urte zituela, ondoren bederatzi urteko espetxealdi luze batera zigortu zuten eta lau urte
inguru igaro ondoren Alemaniara deportatu zuten.
Haien webgune askok itxi egin dituzte.
Presondegian jasan zuen jazarpenari aurre eginda ere, Sabine-k ez zuen amore eman:
Haurrien abusuaren eta haurren trafikoaren aurkako borrokan, kanpaina-kideei laguntzen jarraitzen du.
Kaixo, kaixo Sabine. Besarkada bat bidaltzen dizut!
Kaixo, Lois. Eskerrik asko niri entzuteagatik.
Bai, ze ohore handia den gaur 22. AZK-n zu hizketan izatea!
Sataniko erritualeko tratu txarren biktima ugariri lagundu diezu eta horietako batzuk nire filmetara bideratu dituzu.
Zigor-etxean ezagutu zenituen haurrak kendu zizkieten amak.
Ama hauen alde borrokatu zinen eta oraindik ere lehoi eme baten antzera borrokan ari zara ama hauek eta haurren alde.
Mesedez, kontatu iezaguzu laburki zure esperientziei buruz!
Bai, zaila da, ez dakidalako nondik hasi.
Nire lehen biktimak, ezagutu nituenak, haurrekin batere zerikusirik ez zuten.
Ekitaldiak antolatzen nituen Britainiar Parlamentuaren goi ganbera den Lorden Etxean gizonak zeuden.
Lehenik etorri ziren bankuen eta epaitegien biktimak.
Eta, oro har, emakumeak etorri ziren, eta ondoren etorri ziren hauek, guztien artean okerrena jakinarazi zutenak.
Eta horren aurretik, dena jada hain txarra zen.
Ez dut inoiz ahaztuko nola errumaniar gizarte-langile batek esan zuen hori ez zela egia bost seme-alabako portugaldar familia
baten kasuan, eta, nolabait esateko, horrek barkatuko liekeela.
Eta hori hain penagarria, hain ergel eta hain hipokrita izan zen.
Ezin duzu ezer egin gabe gelditu eta begira egon.
Nire esperientziei buruz kontatuko banizkizu, agian okerrena izan zen haur txikiarekin hain deitutako
'agur-bileran' egon zen emakume batekin izan nuen elkarrizketa.
Eta gero, hori kendu baino lehen, hain deitutako azken bilera bat izan zuen.
Hain hipokrita izugarria da.
Eta karikatura bat da, groteskoa da.
Bai, ez dakit zein hitz erabili.
Ba, zaila da esatea zein den gauzarik txarrena.
Delituak nola sailkatu behar dira? Haurren kopuruaren arabera?
Haurrengan egindako krudeltasuna ala gurasoengan egindako krudeltasuna?
Presoen bizitzako esperientzia erabat izugarria da, non deituriko agenteek beren boterea gehiegitan erabiltzen duten aukera dutelako
soilik, eta teorian egin beharko luketen eta haiei predikatzen eta eskatzen zaiena egin beharrean beste edozer egiten duten.
Hain txarra da ezen benetan bakarrik buruan interpretatu, barkatu eta azaldu dezakezun.
Zuk ere kontatu zenidan lau seme-alaba kendu zizkioten ama bati buruz, eta bosgarrena espetxetik kendu ziotela.
Ba, kartzelan haurdun zegoenean ikusi nuen.
Askatu zutenean, idatzi zidan – "Email-a-Prisoner" zerbitzu horri esker – bere haurra ere kendu ziotela.
Bostgarrena ere? Bai. Ai ene, ai ene, ai ene.
Hampsteadeko kasuraino, kasu okerrena Nigeriako familia bat zen, zazpi seme-alabarekin.
Haurrak guztiak kendu zituzten.
Idiota diren prozedura hauekin, hain deitutako familia epaitegietan, sekretuan gordetzen direnak.
Beraz, prentsarik sartzea ez da baimenduta. Eta hamarkada luzez horrela egon da.
Eta zazpigarrena espetxean jaio zen.
Eta nik ere harremanetan nengoen albo-zeldako Amerikako amarekin, haren semea Londresen geratu baitzen.
Eta esportatu ondoren, nire laguntza guztia izan arren.
Amerikako emakumeak zehazki Nigeriako emakumeak bizi izan zuena bizi izan zuen.
Eta gizarte langileak esan zuenez: "Bai, inoiz ez duzu berriro ikusiko."
Eta gauza "handia" zen familiako alaba nagusia harrera-familiako semeak abusatua izan zela.
Hurrengo alabak bere amari esan zion arratsaldeetan beti gizonek bakarrik zeuden ekitaldi susmagarrietara eramaten zutela.
Eta seme gazteak bere amari galdetu zion pedofilia zer zen.
Eta zer gertatu zen hurrengoan, espetxean zinenenean?
Ba, kartzelan nengoenean, petizioa argitaratu nuen.
Eta han 16.000 sinadura eta gehiago nituen.
Eta, gainera, haurrentzat sortu nuen nire webgunean 100.000 ikustaldi baino gehiago izan nituen.
Kasurik okerrenetarako web-orri banakakoak sortu nituen.
Eta horrela ezagun nahiko bihurtu nintzen.
Eta hau da jaso nituen txartel guztiekin betetako poltsa, nire zeldako horma apaintzeko erabili nuena.
Ez nuen inoiz lortu horretatik lepoko-kate bat egitea.
Baina, noski, ez nituen bota nahi.
Ai, Sabine, oso pozik gaude animo hau jaso duzulako, eta jasotzen jarraituko duzu.
