Լոիս Սասեկը Kla.TV-ի հիմնադիր Իվո Սասեկի և նրա կին Անիի տասնմեկ երեխաներից ավագ դուստրն է։
2006 թվականին նա ստանձնեց Panorama Film ընկերությունում արտադրության մենեջերի պաշտոնը և պատասխանատու էր իր հոր տասը խոշոր
ֆիլմերի նկարահանումների և հետարտադրական աշխատանքների համար։
2012 թվականից ի վեր նա նաև Kla.TV ինտերնետային հեռուստաալիքի արտադրության մենեջերն ու ընդհանուր համակարգողն է։
Լոյսը ունի բացառիկ կազմակերպչական հմտություններ։
Բացի այդ, նրա մեծ ուժը կայանում է մարդկանց ոգեշնչելու և մոտիվացնելու ունակության մեջ։
Սա կարելի էր տեսնել կոնկրետ կերպով, երբ AZK-ն դեռ անցկացվում էր մեծ դահլիճներում։
Նրա համակարգմամբ ամբողջ 20 տոննա նյութը միջադեպից հետո ընդամենը կես ժամում ապամոնտաժվեց և բեռնվեց,
և բոլոր ներգրավվածները մեծ հաճույքով էին դա անում։
Նույն կերպ նա հարյուրավոր Kla.TV կամավորներից կազմել է հզոր և ոգևորված թիմ։
Ավելի քան 13 տարի է, որ այն ամեն օր 195 երկրներում և մինչև 80 լեզվով հեռարձակում է իր սեփական ծրագրերը։
Ով Լոիսին ճանաչում է, գիտի, որ նա մեծ սիրտ ունի բոլոր թույլերի և կարիքավորների հանդեպ։
Նրանք հատկապես ցնցված էին սատանայական ծիսական բռնության բազմաթիվ զոհերի ճակատագրերից։
Այս մարդկանց ձայն տալու և նրանց դեմ կատարված հանցագործությունները հանրության ուշադրությանը ներկայացնելու ցանկությունը Լոիսին,
Kla.TV-ում իր ժամանակատար աշխատանքի կողքին, մղեց դառնալ տարբեր խոշոր փաստագրական ֆիլմերի սցենարիստ,
օրինակ՝ «Blutsekte» («Արյան սեկտա») 1–3-րդ մասերի։
Այս ֆիլմերը միլիոնավոր անգամներ դիտվել են։
Այս արտադրություններով ոգեշնչված՝ բազմաթիվ զոհեր քայլ են արել և հրապարակայնորեն ներկայացրել իրենց տառապանքի պատմությունները։
Լոյսը նրանցից շատերի հետ անձնական շփման մեջ է։
Նրա վերջին ֆիլմը՝ «1024 ծիսական բռնության գոյատևողներ և ջրհեղեղը շարունակվում է», թողարկվեց մեկ շաբաթ առաջ ավելի քան 30 լեզվով։
Այո, սիրելի դիտողներ այս 22-րդ AZK-ի։ Առաջին մասում մենք ծանոթացանք իմ հոր՝ Իվո Սասեկի
լայնածավալ հետազոտություններին։ Նա դրանք մեզ բացահայտեց։
Հարյուրավոր մարդիկ կամավոր հատկացրել են իրենց ժամանակը՝ այս համաշխարհային գաղտնի հասարակություններն բացահայտելու համար։
Արտակարգ հետազոտություններ անցկացվեցին գիշեր-գիշեր։
Վետոպեդիայի առաջին բլոկի ավարտին իմ եղբայր Էլիասը մեզ ցույց տվեց, թե ինչպես ինքնուրույն մեծ աշխարհագրական քարտեզի վրա
դիտել և ստուգել այս գաղտնի հասարակությունների հիմնադրամները։
Մենք հստակ տեսել ենք, թե ինչպես է այս աշխարհը բոլոր ոլորտներում գտնվում այս գաղտնի ընկերությունների ճնշման տակ։
Բարձր կարգի ֆրիմասոնության ճիրաններում, որը արտաքին աշխարհին շատ մարդասեր և բարեկամական է թվում։
Այնուամենայնիվ, ամենաբարձր մակարդակներում մենք նրանց սեփական բերանով ենք լսել և նրանց սեփական գրություններում
ենք կարդացել, որ Սատանան/Լյուցիֆերը նրանց համար Աստված է, իսկ Աստվածաշնչի Աստվածն ու Հիսուսը սատանան են։
Ով չի լսել AZK-ի առաջին մասը, անպայման պետք է լսի իմ հոր՝ Իվո Սասեկի ելույթը, որը ծառայում է այս երկրորդ մասի հիմք։
Քանի որ հիմա մենք դրա վրա ենք կառուցում։ Ի՞նչ հետևանք կունենար, եթե Սատանան Աստված լիներ։
Մեկը կարող է մտածել. «Ինձ համար նշանակություն չունի, թե ով է Աստված»։
Բայց ինչպիսի՞ գործեր են անում այն մարդիկ, որոնք իրականում Սատանային համարում են իրենց աստված և պաշտում նրան։
Ինչպես արդեն նշվել է, վերջին տարիներին ես հրապարակել եմ սատանիզմի զոհերի հարյուրավոր զեկույցներ։
Ես լսեցի նրանց, խոսեցի նրանց հետ, կարդացի նրանց զեկույցները, դիտեցի նրանց ֆիլմերը, և բոլորն էլ վկայում են հենց
այն մասին, ինչ այսօր առավոտյան բացահայտեց իմ հայրը՝ այս դաժան մանկական զոհաբերությունները և այլն։
Ես ստիպված չեմ դա նորից կրկնել։
Համոզվեք, որ լսեք այս ելույթը և դիտեք այս ֆիլմերը, որոնցում զոհերը բառ առ բառ հաստատում են ամեն ինչ։
Օրինակ՝ բարձր աստիճանի ֆրիմասոնությունը իր արմատները վերցնում է մաքուր սատանայությունից։
Բայց այս զոհերը անձամբ են զգացել, թե ինչ է նշանակում, երբ Սատանան «Աստված» է, կամ երբ նրան պաշտում են, երբ նրան կանչում են, ինչպես
մենք լսել ենք 33-րդ աստիճանի ֆրիմեյսոն Արթուր Էդվարդ Ուեյթից։
Դա տեսությունն էր։ Զոհերը վկայում են, որ իրականությունը եղել է պատկերացնելի ամենամեծ սարսափը,
մարդու համար հնարավոր ամենաանխնա փորձառությունը։
Եվ հենց դա է սատանայության էությունը։
Ես ասում եմ, որ ով էլ զբաղվի այս թեմայով, կհասնի վերջին, որովհետև այն չափազանց դաժան է, որովհետև սատանայությունը հակադրություն է
Աստծո ամեն ինչին, ամեն այն, ինչ մենք գեղեցիկ ենք համարում, ամեն այն, ինչ լավ է, ամեն այն, ինչ մենք բնութագրում
ենք որպես խաղաղ, հրաշալի, սիրուն, ամեն այն, ինչ մենք համարում կամ զգում ենք աստվածային կամ երկնային։
Եթե դու դա գլխիվայր շրջես, կունենաս դաժանություն, բռնություն, ավերածություն, անգամ մարմնազրկում։
Սա մեզ համար՝ որպես ազնիվ մարդկանց, անընդունելի և անհասկանալի է։
Դուք կարող եք սա տեսնել նաև իմ վերջին ֆիլմում, որտեղ Շվեյցարիայի Սատանայի եկեղեցին բացահայտ
ցուցադրում է այս դաժանությունները իր սեփական ալիքով։
Սա գրեթե անհանդուրժելի է։ Հիմա մեծ հարցն այն է՝ արդյոք իսկապես ստիպված ենք դրանով զբաղվել։
Դա մեր հոգեվիճակի համար լավ չէ, այն մեզ շատ է ընկճում, մենք պետք է կենտրոնանանք լույսի վրա։
Այո, այո, մենք լույսն ենք, դա ճիշտ է, և լույսը այս դաժանությունների անկումն է։
Բայց եթե մենք չդիմակայենք այս աշխարհի ղեկին կանգնած մարդկանց՝ ինչպես մենք այսօր ապացուցեցինք, ինչպես Պապան ապացուցեց, և եթե
չթույլ տանք, որ աշխարհի առաջնորդության ամենաբարձր օղակներում տիրող այս անչափ չարությունը մեզ վրա ազդի, ապա մենք
շարունակելու ենք վախենալ նրանց պանդեմիաներից, նրանց կլիմայական հիստերիայից, նրանց հրահրած պատերազմներից։
Մենք կարդում ենք նրանց ստախոս թերթերը, անօգնական կանգնած կդիտենք, թե ինչպես նրանք ավելի են ավերում մեր բնապահպանությունը,
կողոպտում երկիրը և նրա ռեսուրսները, թալանում աղքատ երկրները։
Մենք դիտում ենք նրանց ֆիլմերը, լսում նրանց երաժշտությունը՝ «Տրալալա, Դիդելեյդեյ», քննարկում՝ mRNA պատվաստանյութը լավ է, թե
վատ, արդյոք գոյություն ունեն քիմթրեյլներ, թե ոչ, արդյոք արևը պետք է մթնեցվի, թե ոչ, և քանի 5G
անտենա ու Starlink արբանյակ պետք է ուղարկվեն տիեզերք։
Մենք դիտում ենք, թե ինչպես միլիոնավոր մարդանման ռոբոտներ են արձակվում Երկրի վրա և թե ինչպես այս արհեստական
բանականությունը պետք է մեզ փոխարինի, և այլն, և այլն։
Բայց միայն երբ մենք ներթափանցենք օկտոպուսի գլուխը և ամբողջ մարդկությունը հասկանա, թե ինչ խելագարներ են մեզ կառավարում,
ինչպիսի մարդիկ են նրանք, ինչպիսի գործեր են կատարում, ինչ մտածելակերպ ունեն և ինչ է Սատանայությունը
իր էության մեջ, միայն այդժամ կազատվենք այս շղթաներից ամբողջ աշխարհով, ինչպես ասաց Պապան։
Այնուհետև մենք բոլորս կկանգնենք։ Այնուհետև մենք միասին լույս կբերենք դրա վրա և կդադարեցնենք այս խելագարությունը,
որովհետև լույսը մութից ուժեղ է, և Աստված Սատանայից ուժեղ է։
Եվ հենց դրա համար հիմա կցանկանայի սկսել՝ անցնելով սատանայապաշտության երկու զոհերի, որոնք վերապրել են ծիսական
սատանայական բռնաբարություն և այս պերվերս սատանայական բռնությունը։
Դրանից հետո ես կանցնեմ փորձագետների ու նույն թեմայով վկաների մոտ, որոնք մեզ կբացահայտեն, թե ինչ չափով է այս
ամենի ետևում թաքնված՝ մինչև զինված ուժերի մակարդակը և այլն։
Եվ մենք պետք է նայենք այնտեղ, որպեսզի հասկանանք, թե ինչ է կատարվում մեր աշխարհում։
Նկարներ չեն ցուցադրվում, բայց մենք ստիպված ենք դրան դիմակայել՝ ինչ է նշանակում սատանայությունը?
Բայց մենք նաև ցույց կտանք լուծումները՝ թե յուրաքանչյուրս ինչ կարող ենք անել դա կանգնեցնելու համար։
Ես կասեի, որ եթե ինչ-որ մեկը իսկապես չի կարող դա հաղթահարել, ապա կարող է մի պահ մի կողմ նստել կամ, եթե հարկ
լինի և եթե դա չափազանց ինտենսիվ դառնա, ծածկել ականջները։
Բայց մենք չենք ուզում շատ մանրամասն մտնել դրանց մեջ, կարող եմ ձեզ ասել։ Այնուամենայնիվ, մենք պետք է դրա մասին խոսենք։ Պետք է
հիշենք, որ այս մարդիկ ստիպված են եղել անցնել այնպիսի փորձառությունների միջով, որոնք մենք միայն
մակերեսորեն կարող ենք նկարագրել երկու-երեք նախադասությամբ։
Ուստի ես կոչ եմ անում, որ հիմա դրան առերեսվենք և ուշադիր նայենք։ Միայն այդ դեպքում կկարողանանք ճիշտ
եզրակացություններ անել։ Հիմա անցնում ենք Սանդրա Ռաշին։
Նա ծնվել է սատանիստական ընտանիքում և, օրինակ, իր փորձառությունների մասին ասում է. «Ամենաբարձր կարգի ֆրիմեյսոնները
ակնհայտորեն սատանիստներ են, և նրանց աստվածը սև աստված էր, որը ներթափանցել էր մեր տիեզերք՝
ամեն ինչ մթնեցնելու և տիրանալու համար»: Կտրեք։
Սանդրա Ռաշը Գերմանիայից ծիսական բռնության վերապրած է։
Նա և իր քույրը՝ Անտեն, մեծացել են սատանայական ընտանիքում։
Նրանց վաճառեցին պեդոֆիլների մոտ, և երբ նրանք դեռ երեխաներ էին, նրանց ծանրորեն չարաշահեցին։
Սանդրան և նրա քույրը ստիպված էին մասնակցել բազմաթիվ սատանայական ծիսակատարությունների։
Զոհաբերություններ և մարդակերություն տեղի ունեցան։
Երկու քույրերը համակարգված կերպով հեռացվեցին միմյանցից, ինչի արդյունքում նրանք դադարեցին կապվել։
Լիզ Վիեսկերստրաուխի «Höllenleben» (Դժոխքի կյանք) ֆիլմում, որը հիմնված է Գիդո Գրանդթի հետազոտությունների վրա,
Սանդրան և Անտեն ինքնուրույն և առանց խորհրդակցության մանրամասն վկայում են նույն ծիսակարգերի մասին։
Նախկինում նրանք տասը տարի իրար հետ որևէ կապ չեն ունեցել։
Նրանց մանրամասն պատմած փորձը վերաբերում է Անտյեի մասնակցությամբ մի ծիսական ծննդաբերությանը, որից հետո երեխային սպանել են։
Ֆիլմը «Höllenleben – Der Kampf der Opfer: Ritueller Missbrauch in Deutschland» («Դժոխային կյանք. զոհերի պայքարը. Գերմանիայում
ծիսական բռնության դեպքեր») ցուցադրվել է ARD-ով 2003 թվականին։
Այնտեղ զոհերը հայտնում են ծիսական սատանայական բռնության մասին։
Նրանք անվանում են ծիսական բռնության վայրերը և մեղավորներին։
Այնուամենայնիվ, ֆիլմին լրատվամիջոցների աղմուկ չհետևեց, և ոստիկանությունը մի քանի տարի անց փակեց հետաքննությունը։
Ոչ ոք պատասխանատվության չի ենթարկվել այս սարսափելի գործողությունների համար, չխոսենք արդեն դատապարտվելու մասին։
Պարզ է, որ չկար ցանկություն հետաքննելու և դատապարտելու այս սարսափելի հանցագործությունները։
Ֆիլմը այդուհետ հեռացվել է ARD մեդիա գրադարանից և այժմ կարելի է գտնել միայն մասնավոր հաշիվներում։
Հանրային լրատվամիջոցները խուսափել են սատանայական ծիսական բռնությունների բացահայտումից և նույնիսկ ծաղրում են
զոհերին, օրինակ՝ ZDF-ի Բյոմերմանը կամ SRF-ի Ռեհմանը։
Սանդրա Ռաշը այժմ մասնագետ է նրանց համար թերապևտիկ աջակցություն տրամադրելու գործում, ովքեր ենթարկվել են ծիսական բռնության կամ այլ
ծանր տրավմայի, ինչպիսիք են պեդոսեքսուալությունը, բռնի պրոստիտուցիան, մտքի վերահսկողությունը,
բռնությունը, բռնաբարությունը և անուշադրությունը։
Տուժածները կարող են այցելել raschheilen.de կայք՝ իրենց տրավմատիկ փորձառությունները
մշակելու և իրենց ներքին լույսը փայլեցնելու համար։
Նա գրել է իր փորձառությունների մասին գիրք՝ վերնագրված «Մինչ հանձնվելը. հաղթահարելով տրավման,
ծիսական չարաշահումը և մտքի վերահսկողությունը»։
Ես այստեղ տեսնում եմ Սանդրային, կարող ես մեզ լսել՞ . Հիանալի է։ Այո, բարև, սիրելի Սանդրա։
Մեզ համար մեծ պատիվ է այսօր այստեղ, 22-րդ AZK-ում ձեզ հետ խոսելու հնարավորություն ունենալը։
Այո, բարև Լոիս։ Ձեզ հետ այստեղ լինելը մեծ պատիվ է ինձ համար։ Ես շատ, շատ երախտապարտ եմ, որ մասնակցում եմ այս միջոցառմանը։
Շատ շնորհակալ եմ։ Այո, «Höllenleben» (Դժոխքի կյանք) ֆիլմում ձեր քույրը՝ Անտյեն, շատ ուշադրության կենտրոնում էր։
Բայց դու նույնպես ծնվել ես այս սատանայական ծագումով։
Դուք ինչ եք ապրել? Այս համատեքստում ինչ կարող եք մեզ պատմել սատանիզմի մասին?
Լավ, այս ֆիլմը իրականում արտացոլում է, թե ինչպիսին էր մեր հարաբերությունը, երբ մենք երեխաներ էինք։
Բայց այն, ինչ ես կցանկանայի պարզաբանել, դա այն է, թե ինչպիսի կյանք է նման սատանայական սեկտայում, քանի որ ես
նկատել եմ, որ շատ-շատ մարդիկ դրա մասին ոչինչ չեն պատկերացնում։
Եվ դա իսկապես այդպես է։ Դու ապրում ես երկու մակարդակով։ Մի կողմից՝ չարաշահման մակարդակը, իսկ մյուս կողմից՝
հաղորդված երեխաները ապրում են առօրյա կյանքով, ինչպես ես։
Եվ առօրյա կյանքում նույնպես՝ դուք միշտ վախեցած եք։ Դա մշտական, անընդմեջ զգոնության վիճակ է, որովհետև միշտ պետք է
հետևեք, թե ինչպես եք մտածում, ինչպես եք զգում և ինչ եք ասում։
Նրանք հետևում են ձեր արձագանքներին և ստուգում են, արդյոք դուք վարվում եք պատշաճ կերպով։
Նրանք վերահսկում են ընկերությունները, կապերը, թե ինչպես ես դու դպրոցում, և ում հետ ես դու դպրոցում։
Նրանք վերահսկում են ամեն ինչ, այո, գրեթե յուրաքանչյուր շունչ։
Եվ եթե շեղվես, օրինակ՝ եթե ընկերություն ունես և այն չափազանց մտերիմ դառնա, այն կբաժանվի։
Ամբողջովին փախուստ չկա։ Նրանք մտքում են, հետևում են մտքերին, հայացքներին,
զգացմունքներին, քո ամբողջ էությանը, և նկատում են ամեն ինչ։
Եվ, կարևորն այն է, որ երեխաները այս կուլտի ամբողջական սեփականությունն են։ Նրանք կարծես նշված լինեն։
Իսկ այնտեղ՝ սեկտայում, գործնական առումով ի՞նչ փորձառություն ունեցար?
Իմ փորձառությունները – սա, փաստորեն, առաջին անգամն է, որ իսկապես խոսում եմ ինքս ինձ մասին, որովհետև
նախկինում միշտ ձգտում էի միայն բուժման մասին խոսել։
Բայց կարծում եմ, հիմա կարող եմ դա անել։ Այսինքն՝ ինձ ամեն գիշեր տարան, դեղեր տվեցին։ Հենց
այդպես։ Իմ գլխին պարկեր էին հագցրել, մեքենայով տարան։
Երիտասարդ տարիքից ինձ հորմոններ էին տալիս։ Ուստի ես բնական դեռահասության փուլով չեմ անցել, այլ
ինձ հորմոններ էին տալիս և դիտավորյալ հղիացրին։
Նրանք ինձնից հեռացվել են տարբեր փուլերում։ Գիտեմ, որ մեկին բավական հեռու էի կրել, որը նույնպես կենսունակ կլիներ։
Եվ հետո մեկին հանեցին իմ մեջից, և ես դեռ այնտեղ պառկած արյունահոսում էի՝ իմ աչքի առաջ այդ երեխայի մաշկը հանեցին։
Ինձ շատ-շատ տարիներ պահանջվեցին, որպեսզի ինչ-որ կերպ հասկանայի, թե ինչպես ապրել դրա հետ։
Այնուհետև կա նաև այս պաշտպանված և չպաշտպանված երեխաների խնդիրը։
Մարդիկ միշտ ասում են՝ «Այս բոլոր երեխաները որտեղի՞ց են գալիս?»
Բայց հենց այս նպատակային և գիտակցված հղիությունների պատճառով։
Եվ չափազանց մեծ թվով երեխաներ՝ բառացիորեն հարյուր հազարավորներ, ապրում են տնակներում,
վանդակներում, թունելներում և ինչ-որ տեղ խնամքի տակ են։
Ուստի ես նույնպես երբեմն ստիպված էի խնամել երեխաներին, որպեսզի ինչ-որ կերպ օգնեմ նրանց գոյատևել, և նրանց բռնության են ենթարկում,
առևանգում ու շահագործում են, մինչև որ այլևս ոչինչ չի աշխատում։
Եվ հետո նրանց կամ զոհաբերում են, կամ օրգանները վաճառում, կամ՝ ես ընդհանրապես չեմ պատկերացնում, թե նրանց հետ
ինչ են անում։ Նրանք իսկապես ամեն ինչ օգտագործում են։
Եվ այս ադրենոխրոմի հանելը այս չափազանց տրավմատիկ վիճակում՝ այսինքն՝ արյուն վերցնելը, ադրենոխրոմի
արտադրությունն ու մշտական բարձր տրավման, չափազանց լարված է։ Մարմինը պարզապես երկար չի կարող դիմանալ դրան։
Ինձ հետ էլ ինչ եղավ: Նրանք նաև երեխաներին ընդունում են համայնք կամ ներգրավում են։
Մի անգամ ինձ գերեզմանում դրեցին, և նրանք անգամ սկսեցին հող գցել իմ վրա։
Այսպիսով, մեկ երեխա պառկած է գերեզմանում, իսկ մյուսները պետք է ենթարկվեն աղանդին՝ մեկ այլ երեխային կենդանի
թաղելով։ Այո, սա մի տեսակ նախնական ընդունման արարողակարգ է ։
Ես էլ էի գերեզմանի հատակին պառկած, և ինձ բավական վաղ հանեցին, որպեսզի ողջ մնայի։
Երբ մեծացա և այլևս երեխաների հետ սեռական հարաբերությունների համար պիտանի չէի, ինձ պոռնկացրին։
Ինձ սովորեցրել էին պարել տղամարդկանց առջև, որոնք հետո ինքնուրույն ընտրում էին։
Իսկ կոնդիցավորման համար ինձ հագցրին ամբողջ մարմինը ծածկող կոստյում, որի ներսի մասում տեղադրված էին ասեղներ։
Եվ եթե ես բավարար կամք չունեի, ինձ ստիպեցին հագնել կոստյումը։
Դուք կարող եք պատկերացնել, որ յուրաքանչյուր շարժում իսկապես ցավոտ է։
Մեկ այլ կետն այն է, որ շատ, շատ, շատ երեխաներ են զոհվում, որպեսզի նրանց նույնպես վերածեն հանցագործների։
Գոյություն ունի հոգեբանական պայմանավորվածություն, ըստ որի երեխաները պետք է ընտրեն, թե ով է մահանում։
Նրանք ստիպված են որոշում կայացնել, նրանք միշտ զգում են, որ կայացնում են սխալ որոշում, որ միշտ իրենք են մեղավոր և միշտ ինչ-որ
բան սխալ են անում, բայց նաև որ երբեք չեն կարող ոչ ոքի փրկել։
Երբ փոքր էի՝ մոտ հինգ-վեց տարեկան, ինձ նույնպես դարձրին հանցագործի դերում և ստիպեցին կտրել դեռ տաք մարմինը։
Այնուհետև իմ ձեռքը առաջնորդեցին սիրտը հանելու համար։ Նրանք դա անում են գրեթե բոլորի հետ, ովքեր այնտեղ են։
Այո, ես էլ դա բազմիցս լսել եմ։
Այո, ճիշտն է։ Եվ մեկ այլ շատ կարևոր ծիսակարգ է, երբ նրանք փոքր երեխաների՝ երեք
տարեկանների հետ սատանայական հարսանիք են անցկացնում։
Այո, ես էլ եմ դա ապրել։ Նրանք քեզ իսկապես հագցնում են սև հարսանեկան զգեստ՝ վարագույրով, և ամուսնացնում են, իսկ
հետո, իհարկե, դա վերածվում է զանգվածային օրգիայի։ Հմմ։
Այո, ճիշտն է։ Մի անգամ ինձ տարան Բելգիա, և դա նման էր Դուտրոյի գործին, որտեղ երեխաները մնում են մութ սենյակներում՝
առանց պատուհանների, խավարում, ամբողջովին անուշադրության մատնված, մինչև նրանց վերցնեն, տիրապետեն և օգտագործեն։
Եվ դա շատ դաժան էր։ Հիշում եմ, երբ մեծահասակ էի, ստիպված էի Բելգիայով մեքենայով անցնել։ Ես ասացի՝ «Միայն մայրուղիներով
և այնտեղ, որտեղ կարող եմ տեսնել փողոցային լույսեր»։
Մենք երբեք այնտեղ չպետք է գնայինք, որովհետև Բելգիան իսկապես չափազանց դաժան էր, և դա
վերաբերում էր անգամ թագավորական բարձրագույն օղակներին։
Ուստի դա միշտ հասնում է ամենաբարձր մակարդակին։ Կան հիերարխիա և բազմաթիվ մակարդակներ։
Եվ այս զանգվածային չարաշահումը ընդամենը ստորին մակարդակն է, սակայն որոշ բաներ նույնպես վերևից են սկսվում և վերևից են կազմակերպվում,
քանի որ նրանց համար դա պարզապես տնտեսական գործոն է։
Դու՞ էլ նկատեցիր, որ նրանք այնտեղ բարձր պաշտոնյաներն են։
Այո։
Լավ է։
Դա վերաբերում է հոգուն։
Նրանք, ովքեր դա անում են, հոգի չունեն կամ ունեն սև հոգի։
Նրանք հաճախ պարզապես գիտակցություն են և պարզապես ուզում են տիրանալ հոգուն, շրջել այն կամ
սպանել։ Վաու, այո։ Որովհետև դա այս Երկրի լույսն է։
Այո, շատ շնորհակալ եմ քո բացվածության համար, Սանդրա, որ խոսեցիր դրա մասին և կիսվեցիր մեզ
հետ։ Դա հեշտ չէ, ինչպես մենք գիտենք այլ զոհերից։
Նրանց համար այս տրավմատիկ փորձառությունները քննարկելը նշանակալի քայլ է։ Դա սարսափելի է։
Շնորհակալություն, որ սա մեզ հետ կիսվեցիք՝ առաջին անգամ այստեղ, 22-րդ AZK-ում, մանրամասներով, որոնք
աշխարհը դեռ չի իմացել։ Դա ինձ ամեն անգամ ցնցում է։
Այս սատանայական գաղափարախոսությունը պարզապես խորապես չար է, ինչպես դուք նորից բացատրեցիք։
Բայց կարելի է նաև ասել, որ սատանայական ծիսական բռնությունների վերաբերյալ իրազեկվածությունը բնակչության շրջանում աճում է, և այդ
սարսափելի գործողությունները ավելի ու ավելի լայնորեն են հայտնի դառնում, քանի որ ավելի ու ավելի շատ դեպքեր են բացահայտվում։
Բայց հիմա կա կոչված «պաշտպան» ծիսական բռնության զոհերի համար, և դա փաստաբան Էլեն Էնգելն է։
Նա հանրության մեջ բարձր ձայն է։
Այնուամենայնիվ, նա նշում է, որ չի կարելի հավատալ զոհերի ասած ամեն ինչին, հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է մանկասպանությանը։
Նա երբեք չգտավ անհետացած երեխաների հայտարարագրերի պաստառներ այն վայրերում, որտեղ զոհերը ասել էին, թե տեսել են նրանց։
Կամ թերթում չէր նշվի, որ երեխաներ են անհետացել, ուստի դա չի կարող լինել։
Այսպիսով, որպես տուժողների պաշտպան, նա ներկայացնում է տուժողներին որպես անվստահելի։ Դուք դրան ինչ կասեք?
Դա անհավանական է, որովհետև հարյուր հազարավոր երեխաներ կան, որոնք պարզապես չեն գրանցված մակերեսին՝ որոնց մասին ոչ ոք ոչինչ չի
իմանում, որոնք իսկապես թաքնված են ապրում, որոնք ապրում են աղքատության մեջ, որոնք երբեք չեն տեսնում արևի
լույսը, որոնք հազիվ են կենդանի պահվում և որոնք տանջվում են մինչև մահ… – չեմ ուզում ասել – և տանջվում են։
Եվ ոչ ոք չի նկատում։ Սա հասնում է մինչև ամենաբարձր օղակներ, և նրանք ունեն լավագույն ծածկման մեխանիզմները։
Այդ ժամանակ մենք ունեինք հատուկ հանձնաժողով . Ովքեր մեզ հավատում էին, նրանց անմիջապես հեռացրին։
Նրանցից մեկը անընդհատ ծիծաղում էր, երբ ինձ հարցաքննում էին։ Նրանք դիտմամբ ծածկում են դա։ Շատերը խոսում են
Վեվելսբուրգի ամրոցի մասին։ Այո, ես էլ այնտեղ էի։ Բայց նրանք, իբր, այնտեղ ոչինչ չեն գտնում։
Այնտեղ կան հանցագործության վայրը մաքրողներ, և եթե ոստիկան ներկայանում է ու ասում՝ «Մենք ոչինչ չենք գտել», – վերջ։
Այսինքն՝ երեխաները երբևէ եղած ամենամեծ արժեքն են։
Ինչ վերաբերում է օրգաններին՝ նրանք ֆետուսները վերցնում են կրեմների, կոսմետիկայի և այլ տարբեր նպատակների համար։
Սեքս-տուրիզմը ամենամեծ խնդիրն է։ Այո, նրանց առևտուր են անում և վաճառում, և ամեն ինչ իրականում կատարվում է ստվերում։ Դա հանրային
քաղաքականության շրջանակներում գործող առանձին կազմակերպություն է։
Վաու, այո, շնորհակալություն բացատրությունների համար։
Ես չորս փաստագրական ֆիլմերում արարողակարգային բռնության թեմայով ընդհանուր առմամբ 1 024 փրկվածների դեպքեր եմ ներկայացրել։
Եվ նույն զեկույցները անընդհատ ստացվում են բազմաթիվ տարբեր երկրներից։
Տուժողների, որոնք խոսում են լեզուների լայն բազմազանությամբ։
Բայց բոլոր զեկույցները առավելապես համաձայն են այն պնդման հետ, որ ներգրավված են բարձր պաշտոններ
զբաղեցնող և իրար հետ լավ կապեր ունեցող անձինք։
Էլեն Էնգելը նույնպես չի համաձայնում այս հայտարարությունների հետ, քանի որ, ըստ նրա, ոչ մի հանցագործություն չի
կարող լինել այնքան կատարյալ, որ չդառնա հանրային գիտելիք։
Որպես ականատես, ի՞նչ կասեք այս մասին։ Դուք նաև բարձր պաշտոնյաներ տեսե՞լ եք։
Այո, Բելգիայում։ Դա այն տեղն է, որտեղ ես տեսա, որ այն հասնում է մինչև վերև։
Եվ ես ունեմ մի քանի հաճախորդներ, որոնք նույնպես հանդիպել են բարձր պաշտոնյաների։
Գործը նրանում է, որ այս ցանցը՝ որի մեջ են բժիշկներ, մանկաբարձներ, փաստաբաններ, ոստիկաններ, դատավորներ, քաղաքական գործիչներ, պետական
ծառայողներ՝ ամեն ինչ, ունի այնքան զարգացած ենթակառուցվածք, որ գործում է մեր սովորական ենթակառուցվածքի տակ՝ ինչպես երկրորդ ցանց։
Եվ դա ոչ ոք չի իմանում։ Նրանք այնքան միասնացած են, որ միմյանց այնքան լավ են ծածկում, որ «սովորական մարդը» անգամ չի նկատի։
Այսպիսով, Էլլեն Էնգելը այնտեղ չի նայում։ Միամիտ է հավատալ, որ որևէ մեկը դա կտեսներ։
Երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակները գործեր են հանձնում պեդոֆիլների մոտ։ Այդ ժամանակ քույրս գնաց
երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակ և պատմեց նրանց, թե ինչ էր տեղի ունեցել։ Ոչինչ չարվեց։
Այս լռության վարագույրը, որը ստանում է յուրաքանչյուր զոհ։ Այն խորապես արմատացած է, գոյատևման հիմնարար մեխանիզմ։
Բայց ամբողջ հասարակությունը ծրագրավորված է ճնշելու և խուսափելու համար։
Այսօր, երբ հոգեկան հիվանդություն ունեցող մարդը դիմում է կլինիկա, նրան չեն օգնում խնդիրները լուծել. նրան ասում են.
«Օ՛, մի՛ խորանա դրա մեջ, այլապես նորից ավելի վատ կզգաս»։
Փախուստը տարածվում է ամենուր։
Ուստի ակնհայտ է, որ նրանք չեն ուզում դրան նայել, նրանք ասում են՝ «Օ՛, ոչ, ես պարզապես
պատկերացնում եմ, դա ճիշտ չէ, ամեն ինչ հրաշալի է»։
Սա դարձել է սոցիալապես ծրագրավորված մեխանիզմ, և վերջին տարիներին, ինչպես նաև կորոնավիրուսի
համաճարակի արդյունքում, այն հատկապես ուժեղացել է։
Նրանք տարիներ շարունակ փորձարկել են սա այս կուլտերի երեխաների վրա, և այժմ կիրառում են այն հասարակությունում։
Այո։
Դա հիմնաքարն էր այն բանի, ինչ հիմա ամենուր տեղի է ունենում։
Եվ հիմա դու գիտես, թե ինչպես է դա գործում։ Մեդիան զանգվածային հիպնոզ է։
Այո, այնտեղ ինչ տեղի է ունենում՝ դա ամբողջությամբ այլ թեմա է։
Այո, շատ շնորհակալ եմ այդ բացատրության համար, սիրելի Սանդրա։
Խնդրում եմ։
Ես ձեզ մաղթում եմ մեծ ուժ և օրհնություններ զոհերի հետ ձեր թերապևտիկ աշխատանքի համար։
Այո, շնորհակալություն։
Հաջողություն, Սանդրա, հաջողություն, շնորհակալություն!
Հիմա մենք կցանկանայինք անցնել Շանտալ Ֆրեյին։
Նա նաև շատ խոսեց այս բարձր մակարդակի ներգրավվածությունների մասին։
Նա նաև ծիսական բռնության գոյատևող է։ Ես կասեի՝ «Կտրեք կադրը»։
Շանտալ Ֆրեյը շվեյցարացի է և ծիսական բռնության գոյատևող է։
Նրա համար շատ կարևոր է սատանայական ծիսական բռնության մասին իրազեկվածություն բարձրացնել, որպեսզի հասարակությունը
տեղյակ լինի այս խնդրին և մեր երեխաները պաշտպանված լինեն դրանից։
Շանտալը փոքր տարիքում առևանգվեց և ընկավ դաժան սատանայական աղանդի ճիրաններում։
Այնտեղ նա ամեն օր որպես ծիսակարգի մի մաս փորձառում էր ֆիզիկական, հոգեբանական և սեռական ծիսական
բռնություն։ Նրա կուլտային հայրը պրակտիկ սատանիստ էր։
Սատանայի պատվին կուլտում կատարվում էին մանկական զոհաբերություններ։
Շուտ տարիքից սկսած նրան տարբեր խմբեր սեռական ստրուկի պես չարաշահել են։
Միայն վեց տարեկան հասակում սատանիստները որոշեցին նրան պատրաստել՝ դառնալու «Խավարի մայրը» ։
Դա նշանակում էր, որ նա պետք է խնամեր կուլտի մյուս երեխաներին և պատրաստեր նրանց հետագա չարաշահումների։
Նա ստիպված էր մասնակցել անթիվ դաժան արարողությունների և զոհաբերությունների։
Շատ երկար ժամանակ նա ոչինչ չէր իմանում իր կյանքի մութ կողմի մասին, քանի որ տանջանքների հետևանքով նրա մոտ զարգացել էր
բաժանված անհատականություն (դիսոցիատիվ ինքնության խանգարում, կամ կարճ՝ DID): 30 տարեկանում նա հոգեկան և ֆիզիկական փլուզում ապրեց:
Այնուհետև նրա սարսափելի փորձառությունների հիշողությունները աստիճանաբար վերադարձան։
Տարիներ անց նա վերջապես կարողացավ լքել կուլտը և սկսեց խոսել իր փորձառությունների մասին։
Այսօր Շանտալը հարցազրույցներ է տալիս և իր պատմությունը հրապարակայնացնում է։
Նա թվարկում է բազմաթիվ մեղավորների, որոնք ներկա են եղել արարողությունների ժամանակ կամ ակտիվորեն մասնակցել են դրանց։
Նրա նկարագրությունների համաձայն՝ դրանց թվում են բազմաթիվ հայտնիներ, ինչպիսիք են թագուհի Էլիզաբեթ II-ը, Իսպանիայի
արքա Ֆելիպե, Ժերար Դեպարդյեն, Թոմ Քրուզը և Բիլ Քլինթոնը։
Նա իր փորձառությունների մասին գրել է երկու գիրք՝ «Ես խոսում եմ!» և «Ես հարցնում եմ»:
2023 թվականին նա մեկնարկեց «50 Voices of Ritual Abuse» նախագիծը։
50voices.org կայքում 50 վերապրածներ պատմում են իրենց շատ անձնական փորձառությունները սատանայական ծիսական բռնության վերաբերյալ։
Այո, կարծում եմ, որ մենք կապ ունենք։ Բարև, սիրելի Շանտալ, մենք շատ ուրախ ենք, որ այսօր դու մեզ հետ ես։
Բարև, սիրելի Լոիս, շատ շնորհակալ եմ այս հրավերի համար։ Իմ համար մեծ պատիվ է այսօր այստեղ լինել ձեզ հետ և խոսել այս մասին։
Հիանալի է, շնորհակալություն։
Սիրելի Շանտալ, երբ մարդիկ լսում են, որ նման սարսափելի փորձառությունների «հիշողությունները» միայն աստիճանաբար
են վերադառնում, նրանք սովորաբար անմիջապես անջատվում են։
Դա չի կարող ճշմարտ լինել! Այդպիսի սարսափելի բաներ, դու գիտես, երբ դա տեղի է ունեցել։
Դուք ինչ կասեք այս մարդկանց?
Այո, դա, իրոք, մի բան է, որը ես բավական հաճախ եմ լսում։ Բայց պետք է ասեմ, որ դա ուղղակի սխալ է։
Քանի որ դու «մոռանում» ես իսկապես սարսափելի իրադարձությունները։ – Այսինքն՝ դու դրանք «մոռանում» ես,
դրանք մոռանում ես առօրյա կյանքում, կարելի է ասել։
Ինչու՞ է դա այդպես։
Ուրեմն, ես կցանկանայի կիսվել մի բանով, որը մենք բոլորս էլ փորձել ենք կամ լսել ենք։
Այսպիսով, ասենք, որ դա ինչ-որ մեկն է, ով շատ ծանր ավտովթարի է ենթարկվել։
Սովորաբար – ոչ միշտ, բայց սովորաբար – այն պահին, երբ տեղի է ունենում այս պատահարը, մարդը դիսոցիացվում է այդ
իրադարձությունից՝ այսինքն՝ այդ իրավիճակից, քանի որ այն չափազանց վատ է և չի կարող այդ պահին ինտեգրվել։
Ի՞նչ է նշանակում «dissociated»։
Ներողություն?