Benetan astindu ninduen zuzenean ikusteak nola kendu zioten haurra.
Laburki erakutsiko dizut hori.
"Beraz, une honetan zehatz-mehatz aukera bakarra duzu."
Paramedikuari eman behar diozu, eta ondoren kanpoan zain dauden zure lagun eta familiarekin pozik jarrai dezakezu zure bidean.
Edo kenduko dizut eta kartzelara joango zara.
Erabaki hau hartu behar duzu. Orain hartu behar duzu.
"Ez dut utziko joaten."
"Ados. Ados."
Mesedez, utzi joaten zaion, zauriturik ez gera dadin, ados? Etorri hona segundo batez. Ados.
"Utzi nuen joaten. Utzi nuen joaten!"
Ez, kartzelara joango da.
"Esan nahi nuen ezin nuela egin, baina hala ere utzi nion."
"Eskuak bizkarrean jarri."
"Anbulantziaren atea itxi zuten. Hori izan zen azken gauza ikusi nuena."
"Nire biloboa bahitzen ari zara."
"Ez, igo autoz. Igo autoz. Dena ondo dago."
"Agur esan nahi dut." "Ondo dago. Sartu autoan."
"Agur esan nahi dut." "Hori bakarrik okerrera eraman dezakezu."
Ume bakoitza estatuarentzat milioi bat libera inguru balio du.
Beraz, hori da haurraren aitona.
Hori hain gaiztoa eta hain izugarria da.
Esan nahi dudana da, beren lana besterik ez dutela egiten, ezta?
Nazi garaian bezala da, ahal den neurrian azaltzeko.
Aginduak besterik ez dituzte betetzen eta robotikoak bihurtu dira.
Ez dute beren emoziorik.
Haiek ez dakite gehiago zer den zuzena.
Bai. Goitik dator. Haurren trafikoaren negozio hau guztia babestuta dago.
Hori ere baieztatu al dezakezu?
Bai, bai, beraz, goitik, edozein instantziari begiratu gabe.
Gizarte langileek ezin dute beren lana egin poliziarik gabe.
Poliziak ezin du hori egin epaitegiek gabe.
Bai. Zu gertutik bizi izan zenuen guztia ikusi duen lekuko zara.
Hori esan dezakezu.
Bai, ama eta haur hauei egindako konpromisoagatik benetan eskerrik asko eman nahi dizugu.
Vetopedia izeneko plataforma bat sortu dugu, non ama hauek erregistratu eta beren
zaintzatik seme-alaben kentzea erregistratu ahal duten.
Horrela, haren atzean dagoen sistemaren ulermena hobeto lor dezakegu.
Jakina, pozik egongo ginateke zure sarean berri hau zabaltzen eta kontzientzia pizten lagunduko bazenu, maitea Sabine.
Bai, egiten ari zaren hori harrigarria da. Benetan, benetan bikaina da. Eskerrik asko niri entzuteagatik.
Bai, eskerrik asko amei eta haurrei egindako konpromisoagatik! Hori benetan zoragarria da.
Ziur aski berri hau zabalduko dugu, maitea Sabine McNiell. Eta maite zaitugu.
Eskerrik asko. Ni ere bai. Zure egindako eta egiten jarraitzen duzun guztia izugarri errespetatzen dut. Eta miresmena.
Bai. Guk gauden egoera berberean zaude. Hain ausarta eta beldurrik gabea zara. Izugarria da.
AZK-ko entzuleei beste zerbait esan nahi al diezu? Edozer?
Beraz, AZK zentsurari buruzkoa da.
Eta espero besterik ez dut inork ez dezan nik sufritu nuena sufritu, sarean argitaratu nuen lan guztiekin gertatu zitzaidana.
Horrek niri eta biktimei hainbeste kalte eragin die.
Zentsura soilik maila digitalera mugitu da.
Eta gertatzen ari dena izugarri, izugarri, izugarri txarra da.
Baina, oro har, ezin da irudikatu.
Ez da nahi sentimendu eta esperientzia negatiboekin ohitzea.
Bai, zure etxeko orrialde guztiak Internetetik erabat kendu zituzten.
Zure biktimentzako egindako lan guztia suntsitu eta ezabatu dute. Hori izugarri txarra da. Zoritxarrez, bai.
Baina argira aterako da, jendaurrean jakina izango da, maitea Sabine.
Eta AZK osoak hori bermatzen du. Ezta?
Bai!
Sabine dagoeneko 81 urte ditu eta bere bizitzan hainbeste sufritu du.
Benetan ona izan zen hark hau gurekin partekatu ahal izatea.
Eta horrek benetan sakonki hunkitu ninduen.
Eta orain Corinne Iolik Vetopedian argitaratutako azken kasu batekin jarraitu nahi genuke.
Bere seme-alabak kendu zizkioten. Moztu!
Vetopediak jendeari ahotsa ematen die isilarazten dituztenean.
Hau askotan gertatzen da, batez ere zainketara hartutako haurrekin.
Batez ere ama bakarrak batzuetan harrituta geratzen dira beren seme-alabak indarrez kendu dizkien justizia-sistemaren aurrean.
Ofizial estatistikek diotenez, Alemanian bakarrik, egunean batez beste 100 haur bereizten dira beren gurasoengandik.
Vetopedia-k orain aukera ematen dizu zure kasua publiko egiteko.
Aukera hau aprobetxatu zuen ama bat Corinne Ioli da.
Corinne Ioli suitzarra da.
2019an, bere bi alabak indarrez kendu zizkioten.
Poliziako agenteak eta KESB ko langileak barne, zortzi lagunek bere etxebizitzara indarrez
sartu eta haurrak haur-etxe batera eraman zituzten.
Corinne Ioli-tik bananduta dagoen haurraren aita kexa bat aurkeztu zuen haren aurka.
Arrazoiak oinarri gabeko akusazioak ziren, eta guztiak adituek gezurtatu zituzten.
Hala ere, orain arte Suitzako justiziak kasu guztietan baztertu ditu ukaezinak diren froga guztiak, eta haurraren
aita babesten ari da, hark amaren aurka prozedura penalak erabiliz baztertzeko saiakera egiten baitu.
Hau aldez aurretik gertatu zen nesken jokabidean aldaketa bat, oraindik aitarekin eta amarekin bizi zirenean.
Ezein kontaktu fisikorik ukatu zuten eta aurrerapen saiakerak defendatu zituzten marraduz, mordoz eta kolpatuz.
Era berean, haurraren aitak pedofiliazko joerak garatu zituen.
Gertakari hauek Corinne Ioli bere aitarengandik bereiztera bultzatu zuten.
Ondoren, haur baten ongizatea arriskuan jartzeagatik salatu zuen.
Inork ez zituen aitaren kezkagarri diren joerak aintzat hartu, ezta ikerketa bat ere egin.
Alderantziz. Haurren etxean zaintzaileak honela iruzkindu zuen:
"Aita batek bere seme-alabak abusatzen baditu ere, haiek oraindik maite dute" eta "gizon gehienek pedofiliazko fantasioak
dituzte, baina gutxitan jarduten dute horien arabera."
Zaintzaile hau orain aitaren bikote berria da.
2021ean, bere amaren aurkako debeku-agindu orokor bat lortu zuen, eta hark gaur egunera arte indarrean jarraitzen du.
Epaileak orduan kendu zion amari zaintza eta aitari eman zion.
2024ko irailan, aita bere bikote berriarekin eta bi alabaekin Suediara joan zen.
Gaur egunera arte, Corinne Iolik amaren eskubideak defendatzen jarraitzen du.
Kontzientzia pizten du eta legez kanpoko haurren bahiketen atzean dauden makineriak agerian uzten ditu.
Informazio gehiago aurki daiteke haien webguneetan: www.kinder-zurueck-nach-hause.ch eta www.MamaLoveCollection.com.
Kaixo, maitea Corinne. Kaixo, maitea Lois.
Hori entzuten duzunean benetan harrituta geratzen zara. Nola gerta daiteke halako zerbait?
Halako deituriko okertutako kokapen horiek "Gurasoen Alienazio Sindromea" (PAS) deritzotena aipatzen dute.
PAS Richard Gardnerrek sortu zuen, bera bera pedofiloa baitzen.
PAS-ek dio haur batek bere aita baztertzen badu gurasoen banaketaren testuinguruan eta/edo bere aitak
egindako sexu-indarkeria salatzen badu, orduan – PAS-en arabera – haurra gezurretan ari dela.
Amak hori lortzeko manipulatu zuen.
Ama eta haurraren arteko harremana gehiegi hurbila da, ia simbiotikoa, eta, beraz, haurra amaren zaintzatik
kendu, aitaren esku utzi eta amarekin harremana eten behar da.
Gure kasuak PASen elementu guztiak ditu. Pedofiloen fantasien bidezko pedofilia-gaia.
Hala ere, PAS aplikatzen da baita ere aitaren aldetik haurraren bortxaketa ukatu ezin denean frogatuta dagoenean.
Garrantzitsua da ohartzea haurren bortxaketaren hedadura izugarria dela.
Bereziki familia-ingurune batean, hau da, behin eta berriro, urte askotan zehar.
Era berean, badakigu haurren abusuaren mila salaketetatik bi bakarrik direla asmatutakoak.
Hori Frantziako Justizia Ministerioaren ikerketa bat zen.
Ameek tratu txarrak asmatu dituztela dioen mitoa egileak babesteko estrategia garbi bat dela agerian geratzen da.
Ah, ondo. Beraz, esan al dezakezu PAS haurren bortxatzaileentzako babes-geruza bat dela?
Zehazki, hori da.
Amak eta haurrak gezurti gisa irudikatzen dituzte, isilarazten dituzte, eta kasu banakoen tranpan erortzera erakartzen gaituzte.
Ez gara inolaz ere kasu isolatuak.
Aditu txosten eta ebazpenetan nazioartean testu-modulu eta gako-hitz berberak erabiltzen direla ezagutzen dugu.
Eta nazioartean ere, haurrak babestu nahi dituzten amei zuzendutako terror ofizial bera ikusten ari gara.
PASek eta haurren legez kanpoko kentze hauek haurrei eta amei trauma larriak eragiten
dizkiete, disoziaziora ere eraman ditzaketenak.
Hori nahikoa ez balitz bezala, beren seme-alabak babestu nahi dituzten amak maila guztietan benetako sorgin
ehiza baten menpe daude – profesionalki, sozialki, finantzarioki eta etxerik gabe geratzeko punturaino.
Zergatik saihesten dira egileak hitzez hitz, deabruak ura santutik saihesten den bezala?
Lehenik eta behin, badaude beren amekin harreman osasuntsuak dituzten haurrak, eta jasandako edozein indarkeria amari
kontatzen diotenak; eta, noski, bigarrenik, haurrak kentze horietatik bizirik irteten diren amak, elkarrekin
sareak osatu eta horri buruz publikoan hitz egiten dutenak.
Deabruzko distortsio bat hemen gertatzen ari da.
Eta hori berriro bueltatu behar dugu.