Ի՞նչ է նշանակում «dissociated»։
Այսինքն՝ հիմա ընթացող իրադարձությունը տեղի է ունենում կարծես ինքնությունից դուրս։
Դու ինքդ չես կարողանում այն ինտեգրել, այդ պահին չես կարողանում այն մշակել։ Դու չես հասկանում, թե ինչ է
կատարվում, բայց այնուամենայնիվ դա տեղի է ունենում։
Եվ հենց դրա համար է այս գործընթացը կոչվում «դիսոցիացիա»։
Եվ դա իրականում բնական գործընթաց է, և ես նույնիսկ կասեի, որ դա գոյատևման ռազմավարություն է, որը
ներդրված է մեզ՝ մարդկանց մեջ, բոլոր մարդկանց մեջ։
Բայց այն պարզապես չի անհետանում; այն դառնում է այն, ինչը կոչվում է տրավմատիկ հիշողություն։ Տրավմատիկ հիշողությունը ձևավորվում է,
երբ տեղի են ունենում շատ, շատ վատ, դրամատիկ իրադարձություններ։
Եվ միայն շատ ավելի ուշ՝ սովորաբար օրեր անց, երբեմն ամիսներ, իսկ իմ դեպքում տարիներ անց, երբ այն իսկապես վեր է բարձրանում,
այսինքն՝ երբ դրա շուրջ ձևավորված ամնեզիան՝ այլ կերպ ասած՝ հիշողության կորուստը, աստիճանաբար փլուզվում է,
և հիշողությունները աստիճանաբար վերադառնում են, միայն այդ ժամանակ է, որ այն նորից մտքիս է գալիս։
Եվ հետո դու ունես հնարավորություն կամ ժամանակ դրա վրա աստիճանաբար աշխատելու։
Եվ հետո դու այն կրկին հիշում ես, նույնիսկ տարիներ անց։
Եվ ապա հանկարծ բոլոր մանրամասներն ու ամեն ինչ վերադառնում են, հիշո՞ւմ ես ամեն ինչ։
Այո, դա առաջանում է։ Ուրեմն պետք է պատկերացնես այն որպես զամբյուղ, և բոլոր վատ հիշողությունները,
դրամատիկ փորձառությունները պարզապես գցվում են մեջը։
Քանի որ երբ խոսքը վերաբերում է ծիսական բռնությանը — և հենց դրա մասին ենք մենք խոսում — կան այնքան շատ դրամատիկ փորձառություններ,
և դրանք պարզապես գցվում են մեկ մեծ զամբյուղի մեջ։
Գիտես, դա նման է լվացք լվանալուն. ինչ-որ կերպ մեկ հիշողություն է դուրս գալիս, հետո մյուսը, և սկզբում դրանք
ընդհանրապես անկապ են, այնպես որ կարծես ուղղորդող թել չկա։
Եվ հենց դրա համար նրանք նման են փազլի փոքրիկ կտորների, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող ես միավորել։
Բայց այս մեկը հանելուկի մի մանրամասն կտորն է, սակայն, եթե դեռ չեք կարողացել ավելացնել մյուսները,
գուցե դեռ չեք հասկանում, թե ինչ կա այս նկարում։
Լավ է։ Այո, դա բառացիորեն անհավանական է։
Այնուհետև դուք ապրել եք այդպիսի սարսափելի բաներ, և ոչ ոք ձեզ չի հավատում՝ որովհետև պարզապես անհավանական է, որ
այս բաժանված անհատականությունը իսկապես գոյություն ունի, հիշողությունների ճնշումը, այս ամնեզիան։
Բայց կան նաև այլ խոչընդոտներ, օրինակ՝ մարդիկ չեն հավատում, որ դուք փրկվածներ եք։
Եվ հենց դա է իրադարձությունների անհավանական բնույթը։
Գրեթե բոլոր վերապրածները նշում են, որ հանցագործները անգամ նրանց դեմ առ դեմ ասում են. «Ոչ ոք
ձեզ չի հավատա, դա չափազանց խելագար է հնչում»։
Գվիդո Գրանտը վերջերս պատմեց ինձ մի դեպքի մասին, երբ մի հանցագործ Միկի Մաուսի հագուստով երեխային բռնության ենթարկեց։
Եվ երբ երեխան դրա մասին խոսեց ու ասաց՝ «Միկի Մաուսը ինձ բռնաբարել է», բնականաբար ոչ ոք նրան
չհավատաց, իսկ հանցագործը գլուխը կորցնելով ծիծաղում է։
Այո, Շանտալ, ես քեզ համար կհնչեցնեմ «Սատանական պանիկա» շարժման մասին տեսանյութի մի կարճ հատված։
Այնտեղ քո մասին են խոսում։
Եվ սա հենց այն շարժումն է, որը պնդում է, որ սատանայական ծիսական բռնությունը գոյություն չունի։
Զոհերը պարզապես ուշադրություն են ուզում և ամեն ինչ հորինում են, կամ թերապևտների կողմից
համոզվում են դրան հավատալ, և այդպես շարունակ։
Հիմա եկեք կարճ լսենք այն։
"Շանտալ Ֆրեյ – շատ պարզ ասած՝ երբեք նրա անունը հնչում է, հայտնվում են բազմաթիվ տեսանյութեր, որոնցում նա հանդես
է գալիս, մենք նույնիսկ հրապարակայնորեն ցուցադրել ենք դրանցից մեկի հատվածը մեր միջոցառումներից մեկի ժամանակ։"
Ես միշտ պարզապես մարդկանց տալիս եմ այս հատվածը:
Նա ասում է, որ Բարսելոնայի տաճարում սատանայական արարողության ժամանակ «երեք տենորները» և Պիտեր
Ալեքսանդերը նրա նկատմամբ ծիսական բռնություն են կիրառել։
Չեմ կարծում, որ այս գործի մասին այլևս ասելու բան կա։
Կա՞ որևէ այլ բան, որը շատ կարևոր է։
Ուրեմն, սիրելի Շանտալ, քեզ և քո պատմությունը այս հանձնաժողովը արժանացրեց ընդամենը 30
վայրկյան ուշադրության, և հետո գծի տակ դրեց։
Չի կարող ճշմարտ լինել, որ «երեք տենորները» և Պիտեր Ալեքսանդերը ծիսական բռնաբարության են ենթարկել քեզ Բարսելոնայի տաճարում։
Սա մեզ վերադարձնում է այն թեմային, որը մենք նոր էիք քննարկել Սանդրա Ռաշի հետ։
– Փրկվածների մեծամասնությունը ասում է, որ ներգրավված են նշանավոր և էլիտար անհատներ, որոնք միջազգային
մակարդակում լավ կապեր ունեն և միմյանց ծածկում են։
Ուրեմն, Շանտալ, դու ունես ավելի քան 30 վայրկյան դրա մասին ինչ-որ բան ասելու համար։
Այո, լավ, դու դա արդեն մի քանի անգամ ասել ես։ Դա այնքան անհավանական է, այնքան անհավանական։
Այսպիսով, դա իսկապես դուրս է սովորական սահմաններից, և մարդուն իսկապես դժվար է դրան հավատալ։
Եվ դա ճիշտ է, երբ դու երեխա ես և դա ապրում ես, քեզ անընդհատ կրկնում են, դա քեզ մեջ խորը ներծծվում է։
Եթե երբևէ դրա մասին խոսես, դա քեզ ոչ մի օգուտ չի բերի, որովհետև ոչ ոք քեզ չի հավատա։
Դա իսկապես ծածկոց է։
Այսպիսով, դա հանցագործներին պաշտպանություն է ապահովում, և դա նրանց ամենահզոր զենքերից մեկն է. նրանց գործողությունները այնքան
ահռելի և սահմաններից այնքան դուրս են, որ սովորական մարդու համար՝ կամ պարզապես սովորական կյանքով ապրող
մեկի համար, դրանք անգամ պատկերացնելը շատ դժվար է։
Այո, բայց դա պարզապես այդպես է։ Նախ և առաջ ուզում եմ ասել, որ ես այնտեղ չեմ և չեմ խոսում իմ փորձառությունների
մասին, որպեսզի հնարավորինս շատ մարդիկ ինձ հավատան։
Այսպիսով, եթե Բեռնդ Հարդերի նման ինչ-որ մեկը ինձ չի հավատում, ապա նա պարտավոր չէ հավատալ ինձ։
Բայց ես այստեղ եմ, որպեսզի իսկապես խրախուսեմ մարդկանց, երբ լսում են նման բան, հարցնելու ինքնե­րին.
«Իսկ եթե դա այնուամենայնիվ ճշմարտություն լիներ?»
Իրոք, վստահեցնում եմ ձեզ, վստահեցնում եմ բոլոր նրանց, ովքեր հիմա լսում և դիտում են, որ եթե դուք այս ճանապարհը
բռնեք, շատ շուտով կհասկանաք, որ, ցավոք, սա դեռևս ճիշտ է։
Ցավոք, ցավոք։ Ինչու՞ ցավոք։
Քանի որ հենց հիմա, այս պահին, երբ մենք խոսում ենք, կան երեխաներ, որոնք դա ապրում են։
Եվ եթե մենք չկանգնենք, չնայենք դրան և շարունակենք ասել՝ «Օ՛, դա անհնարին է», ապա այս երեխաները կշարունակեն դա ապրել։
Եվ ես հավատում եմ, որ որպես հասարակություն մեր պատասխանատվությունն է մի հայացք նետել դրան, և ես այստեղ
եմ դրա մասին խոսելու համար, որովհետև ինքս եմ դա ապրել, և իսկապես կցանկանայի բոլորին խրախուսել մի հայացք նետել դրան։
Այո, և դուք իսկապես կգտնեք ապացույցներ, որ սա ճիշտ է։
Այո, շնորհակալություն, Շանտալ։
Կուզե՞ք մեզ կարճ պատմել, թե ինչ եք ապրել Բարսելոնայում։
Բեռնդ Հարդերը մերժեց այն, քանի որ, ըստ երևույթին, դա անհնար է։
Այո, լավ, Բարսելոնայում դա այսպես էր – ենթադրում եմ, իհարկե, որ նշանավոր մարդիկ վարձակալել կամ պարզապես ամրագրել էին
ամբողջ Սագրադա Ֆամիլիան , որը գտնվում է քաղաքի կենտրոնում։
– Դա տեղի ունեցավ ապրիլի 30-ին, և ապրիլի 30-ին նշվում է Սատանայի ծննդյան օրը, և անցկացվեց շատ մեծ, հսկայական արարողություն։
Այսպիսով, մի կողմից՝ սատանայի ծննդյան օրն է, իսկ մյուս կողմից՝ իմ, այսպես կոչված, «Խավարի մայր»
վերապատրաստման ավարտը, ինչպես ավելի վաղ լսեցինք։
Եվ այս արարողության ընթացքում ինձ պարզապես բռնաբարեցին հեղինակավոր մարդիկ՝ ինչպես Բեռնդ Հարդերը
նոր էր ասել՝ «երեք տենորները» և Պիտեր Ալեքսանդերը։
«Երեք տենորները» – այն ժամանակ նրանք դեռ չէին հայտնի «Երեք տենորներ» անվամբ։
Այսինքն՝ այն ժամանակ նրանք դեռ առանձին ելույթներ կամ համերգներ էին ունենում։
Բայց այն ժամանակ արդեն քննարկվում էր, որ նրանք ի վերջո միասին կգան։
Այսպիսի դեպքերում ես բազմիցս լսել եմ, թե ապագայում ինչ է լինելու կամ ինչ պլաններ ունեն նրանք։
Այսպիսով, նրանցից երեքն էլ այնտեղ էին և միայն հետո միասին հավաքվեցին։
Եվ նույնն է նաև այն վայրերում, որտեղ հրավիրում են մարդկանց, նշանավոր մարդկանց, որոնք
այդ պահին կարող են այդքան նշանավոր չլինել։
Բայց հենց այն պատճառով, որ նրանք մասնակցում են նման արարողակարգերին, նրանց
խոստանում են, որ հետո կստանան իրենց կարիերան։
Եվ ես կարծում եմ, որ «Երեք տենորների» դեպքում էլ հենց այդպես եղավ, որովհետև, իմ
կարծիքով, նրանք երկու-երեք տարի անց հայտնի դարձան։
Անհավանական է։
Այո, գրեթե անհնար կլիներ հավատալ, եթե հարյուրավոր, իսկ այժմ արդեն հազարավոր մարդիկ չլինեին,
որոնք հենց նույն հայտարարություններն են անում։
Ինչպես նշեցի, ես նոր եմ մշակել իմ փաստաթղթերում վերապրածների 1 024 զեկույցներ, և դա ուղղակի սարսափելի է։
2022 թվականին եղել է 27 զոհերի հաղորդում, 2023 թվականին արդեն 111 հաղորդում, 2024
թվականին՝ 247, իսկ այս տարի եղել է 640 նոր հաղորդում։
Սա էքսպոնենցիալ կոր է, և այս ջրհեղեղը չի ցուցաբերում նվազման որևէ նշան։
Դրա համար էլ հայրս ունեցավ այս հիանալի գաղափարը՝ Վետոպեդիան, որպեսզի ծիսական բռնության
վերապրածները կարողանան գրանցվել Վետոպեդիայում։
Դա Վիքիպեդիայի նման է, բայց դա ընդդիմադիր ձայների անվճար հանրագիտարան է։
Այսպիսով, այնտեղ կարող եք հավաքել այս բոլոր զեկույցները մեծ միջազգային տվյալների բազայում և ցուցադրել
դրանք։ Եվ այս հարթակը արդեն հասանելի է 21 լեզվով։
Շանտալ, ես տեսա, որ դու արդեն գրանցվել ես։
Ես կարծում եմ, որ դա հանճարեղ է։
Կցանկանայի՞ք մյուս փրկվածներին և մեզ կարճ բացատրել, թե ինչպես գրանցվել, կամ գուցե ցույց տալ ձեր գրանցումը։
Այո, ես կցանկանայի։
«Արարողակարգային բռնություն» բաժնում կա կարճ վկաների հաշվետվություններ։
Դուք կարող եք սեղմել վերին աջ անկյունում գտնվող «Գրանցել վկաների հաշվետվությունները» և այնուհետև
կհայտնվեն տարբեր հարցեր, որոնց կարող եք պատասխանել։
Նախ՝ նրա կենսագրության կարճ նկարագրությունը, ինչպես նաև հանցագործության վայրերը, որտեղ սա տեղի է
ունեցել, և այն երկրները, որտեղ հանցագործներին տեսել են՝ եթե ցանկանում եք ներառել այս տեղեկությունները։
Ես կարծում եմ, որ սա հիանալի գաղափար է, և իսկապես կցանկանայի խրախուսել բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվում են, գրել ինչ-որ բան։
Դուք կարող եք նաև սա ներկայացնել անանուն։
Իրականում սա մեր ձայներն բարձրացնելու միջոց է՝ ցույց տալու համար. «Բարև, մենք միայնակ չենք, մենք այստեղ ենք։ Մենք
բարձրացնում ենք մեր ձայները և չենք դադարի, մինչև մեզ լսեն։»
Այսպիսով, ես հավատում եմ, որ մեզ լսում են – ես դա հավատում եմ – սակայն մեծամասնությունը դեռևս անտեսում է մեզ։
Եվ դա այս նպատակին հասնելու միջոց է – դրան ինչ էինք ասում նորից?
Լուիս: Վետոպեդիա
Այո, ճիշտն է։
Եվ սա իսկապես մի միջոց է ամեն ինչ վերահսկողության տակ պահելու համար՝ գրանցվելիս ձեզ համար որևէ ռիսկ չկա,
և մենք կարող ենք շարունակաբար բարձրացնել մեր ձայնը։
Ես կցանկանայի խրախուսել սա։
Շատ լավ, շատ շնորհակալ եմ մասնակցելու և գրանցվելու համար։
Դուք կարող եք նաև աղբյուրները մուտքագրել Վետոպեդիայում։
Այստեղ մենք տեսնում ենք ձեր երկու գրքերը և թե որտեղ կարելի է դրանք պատվիրել։
Դուք կարող եք նաև վերբեռնել տեսանյութեր։
Vetopedia-ի մեջ շատ յուրահատուկ է, որ աղբյուրները ապահովված են, քանի որ ծիսական բռնության մասին
բազմաթիվ տեսանյութեր անընդհատ անհետանում են ինտերնետից։
Մենք արդեն կարողացել ենք պահպանել այս տեսանյութերը Vetopedia-ում բազմաթիվ այլ զոհերի համար,
քանի որ դրանք արդեն անհետացել են այլ հարթակներից։
Այո, շատ շնորհակալ եմ, սիրելի Շանտալ, որ կանգնած մնացիր և պարզապես առաջ շարժվեցիր՝ չնայած այս բոլոր հարձակումներին։
Հիմա կրկին Վետոպեդիայի հետ։
Շնորհակալություն եմ հայտնում ձեզ սրտիս խորքից նաև այս զրույցի համար։
Խնդրեք, և շատ շնորհակալ եմ ձեր նվիրվածության և աջակցության համար ծիսական բռնության վերապրածներին։ Շատ շնորհակալ եմ։
Խնդրեք։
Հիմա կցանկանայի անցնել Մարսել Պոլտեին, ով աշխատել է ծիսական բռնության բազմաթիվ վերապրածների հետ և բարձրացնում
է իրազեկությունը այս հանցագործությունների վերաբերյալ։
Կտրիր!
Իր իրավաբանական կրթությունն ավարտելուց հետո դոկտոր Մարսել Պոլտեն 15 տարի աշխատել է որպես փաստաբան միջազգային
իրավաբանական ընկերություններում, որոնք մասնագիտացած էին առևտրային իրավունքի ոլորտում։
Նա մինչ օրս շարունակում է աշխատել որպես փաստաբան։
Իր փաստաբանական աշխատանքից բացի, նա մի քանի տարի վարել է ոչ բժշկական պրակտիկա՝ մասնագիտանալով հոգեթերապիայում։
Այս աշխատանքի շնորհիվ նա 2017 թվականին ծանոթացավ սատանայական ծիսական բռնության թեմային և այդ
օրվանից ի վեր ինտենսիվորեն ուսումնասիրում է այն։
Նրա հետազոտությունն ու սատանայական ծիսական բռնության վերապրածների հետ բազմաթիվ հանդիպումները հանգեցրել են երեք գրքի ստեղծմանը:
«Մութ Նոր Աշխարհակարգ. հատորներ 1 և 2» և «Փիթեր Սեմի. Մոնարխ մտքի վերահսկման դժոխքից ներսից հաշվետվություն»
Նրա գրքերը բնութագրվում են մանրակրկիտ հետազոտությամբ և լայնածավալ հղումներով։
Նա նաև իր առաջաբանով աջակցել է ծիսական բռնության վերապրածների հրատարակություններին։
Նրա աշխատանքի մեկ կենտրոնական նպատակն է ցույց տալ, թե ինչպես են սատանայական ծիսական բռնությունը կուլտներում և գաղտնի
ծառայությունների, օրինակ՝ CIA-ի կողմից իրականացվող մտքի վերահսկման ծրագրավորումը կապված և կիրառվում են։
Այստեղ դաժան տանջանքներն ու չարաշահումները կիրառվում են երեխաների և երիտասարդների մեջ բաժանված անհատականություններ ձևավորելու
համար, որպեսզի նրանց հետո համապատասխան կերպով պայմանավորեն։
Բարև, Մարսել Պոլտե, լսո՞ւմ ես մեզ։
Այո, ես քեզ կատարյալ լսում եմ։
Շատ լավ, ողջունում ենք ձեզ 22-րդ AZK-ում։ Ուրախ ենք, որ այստեղ եք։
Շնորհակալություն, Լոյս։
Դուք արդեն լսել եք Սանդրա Ռաշի և Շանտալ Ֆրեյի կարճ ելույթները այստեղ՝ 22-րդ AZK-ում։
Դուք ինքներդ բազմաթիվ փրկվածների հետ գործ եք ունեցել։
Կարո՞ղ եք կարճ ներկայացման մեջ ամփոփել, թե ինչ եք բացահայտել ձեր գրքերում սատանայական ծիսական բռնության թեմայով
և ձեր փաստագրական ապացույցները, որոնք վերաբերում են ռազմական ուժերի և ԿՀՎ-ի մասնակցությանը։
Եվ կարող եք մեզ ավելի շատ պատմել MK Ultra մտքի վերահսկման և այլնի մասին՞ Եվ կարո՞ղ եք կարճ
բացատրել, թե ինչ է MK Ultra մտքի վերահսկումը։
Այո, ուրախությամբ կկատարեմ։ Ես դա կանեմ։
Ես ուրախ եմ, որ ունեմ հնարավորություն Սանդրայի և Շանտալի զեկույցները ավելի լայն համատեքստում ներկայացնելու։
Արարողակարգային բռնությունն ու մտքի վերահսկողությունը ենթադրում են համակարգված բռնություն, որը բաղկացած է ոչ միայն անհատական
գործողություններից, այլև ներդրված է ավելի լայն կառույցներում։
Ավերիչ կուլտերում, գաղտնի ռազմական ծրագրերում և սերունդներ շարունակ գործող ցանցերում։
Տարիներ շարունակ ես հետաքննել եմ այս ռազմական-սատանայական համալիրը և փաստագրել, թե ինչպես են այդ ոլորտները նաև փոխներթափանցվում։
Իմ գրքերը ամփոփում են այս եզրակացությունները։
Բոլոր աղբյուրների հղումները և ապացույցները նույնպես այնտեղ կարելի է գտնել։
Ստորև ներկայացվածը հիմնված է Շանտալ և Սանդրա նման վերապրածների հայտարարությունների վրա, ինչպես նաև թերապևտների
մասնագիտական գրականության, դասակարգումը հանված պետական փաստաթղթերի և միջազգային հետազոտությունների լայն շրջանակի վրա։
Եվ արարողակարգային բռնությունը, պետք է ասել, ավելի է, քան կրոնական ֆանատիզմը կամ սադիստական չարաշահումը։
Սրանք դիտավորյալ կառուցված բռնության գործողություններ են, որոնք հետևում են օկուլտային կամ սատանայական հավատքի համակարգին։
Եվ կուլտային ընտանիքներում այս օրակարգը փոխանցվում է մեկ սերնդից մյուսին։
Ծննդյան պահից երեխաները ստիպված են լինում զոհի դերում հանդես գալ, բայց նաև հանցագործի դերում։
Նրանց տանջում են, բռնության են ենթարկում և ստիպում են սպանել կենդանիներին կամ նույնիսկ մարդկանց, ինչպես նոր ենք լսել։
Սրա նպատակը եռակի է։ Առաջին հերթին՝ անհատականության ոչնչացում։
Ծանրագույն տրավման զոհի հոգեբանությունը կոտրատում է։
Եվ ապա, դրա վրա հիմնվելով, երկրորդ՝ վերահսկելի անհատականության մասերի՝ այսպես կոչված «ալթերների» կամ ներքին
մասերի ձևավորում, որոնք հետո կատարում են կոնկրետ հրամաններ։
Եվ երրորդ՝ նույնպես կարևոր է, որ հանցագործի կառուցվածքի հետ կապը արհեստականորեն ստեղծում է զոհերի
մեջ մեղքի զգացում, ինչպես նաև վախ և հավատարմություն։
Այսպես են զոհերը ծննդյան պահից կապվում այս կուլտային կառույցներին։
Եվ այս մեխանիզմները տասնամյակներ ի վեր նկարագրվել են տրավմայի հետազոտություններում։
Գերմանացի և միջազգային փորձագետներ, ինչպիսիք են Միխայելա Հուբերն ու դոկտոր Ալիսոն Միլլերը, հաստատում են այս հարկադրական
դիսոցիացիայի (մտավոր անջատում կամ բաժանում – օրինակ՝ տրանսանման վիճակ, իրականության զգացման բացակայություն. ուղեղի պաշտպանական
արձագանք, որը հաճախ առաջանում է սթրեսի կամ չափազանց մեծ պահանջների պատասխան) նմուշը, որը
պարբերաբար նկատվում է ծիսական բռնության զոհերի մոտ։
Բայց – և սա շատ կարևոր է – ծիսական բռնության գոյությունը կարելի է ապացուցել ոչ միայն վկաների ցուցմունքներով, այլև տվյալներով։
«Արարողակարգային բռնության աշխատանքային խումբը» 2005 և 2007 թվականներին Գերմանիայում
անցկացրեց մի շարք հարցումներ հոգեթերապևտների շրջանում։
Ընդհանուր առմամբ, ավելի քան 200 դեպք դասակարգվել է որպես հավաստի։ Դրանց մեջ ընդգրկված էին սպանությունների 42 հաղորդում։
Եվ Յուտայի նահանգային ծիսական բռնության դեմ գործող աշխատանքային խումբը դեռևս 1992 թվականին
Միացյալ Նահանգներում հաստատեց նման կառույցներ։
Վերջապես, բազմաթիվ այլ ուսումնասիրություններից մեկը Գերմանիայում 2016 թվականին Անկախ հանձնաժողովի կողմից իրականացված երեխաների
սեռական բռնության քննության (UKASK) ուսումնասիրությունն է։
Սա վերաիրականացրեց Գերմանիայից 174 հոգեկան-սոցիալական մասնագետների փորձառությունները, որոնք հայտնել էին, որ
աշխատել են կազմակերպված և ծիսական բռնության զոհերի հետ։
Այս դեպքերից 69 տոկոսը կապված էր սատանայական խմբերի հետ։
Եվ այս թվերը ապացուցում են, որ մենք խոսք չենք ունենում առանձին դեպքերի մասին, այլ միջազգային մակարդակով պարբերաբար կրկնվող
երևույթի, որը մասնագիտական համատեքստերում փաստագրվել է դեռ շատ առաջ, մինչև այն հանրային ուշադրության կենտրոնում հայտնվելը։
Այս արարողակարգային բռնության մեխանիզմները հասկանալու համար անհրաժեշտ է նաև ծանոթ լինել մտքի վերահսկման պատմական ծրագրերին։
1950-ականներին ԿՀՎ-ն սկսեց MK-Ultra նախագիծը՝ հետազոտական ծրագիր, որի նպատակն էր մանիպուլացնել մարդու գիտակցությունը։
MK-Ultra-ն ներառում էր ավելի քան 140 ենթածրագիծ, որոնցում մարդկանց վրա փորձարկումներ էին անցկացվում՝ օգտագործելով
թմրանյութեր (հիմնականում LSD), հիպնոզ, էլեկտրական ցնցումներ, քնի զրկում և զգայական զրկում, այսինքն՝ խթանման զրկում։
Եվ այս ամենի նպատակը մտքի և վարքի նկատմամբ վերահսկողության մեխանիզմներ մշակելն էր։
ՄԿ-Ուլտրայի պաշտոնական փաստաթղթերում միայն հուշվողը բազմաթիվ վերապրածների կողմից ներկայացվում է
որպես իրական փորձառություն ծիսական համատեքստում։
Եվ զարմանալի է, որ կիրառվում են նույն մեթոդները, նույն թիրախները և որոշ դեպքերում նույն հանցագործները։
Բայց, իհարկե, կան նաև MK-Ultra ծրագրից վերապրածներ, որը այժմ կոչվում է «Project Monarch»։
Նրանցից մեկը Մերի Սփարոուն է։ Նրա հայտարարությունը կարելի է գտնել «50 Voices of Ritual Abuse» էջում (https://www.50voices.org/)։
Բայց նաև Քեթի Օ'Բրայենը և Քեյթի Գրոուվսը։
Եվ արդեն՝ ինչը նույնպես կարևոր է, 1995 թվականին MK Ultra ծրագրի վերապրածները վկայել են Վաշինգտոնում՝ Մարդկային
ճառագայթային փորձարկումների խորհրդատվական հանձնաժողովի առջև։
Ցանկացած րոպե դեռ կարելի է գտնել։ Սրանք ոչ մի նոր գաղափար չեն։
Կարևորն այն է, որ ծիսական բռնությունը և MK-Ultra-ն առանձին երևույթներ չեն։
Նրանք միավորված են ընդհանուր գաղափարախոսությամբ՝ սատանայությամբ որպես իշխանության և վերահսկողության համակարգ։
Եվ երկու դեպքերում էլ մենք հանդիպում ենք նույն հիմնական սկզբունքներին՝ անհատի ամբողջական ենթարկումը, ծայրահեղ բռնության
միջոցով մարդկայնության զրկումը և գործիքների ստեղծումը, այսինքն՝ մարդկանց, որոնք կատարում
են հրամաններ առանց դրանք հետագայում հիշելու։
Հոգեբան Դոկտոր Քորիդոն Համոնդը դեռևս 1992 թվականին իր所谓 «Գրինբաումի» ելույթում
կոնֆերանսում բացահայտ խոսել է այս կապերի մասին։
Նա նկարագրեց, թե ինչպես սատանայական կուլտերն ու գաղտնի ծառայությունների ծրագրերը ձեռք ձեռքի տված աշխատում էին՝
դիտավորությամբ առաջացնելու դիսոցիացիա (հոգեկան անջատում կամ բաժանում՝ օրինակ՝ տրանսանման վիճակ, իրականության զգացման
բացակայություն. ուղեղի պաշտպանական արձագանք, որը հաճախ առաջանում է սթրեսի կամ չափազանց մեծ պահանջների դեպքում)
և այդ անհատականության կառուցվածքները ծրագրավորելու զոհերի մեջ՝ կոնկրետ առաջադրանքների համար։
Շատ վերապրածներ, հետևաբար, հայտնում են, որ հանցագործները ներգրավված էին ինչպես ռազմական, այնպես էլ
հետախուզական շրջանակներում, ինչպես նաև կուլտերում՝ այսինքն՝ նրանք, կարելի է ասել, նույն իդեոլոգիայի երկու դեմքերն էին։
Հայտնի օրինակ է լեյտենանտ-գնդապետ Մայքլ Ակինոն, ով նաև Սեթի տաճարի գերագույն քահանան էր։ Շատերը հավանաբար ծանոթ են նրա անվանը։
Ամբողջովին սատանիստ, այո՛։
Այս վերահսկողության հիմքը, կարելի է ասել, դիսոցիացիան, առանձնացումն է։
Ծայրահեղ, հիմնականում կրկնվող տրավման վերջիվերջո բաժանում է գիտակցությունը առանձին մասերի։
Եվ այս ներքին մասերին հանցագործները կարող են հատուկ կերպով նոր ինքնություններ, առաջադրանքներ և խթաններ վերապահել։
Եվ շատ կարճ՝ ամենակարևոր մեթոդների մասին, թե ինչպես է սա գործում և ինչպես է այն իրականացվում։
Սա, առաջին հերթին, «տրավմայի առաջացում» է՝ տանջանքների, ցավի, չարաշահման, էլեկտրական ցնցումների կամ նույնիսկ
գրեթե մահվան փորձառությունների (օրինակ՝ խեղդվելու) միջոցով; սակայն նաև հիպնոզի և առաջարկության միջոցով։
Ամբողջը համակցված է խորհրդանիշներով, թվերով կամ տառերի շարքերով, օրինակ՝ «ալֆավիտային կոդեր», ապա իրականացվում է խթանների զրկում,
օրինակ՝ տանկերում կամ պալատներում, ինչը համեմատելի է «Stranger Things» սերիալում
պատկերվածի հետ և ոգեշնչված է իրական փորձարկումներից։
Այնուհետև հաճախ էլեկտրական ցնցումների հետ միասին դեղեր են կիրառվում՝ ենթարկելիությունը, այսինքն՝
ազդեցության ենթարկվելու ունակությունը, բարձրացնելու համար։
Եվ հետո կա նաև ծրագրավորում արարողությունների միջոցով, որոնց ընթացքում հանցագործները կեղծում են հոգևոր մակարդակ՝ իրենց
զոհերի մեջ նման գերբնական ուժային կառուցվածքներ ներդնելու համար։
Իմ հետազոտության ընթացքում ես այդ մեխանիզմները համեմատեցի դասակարգից հանված MK-Ultra փաստաթղթերի հետ։
Եվ հիմունքները, կարելի է ասել, շատ հստակ փաստագրված են։
Շատ զոհերի զեկույցների կենտրոնական տարրերից մեկը նաև կոչվում է ինքնավնասման կամ ինքնասպանության ծրագրեր,
որոնք ծառայում են զոհին մշտապես վերահսկելու և այս կերպ ցանկացած բացահայտում կանխելու համար։
Ծրագրերը այնուհետև ակտիվանում են բանալի բառերի կամ խորհրդանիշների, որոշ ձայների կամ
երաժշտության, կամ որոշ մարդկանց կամ հաստատությունների հետ շփման միջոցով, օրինակ՝ թերապիայի շրջանակում։
Որպեսզի երբ զոհը խոսի իր փորձառությունների մասին, նրանք հանկարծակի սկսեն պանիկայի մեջ ընկնել կամ վնասել ինքն իրենց, քանի որ
նրանց մի մասը ծրագրավորված է ճշմարտությունը պաշտպանելու համար։
Այս ներքին մասերի այլ դերերից են լրագրողը, պատժիչը կամ նույնիսկ ծրագրավորողը։
Մարսել, կարո՞ղ եմ մի պահ ընդհատել ձեզ?
Խնդրեք։
Մենք տեսել ենք երաժիշտների ու դերասանների, որոնք բոլորն ինքնասպան են եղել։ Եվ հետո միշտ մտածում ես՝ «Նրանք
հիմա համբավ ունեն, փող ունեն։ Ինչո՞ւ են ինքնասպան լինում»։
Արդյո՞ք սա որևէ առնչություն ունի այս «ինքնասպանության ծրագրավորման» հետ։ Որ նրանք կարող են ցանկանալ բացահայտել
բոլոր գաղտնիքները, և հանկարծ այս ծրագիրը գործի է դրվում։
Այո, դա շատ հիմնավորված հարց է և նաև շատ կարևոր դիտարկում, հատկապես երբ խոսքը գնում է հայտնիների
մասին, որտեղ, ինչպես դուք նոր նշեցիք, մարդիկ ասում են:
Նրանք ունեն հարստություն, նրանց նկատմամբ ուշադրություն է ցուցաբերվում, նրանք իրականում պետք է երջանիկ լինեն,
նույնիսկ եթե դա անշուշտ որոշակի լարվածություն է բերում։
Կարող է, որ որոշ դեպքերում՝ հատկապես երբ թվում է, թե ինչ-որ մեկը ցանկանում է ամեն ինչ բացահայտել, նման ծրագրեր են գործարկվում։
Իհարկե, հետադարձ հայացքով սա դժվար է ապացուցել։
Այնուամենայնիվ, ես կարծում եմ, որ սրանք բավականին մեկուսացված դեպքեր են։
Որոշ դեպքերում իսկապես հեշտ է գուշակել, հատկապես նրանց դեպքում, ովքեր արդեն հայտնել են, որ ցանկանում են խոսել
ինչ-որ բաների մասին կամ արդեն բարձրացրել են որոշ կարևոր հարցեր։
Սակայն շատ դեպքերում դրա ետևում կանգնած է ինչ-որ այլ բան։
Եվ պետք է ինքդ քեզ հարցնես՝ «Ի՞նչ է այս մեծ ներքին հակամարտությունը, որը այս նշանավոր հայտնիները
ունեն և որը, ի վերջո, հանգեցնում է ինքնասպանության?»
Սակայն սա հանգեցնում է ավելի մռայլ կամ նույնքան մռայլ շրջանակների, որտեղ մարդը ստիպված է ինքն
իրեն հարցնել՝ «Ի՞նչ գին ունեցավ այս համբավը?»