Isilik egon nahi gaituzte, beraz, hitz egiten dugu.
Haiek gure gainera etorri nahi dute, beraz ez diezaiogun utzi gure burua behera botatzen.
Bai. Oso, oso atsegina.
Hala ere, nahiko erronka da.
Eta egunero zure indar propioz altxatzea da.
Jakina, haurrak maitatzeak horretan laguntzen du.
Eta orduan laguntza iristen da. Eta laguntza horretan oinarritzen gara.
Bai, eskerrik asko. Orain arte ulertzen dudana laburbildu nahi nuke:
PAS teoriazko eraikuntza bat da, zientifikoki baliozkotasun itxura ematen zaiona.
Delitugile batek sortu zuen biktimak diskreditatzeko, bere burua eta beste delitugile batzuk babesteko.
Hori oso ezaguna iruditzen zait, False Memory Syndrome Foundation-etik gauza bera dakigulako.
Beraz, faltsu oroitzapenen kontua da dena oker dagoela.
PAS eta FMS (Oroimen Faltsuaren Sindromea) arteko loturarik ba al dago?
Noski. Richard Gardner, esan dudan bezala, PASen asmatzailea, bera pedofiloa zen.
False Memory Syndrome Foundation sortu zuten gurasoak beren seme-alabek erritu-abusuz akusatutako gurasoak ziren.
Bi gai-eremu horien artean gainjartze zabala dago.
Eta badakigu etxean zein atzerrian PASen ondoren legez kanpoko haurren bahiketa kasuak daudela, non haurrak
amengandik kendu, aitengana bidali, eta aitek erritu horietara eraman eta han torturatu egiten dituzten.
Beraz, Richard Gardner, sortzailea, orain hil da, eta False Memory Syndrome Foundation desegin egin da.
Eta hala ere, gaur egunera arte pedofilia-delitu eta erritu-abusuei buruzko prozedura hauek zehazten jarraitzen dute.
Nola da posible hain gogor iraun dezakeela?
PASek pedofiloen delituak agerian ez daitezen saihestu nahi ditu.
Oroimen Faltsuaren Sindromearen Fundazioak satanikoen sareak agerian ez daitezen saihestu nahi ditu.
Gaiztakeriaren muinarekin ari gara lanean.
Bi eremu hauek erortzen badira, gainerakoak – eta gainerakoekin finantzak, farmazia, hedabideak, hezkuntza
eta abar esan nahi ditut – bere kabuz kokatuko dira.
Eta horregatik indarrak batu eta pedofiloen delituaren eta haurren bahiketa ilegal hauen aurka borrokatu behar dugu.
Hau da Hidraren buru inmortala.
Hori amaitutakoan, garaituta dago.
Bai! Txaloak! Oso polita!
Eskerrik asko olatuaren ertzean harri baten moduan bertan zutik egoteagatik.
Eskerrik asko, Lois. Eta hona hemen zirraragarria izango den AZK bat.
Eskerrik asko, eskerrik asko. Orain, 30 urtez harri baten moduan sendo egon den emakume bati pasatu nahi nioke hitza.
Eta hau da Andrea Christidis. Eman klipa!
Dr. Andrea Christidis egia eta justiziaren aldeko txapelduna da – haurrentzat eta gurasoentzat.
Psikologoa da, kliniko, hezkuntza, neuropsikologia, kriminal eta forentse psikologian
espezializatua, baita portaera-terapeuta ere.
Aditu independente gisa, jada 1.000tik gorako familia-kasu aztertu ditu, haurren kentzea gazteen
ongizate bulegoek justifikatuta egon zen ala ez zehazteko.
Horrela eginez, adeitasun-txostenak, sinadura faltsuak, datuen erabilera okerra, diagnostiko faltsuak, gobernuaren
ustelkeria, erregistro faltsuak, pertsonaien difamazioa eta egiazkoak ez ziren datuen baieztapena agerian utzi zituen.
Berak ere satanismozko erritual-indarkeriako kasuekin egin zuen topo.
Bere konpromiso handia zela-eta, hasieratik oztopo ugari izan zituen.
Adibidez, saiakera egin zuten haren titulazio profesionalak kentzeko.
80tik gora kargu penal jarri zizkioten, baina guztiak bertan behera utzi zituzten.
Dr Christidik agerian utzi du Alemaniako zaintza-etxeetan instituziozko abusuak gertatzen ari
direla, haurrak modu askotarikoetan ustiatuz.
Horri aurre egiteko, 2024an "Axion Resist" elkartea sortu zuen.
Medikuntza, psikologia, hezkuntza, zuzenbidea, kriminologia, biologia eta informatikako adituek osatzen dute, eta
haurren eta haien osasunaren, baita askatasunaren eta legearen nagusitasunaren babesa bermatzera konprometituta dago.
Fusioak sailen espezializazioak modu eraginkorrean bateratzea ahalbidetuko du.
Dr Andrea Christidis eta bere senarra ere MWGFD (Medikuak eta Zientzialariak Osasunaren, Askatasunaren eta Demokraziaaren Alde)
elkarteko zuzendaritza-batzordean daude, elkarte hori biztanleriaren osasunari eta
ongizate sozialari zerbitzatzeko dedikatuta baitago.
Kaixo Andrea! Hemen izateak pozten nau!
Haurren trafikoari eta haurrak zaintzapean hartzeari buruzko zenbait datu zuregandik entzun nahi genituzke.
Zu zara arlo honetako aditu absolutua.
Zure esperientziez entzutea gustatuko litzaiguke.
Badira zure hitzaldi batzuk, ordu luzez entzun daitezkeenak. Esateko asko duzu.
Gaur 20 minutu besterik ez dituzu, beraz, laburbiltzeko zorte on opa dizut!
Eskerrik asko hemen egoteko aukera emateagatik. Ohartu naiz hizlarien batzuk jada ezagutzen ditudala eta nik
neuk haiekin simposioak edo elkarrizketak egin ditudala.
Oraindik ere sakon eragin zidan. Orain hasiko naiz gobernuak nola iritsi daitekeen haur askori buruz hitz egiten.
Eta berehala hasiko naiz hainbat punturekin.
Lehen puntua – sarrera: Haurren babesaren bi aurpegiak.
Alemania estatu konstituzional gisa hartzen da, haurrentzat babesleku segurua.
Baina errealitateak guztiz bestelako irudi bat marrazten du.
2023ko amaieran, 215.000 inguru haur zainpean zeuden – haur-etxeetan,
harrera-familietan edo gazteen ongizate-instalazioetan.
2024an, egunean gutxi gorabehera 190 haur bereizi zituzten beren gurasoetatik.
Urtero, zaintza eta bisita eskubideei buruzko 148.600 inguru prozedura izaten dira – 86.000 haur
inguru prozedura oso gatazkatsuetan murgilduta daude.
Era berean, kasu bakoitzeko gastuak gora doaz: 2016an jada 12.000 € baino gehiago ziren – gaur askoz altuagoak dira.
Etxetik kanpoko zaintzarako urteko gastu osoa 8 mila milioi eurokoa da.
Haurren babesa aspaldidanik mila milioi libera balio duen negozio bihurtu da.
Baina itxura honen atzean indarkeria instituzionala, interes ekonomikoak eta hutsune egiturazkoak ezkutatzen dira.
Bigarren puntua: Dr. Reiner Fuellmich-ek mundu mailako hedatasuna duen informazioa eman du.
Nazioartean ospe handia duen abokatu honek, Reiner Fuellmich-ek, Koronako Batzordearen
bidez milioika pertsonen artean ezaguna egin zen.
Bere misioa: injustizia politiko eta sozialen inguruan kontzientzia piztea.
Haurrak trafikatzea, erakundeetako sexu-abusuak eta agintari publikoetako ustelkeria ere salatu zituen.
Baina Fuellmich-ek Ahren haraneko uholde-hondamendia Corona Batzordean ikertu nahi duenean – bertako bizilagun askok
diotenez, uholdeek eraman eta hondatutako haurtxoen buruko hezurrak aurkitu zituztela, eta hori, noski,
erritual-abusuen seinale bat dela – Alemaniatik haratago hedatzen den botere-gatazka bat hasten da.
Puntu honek ere eragin du (gaur hainbat aldiz aipatu den bezala) beste pertsona batzuek ikertu nahi izatea – ez bakarrik Dr.
Reiner Fuellmich-ek, baita, adibidez, Max Eder-ek ere, orain atxilotuta dagoena eta oraindik kargurik gabe dagoena, eta
garaian GSG 9 sortu zuena , eremu honetan oso-oso aktiboa izan zena, eta Prinz Reuss izeneko taldearekin lotutako beste
batzuk; uste dut 26 pertsona zeudela – gaur egun oraindik atxilopean daude. Haietatik bi hil egin dira ordutik.
2022ko irailaren 5ean, Dr. Fuellmichen aurkako oinarri gabeko delitu-salaketa jarraiko da.
Huts egiten du, baina epaitegiak bere karguak aurkezten ditu.
Seinale-emaile askorentzat ohikoa den eredua – deserosoak diren galderak egiten
dituztenek beraiek ikerketaren objektu bihurtzen dira.
Geroago, Dr. Reiner Fuellmich-ek ICIC.law (https://icic.law/) sortu zuen, nazioarteko informazio-atari bat.
Bere elkarrizketek – adibidez, 2022ko abenduaren 22an Calin Georgescu-rekin eta 2023ko abuztuaren 20an Cathy
O'Brien-ekin – mundu osoko ikusleei iritsi zitzaizkieten.
Marcel Poltek gaur jada azaldu duen bezala, Cathy O'Brien erritu-abusuen biktima izan zen. Halaber, MKultra programan ere
parte hartu zuen "probako subjektu" gisa – horrela esango nuke.
Orain hirugarren puntura heltzen naiz: Berlinen gertatutako abusu-kasu bat – Sistema huts egiten duenean.
Kasuaren erdigunean lau urteko mutiko bat dago, aitaren aldetik jasandako aho- eta anal-abusuen berri amari ematen diona.
Pediatra batek eta Charité Ospitaleko medikuek indarrean dagoen sexu-abusu susmo sendoa
baieztatu dute. Argazki-froga eta txostenak daude.
Dagoeneko iaz abenduan Bavariako sinposio batean honi buruz hitz egin nuen.
Oraindik ere YouTube-n ikusi dezakezu "Axion Resist" izenpean.
Hala ere, amaren arabera, Berlineko biktimaren abokatuak ez zituen ikerketaren aurkikuntza gakoak epaitegira bidali.
LKA ondoren ikerketa ixten du.
Arrazoiketa: "Dena haurraren irudimenean sortu behar da edo amak eragin izan du."
Galdeketa-saioen audio-grabazioek erakusten dute amaren eraginik ez zegoela. Audio-grabazioak ditut.
Prozedura amaituta dago. Amak urte askotan ezin izan du bere semearekin harremanik izan. Mutikoa orain 14 urte ditu.