Եվ արդյունքում, արդյոք առաջանում են խղճի հակամարտություններ, թե գուցե գոյություն ունեն նույնիսկ մեխանիզմներ, որոնք գերազանցում
են իմ նկարագրած մտքի վերահսկման այս տեխնիկաները և, կարելի է ասել, շատ, շատ խոր մակարդակում ստրկացնում են այդ մարդկանց։
Սա կգերազանցի այս հոդվածի շրջանակը, բայց դա շատ, շատ կարևոր կետ է։
Շնորհակալություն, շատ լավ, այո։
Այո, անցնելով ինքնասպանության ծրագրից դեպի ավելի լայն պատկերը։
Այսինքն՝ սրանք ոչ միայն գոյատևածներ են Գերմանիայից կամ, ինչպես Շանտալ Ֆրեյը, Շվեյցարիայից, այլև բազմաթիվ այլ
երկրներից, ինչպիսիք են Միացյալ Թագավորությունը, Միացյալ Նահանգները, Նիդեռլանդները, Ավստրալիան և Շվեյցարիան։
Ընդհանուր առմամբ կարելի է ասել, որ աշխարհի բոլոր մասերում կան նմանատիպ օրինաչափություններով զեկույցներ՝ կարճ ամփոփմամբ։
Շատ դեպքերում հենց սեփական ընտանիքն է հանցագործների դերում։
Հանցագործության վայրերը ներառում են մասնավոր վիլաներ, եկեղեցիներ, ստորգետնյա սենյակներ, ռազմական օբյեկտներ և անտառներ։
Այնուհետև կան մտքի վերահսկողություն, մարդկանց առևտուր, մանկական պոռնոգրաֆիա, պոռնկություն և, այսպես կոչված,
սնաֆֆ-ֆիլմեր , ինչպես նաև կապեր այս տեղական կուլտերի և միջազգային ցանցերի միջև, որտեղ դրանք տեղի են ունենում։
Եվ ամբողջը՝ այս կառույցները, կրկին համընկնում են կազմակերպված հանցավորության հետ, ինչպես նաև պետական կամ ռազմական այն
ոլորտների հետ, որտեղ մարդկանց վրա փորձարկումներ են անցկացվում։
Շանտալ Ֆրեյի հիշատակած մեկ օրինակն է Դարմշտադտում գտնվող ԱՄՆ ռազմական «Դեգեր Կոմպլեքս» բազայի հետ
կապը, որտեղ նա ունեցել է նման փորձառություններ։
Բայց, օրինակ, Քեթի Օ'Բրայենը նաև ԱՄՆ-ում բազմաթիվ ռազմական բազաներ ու, օրինակ, ՆԱՍԱ-ի
օբյեկտներ է անվանում հանցագործության վայրեր։
Իմ «Ախպեր Սեմի» գրքում ես վերլուծում եմ Քեյթի Գրովսի հայտարարությունները, ով տեսանյութերում պատմում է իր
փորձառությունների մասին այնպես կոչված «սնաֆ-ֆաբրիկայում», որտեղ արտադրվում էին երեխաների սպանությունը պատկերող ֆիլմեր։
Նա նկարագրում է, թե ինչպես են այս երեխաներին Տեխասի մի ստորգետնյա օբյեկտում համակարգված կերպով չարաշահել, խոշտանգել և սպանել։
Եվ ըստ նրա հայտարարության՝ այդ հաստատությունը գտնվում էր ԿՀՎ-ի վերահսկողության տակ, որը, ինչպես պնդվում է,
ղեկավարում է միջազգային մանկական մարդկանց առևտրի ցանց։
Նրա պատվերով իրականացված հեռադիտման փորձարկումը կարողացավ աներկբայորեն հաստատել այս օբյեկտի գոյությունը։
Եվ թեև այս հայտարարությունները դժվար է ստուգել, բացի «հեռադիտման» ասպեկտից, պետք է նշել, որ դրանք բազմաթիվ մանրամասներով համընկնում
են մյուս վերապրածների հաշվետվությունների հետ, հատկապես երբ դրանք համակցվում են ծիսական տարրերի,
ռազմական համատեքստի և բարդ ծրագրավորման մեթոդների հետ։
Որոշ դեպքերում միմյանց չճանաչող ականատեսները նույն կամ կոնկրետ հանցանքի վայրերն են կամ հանցագործներին նշում։
Իմ հետազոտության ընթացքում ես նաև ներկայացրել եմ FOIA հարցում՝ ԱՄՆ Տեղեկատվության ազատության մասին
օրենքի համաձայն տեղեկատվություն ստանալու համար, CIA-ին։
Եվ հետո ես պահանջեցի հրապարակել վերոհիշյալ MK-Ultra ծրագրի գոյատևող Քեթի Օ'Բրայենին առնչվող բոլոր փաստաթղթերը։
Եվ ԿՀՎ-ի պատասխանը շատ հետաքրքիր է։
Այն գրված էր՝ «Փաստաթղթերի առկայությունը կամ բացակայությունը չի կարող neither հաստատվել, neither հերքվել։»
Այդպիսի փաստաթղթերի առկայությունը կամ բացակայությունը ներկայումս դասակարգված է և, հետևաբար, պաշտպանված է հրապարակումից։
Եվ եթե դուք մտածեք այս պատասխանի մասին, դա նշանակում է, որ պաշտոնական հայտարարությունը հետևյալն է:
Պարզվում է, որ գոյություն ունեն ֆայլեր, սակայն ազգային անվտանգության նկատառումներով դրանք չեն կարող հրապարակվել։
Հակառակ դեպքում նրանք պարզապես կասեին՝ «Չգտնվեցին գրառումներ»։ Մյուս խոսքով՝ «Ոչինչ չկա»։
Եվ այն փաստը, որ Կեթի Օ'Բրայենի հետ կապված ինչ-որ բան գոյություն ունի, արդեն շատ ուժեղ ցուցիչ է, որ
նրա պատմության մեջ ինչ-որ ճշմարտություն կա, օրինակ։
Բացի հոգեբանական և տեխնիկական ասպեկտներից, պետք է նշել նաև, որ հոգևոր և գաղափարական ֆոնը շատ կենտրոնական դեր է խաղում։
Շատ հանցագործներ իրենց տեսնում են սատանայական կամ Լյուցիֆերյան մի կարգի անդամ, որը ձգտում է իշխանություն
ձեռք բերել տառապանքի, մահվան և ենթարկեցման միջոցով։
Նրանց համար այս ծիսակարգերը ավելի քան պարզապես խորհրդանիշներ են։
Նրանք հավատում են, որ այս զոհաբերության միջոցով կարելի է ձեռք բերել էներգիա կամ ուժ։
Եվ հենց այս հավատքն է, որ սերունդներ շարունակ փոխանցվում է կուլտային ընտանիքներում՝ խառնվելով էլիտիստական աշխարհայացքի հետ։
Այսինքն՝ ընտրյալները՝ իրենց տեսանկյունից, վեր են կանգնած մյուս մարդկանցից, որոնցից նրանք, սակայն,
վախենում են իրենց թվաքանակային գերակայության պատճառով։
Այո։
Վերջիններիս՝ այս համակարգերի զոհերի համար հետևանքները նույնպես կարևոր են։
Նրանք տառապում են ծանր տրավմայի հետևանքներից, ինչպիսիք են բարդ դիսոցիացիան (մտավոր անջատում կամ բաժանում՝ օրինակ՝ տրանսանման
վիճակ, իրականության զգացման բացակայություն. ուղեղի պաշտպանիչ արձագանք, որը հաճախ առաջանում է սթրեսի կամ չափազանց մեծ
պահանջների պատճառով), ֆլեշբեքներ (հիշողության կտրուկ վերադարձներ, որոնց մասին նշել են Սանդրան և
Շանտալը), անհանգստության խանգարումներ և կոմպուլսիվ վարքագիծ։
Տարիներ տևած չարաշահման հետևանքով կարող են առաջանալ ֆիզիկական հիվանդություններ։
Եվ հաճախ խորը ինքնության ճգնաժամեր ևս։
Եվ շատ զոհեր, հետևաբար, զարգացնում են այս դիսոցիատիվ ինքնության կառուցվածքը, ինչպես դա նախատեսել էին հանցագործները։
Այսպիսով, դուք ստանում եք մշտական հավաքածու՝ այդքան բազմաթիվ ներքին անհատականություններից, որոնք արտաքինից նույնպես երևում են։
Այսպիսով, երբ խոսում ենք ծիսական բռնության և մտքի վերահսկողության մասին — և դրանով ես աստիճանաբար մոտենում եմ ավարտին —, խոսքը ոչ
միայն անհատական դեպքերի բացահայտման մասին է, այլև կենտրոնական հարցի՝ թե որքան են այս ուժերը տեղյակ մարդկային
գիտակցության մասին և ինչպես են նրանք հետո չարաշահում այդ գիտելիքը՝ հասնելու համար կոնկրետ վերջնական նպատակին։
Այսինքն՝ նրանց կողմից սատանայական համաշխարհային կայսրություն համարվող կառույցի ստեղծումը։
Ուստի շատ կարևոր է, որ ունենանք անկախ հետազոտություններ դիսոցիացիայի (մտավոր անջատում կամ բաժանում՝ օրինակ՝ տրանսանման
վիճակ, իրականության զգացման բացակայություն. ուղեղի պաշտպանական արձագանք, որը հաճախ առաջանում է սթրեսի կամ չափազանց մեծ պահանջների
պատճառով) և տրավմայական հիմքով ծրագրավորման վերաբերյալ, ինչպես նաև որ գոյություն ունենան վերապրածների համար անվտանգ տարածքներ։
Բայց նաև խիզախություն՝ համատեղ աշխատելու ինստիտուցիոնալ սահմանների միջով, քանի որ լռությունը միայն պաշտպանում է մեղավորներին։
Կրթությունն ու իրազեկվածությունը այս շրջափուլը կոտրելու առաջին քայլն են։
Իմ աշխատանքը նույնպես նախատեսված է այս մեխանիզմների ավելի համապարփակ ըմբռնմանը նպաստելու համար։
Արարողակարգային բռնությունը ծայրամասային խնդիր չէ, այլ արտացոլումն է այն բանի, թե ինչ է տեղի ունենում,
երբ գաղտնի, օկուլտային խմբերը աննկատորեն ընդլայնում են իրենց ազդեցությունը մեր հասարակությունում։
Այո, պարոն։
Դա ևս մեկ պատճառ է, որ մենք պետք է ինքնաքննություն անցկացնենք, զոհերին լուրջ ընդունենք և
ապահովենք, որ այս եզրակացությունները հրապարակվեն։
Վերջիվերջո, սա սպառնում է յուրաքանչյուր անհատի ազատությանը։
Արարողակարգային բռնությունն ու մտքի վերահսկողությունը, ինչպես արդեն նշվել է դասախոսության մեջ, նույն ավերիչ
գաղափարի արտահայտություններն են՝ որ մարդուն կարելի է վերահսկել, կոտրել և տիրանալ նրա հոգուն։
Եվ այնուամենայնիվ, յուրաքանչյուր ճշմարտություն, որը բացահայտվում է և որը, կարելի է ասել,
ամբողջի դրական կողմն է, թուլացնում է այս համակարգը։
Լուսավորությունը սկսվում է վերջում, երբ մենք այս անարտահայտելի բանը բառերի ենք վերածում, և հատկապես
վերապրածները՝ Սանդրան ու Շանտալը, համարձակվում են խոսել։
Եվ հենց դրա համար են այսպիսի հարթակները այդքան կարևոր։ Ուստի, կրկին, շնորհակալություն բոլորիդ։
Ես ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել բոլոր նրանց, ովքեր պատրաստ են լսել, բայց նաև
նայել և չեն փակում աչքերն։ Շատ շնորհակալություն։
Այո՛։ Շնորհակալություն։
Շնորհակալություն, Մարսել։ Մի քանի րոպեում դու իսկապես կապեցիր այն, ինչ հայրս ասաց այս կոնֆերանսի սկզբում։
Նա նոր է ցույց տվել, մեր տասնամյակների հետազոտությունների հիման վրա, թե ինչպես են այս գաղտնի
կառույցները վերջիվերջո արմատացած սատանիզմում։
Եվ մենք նրանց սեփական բերանից ենք լսել, որ նրանք ուզում են հաստատել սատանայական համաշխարհային կարգ։
Բայց նրանք թվաքանակով պակաս են։
Մենք նրանցից շատ ավելի գերազանց ենք, եթե միայն դա գիտակցենք։
Եթե միայն լույսը կարողանար ներթափանցել, ապա ամբողջ այս հանցավոր կառուցվածքը կփլուզվեր։ Եվ մենք շատ մոտ ենք այդ կետին։
Եվ հետևաբար՝ եթե դուք տարածեք այս դասախոսությունը և ամբողջ AZK-ն, որպեսզի ճշմարիտ լույսը փայլի,
ապա այս սատանայական համաշխարհային կարգը կփլուզվի։
Շնորհակալություն ձեր պայքարի համար՝ իրազեկվածություն բարձրացնելու և այս դաժան պրակտիկաները բացահայտելու համար։
Մեր դիտողները այժմ նույնպես իրենց հարցնում են՝ ինչպես է հնարավոր, որ նման հանցագործությունները
ոստիկանության կողմից չհետապնդվեն և դատարանների կողմից չպատժվեն?
Եվ այս հարցի շուրջ ես կցանկանայի անցնել Ուվե Կրանզին։
Ուվե Կրանզը ոստիկան է, թոշակառու ավագ նախարարական խորհրդական և Թյուրինգիայի նահանգային
քրեական ոստիկանության պետության նախկին նախագահը։
Նա Եվրոպոլում ազգային փորձագետ էր։
Անվտանգության և ահաբեկչության հարցերի փորձագետ լինելով, նա պարբերաբար հոդվածներ է հրապարակում բազմաթիվ լրատվամիջոցներում։
Ուվե Կրանցը ավելի քան 50 տարի է, ինչ պայքարում է կազմակերպված հանցավորության, ծայրահեղականության և ահաբեկչության դեմ։
Իր պաշտոնավարման ընթացքում նա առանձնապես նվիրված էր երեխաների պաշտպանությանը։
Սա պարզ է դառնում, երբ նայում ես նրա պրոֆեսիոնալ կարիերայի գործունեության ոլորտներին։
Նա ազգային և միջազգային մակարդակներում երիտասարդական հարցերի, հանցագործությունների կանխարգելման, երեխաների նկատմամբ սեռական
բռնության դեմ պայքարի և մարդկանց ու օրգանների առևտրի դեմ պայքարի ներկայացուցիչն էր և ներգրավված էր
քրեական քաղաքականության ասոցիացիայի աշխատանքներում։
Իր սեփական կայքում Ուվե Կրանցը հրապարակում է հոդվածներ «երեխաների սեռական բռնության» և «մտքի վերահսկման» թեմաներով։
Որպես քրեական հետաքննիչ նա ներկայացնում է «խորը պետության» վերաբերյալ պատկերացումներ և թոշակից
հետևում է աշխարհում ընթացող իրադարձություններին։
Նա նաև իր փորձն ու գիտելիքները ներդրում է որպես անդամ և զեկուցող՝ հեղինակավոր միությունների, ինչպիսիք են Axion Resist-ը և MWGFD
e.V.-ը (Բժշկական մասնագետներ և գիտնականներ առողջության, ազատության և ժողովրդավարության
համար), կազմակերպած մամուլի սիմպոզիումներում։
Դրանք ստեղծվել են երեխաների բարօրությունը պաշտպանելու և ազատությունն ու օրինականությունը ապահովելու նպատակով։
Այստեղ նա խոսեց պեդոֆիլ հանցագործությունների, վաղ սեռականացման և երեխաների առևտրի մասին։
Ինձ համար մեծ պատիվ է ողջունել այս փորձառու քրեական հետաքննիչ Ուվե Կրանզին այստեղ՝ 22-րդ AZK-ում։
Բոլոր պատիվը միայն իմն է։
Լավ է, որ այստեղ ես։
Այո, դուք ունեք կես դար քրեական հետաքննության փորձ՝ մանկական սեռական բռնության դեմ պայքարում։
Ոստիկանության աշխատակից լինելով, իսկ ավելի ուշ՝ որպես ավագ նախարարական խորհրդական և Թյուրինգիայի քրեական հետաքննության
վարչության պետ, դուք եղել եք այս հետաքննությունների առաջնագծում։
Դա նշանակում է, որ դեպքերը ձեզ հաղորդվել են, և դուք դրանք հետաքննել եք։ Բայց հետո ի՞նչ տեղի ունեցավ։
Խնդիրը նրանում է, որ ապացույցները նախ պետք է ներկայացվեն, որպեսզի գործը կարողանա ուղարկվել հանրային
դատախազության, որտեղ այն կընդունվի և կվերամշակվի մեղադրական ակտի տեսքով՝ ներկայացնելու համար դատարան։
Եվ, ցավոք, ճանապարհին շատ-շատ ձախողումներ են լինում։
Նյարդայնացնում է, երբ առավոտյան ձերբակալում ես ինչ-որ մեկին, իսկ հետո նույն օրվա կեսօրին կրկին հանդիպում ես նրան։
– Ես սա պատկերավոր ներկայացրել եմ՝ առավոտյան ձերբակալվել, կեսօրին ազատվել։
Օրինակ, մենք հաճախ ենք բախվում այն խնդրին, որ ոստիկանությունը շատ հաճախ ժամանում է
սպանության վայր և սկսում է հետաքննել սպանությունը։
Եվ հետո, հանրային դատախազության ճանապարհին սպանությունը վերածվում է մահվան պատճառ դարձած մարմնական վնասվածքի։
Այնուհետև, որոշակի հանգամանքներում, կարող եք հայտնվել ամբողջովին այլ իրավական բնույթի նյութի և ամբողջովին այլ խնդիրների առջև։
Կամ երբ, ինչպես վերջին դեպքում, խմբային բռնաբարություն կատարած բռնարարները ուրախ սուլոցներով դուրս են գալիս
դատարանից, քանի որ դատավորը 100 տոկոսով վստահ չէ, որ աղջիկը, գուցե, համաձայնություն չի տվել։
Այստեղ է, որ ամբողջը սկսում է մի փոքր կասկածելի դառնալ։
Եվ կան բազմաթիվ, բազմաթիվ հնարավորություններ վարույթները դադարեցնելու կամ դրանք
հոգեբուժական ընդունման վերածելու և այլն, և այլն։
Այսպիսով, բիզնեսում ինչ-որ տեղ ճեղք կա, և, ցավոք, դա այդպես է։
Այս զոհաբերությունները պետք է վարվեն զգուշությամբ և լրջորեն։
Դուք ամբողջ աշխարհում լիովին իրավունք ունեք, որ ոստիկանությունն ու արդարադատության համակարգը ձեզ պատշաճ կերպով վերաբերվեն։
Շնորհակալություն ձեր հայտարարության համար։ Դուք նաև նշում եք կոչված «պեդոֆիլական հանցագործություն» և
կապեր, որոնք, ասվում է, հասնում են «բարձր շրջանակներ»։ Այս առնչությամբ ինչ դիտարկումներ ունեք։
Այո, եկեք ենթադրենք հետևյալը. ես միշտ ներառում եմ Դուտրու գործը իմ PowerPoint ներկայացումներում։
Դուք անշուշտ ծանոթ եք Դուտրոյի գործին։
Բելգիացի մանկապիղծ, որը բանտում սպանել է տասնմեկ երեխա և երկուսին սովամահ է արել։
Քանի որ նա բանտում ոչինչ չբացահայտեց, երեխաները սովամահ եղան։ Իրոք սարսափելի դեպք։
Մի ամբողջ շարք վկաներ կամ պատահարների են ենթարկվել, կամ կասկածելի հանգամանքներում են մահացել, կամ ինչ-որ այլ կերպ։
Եվ Դուտրոյի գործը արդեն ապացուցել է, որ հասարակության բոլոր շերտերը ներգրավված էին
այս երեխաների նկատմամբ բռնության ցանցերում։
Այսպիսով, սա հասավ քաղաքականության գագաթնակետին, ինչպես նաև մշակույթի, հեռուստատեսության և լրատվամիջոցների գագաթնակետին։
Ընթացակարգը նույնն էր, ինչ հիմնական խնդիրը։
Թե Էփսթեյն է, թե ոչ, դա նույնն է։
Էփշտեյնի մոտ նույնպես կապեր կան մինչև քաղաքականության, շոու-բիզնեսի և դատախազների ամենաբարձր օղակները՝ ով գիտի՝ էլ ինչ,
ինչպես նաև բարձրաստիճան պաշտոնյաների ու քաղաքական գործիչների հետ։
Նրանք նույնն արեցին «Դիդի» Շոն Քոմբսի հետ, ով նույնպես լավ հայտնի է։ Նա այժմ արդեն չորս տարի և երկու ամիս է, ինչ «փակված» է։
Սա իրականում անվնաս դատապարտում է, քանի որ կազմակերպված հանցավորության ամբողջ ոլորտը պարզապես հանվել է։
Ասվում էր, որ մենք կհրաժարվենք գործից և նրան միայն մեկ անգամ՝ իր ընկերուհու կամ կնոջ
նկատմամբ կատարված բռնության համար, դատապարտելու ենք։
Եվ հետո ամբողջ գործընթացը կրճատվեց մինչև մի փոքր հատված։
Շատ դեպքերում նման ընթացակարգերը դիտավորյալ կտրտված են։
1995 թվականին Անգլիայում մենք ունեցանք կարևոր դատական գործընթաց։ Այն լուսաբանեցին բանկերը, քաղաքական գործիչները,
լրատվամիջոցները, մեծ մոգուլները և բոլոր հնարավոր մյուսները։
Տարիների ընթացքում գործընթացը գնալով փոքրացել է, մինչև որ վերջում ոչինչ չմնաց։
Վերջիվերջո, սրանք փոքր կարգի ընթացակարգեր էին՝ դրանք, կարելի է ասել, մանրացվում և բաժանվում են փոքրիկ, իրավական
իմաստով կուլ տվող կտորների, և այդպես շատ նյութ չի մնում։
Սա բնականաբար առաջացնում է կասկած, որ այստեղ ազդեցություն է գործադրվում։ Դա չի կարելի անտեսել։
Դուք նույնպես նկատե՞լ եք այս սկզբունքը ձեր շրջանում, ինչպես այժմ տեղի է ունեցել Էփսթեյնի, Դուտրոյի, Փի Դիդդիի և այլնի դեպքերում։
Սկզբունքները ամենուր նույնն են, անկախ երկրից։
Դուք պետք է ենթադրեք, որ երիտասարդ երեխաների, աղջիկների և դեռահասների նկատմամբ այս սեռական բռնությունը
տեղի է ունենում ամբողջ Եվրոպայում և ամբողջ աշխարհում։
Եթե, օրինակ, նայեք NCMEC-ին՝ ԱՄՆ-ում անհետացած և բռնության ենթարկված երեխաների մասին հաղորդելու ամերիկյան
կենտրոնին, ապա չորս-հինգ տարի առաջ այն դեռ ուներ 50 000 դեպք։
Այժմ մեզ մոտ ամեն տարի հաղորդվում է 205 000 դեպք։
Հիանալի!
Բայց մենք փոքր լույս ենք։
Եթե համեմատեք, թե ինչ է NCMEC-ը հաղորդում Ասիայում, Հնդկաստանում և Պակիստանում, ապա մենք գրեթե միլիոնների կարգի ենք։
Սա հստակ ցույց է տալիս, որ դա համաշխարհային խնդիր է, ոչ միայն գերմանական, ոչ միայն բելգիական կամ որևէ այլ խնդիր։
Ես նույնպես լսել եմ, որ կուլտային չարաշահման վերաբերյալ կան բազմաթիվ պաշտոնական ուսումնասիրություններ։
Կարո՞ղ եք մի քանի նախադասությամբ բացատրել, թե ինչ է ասվում պաշտոնական հայտարարությունում։
Կան բազմաթիվ ուսումնասիրություններ։ Հավատացեք ինձ, հատկապես այս ոլորտում դրանք անթիվ են։
Ես ինքս 2020 և 2021 թվականներին Եվրոպական խորհրդարանի համար գրել եմ երկու ուսումնասիրություն,
որոնցում հավաքել եմ այս բոլոր տեղեկությունները։
Ես ասացի. «Լավ, ինչ կարելի է ավելի լավ անել? Ինչ կարող ենք հեշտացնել? Որտեղից կարող ենք սկսել?»