Lekukoek jakinarazi didate – ezin dut hori egiaztatu edo ikertu – mutikoa orain Berlineko
kaleetan haurren prostituta gisa ari dela lanean.
Laugarrenik: eskalazioa eta egilearen pribilegioa.
Mutilak portaera-arazo larriak garatzen ditu: jokabide sexualizatua, inkontinentzia eta suizidio-pentsamenduak.
Helduak sexu-jardueretan parte hartzera bultzatzen ditu eta haurtzaindegian eta eskolan behin eta
berriro abusu-eszena batzuk berraktibatzen ditu.
Mediku profesionalen tratamendu-gomendioak zeuden. Hauek baztertu ziren.
Aitak baztertu zuen, baina 2015ean oraindik zaintza bakarra emango zaio.
Ama, jada esan dudan bezala, haurrarekin duen harreman guztia galtzen du.
Urtebetez ez zioten bere semea ikusteko baimenik eman.
Ondoren sporadikoki eta lagunduta, eta orain urte asko daramatza harremanik gabe.
Alderdi batzuetako hainbat txostenek tratu txarrak egon zirela baieztatu zuten. Denak baztertu zituzten.
2017an eta 2018an, haurra jada bere aitarekin denbora batez bizi zenean, Neukölln-eko Gazteen Ongizate Bulegoak
haurraren jokabide sexualizatu larriak dokumentatu zituen.
Mutilak hainbat aldiz esan zuen: "Hil nahi dut."
Familia epaitegiak eta abarrek nire esku jarritako fitxategi guztiak berrikusi ditut. Ez dago
ebidentziarik amak haurraren ongizatea arriskuan jartzen duenik.
Bosgarrena: Egileekiko loturak eta babes sistemikoa.
Amak jakin du Uwe Kranzek jada aipatu zuen Desagertutako eta Esplotatutako Haurren Zentro Nazionalak (NCMEC) kasu honekin
lotutako haurren pornografiari buruzko txosten bat erregistratu duela. Txosten hori Estatu Kriminal Poliziaren Bulegoan
(LKA) erregistratu zuten, baina ez zen inolako ikerketarik egin.
Carsten Stahl, bere burua publikoan haurren babesle gisa aurkezten duena, amaren arabera, gaztetik
ezagutzen du egotzitako egile – aita – pertsonalki.
Gainera, elkarrekin bizi zuten etxebizitzara ere bisitan joaten zaio – bere ama oraindik bere aitarekin bizi zen garaian.
Baina Carsten Stahl-ek amaren aurka demanda jarri du, amak esan zuelako Carsten Stahl-ek aita hau ezagutzen duela.
Ama epaiketan irabazi du eta epaileak galdetu du: "Zer lortu nahi du benetan Stahl-ek honekin?"
Zergatik ez liokete amari utzi esatea semeak aita ezagutzen duela?
Seigarrena: Dr. Dorothea Thulen kasua – mediku baten beldurtzea.
Pediatra Dr. Dorothea Thul-ek amaren izenean txosten mediko bat prestatzen du, mutilaren sexu-abusu kronikoa egiaztatuz.
Denbora gutxira, bere etxebizitzaren kanpoan erasotu zuten. Mehatxatu egin zioten, psikiatria-atal batean sartu zuten
eta atxiloketan mantendu zuten – psikiatria-ospitale batera bidali ezin zutenean – ustezko "iraintzeko portaera" egotzita.
Zazpigarrena: Testuinguru soziala – Haurren babesa industria bihurtzen denean.
Indibidual bakoitzaren patu hauen atzean, pizgarri okerrez osatutako sistema bat dago.
Haurrentzako eta gazteentzako ongizate publikoko zerbitzuek urtero miliardoak kostatzen dituzte.
Batez beste, zaintzapean dagoen haur bakoitzeko hilean 12.000 euro baino gehiago gastatzen dira. Zerbitzu-emaile
batzuek zenbateko horren hamar aldiz jasotzen dituzte.
Orain politikariek – nik neuk tokiko politikari izan nintzen, beraz hori esan dezaket – pobrezia
haurren ongizatearentzako mehatxu gisa baloratu dute.
Pobrezia haur baten ongizatearentzat mehatxu gisa hartzen bada, naturalki galdetzen da:
zergatik ez dituzte gurasoek haurra hartzen?
Zergatik jasotzen dute haur-etxeek edo harrera-gurasoek diru hau?
Horri guztiari gehitu behar zaizkio haurren pobrezia gero eta handiagoa – Bundestag-en arabera, "hezkuntza-prozesu osoan
ondorio urrunekoak" dituena – kargatuta dauden familia-auzitegiak, sexu-abusuen kasuetan froga-bilketa ez
egotea, eta egileak babesten dituen erakundeek amak delitu-egile gisa kriminalizatzea, abusua susmatzen edo salatzen dutenean.
Hori esan dezaket, urteetan zehar mila baino gehiago familia-lege kasu aztertu ditudalako eta adituen
iritzi berdinak aztertu eta kritikatu ditudalako.
Hasieran esan behar dut oso zaila dela sexu-abusua frogatzea, material genetikorik edo lesio larriarik aurkitzen ez bada.
Haurrak halako aldarrikapenak egiten dituztenean, ama askotan haurra manipulatzeaz akusatzen dute.
Orduan esaten da amak haurraren ongizatea arriskuan jartzen duela eta haurra ustezko egileari bidaltzen
diotela – ia kasu guztietan hori egiaztatu dezaket.
Eta, gainera, egileak instituzionalki babestea dago, eta horrek amak kriminalizatzen ditu – beste faktore bat da – askotan amak
prozedura penalekin aurrez aurre gelditzen dira edo tratamendu psikiatrikorako bidaltzen dituzte.
Batzuetan, guztiz okerrak diren diagnostikoak ematen dizkiete.
Honek esan nahi du abusua salatzen duen edonork bere seme-alaba galtzeko arriskua duela. Horrela,
erasotzaileak babestea interes nazionaleko kontu bihurtzen da.
Zortzigarrena: Paralelo historikoak – egoitza-zaintzaren alde iluna. Kasu hauek ez dira isolatutako gertakariak.
Kentler esperimentuetatik Haasenburg-era, SOS Haurren Herrixkak eta Wunsiedeleko Lena txikia:
Berriro eta berriro, sexu-indarkeria, tortura edo heriotza gertatu ziren estatuaren edo elizaren gainbegiratutako erakundeetan.
Informazioa publikoan dokumentatuta dago. Gure hasierako orrialdean ere aurki dezakezu, "Axion Resist" atalean .
Gai honi buruzko simposio asko ere antolatu ditugu eta kasu eta iturri asko aipatu ditugu.
Biktima askoren ahotsa inoiz ez zen entzun. Eta injustizien aurka hitz egiten dutenek – hori guztia
ondo dakit – askotan beraiek bihurtzen dira helburu.
Eta bederatzigarrenik, eta baita amaierarako: egiaaren prezioa.
Dr Reiner Fuellmich deserosoak diren egia esaten dutenen sinboloa da.
Korruptzioa, gehiegikeria eta boterearen gehiegikeria agerian utzi nahi zituen. Horregatik kriminalizatu zuten.
Dr. Dorothea Thul-ek inork entzun nahi ez zuena diagnostikatu zuen eta bere askatasuna galdu zuen.
Hau ere Max Ederi eta Prinz Reuss taldeko beste batzuei aplikatzen zaie, eta, zalantzarik gabe, beste askori ere bai.
Eta horregatik gehitu nahi dut gure Axion Resist webgunean dohaintza-kontuak zerrendatuko ditugula
atxiloketan dauden eta berehala laguntza behar duten pertsonentzat – beren defentsa juridikorako funtsak.
Hau gure etxeko orrialdean argitaratuko dugu.
Haien seme-alabak babestu nahi zituzten amak beren eskubideetatik baztertu zituzten.
Eta laguntza behar zuten haurrak haiek apurtzeko pentsatutako sistemaren esku utzi zituzten.
Politikari eta lehendakari ohi Olaf Scholzek 2002an egindako adierazpena gogoratzen dut: "Jada
haurren ohe gaineko aire nagusitasuna lortu dugu."
Honek esan nahi du estatuak haurrak bere zaintzapean hartu dituela.
Haiek, haur-eskola eta eskoletan ere, sexu- eta desegoki hezkuntzarekin indoktrinatzen dituzte.
Joko original hau genuen, non gurasoek ez zekiten gizon ezezagunek haurtzaindegi barrura
sartzen eta haurrak sexu-abusatzen ari zirenik.
Abusuen kasuak ere egon dira, eta abar. Hori bezalako gauzak gertatzen dira, eta gurasoek botere gabe
geratzen dira. Kexa egiten badute, seme-alabak kenduko dizkietela espero beharko dute.
Eta guztien muineko mezua hau da: haurren babesa ez da izan behar estaldura baten estalki.
Gaizki-jokabideak agerian uzten dituztenek haurrak babesten dituzte – ez sistemak.
Eta haurrentzako ostatu ematea praktikan dirua inprimatzeko lizentzia bat da. Hemen hori besterik ezin dut esan.
Eta argitasuna hasten da isiltasuna derrigorrezkoa denean.
Eskerrik asko. Eskerrik asko.
Hemen hain denbora laburrean eta hain modu trinkoan hain bikain egin da!
Haurrenganako zuen dedikazioagatik eta haien alde hain ausartki defendatzeagatik oso-oso eskertuta nago.
Emakume ona etengabe auzi-prozesuetan murgilduta dago.
Telefonez hitz egiten genuenean, beti epaitegira joan eta beste entzunaldi batera joan behar izaten zuen: "Pixka bat itxaron,
oraindik egin behar dut..." Eta gauerdian dena prestatu zuen, epaitegian oraindik zegoelako eta
oraindik egin behar zuelako... Laburbilduz: heroina zara!
Bai! Eta eskerrik asko puntu hauek ere lotzeagatik.
Eta zuretzat arrakasta guztiak opa dizkizut, eta bihotz-bihotzez eskerrak eman nahi dizkizut ekarpen honengatik.
Eskerrik asko. Eskerrik asko asko.
Bai, ikusle maiteok, orain delitu sorta oso bat entzun dugu.
Satanismoaren ideologia honek zer esan nahi duen, haurrentzat zer esan nahi duen eta satanismoaren muina zer den ulertu dugu.
Egiaz, gure ahulen aurka dago zuzenduta, gure seme-alaben aurka. Ia jasanezina da.
Alde batetik, desesperaziorako murgil zaitezke eta pentsa dezakezu: Bai, hemen zer egin dezakezu?
Edo bestela esan dezakegu: Bai, hau guztia orain argira atera da, espirituz bat egin dugulako, eta beraz ezin da
gehiago ezkutuan geratu. Eta hori garaipen izugarria da.
AZK honen hasieran, nire aitak esan zuen goizero seiak aldi, sinergiko aldarrikapenekin, hala ere,
indar "itxuraz garaiezin" hauek menderatuko ditugula.