– Եվ հենց հակառակն է արվել։
Կրկին ստեղծվել է կենտրոն՝ երեխաների սեռական բռնության դեմ պայքարի համար։ Բում։
Հիմա, Եվրոպոլի և այլնի կողքին, ունենք ևս մեկ կենտրոն։
Մենք ամենուր ներկայացուցիչներ ունենք և ամենուր ուսումնասիրություններ ունենք։
2011 թվականին անցկացվեց հիանալի ուսումնասիրություն՝ ԵՄ-ի երեխաների սեռական բռնության դեմ պայքարի
ուղղությամբ ընդունված դիրեկտիվների ներդրման վերաբերյալ։
Եվ այն գնահատվել է 2016 թվականին։ Դա լավ ուսումնասիրություն է։
WeProtect-ի կողմից անցկացվել է ևս մեկ ուսումնասիրություն։ (https://www.weprotect.org/)
Դա նույնպես լավ ուսումնասիրություն էր; այն պարզապես պետք էր շարունակել և կիրականացնել։
Պետք էր միայն դրանից ինչ-որ բան ստանալ։
Կատարվեց մի ուսումնասիրություն, որը մշակվեց և հաճելի էր կարդալ՝ գեղեցիկ նկարներով, գեղեցիկ գրաֆիկայով և նման այլ ամեն ինչով։
Բայց իրականացումը ընդհանուր առմամբ պակասում է։
Ուստի ոչ միայն չկա բավարար հետազոտություն չհայտարարված դեպքերի վերաբերյալ, այլև քաղաքական կամք
չկա այս խնդիրները խորությամբ քննարկելու համար։
Խնդիրը այնքան էլ օրենքների պակասը չէ, և, անշուշտ, հետազոտությունների պակաս էլ չկա։
Ոչ, դու պետք է դա անես! Դու պետք է դա անես և ուզում ես դա անել!
Դուք նաև շատ եք խոսում մանկապարտեզներում և դպրոցներում վաղ մանկության սեռական կրթության մասին։ Ի՞նչ կարող եք ասել դրա մասին։
Այո, վաղ մանկության սեռական կրթությունը հատուկ ոլորտ է, որը ինձ առանձնապես ցնցել է, քանի որ այն մշակվել է
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (WHO) և Գերմանիայի Դաշնային Առողջապահական Կրթության Կենտրոնի համագործակցությամբ։
Այս տարվա (2025) փետրվարի 13-ից այն կոչվում է «Հանրային առողջապահության ֆեդերալ ինստիտուտ»։
Այն ունի ավելի շատ իրավունքներ, ավելի շատ հնարավորություններ և կարող է անել ավելի շատ, հատկապես կլիմայի պաշտպանության ոլորտում։
Եվ այս երկուսը կազմել են այս ուղեցույցները, թե ինչպես «սեռական կրթություն» տալ փոքր երեխաներին։
Այս ամենի հիմնական գաղափարը հետևյալն է. երեխային՝ մինչ ծնունդը, կարելի է հղիության ընդհատման միջոցով դադարեցնել (այդ մեկ կողմն է),
իսկ ծնվելուց անմիջապես հետո նրան պիտակավորում են որպես սեռական էակի, որի նկատմամբ ցանկացած պահի կարելի է բռնություն գործադրել։
Եվ դա այնքան խենթ է, որ դու անգամ չես կարող պատկերացնել։
Եվ ամենավատն այն է, որ այս BZgA ուղեցույցները՝ Համաշխարհային Առողջապահական Կազմակերպության կողմից,
հիմնված են գիտական հետազոտությունների արդյունքների վրա։
Եվ հիմա խնդրում եմ ուսումնասիրեք գիտական հետազոտությունների արդյունքները և պարզեք,
թե որտեղից է դա գալիս։ Դա գալիս է Քինսեյից։
Մարդը, ով 1960-ականներին գրել է անբարո համբավ ունեցող Քինսեյի զեկույցը տղամարդկանց և կանանց ազատագրման մասին։
Այդ պահից սկսած, իրականում ամեն ինչ միայն վատացավ։
Այդ ժամանակ սեռական թույլատրողականության հասկացությունը արդեն ձևավորվում էր։
Երեխաների հանդեպ անտարբերությունը և երեխաների հետ սեռական հարաբերությունները հնարավոր են և տարածված, և թույլատրվում են։
Չարժանապատիվ լեզու ներդրվեց։ Եվ այս անհատը՝ Քինսին, անցկացրեց մի շարք փորձարկումներ։
Եվ ես տեսել եմ մի շարք փորձարկումներ, որոնց ընթացքում չորս տարեկան երեխային 24 ժամ շարունակ
բռնության են ենթարկել՝ 27 օրգազմ ստանալու համար։
Պարզապես պատկերացրեք դա։ Նա յուրաքանչյուր անգամ, երբ երեխան գոռում, լաց լինում կամ ցնցվում էր, նկարագրում էր դա որպես օրգազմ՝
24 ժամ շարունակ տանջելով չորս տարեկան երեխային մինչև որևէ ֆիզիկական արձագանք տեղի ունենար, և հետո
այդ ֆիզիկական արձագանքը սահմանում էր որպես օրգազմ։
Եվ հետո հայտնվեցին նրանք, ովքեր դա արեցին, ովքեր երեխաներին չարաշահեցին։ Նրանցից ոմանք պիմփեր էին,
ոմանք՝ նախկին բանտարկյալներ, որոնք ազատ էին արձակվել։
Դուք պետք է հետազոտեք և զտեք դա ամբողջությամբ։
Եվ հետո դու ինքդ քեզ ասում ես՝ «Բարև, սա ի՞նչ է։ Գիտական գիտելիք՞»
Սա մաքուր մանկական չարաշահում է, մաքուր սեռական բռնություն երեխաների նկատմամբ՝ հետազոտության քողի տակ։
Եվ հետո նա ունեցավ համապատասխան աշակերտներ։
Քինսեյը հաջորդը Քենթլերին ուներ։ Կային Քենթլերի զեկույցը։
Այնուհետև հայտնվեց Սիլերտը։ Իսկ հետո, ավելի վերջերս, հայտնվեց մեկ ուրիշը։
Նրանք բոլորը նույն գաղափարական ձորակից են։
Դուք պետք է հաշվի առնեք։ Քինսեյն սկսեց դա։
Այնուհետև նրանք «նվաճեցին» համալսարանները, տեխնիկական քոլեջները և մասնագիտական ուսուցման հաստատությունները։
Եվ հիմա սոցիալական հոգեբանների, մշակութային հոգեբանների և այլն սերունդներ են արտադրվում մեկը մյուսի հետևից, զբաղեցնում են
սոցիալական ապահովության գրասենյակներն ու կրթական մարմինները ամենուր և շարունակում են
աշխատել իրենց ստացած պատրաստվածության ոգով։
Հիանալի!
Իմ կարծիքով, դա լրիվ անհեթեթ է։
Եվ եթե նայեք, թե ինչ են պահանջում այս ուղեցույցները՝ զրոյից մինչև չորս տարեկան, երեխան պետք է
սովորի սեռական մաստուրբացիա։ Զրոյից մինչև չորս տարեկան։
Իհարկե, ինձ հետաքրքրում է, թե որ ուսուցիչն է դա անում և ինչպես է նա դա անում։
Եվ այժմ Շվեբիշ Հալում ունենք 17 մանկական խնամքի կենտրոններ, որոնք իրենց տարածքներում
ստեղծում են անձնական մարմնի ուսումնասիրման գոտիներ։
Ծնողները ամբողջովին ապշած էին։
Նրանք դրա մասին ոչինչ չէին գիտակցում։ Նրանց նույնպես ոչինչ չէին տեղեկացրել։
Այսպիսով, եթե սա վաղ մանկության սեռական կրթություն է, ապա դա, ըստ էության, ոչ այլ ինչ է, քան ընտանիքի ոչնչացում։
Դա ընտանիքի ոչնչացում է։
Պետության էությունը, պետության միջուկը առողջ ընտանեկան հարաբերությունն է։
Կա հայր, կա մայր, կա երեխա, և վերջ։
Կան երկու սեռ, և վերջ։ Հիմա ես աջակողմյան ծայրահեղական եմ։
Գիտեմ։ Կա մի բան, որը նույնիսկ ավելի գեղեցիկ է, ինչպես Մոնիկա Գրուբերը մի անգամ ասել է։
Եվ եթե ունենք Parent1 և Parent2, ապա շուտով կունենանք Cadaver1 և Cadaver2 պապիկի և տատիկի համար։
«Դա նույնպես կկատարվի՞» Դա, իհարկե, կատակ է, բայց փաստն այն է, որ դա ամբողջը անմարդկայնացնում է։
Այո, ճիշտն է։
Դա այլևս մարդկային չէ և այնտեղ այլևս արժանապատվություն չկա՝ անշուշտ ոչ երեխայի համար։
Երեխաներն էլ ունեն արժանապատվություն։ Նրանց իրավունքներն էլ պետք է պաշտպանվեն։
Եվ երեխաներին իսկապես պետք է վերաբերվել որպես իրավաբանական անձանց, ոչ թե որպես
առարկաների, որոնք կարելի է պարզապես վերցնել և նետել։
Այո՛։ Շնորհակալություն բացատրելու համար։
Այսպիսով, ամբողջ գործում կար մեկ դրական կողմ։
Դա Բիլեֆելդի համալսարանն էր։
Նա անցկացրեց լայնածավալ ուսումնասիրություն Kinsey, Kentler and Co.-ի վերաբերյալ և պարզեց, որ դա
երեխաների նկատմամբ սեռական բռնության լայնածավալ դեպք էր։
Սա չափազանց հանցավոր կազմակերպություն էր, որը այժմ տարածվել է ամբողջ ուսուցման կենտրոնում, որտեղ սոցիալական հոգեբաններ,
հոգեբաններ, տնօրեններ և նմանատիպ մասնագետներ էին պատրաստվում։
Եվ սա շարունակվում է։ Այն դառնում է ավելի ու ավելի հաճախ։
Ուստի այսօր ծնողական ամսագրերում կարդալը, որ երեխաների համար ամբողջովին նորմալ է, երբ նրանց նկատմամբ վերաբերվում են և
կրթում այնպես, որ նրանք ստիպված լինեն սեռական հարաբերություն ունենալ վեցից ինը տարեկան հասակում, ոչ մի զարմանալի բան չէ։
Եվ ֆիզիկապես միմյանց շոյելը և գաղտնի ամենուր փոքր, հարմարավետ անկյուններ ստեղծելը, որտեղ երեխաները կարող են թաքնվել։
Դա ամբողջությամբ հանցագործների ձեռքում խաղալն է։
Այո... Ներողություն, լավ նորություններ չունեմ։
Դրանք պարզապես այն բացասական փորձերն են, որ ես այնտեղ ունեցել եմ։
Ես գրեթե ողջ կյանքումս պայքարել եմ, որպեսզի երեխաների նկատմամբ սեռական բռնությունը դառնա քրեական հանցագործություն։
Եվ 2021 թվականին, տարիներ տևած պայքարից հետո, սա վերջապես, վերջապես, վերջապես Գերմանիայում կիրառվեց այն
աստիճան, որ այժմ այն համարվում է քրեական հանցագործություն։
Եվ դա ուժի մեջ մնաց 2021-ից մինչև 2024 թվականը։ Հետո պարոն Բուշմանը, ինչպես նրան այդ ժամանակ էին կոչում, ազատական
արդարադատության նախարարը, եկավ և չեղյալ հայտարարեց այն։
Հիմա դա կրկին քրեական հանցագործություն է։
Այսինքն՝ դա էլ մեծ հաղթանակ չէ։
Իմ կարծիքով, Արդարադատության նախարարության ներկայացրած բոլոր բացատրությունները, որոնցով հիմնավորվում է, թե ինչու
այս քրեական հանցագործությունը հանվել է, անողոք մեղադրանք են։
Այո, դա իսկապես տխուր արտացոլանք է իրավիճակի վրա։
Շատ շնորհակալ ենք երեխաներին օգնելու ձեր նվիրվածության համար և, առավել քան ամեն ինչ, այս
խնդիրները հանրության ուշադրությանը հրավիրելու համար։
Դա շատ կարևոր է։
Դա պետք է արվի։
Շնորհակալություն, որ ժամանակ հատկացրեցիք, չնայած որ հիմա շարժման մեջ եք։
Ձեր հայտարարությունները իսկապես օգնել են մեզ այս խնդրի ավելի հստակ պատկեր ստանալու։
Մենք ձեզ մաղթում ենք ամենայն հաջողություն ձեր ապագա ձեռնարկումներում, այդ թվում՝ ձեր թոշակի անցման շրջանում։
Դու դեռ զգոն ես։
Շնորհակալություն ձեր գերազանց կրթական աշխատանքի համար։ Մենք ձեզ սիրում ենք։
Շնորհակալություն։
Ես անհամբերությամբ սպասում եմ հաջորդ անգամ քեզ հետ լինելուն։ Ես նույնպես այնտեղ կլինեմ։
Այո, դուք միշտ ողջունված եք։
Հիմա անցնում ենք նույնքան անվախ մի ակտիվիստի, ով նվիրված է պայքարին երեխաների առևանգման, ծիսական
բռնության և երեխաների թրաֆիքինգի դեմ։ Արտացոլեք կլիպը։
Սաբին ՄքՆիլը ուսումնասիրել է համակարգչային գիտություններ և մաթեմատիկա և 15 տարի աշխատել է CERN-ում ։
Այնուհետև նա աշխատել է որպես միջոցառումների կազմակերպիչ, ծրագրային ապահովման դիզայներ, վեբ հրատարակիչ և մաթեմատիկական արվեստագետ։
Լոնդոնում նա կամավորականորեն զբաղվում էր որպես ՄաքՔենզի Ֆրենդ, որը համարժեք է ոչ պրոֆեսիոնալ իրավաբանական խորհրդատուին։
Այդ ընթացքում նա շփվեց արարողակարգային բռնության և երեխաների պաշտպանության դեպքերի զոհերի հետ, ովքեր արդարադատության
համակարգի կողմից օգնության փոխարեն վնաս էին կրել։
Սաբին ՄքՆիլը սկսեց հրապարակայնացնել այս դեպքերը ինտերնետում։
Նա անխոնջորեն աշխատեց այն երեխաների օգտին, որոնց պետությունը խլել էր ծնողներից, և անգամ
այս հարցը ներկայացրեց Եվրոպական խորհրդարանին։
"Դրա համար ենք այսօր այստեղ։ Մենք այստեղ ենք օգնություն խնդրելու համար։"
Կան երեխաներ, որոնք գոչում են, որպեսզի նրանց լսեն։ Եթե դու չես լսում այս երեխաների գոչյունը, ո՞վ կլսի։
Ընդհանուր առմամբ նա զբաղվել է մոտավորապես 50 երեխայի առևանգման գործերով։
Ամենահայտնի դեպքը «Հեմփսթեդի գործն» էր, որի շրջանակում նա հրապարակեց Ալիսա և Գաբրիել անունով
երեխաների վկաների ցուցմունքներով տեսանյութեր։
Նրանում երեխաները վկայեցին, որ իրենց հայրը կազմակերպել էր սատանայական կուլտ, որը
պարբերաբար բռնաբարում և սպանել է երեխաներին։
Նրանք նաև նկարագրեցին, թե ինչպես հայրը առաջնորդում էր նրանց ձեռքերը, երբ նրանք սպանել էին մանկաներին։
«Մեր հայրը ինձ ու մեզ է սովորեցնում, որովհետև մենք չենք կարող դա անել։»
Մենք բավարար ուժեղ չենք, որպեսզի կտրենք երեխայի գլուխը։
Նա պարզապես պետք է բռնի դանակը, դնի իր ձեռքը մեր ձեռքի վրա և օգնի մեզ կտրել երեխայի
գլուխը, քանի որ նա սովորում է, թե ինչպես դա անել։
Նա ինձ ու Գաբրիելին է սովորեցնում։
Չնայած այս հայտարարություններին, հայրը դատարանի կողմից դատապարտված չեղավ; փոխարենը դատարանը երեխաներին
մորից վերցրեց և հայրին շնորհեց բացառիկ խնամակալություն։
Հետագայում նույն դատավորը նաև ապահովեց, որ Շոտլանդիայի Հոլի Գրեյգի չարաշահման գործով չարաշահման մեջ մեղադրվող հայրը չդատապարտվի։
Այնուամենայնիվ, Հեմփսթեդի գործի հետ համընկնումներ կային ոչ միայն դատավորի, այլև հանցագործների առումով։
Հեմփսթեդի վճռից հետո անգամ Սաբինը շարունակեց ակտիվ մնալ՝ հավաքելով տասը հազար
ստորագրություն հանրագրերի համար և փաստագրելով ապացույցներ։
Նա նաև հանրությանը մատչելի դարձրեց իր մոր կազմած ցուցակը, որը պարունակում էր 175 հանցագործների անուններ։
Սա հանցագործներին դժվար իրավիճակում դրեց, և նրանք ի վերջո նրա դեմ քրեական մեղադրանքներ ներկայացրին։
73 տարեկանում նրան հետագայում դատապարտեցին ինը տարվա երկար ազատազրկման, և մոտ չորս տարի անց արտաքսեցին Գերմանիա։
Նրանց բազմաթիվ կայքեր փակվել են։
Չնայած բանտում կրած հալածանքին, Սաբինը չհանձնվեց։
Նա շարունակում է աջակցել մյուս արշավակիցներին մանկական բռնության և երեխաների առևտրի դեմ պայքարում։
Բարև, բարև Սաբին։ Ես գրկում եմ քեզ։
Բարև, Լոիս։ Շնորհակալ եմ, որ լսեցիր ինձ։
Այո, ինչ մեծ պատիվ է, որ այսօր 22-րդ AZK-ում դուք ելույթ կունենաք։
Դուք ուղեկցել եք սատանայական ծիսական բռնության բազմաթիվ զոհերի և նրանցից մի քանիսին ուղղորդել իմ ֆիլմերին։
Դուք բանտում հանդիպել եք մայրերի, որոնցից խլել էին իրենց երեխաներին։
Դուք պայքարեցիք այս մայրերի համար և դեռևս առյուծուհու պես պայքարում եք այս մայրերի և երեխաների համար։
Խնդրում ենք կարճ պատմեք ձեր փորձառությունների մասին։
Այո, դժվար է, որովհետև չգիտեմ, թե որտեղից սկսեմ։
Իմ առաջին զոհերը, որոնց հետ ես հանդիպել էի, ընդհանրապես երեխաների հետ որևէ առնչություն չունեին։
Ես կազմակերպում էի միջոցառումներ Լորդերի պալատում , որտեղ կային տղամարդիկ։
Առաջինը եկան բանկերի և դատարանների զոհերը։
Եվ հետո, ընդհանուր առմամբ, կանայք եկան, և հետո եկան այդ երեխաները, որոնք հաղորդեցին ամենավատը։
Եվ դրանից առաջ ամեն ինչ արդեն այնքան վատ էր։
Ես երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես ռումինացի սոցիալական աշխատողը պնդեց, որ այս դեպքը չի վերաբերում պորտուգալական հինգ
երեխա ունեցող ընտանիքին, ինչը, կարելի է ասել, կներեր նրանց։
Եվ դա այնքան ողորմելի, այնքան հիմար և այնքան կեղծավոր էր։
Դու ուղղակի չես կարող անգործ մնալ ու դիտել։
Եթե ես պատմեի ձեզ իմ փորձառությունների մասին, գուցե ամենավատը այն զրույցն էր, որը ունեցա մի կնոջ հետ, ով իր
փոքրիկի հետ անցկացնում էր իր所謂 «բայ-բայ հանդիպումը»։
Եվ հետո նա ունեցավ այն, ինչը կոչվում էր վերջին հանդիպում, մինչ այն նրանից խլեցին։
Դա չափազանց կեղծավոր է։
Եվ դա շառադ է, դա զզվելի է։
Այո, ես անգամ չգիտեմ, թե ինչ բառեր օգտագործեմ։
Դե, դժվար է ասել, թե ինչն է ամենավատը։
Հանցագործությունները ինչպես պետք է դասակարգվեն՞ Երեխաների թվով՞
Երեխաների նկատմամբ գործված դաժանություն՞, թե՞ ծնողների նկատմամբ գործված դաժանություն՞