Sinesmeneko otoitz sortzaile hauekin, – hau besterik ez dut esan nahi – dena martxan jarri dugu, krimen horiek
argira atera daitezen eta haien gainean hain lodiz estalita egon den mantak haizeak eraman dezan.
Eta gainera, gero eta bizirik atera diren gehiagok ausartzen dira hitz egitera, lekukoak aurreratzen ari dira, salatzaileak gero
eta gehiago agerian daude, eta adituek hemen gertatzen ari dena argitzen ari dira. Eta hori guztia
salatzeko jasaten duten jazarpen guztia ere onartzen dute!
Argiaren bidez bakarrik zigortu daitezke makur asmo hauek, mundu osoan agerian geratzen direnean eta ezkutuan ezin
direnean geratu. Eta horretan jarraituko dugu, beraz, nahi dut goizero proklamazio hauek errezitatzea.
Denok horretara gonbidatzen zaituztet, gaur goizean nire aitak egin zuen bezala.
Eta berriro esaten dut: gure sinergiko aldarrikapenek ekarritako emaitza da gero eta bizirik atera direnek – heriotza-mehatxuak
gorabehera – ausardia aurkitu eta hemen gu gobernatzen gaituzten munstroei buruz dena kontatzeko, nola elkar estaltzen duten
eta eszenatokitik at munduko aferien hariak tiratzen dituzten.
Eta horregatik bat egiten dugu gure ahultasun guztietan, hemen eta orain, eta mezu hau mundu osoan zabaltzen
dugu. Era berean, zazpi hizkeleriei banan-banan esan nahi nizue lan bikaina egin duzuela.
Baina mezu hau zabaltzen ari gara maskara erori delako eta orain ikus dezakegulako nor dagoen guztion
atzean eta nor ari den benetan hemen gu terrorizatzen.
Eta han gaude gure ahultasun guztiekin eta diogu: Nahikoa da nahikoa! Nahikoa da nahikoa!!!
Orain nire anaia Elias eta bere emazte Stefanie oholtzara igotzera gonbidatu nahi nituzke.
Atsedenaldiaren ondoren, Eliasek hurrengo tartea hartuko du, non beste arlo batzuk aztertuko ditugun eta, aldi berean, are
gehiago konturatuko garen Vetopedia bidez gauza hauek guztiak publikoaren arreta deituz argitan jartzean dugun indarraz.
Baina orain Stefaniei pasako diot. Abesti bat idatzi du eta laster horri buruz hitz batzuk esango ditu.
Hemen pixka bat pan-flutea jotzeko ere baimena dut, eta hori niretzat ona da, gauza
guztitik lasaitzen laguntzen didalako. Ados.
Ni Stefanie Sasek naiz, Elias Saseken emaztea.
Elkarrekin lau haur txiki eta oso politak ditugu.
Laburki kontatu nahi nizuke nola sortu zen nire abestia: Lois, Kla.TVn zure hiru "Odol Sektak" dokumentalak ikusi nituen.
Benetan astindu egin ninduten. Oso txarra izan zen.
Gure laugarren seme-alabaren jaiotzaren ondorengo egun batzuetan, ohean bira eta bira
nengoen eta irudi horiek ezin nituen burutik kendu.
Gertatutakoak hain eragin handia izan zuen nigan, eta ama baterentzat pentsaezina da, pentsaezinezko izugarrizkoa.
Eta ordu zail honetan itxaropen izpi bat ikusi nuen, konturatu nintzenean: gure egungo ahuleziaren egoeran sendo egon behar
dugula eta, besterik gabe, zerbait gure gainean etortzea itxaron behar dugula, mekanismo berriak askatuko
direlako eta horiek zerbait martxan jarriko dutelako.
Eta gero, esan nuen bezala, piztada bat jaso nuen, eta horri buruz gehiago ez dut esan nahi, dena nire abestian jarri dudalako.
Oso zoragarria da, Lois, zure pan-flutean abestia laguntzeko denbora aurkitu izana. Eta oso atsegina da nire bi lehengusu
eta lehengusina bat nirekin oholtzan egotea. Ko-ekoizpena da.
Melodia, letrak eta gainerako guztiak elkarrekin idatzi genituen, eta pozten naiz orain abesti hau interpretatu ahal dugulako.
Espero dut honek argi pixka bat ekarriko duela tunel honen amaieran gai zail honetan. Eskerrik asko!
Nire besoetan zaude, konfiantzaz beteta
Oraindik ere mundu honetako zametarako oso txikia da
Ateak itxita, iluntasunak itxaron behar du
Baina jada badakit ez dela beti horrela izango.
Eta oraindik besoetan daramazu
Baina kanpoan, mundu osoa zure zain dago
Nor babestuko zaitu garai zail hauetan?
Indarrik gabe sentitzen zarenean eta injustizia
Baina entzun, nire seme-alaba Ez indarrean, baizik eta ahulean Une honen giltza aurkituko duzu
Ez dira indartsuak mundu hau aldatzen dutenak Baina Sortzailearen besoetan ahulean atseden hartzen dutenak
Nahiz eta aspalditik nire bi oinetan zutik egon , zure antzera sentitzen naiz, hain babesgabe eta hain txiki
Gure garaiko sufrimendua ikusten dut eta zutik nago Ekaitzaren erdian konfiantza bakarrik
Indarrean ez, ahulean baizik Garaiko giltza prest dagoelako
Ez dira indartsuak mundu hau aldatzen dutenak, baizik eta ekaitzaren begian ahulean zutik daudenak.
Eta indartsu guztiek ezin dute ezer mugitu, Sortzailearen besoetan konfiantzaz atseden hartzen dugunean