Անհավանական սարսափելի բանտային կյանքի փորձը, որտեղ կոչված «պաշտոնյաները» չարաշահում են իրենց իշխանությունը պարզապես այն
պատճառով, որ ունեն դրա հնարավորությունը, և անում են ամեն ինչ, բացի այն, ինչ պետք է անեին և ինչը
տեսականորեն քարոզվում ու նրանցից պահանջվում է։
Դա այնքան վատ է, որ դու իսկապես կարող ես միայն մտքում մեկնաբանել, ներել և բացատրել դա։
Դու ինձ նաև պատմեցիր մի մոր մասին, որի չորս երեխաները նրանից վերցրել էին, իսկ հինգերորդը բանտից դուրս էին բերել։
Լավ, ես նրան տեսա, երբ նա բանտում հղի էր։
Երբ նա դուրս եկավ, նա ինձ գրեց՝ քանի որ գործում է «Email-a-Prisoner» ծառայությունը, որ
նրանք նույնպես իրենից խլել էին նրա երեխային։
Հինգերորդն էլ՞ Այո։ Օ, ինչ վատ է, օ, ինչ վատ է, օ, ինչ վատ է։
Հեմփսթեդի գործի մինչև, ամենավատ դեպքը նիգերիական ընտանիք էր՝ յոթ երեխաներով։
Բոլոր երեխաները տարան տարան։
Այս հիմար ընթացակարգերը, որոնք կոչվում են «ընտանեկան դատարաններ» և պահվում են գաղտնի։
Այսպիսով, մամուլին մուտք չի թույլատրվում։ Եվ այդպես է արդեն տասնամյակներ ի վեր։
Եվ յոթերորդը ծնվել է բանտում։
Ես նաև կապի մեջ էի հարևան խուցում գտնվող ամերիկացի մոր հետ, որի երեխան մնացել էր Լոնդոնում։
Եվ այն արտահանվելուց հետո, չնայած իմ բոլոր օգնություններին։
Ամերիկացի կինն ճշգրիտ նույնն ապրեց, ինչ նիգերիացի կինն։
Եվ ինչպես ասաց սոցիալական աշխատողը՝ «Այո, դու նրան այլևս երբեք չես տեսնի։»
Եվ «հիանալի»ն այն էր, որ ընտանիքի ամենամեծ դստերը բռնության ենթարկեց խնամակալական ընտանիքի որդին։
Հաջորդ դուստրը մորը պատմեց, որ երեկոյան նրան միշտ տարել են կասկածելի միջոցառումների, որտեղ միայն տղամարդիկ էին։
Եվ փոքր որդին մորը հարցրեց, թե ինչ է պեդոֆիլիան։
Իսկ հետո ի՞նչ եղավ, երբ դու բանտում էիր։
Լավ, երբ ես բանտում էի, հրապարակեցի ստորագրահավաքը։
Եվ այնտեղ ես ունեի 16 000 ստորագրություն և ավելի։
Եվ իմ՝ երեխաների համար ստեղծված կայքում ես նաև ավելի քան 100 000 դիտում ունեցել էի։
Ես ստեղծեցի առանձին վեբ էջեր վատագույն սցենարների համար։
Եվ այսպես ես համեմատաբար հայտնի դարձա։
Եվ սա այն պայուսակն է, որտեղ կան բոլոր քարտերը, որոնք ես ստացել եմ և օգտագործել եմ բջիջիս պատը զարդարելու համար։
Ես երբեք չկարողացա դրանից վզնոց պատրաստել։
Բայց իհարկե ես չէի ուզում դրանք նետել։
Օ, Սաբին, մենք շատ ուրախ ենք, որ դու ստացար այս խրախուսանքը, և կշարունակես այն ստանալ։
Իրականում ինձ շատ ցնցեց կենդանի տեսնել, թե ինչպես են երեխային վերցնում։
Ես կարճ ցույց կտամ մեզ դա։
«Այս պահին քեզ մնում է միայն մեկ տարբերակ։»
Դուք պետք է նրան հանձնեք պարամեդիկին, և հետո կարող եք ուրախությամբ շարունակել ձեր ճանապարհը ընկերների
և ընտանիքի անդամների հետ, որոնք սպասում են դրսում։
Կամ ես դա քեզանից վերցնելու եմ, և դու կգնաս բանտ։
Դուք պետք է կայացնեք այս որոշումը։ Դուք պետք է կայացնեք այն հիմա։
«Ես նրան չեմ թողնի գնա։»
Լավ է։ Լավ է։
Խնդրում եմ, թող նրան գնա, որպեսզի նա չվնասվի, լա՞վ։ Մի պահ եկ այստեղ։ Լավ։
«Ես նրան թողեցի գնա։ Ես նրան թողեցի գնա։»
«Ոչ, նա բանտ է գնում։»
«Ես պարզապես ուզում էի ասել, որ չեմ կարողանում դա անել, բայց այնուամենայնիվ թույլ տվեցի նրան։»
«Ձեր ձեռքերը դրեք մեջքի հետևում։»
«Նրանք փակեցին շտապօգնության մեքենայի դուռը։ Դա վերջին բանը էր, որ ես տեսա։»
Դուք առևանգում եք իմ թոռնիկին։
«Ոչ, նստիր մեքենան։ Նստիր մեքենան։ Ամեն ինչ կարգին է։»
«Ես ուզում եմ հրաժեշտ տալ։» «Լավ է։ Մտիր մեքենա։»
«Ես ուզում եմ հրաժեշտ տալ։» «Դու միայն ավելի ես վատացնում։»
Յուրաքանչյուր երեխա պետության համար արժե մոտ մեկ միլիոն ֆունտ։
Այսպես որ սա երեխայի պապն է։
Դա այնքան դաժան է և այնքան սարսափելի։
Ես նկատի ունեմ, նրանք պարզապես իրենց աշխատանքն են անում, չէ՞։
Դա նացիստական դարաշրջանի նման է, որքան կարելի է բացատրել։
Նրանք պարզապես կատարում են հրամաններ և դարձել են ռոբոտային։
Նրանք սեփական զգացմունքներ չունեն։
Նրանք այլևս չեն գիտակցում, թե ինչն է ճիշտ։
Այո։ Դա վերևից է գալիս։ Այս ամբողջ երեխաների առևտրի գործը աջակցվում է։
Կարո՞ղ ես դա էլ հաստատել։
Այո, այո, այսինքն՝ վերևից, անկախ նրանից, թե որ օրինակն է։
Սոցիալական աշխատողները չեն կարող կատարել իրենց աշխատանքը առանց ոստիկանության։
Ոստիկանությունը չի կարող դա անել առանց դատարանների։
Այո։ Դուք վկա եք, ով այս ամենը մոտիկից է ապրել։
Դու կարող ես այդպես ասել։
Այո, մենք շատ շնորհակալ ենք ձեզ՝ այս մայրերին և երեխաներին նվիրվածության համար։
Մենք ստեղծել ենք Vetopedia հարթակ, որտեղ այս մայրերը կարող են գրանցվել և նշել իրենց երեխաների խնամքից հեռացումը։
Որպեսզի մենք նույնպես կարողանանք ավելի լավ հասկանալ դրա ետևում գտնվող համակարգը։
Մենք, իհարկե, ուրախ կլինեինք, եթե դուք կարողանայիք տարածել լուրը և բարձրացնել իրազեկվածությունը ձեր ցանցում, սիրելի Սաբին։
Այո, այն, ինչ դու անում ես, անհավանական է։ Դա իսկապես, իսկապես հիանալի է։ Շնորհակալություն, որ լսեցիր ինձ։
Այո, շատ շնորհակալ եմ այս մայրերին ու երեխաներին նվիրվածության համար։ Դա իսկապես հրաշալի է։
Մենք անպայման կհաղորդենք այս լուրը, սիրելի Սաբին ՄքՆիել։ Եվ մենք քեզ սիրում ենք։
Շնորհակալություն։ Ես էլ։ Ես անչափ հարգում եմ այն ամենը, ինչ դու արել ես և շարունակում ես անել։ Եվ հիացմունք։
Այո։ Դուք գտնվում եք ճիշտ նույն իրավիճակում, ինչ մենք։ Դուք այնքան անվախ և քաջ եք։ Դա անհավանական է։
Կա՞ որևէ այլ բան, որ կցանկանայիք ասել AZK-ի հանդիսատեսին։ Ինչ-որ բան։
Այսպիսով, AZK-ն վերաբերում է ցենզուրային։
Ես պարզապես հույս ունեմ, որ ոչ ոք այլ չի ապրի այն, ինչ ես ապրեցի իմ առցանց տեղադրած բոլոր աշխատանքների հետ։
Դա ինձ և զոհերին շատ մեծ վնաս է պատճառել։
Սենսորշիփը պարզապես տեղափոխվել է թվային մակարդակի։
Եվ սարսափելի է, սարսափելի է, սարսափելի է, ինչ է կատարվում։
Բայց ընդհանուր առմամբ, դա անհնար է պատկերացնել։
Մարդ չի ցանկանում ծանոթանալ բացասական զգացմունքների և փորձառությունների հետ։
Այո, ձեր բոլոր գլխավոր էջերը պարզապես հեռացվել են ինտերնետից։
Ձեր բոլոր աշխատանքները տուժածների համար ավերվել և ջնջվել են։ Դա շատ սարսափելի է։ Ցավոք, այո։
Բայց դա կբացահայտվի, դա կդառնա հանրային գիտելիք, սիրելի Սաբին։
Եվ ամբողջ AZK-ն դա ապահովում է։ Ճիշտ չէ՞?
Այո!
Սաբինը արդեն 81 տարեկան է և իր կյանքի ընթացքում շատ է տառապել։
Շատ լավ էր, որ նա կարողացավ սա մեզ հետ կիսվել։
Եվ դա ինձ իսկապես խորապես հուզեց։
Եվ հիմա մենք կցանկանայինք շարունակել վերջին դեպքով, որը տեղադրվել է Vetopedia-ում Կորիննե Իոլիի կողմից։
Նրա երեխաները նրանից վերցվեցին։ Կտրել։
Վետոպեդիան մարդկանց ձայն է տալիս, երբ նրանց լռեցնում են։
Սա հաճախ է պատահում, հատկապես խնամքի տակ վերցված երեխաների դեպքում։
Միանձնյա մայրերը, մասնավորապես, երբեմն ապշած են մնում դատական համակարգից, որը ուժով խլել է նրանց երեխաներին։
Պաշտոնական վիճակագրության համաձայն, միայն Գերմանիայում ամեն օր միջին հաշվով 100 երեխա առանձնացվում է ծնողներից։
Վետոպեդիան այժմ ձեզ հնարավորություն է տալիս հրապարակայնացնել ձեր տեսակետը։
Մի մայր, որը օգտվել է այս հնարավորությունից, է Կորիննե Իոլին։
Կորիննե Իոլին շվեյցարացի է։
2019 թվականին նրա երկու դուստրերը բռնի ուժով խլեցին նրանից։
Ոստիկաններ և KESB-ի աշխատակիցներ՝ ընդհանուր առմամբ ութ հոգի, ներխուժեցին նրա բնակարան և տարան երեխաներին մանկատուն։
Երեխայի հայրը, որի հետ Կորիննե Իոլին բաժանված է, նրա դեմ բողոք է ներկայացրել։
Պատճառները անհիմն մեղադրանքներ էին, որոնք բոլորը փորձագետների կողմից հերքվել էին։
Այնուամենայնիվ, մինչ օրս Շվեյցարիայի դատական համակարգը բոլոր դեպքերում անտեսել է անառարկելի ապացույցները
և աջակցում է երեխայի հորը, ով քրեական հետապնդման միջոցով փորձում է ճնշման տակ առնել մորը։
Սրան նախորդեց աղջիկների վարքագծի փոփոխությունը հոր հանդեպ, երբ նրանք դեռ ապրում էին նրա և իրենց մոր հետ։
Նրանք մերժեցին ցանկացած ֆիզիկական շփում և պաշտպանվեցին մոտեցումներից՝ քերծելով, կծելով և հարվածելով։
Միևնույն ժամանակ երեխայի հայրը զարգացրեց պեդոֆիլիական հակումներ։
Այս դեպքերը ստիպեցին Կորիննե Իոլիին բաժանվել իր հորից։
Այնուհետև նա նրան հաղորդեց երեխայի բարեկեցությունը վտանգելու համար։
Ոչ ոք հոր ահազանգող հակումներին ուշադրություն չդարձրեց և որևէ հետաքննություն չիրականացրեց։
Հակառակը։ Երեխաների ապրած տան խնամակալը հետևյալն ասաց։
«Նույնիսկ եթե հայրը չարաշահում է իր երեխաներին, նրանք դեռ սիրում են նրան» և «տղամարդկանց մեծամասնությունը ունի
պեդոֆիլական ֆանտազիաներ, բայց հազվադեպ է դրանք իրականացնում»։
Այս խնամողը այժմ հոր նոր զուգընկերն է։
2021 թվականին նա ստացավ իր մոր դեմ ընդհանուր արգելափակման հրաման, որը գործում է մինչև այսօր։
Դատավորը ապա մորից վերցրեց խնամակալությունը և փոխանցեց այն հորը։
2024 թվականի սեպտեմբերին հայրը իր նոր զուգընկերոջ և երկու աղջիկների հետ տեղափոխվեց Շվեդիա։
Մինչ օրս Կորիննե Իոլին շարունակում է պայքարել իր մայրական իրավունքների համար։
Այն բարձրացնում է իրազեկվածությունը և բացահայտում անօրինական երեխաների առևանգումների հետևում կանգնած նենգ հնարքները։
Լրացուցիչ տեղեկություններ կարելի է գտնել նրանց կայքերում՝ www.kinder-zurueck-nach-hause.ch և www.MamaLoveCollection.com։
Բարև, սիրելի Կորինե։ Բարև, սիրելի Լոյս։
Դու իսկապես ապշած ես, երբ դա լսում ես։ Ինչպե՞ս կարող է նման բան պատահել։
Այսպես կոչված խեղաթյուրված տեղավորումները վերաբերում են «ծնողական օտարման սինդրոմին» (PAS):
ՊԱՍ-ը հիմնադրել է Ռիչարդ Գարդները, ով ինքն էլ պեդոֆիլ էր։
PAS-ը պնդում է, որ եթե երեխան ծնողական բաժանման համատեքստում մերժում է իր հորը և/կամ նույնիսկ հայտնում է հոր կողմից սեռական
բնույթի բռնության մասին, ապա PAS-ը պնդում է, որ երեխան ստում է։
Մայրը այն այդպես էր մանիպուլացրել։
Մայր-երեխա հարաբերությունը չափազանց մտերմիկ է, գրեթե սիմբիոտիկ, ուստի երեխային պետք է հեռացնել մոր
խնամքից, հանձնել հոր խնամակալությանը և կտրել մոր հետ կապը։
Մեր դեպքը պարունակում է PAS-ի բոլոր տարրերը։ Պեդոֆիլային թեման պեդոֆիլային ֆանտազիաների տեսքով։
Այնուամենայնիվ, PAS-ը կիրառվում է նաև այն դեպքում, երբ առկա են հոր կողմից երեխայի բռնաբարության անվիճելի ապացույցներ։
Կարևոր է նշել, որ երեխաների բռնաբարության չափը սարսափելի է։
Հատկապես ընտանեկան համատեքստում, այսինքն՝ բազմիցս, տարիներ շարունակ։
Մենք նաև գիտենք, որ հազար մանկական բռնության մեղադրանքներից միայն երկուսն են կեղծված։
Դա Ֆրանսիայի Արդարադատության նախարարության ուսումնասիրությունն էր։
Մայրերի կողմից չարաշահում հորինելու մասին առասպելը ակնհայտ ռազմավարություն է հանցագործներին պաշտպանելու համար։
Ահ, լավ։ Այդ դեպքում կարելի՞ է ասել, որ PAS-ը երեխաներին բռնաբարողների համար մի տեսակ պաշտպանիչ վահան է։
Հենց այդպես, դա է։
Մայրերն ու երեխաները ներկայացվում են որպես ստախոսներ, լռեցվում են, և մենք գայթակղվում ենք անհատական դեպքերի թակարդում։
Մենք ոչ մի կերպ մեկուսացված դեպքեր չենք։
Մենք ծանոթ ենք նույն տեքստային մոդուլների և բանալի բառերի միջազգային մակարդակով
փորձագիտական զեկույցներում և որոշումներում կիրառմանը։
Եվ մենք նույնպես միջազգային մակարդակում տեսնում ենք նույն պաշտոնական ահաբեկչությունը նրանց
նկատմամբ, ովքեր փորձում են պաշտպանել իրենց երեխաներին։
PAS-ը և երեխաների այս ապօրինի հեռացումները ծանր հոգեկան վնաս են պատճառում երեխաներին և մայրերին, նույնիսկ հանգեցնելով
դիսոցիացիայի (հոգեկան անջատում կամ դիսոցիացիա՝ օրինակ՝ տրանսի զգացողություն, իրականության զգացողության
կորուստ։ ուղեղի պաշտպանական արձագանք, որը հաճախ առաջանում է սթրեսի կամ չափազանց մեծ պահանջների դեպքում)։
Ինչպես թե դա բավարար չէր, երեխաներին պաշտպանելու փորձ անող մայրերը բոլոր մակարդակներում՝ մասնագիտական,
սոցիալական, ֆինանսական, ենթարկվում են իսկական կախարդների որսի, անգամ մինչև անօթևանության հասնելը։
Ինչի՞ց են հանցագործները բառացիորեն խուսափում, ինչպես սատանան սրբաջրից։
Առաջին հերթին կան երեխաներ, որոնք իրենց մայրերի հետ առողջ կապեր ունեն և պատմում են նրանց ցանկացած բռնության մասին, որի են
ենթարկվել, և երկրորդ հերթին, իհարկե, կան մայրեր, որոնք գոյատևում են այդ երեխաների վերցումներից հետո, կապ են
հաստատում միմյանց հետ և դրա մասին հրապարակայնորեն խոսում։
Այստեղ տեղի է ունենում սատանայական խեղաթյուրում։
Եվ մենք պետք է դա նորից շրջենք։
Նրանք ուզում են, որ մենք լուռ մնանք, այդ պատճառով մենք խոսում ենք։
Նրանք ուզում են, որ մենք տապալվենք, այնպես որ չթողնենք, որ նրանք մեզ ընկցնեն։
Այո։ Շատ, շատ լավ։
Դա, սակայն, բավականին դժվար է։
Եվ դա վերաբերում է ամեն օր ինքնուրույն պայքարել և առաջընթաց գրանցել։
Իհարկե, երեխաներին սիրելը օգնում է այս հարցում։
Եվ հետո օգնություն է գալիս։ Եվ մենք հենվում ենք այս օգնությանը։
Այո, շատ շնորհակալություն։ Թույլ տվեք ամփոփել, ինչ ես այս պահին հասկանում եմ։
ՊԱՍ-ը տեսական կառուցվածք է, որին հաղորդվել է գիտական վավերականության տեսք։
Այն ստեղծվել է հանցագործի կողմից՝ զոհերին վարկաբեկելու, ինքն իրեն և մյուս հանցագործներին պաշտպանելու նպատակով։
Դա ինձ շատ ծանոթ է, որովհետև մենք նույնը գիտենք «Սխալ հիշողության սինդրոմի հիմնադրամից»։
Այսպիսով, կեղծ հիշողությունների մասին ասածը այն է, որ ամեն ինչ սխալ է։
Կա՞ որևէ կապ PAS-ի և FMS-ի (կեղծ հիշողության համախտանիշ) միջև՞
Անշուշտ։ Ռիչարդ Գարդները, ինչպես ասացի, PAS-ի հեղինակն էր, և ինքն ինքը պեդոֆիլ էր։
«Կեղծ հիշողության սինդրոմի հիմնադրամը» հիմնած ծնողները այն ծնողներն էին, որոնց իրենց
երեխաները մեղադրել էին ծիսական բռնության մեջ։
Երկու առարկայական ոլորտների միջև առկա են լայնածավալ համընկնումներ։
Եվ մենք գիտենք թե՛ հայրենիքում, թե՛ արտերկրում օրինական չհամարվող երեխաների առևանգման դեպքերի մասին, որոնք տեղի են ունենում PAS-ից
հետո, երբ երեխաներին վերցնում են մայրերից, հանձնում հորը, իսկ հայրը նրանց տանում է այդ արարողություններին և այնտեղ խոշտանգում։
Այսպիսով, հիմնադիր Ռիչարդ Գարդները այժմ մահացած է, և «Կեղծ հիշողության սինդրոմի հիմնադրամը» լուծարվել է։
Եվ այնուամենայնիվ, մինչ օրս նրանք շարունակում են որոշել պեդոֆիլ հանցագործության և ծիսական բռնության վերաբերյալ այս ընթացակարգերը։
Ինչպե՞ս է ստացվում, որ այն կարող է այդքան համառորեն շարունակվել?
ՊԱՍ-ը ցանկանում է կանխել պեդոֆիլական հանցագործությունների բացահայտումը։
Կեղծ հիշողության համախտանիշի հիմնադրամը ցանկանում է կանխել սատանայական ցանցերի բացահայտումը։
Մենք գործ ունենք չարի իսկ էության հետ։
Եթե այս երկու ոլորտները ընկնեն, մնացածը՝ ֆինանսներ, դեղագործություն, լրատվամիջոցներ,
կրթություն և այլն, ինքնաբերաբար կկարգավորվեն։
Եվ հենց դրա համար մենք պետք է միավորենք մեր ուժերը և պայքարենք պեդոֆիլական
հանցագործությունների և այս ապօրինի երեխաների առևանգումների դեմ։
Սա հիդրայի անմահ գլուխն է։
Երբ դա ավարտվի, նա պարտված է։
Այո՛։ Շատ լավ։ Շատ գեղեցիկ։ Շատ լավ։ Շատ գեղեցիկ։ Շատ լավ։ Շատ գեղեցիկ։ Շատ լավ։ Շատ գեղեցիկ։ Շատ լավ։ Շատ գեղեցիկ։ �
Շնորհակալ եմ, որ կանգնած ես այնտեղ՝ ինչպես ժայռ ալիքների մեջ։
Շատ շնորհակալ եմ, Լոիս։ Եվ թող հուզիչ AZK լինի։
Շնորհակալություն, շնորհակալություն։ Հիմա ես կցանկանայի խոսքը փոխանցել մի կնոջը, որը նույնպես 30 տարի անդրդվելի է մնացել։
Եվ սա Անդրեա Քրիստիդիսն է։ Սկսեք կլիպը։
Դոկտոր Անդրեա Քրիստիդիսը երեխաների և ծնողների համար ճշմարտության և արդարության պաշտպան է։
Նա հոգեբան է, մասնագիտացած կլինիկական, կրթական, նյարդահոգեբանական, քրեական և դատահոգեբանական
հոգեբանության մեջ, ինչպես նաև վարքային թերապևտ է։
Իր անկախ փորձագետի կարգավիճակում նա արդեն քննել է ավելի քան 1000 ընտանեկան գործ՝ պարզելու համար արդյոք երեխաների հեռացումը
երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակների կողմից արդարացված էր։
Այսպես անելով՝ նա բացահայտեց քաղաքավարության զեկույցներ, կեղծ ստորագրություններ, տվյալների չարաշահում, սխալ
ախտորոշումներ, պետական կոռուպցիա, կեղծված փաստաթղթեր, անձի վարկաբեկում և կեղծ փաստերի պնդում։
Նա նաև հանդիպել է սատանայական ծիսական բռնության դեպքերի։
Նրա մեծ նվիրվածության պատճառով սկզբից ի վեր նա բախվեց բազմաթիվ խոչընդոտների։
Օրինակ՝ փորձեր են արվել նրանից խլելու նրա մասնագիտական տիտղոսները։
Նրա դեմ հարուցվել է ավելի քան 80 քրեական մեղադրանք, սակայն դրանցից բոլորը մերժվել են։
Դոկտոր Քրիստիդիսը հայտնում է, որ Գերմանիայի խնամքի տներում տեղի է ունենում ինստիտուցիոնալ բռնության դեպքեր, որոնց
ընթացքում երեխաները շահագործվում են բազմաթիվ տարբեր ձևերով։
Դրան հակազդելու համար նա 2024 թվականին հիմնեց «Axion Resist» ասոցիացիան։
Այն բաղկացած է բժշկության, հոգեբանության, կրթության, իրավաբանության, քրիմինոլոգիայի, կենսաբանության և տեղեկատվական
տեխնոլոգիաների ոլորտների փորձագետներից և նվիրված է երեխաների և նրանց առողջության, ինչպես
նաև ազատության և օրինականության պաշտպանությանը։
Միաձուլումը հնարավորություն կտա արդյունավետորեն համախմբել տարբեր բաժինների փորձագիտությունը։
Դոկտոր Անդրեա Քրիստիդիսն ու նրա ամուսինը նույնպես MWGFD (Բժիշկներ և գիտնականներ առողջության, ազատության և ժողովրդավարության
համար) խորհրդի անդամներ են՝ միության, որը նվիրված է բնակչության առողջության և սոցիալական բարօրության սպասարկմանը։
Բարև, Անդրեա։ Ուրախ ենք, որ այստեղ ես։
Մենք կցանկանայինք ձեզնից լսել մի քանի փաստեր երեխաների թրաֆիքինգի և երեխաներին խնամքի վերցնելու վերաբերյալ։
Դուք այս ոլորտի անվիճելի փորձագետն եք։
Մենք շատ կցանկանայինք լսել ձեր փորձառությունների մասին։
Կան ձեր դասախոսություններ, որոնց կարելի է ժամերով լսել։ Դուք շատ բան ունեք ասելու։
Այսօր քեզ մնում է ընդամենը 20 րոպե, ուստի քեզ հաջողություն եմ մաղթում դրա ամփոփման մեջ։
Շնորհակալություն, որ թույլ տվեցիք ինձ այստեղ լինել։ Ես հասկացա, որ արդեն ճանաչում եմ որոշ զեկուցողների և ինքս
նրանց հետ սիմպոզիումներ կամ հարցազրույցներ եմ անցկացրել։
Դա ինձ վրա խորը ազդեցություն ունեցավ։ Ես պարզապես պատրաստվում եմ սկսել խոսել այն մասին, թե ինչպես
կառավարությունը կարող է հասնել այս բազմաթիվ երեխաներին։
Եվ ես անմիջապես կսկսեմ մի քանի կետերից։
Նկատառում 1 – ներածություն: Երեխաների պաշտպանության երկերեսանի կողմը։
Գերմանիան համարվում է սահմանադրական պետություն, երեխաների համար ապահով ապաստան։
Բայց իրականությունը պատկերում է լրիվ այլ պատկեր։
2023 թվականի վերջին մոտ 215 000 երեխա գտնվում էր խնամքի տակ՝ մանկատներում, խնամատար ընտանիքներում
կամ երիտասարդների բարեկեցության հաստատություններում։
2024 թվականին ամեն օր մոտավորապես 190 երեխա առանձնացվել է իրենց ծնողներից։
Յուրաքանչյուր տարի խնամակալության և տեսակցության իրավունքի հարցերի շուրջ անցկացվում է մոտ 148 600 վարույթ, որոնցում
ներգրավված են և բուռն վեճերի մեջ են հայտնվում մինչև 86 000 երեխա։
Միևնույն ժամանակ, յուրաքանչյուր դեպքի ծախսերը աճում են. 2016 թվականին դրանք արդեն գերազանցում էին 12
000 եվրոն, իսկ այսօր դրանք զգալիորեն ավելի բարձր են։
Տնից դուրս խնամքի համար տարեկան ընդհանուր ծախսերը կազմում են 8 միլիարդ եվրո։
Երեխաների պաշտպանությունը վաղուց արդեն միլիարդավոր ֆունտ ստերլինգների բիզնես է դարձել։
Բայց այս դիմակագծի ետևում թաքնված են ինստիտուցիոնալ բռնությունը, տնտեսական շահերը և կառուցվածքային ձախողումը։
Երկրորդ կետը՝ դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը ներկայացրել է համաշխարհային մասշտաբի տեղեկատվություն։
Այս միջազգային համբավ ունեցող փաստաբան Ռեյներ Ֆյուլմիխը Կորոնա հանձնաժողովի շնորհիվ հայտնի դարձավ միլիոնավոր մարդկանց։
Նրա առաքելությունն է բարձրացնել իրազեկությունը քաղաքական և սոցիալական անարդարությունների վերաբերյալ։
Նա նաև հաղորդել է երեխաների թրաֆիքինգի, հաստատություններում սեռական բռնության և պետական մարմիններում կոռուպցիայի մասին։
Բայց երբ Ֆյուելմիխը ցանկանում է Կորոնա հանձնաժողովում հետաքննել Աահր հովտի ջրհեղեղի աղետը, որտեղ, ըստ բազմաթիվ բնակիչների,
հայտնաբերվել են մանկական գանգեր, որոնք, իհարկե, վկայում են ծիսական բռնության մասին, սկսվում է
իշխանական պայքար, որը ձգվում է շատ ավելի հեռու Գերմանիայից։
Այս կետը նույնպես հանգեցրել է (ինչպես այսօր արդեն մի քանի անգամ նշվել է) այլ մարդկանց, որոնք ներկայացրել են այս պնդումը և
ցանկանում են հետաքննել -ը՝ ոչ միայն դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը, այլև, օրինակ, Մաքս Էդերը, ով այժմ կալանքի տակ է և դեռ չի
մեղադրվել, և ով այն ժամանակ հիմնադրել է GSG 9-ը , որը շատ, շատ ակտիվ էր այս ոլորտում, և այլոք՝ կապված կոչված
Պրինց-Ռոյս խմբի հետ, կարծեմ՝ 26 հոգի – մինչ օրս գտնվում են կալանքի տակ։ Նրանցից երկուսը մինչև օրս մահացել են։
2022 թվականի սեպտեմբերի 5-ին կհետևի դոկտոր Ֆյուելմիխի դեմ անհիմն քրեական մեղադրանքը։
Նա ձախողվում է, սակայն դատարանը հետո ներկայացնում է իր սեփական մեղադրանքները։
Շատ բացահայտողների համար ծանոթ մի օրինաչափություն՝ անհարմար հարցեր տվողները հենց իրենք են հայտնվում հետաքննության առարկա։
Հետագայում դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը հիմնադրում է ICIC.law (https://icic.law/) միջազգային տեղեկատվական պորտալը։
Նրա հարցազրույցները՝ օրինակ՝ Կալին Ջորջեսկուի հետ 2022 թ. դեկտեմբերի 22-ին և Քեթի Օ'Բրայենի հետ 2023 թ.
օգոստոսի 20-ին, հասանելի դարձան ամբողջ աշխարհում լսարաններին։
Ինչպես Մարսել Պոլտեն արդեն այսօր բացատրել է, Քեթի Օ'Բրայենը ծիսական բռնության զոհ էր։ Նա նաև ներգրավված էր այս
MKultra ծրագրում որպես «փորձարկման առարկա»՝ այսպես կասեի ես։
Հիմա անցնում եմ երրորդ կետին՝ Բեռլինում չարաշահման դեպք՝ երբ համակարգը ձախողվում է։
Գործի կենտրոնում է չորս տարեկան տղան, որը իր մորը պատմում է հոր կողմից իր նկատմամբ իրականացված բերանային և անալ բռնության մասին։
Մանկաբույժը և Չարիտե հիվանդանոցի բժիշկները հաստատում են շարունակական սեռական բռնության ուժեղ
կասկածը։ Կան լուսանկարային ապացույցներ և զեկույցներ։
Ես արդեն անցյալ տարվա դեկտեմբերին Բավարիայում կայացած սիմպոզիումում այս մասին զեկուցել եմ։
Դուք դեռ կարող եք դիտել այն YouTube-ում «Axion Resist» վերնագրի տակ։
Սակայն, մոր խոսքով, Բեռլինի զոհի փաստաբանը դատարան չի փոխանցել քննության հիմնական եզրակացությունները։
Այնուհետև LKA-ն փակում է հետաքննությունը։
Հիմնավորումը՝ «Ամեն ինչ, անշուշտ, ծագել է երեխայի երևակայությունից կամ մոր ազդեցության տակ է եղել։»
Հարցաքննությունների ձայնագրությունները ցույց են տալիս, որ մոր կողմից որևէ ազդեցության
նշան չի եղել։ Ես ունեմ ձայնագրությունները։
Դատական վարույթը ավարտվել է։ Մայրը տարիներ շարունակ չի ունեցել իր երեխային տեսնելու հնարավորություն։ Տղան այժմ 14 տարեկան է։
Վկաներն ինձ տեղեկացրել են – ես չեմ կարող դա հաստատել կամ հետաքննել – որ տղան այժմ, ըստ ամենայնի, Բեռլինի
փողոցներում աշխատում է մանկական պոռնիկի կարգավիճակով։
Չորրորդ՝ էսկալացիա և հանցագործի արտոնություն։
Տղան զարգացնում է ծանր վարքային խնդիրներ՝ սեռականացված վարքագիծ, միզազատման վերահսկողության բացակայություն և ինքնասպանական մտքեր։
Նա մեծահասակներին խրախուսում է սեռական ակտերում ներգրավվել և բազմիցս կրկնում է բռնության տեսարաններ մանկապարտեզում և դպրոցում։
Բժշկական մասնագետները տվել էին բուժման առաջարկություններ։ Դրանք անտեսվեցին։
Հայրը մերժեց նրան, սակայն 2015 թվականին նրան կշնորհվի միանձնյա խնամակալություն։
Մայրը, ինչպես արդեն ասացի, կորցնում է երեխայի հետ բոլոր կապերը։
Նրան ամբողջ տարի թույլ չէին տալիս տեսնել իր երեխային։
Այնուհետև երբեմն և ուղեկցությամբ, իսկ այժմ նա տարիներ շարունակ որևէ կապ չի ունեցել։
Մի քանի կուսակցական զեկույցներ հաստատեցին չարաշահումը։ Բոլորն անտեսվեցին։
2017 և 2018 թվականներին, երբ երեխան արդեն որոշ ժամանակ ապրել էր հոր հետ, Նոյքյոլնի երիտասարդական սոցիալական ապահովության
գրասենյակը փաստագրել է երեխայի մոտ ծանր սեռականացված վարքագիծ։
Տղան մի քանի անգամ ասաց՝ «Ես ուզում եմ մեռնել»։
Ես ուսումնասիրել եմ ընտանեկան դատարանի և այլն ինձ տրամադրած բոլոր ֆայլերը։ Չկա որևէ ապացույց, որ
մայրը վտանգի տակ է դնում երեխայի բարեկեցությունը։
Հինգերորդ՝ հանցագործների ներգրավվածություն և համակարգային պաշտպանություն։
Մայրը իմանում է, որ Ուվե Կրանզը արդեն նշած Ազգային կորած և շահագործված երեխաների կենտրոնը (NCMEC) այս գործի շրջանակում
գրանցել է երեխաների պոռնոգրաֆիայի վերաբերյալ հաղորդում։ Այն գրանցվել է Պետական քրեական ոստիկանության
վարչությունում (LKA), սակայն որևէ քննություն չի անցկացվել։
Մոր խոսքով՝ Կարստեն Շտալը, որը հրապարակայնորեն ներկայանում է որպես երեխաների պաշտպան, դեռ իր
երիտասարդությունից անձամբ ճանաչում է մեղադրյալին՝ հորը։
Նա նույնպես այցելում է նրան իրենց համատեղ բնակարանում՝ այն ժամանակ, երբ նրա մայրը դեռ ապրում էր նրա հոր հետ։
Բայց Կարստեն Շտալը հայց է ներկայացրել մոր դեմ, որովհետև նա ասել է, որ Կարստեն Շտալը ճանաչում է այս հորը։
Մայրը դատարանում հաղթում է, և դատավորը հարցնում է. «Իրականում ինչի՞ է Ստահլը ձգտում այս ամենով»։
Ինչու՞ մորը չպետք է թույլ տան ասել, որ նա գիտի հորը?
Վեցերորդ. Դոկտոր Դորոթեա Թուլի գործը – բժիշկի ահաբեկում
Պեդիատր Դոկտոր Դորոթեա Թուլը մոր անունից կազմում է բժշկական զեկույց, որով հաստատվում է
տղայի նկատմամբ քրոնիկ սեռական բռնության փաստը։
Շուտով նրան հարձակվեցին նրա բնակարանի դիմաց։ Նրան սպառնացին, տեղափոխեցին հոգեբուժական բաժանմունք և
կալանավորեցին՝ երբ նրանք չկարողացան նրան ուղարկել հոգեբուժարան, մեղադրելով «վիրավորական վարքագծի» մեջ։
Յոթերորդ՝ սոցիալական համատեքստ – երբ երեխաների պաշտպանությունը դառնում է արդյունաբերություն։
Այս անհատական ճակատագրերի ետևում կանգնած է սխալ խթաններով համակարգ։
Հանրային մանկական և երիտասարդական բարեկեցության ծառայությունները ամեն տարի արժեն միլիարդավոր գումարներ։
Միջին հաշվով խնամքի տակ գտնվող յուրաքանչյուր երեխայի վրա ամսական ծախսվում է ավելի քան 12 000 եվրո։
Որոշ մատակարարներ ստանում են այդ գումարի տասնապատիկը։
Հիմա քաղաքական գործիչները՝ ես ինքս տեղական քաղաքական գործիչ եմ եղել, ուստի կարող եմ սա ասել, աղքատությունը
գնահատել են որպես երեխաների բարեկեցության սպառնալիք։
Եթե աղքատությունը համարվում է երեխայի բարեկեցության սպառնալիք, բնականաբար հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ ծնողները չեն ստանում երեխային։
Ինչու՞ են մանկատները կամ խնամակալ ծնողները ստանում այս գումարը։
Այս ամենին գումարվում են աճող մանկական աղքատությունը, որը, ըստ Բունդեսթագի, ունի «շատ լայնածավալ հետևանքներ ողջ կրթական
գործընթացի վրա», ծանրաբեռնված ընտանեկան դատարանները, սեռական բռնության դեպքերում ապացույցների պահպանման բացակայությունը և
հանցագործներին պաշտպանող ինստիտուցիոնալ համակարգը, որը մեղադրում է մայրերին, երբ նրանք
կասկածում կամ հաղորդում են բռնության մասին։
Ես կարող եմ սա ասել, քանի որ տարիների ընթացքում վերանայել եմ ավելի քան հազար ընտանեկան իրավունքի գործեր և նույնքան
փորձագիտական եզրակացություններ քննության ենթարկել ու քննադատել։
Պետք է նշեմ, որ սկզբից շատ դժվար է ապացուցել սեռական բռնության դեպքը, եթե չի հայտնաբերվում գենետիկ նյութ կամ լուրջ վնասվածքներ։
Երբ երեխաները նման պնդումներ են անում, մայրը հաճախ մեղադրվում է երեխային մանիպուլացնելու մեջ։
Այնուհետև ասվում է, որ մայրը վտանգի տակ է դնում երեխայի բարեկեցությունը, և երեխային ուղարկում են ենթադրյալ
հանցագործին՝ գրեթե բոլոր դեպքերում, կարող եմ դա հաստատել։
Եվ հետո կա հանցագործների ինստիտուցիոնալ պաշտպանությունը, որը քրեականացնում է մայրերին – սա ևս մեկ գործոն է – շատ հաճախ մայրերը
ենթարկվում են քրեական հետապնդման կամ ուղարկվում են հոգեբուժական բուժման։ Երբեմն նրանց տրվում են լրիվ սխալ ախտորոշումներ։
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր ոք, ով հաղորդում է չարաշահումը, վտանգում է կորցնել իր սեփական երեխային։ Այսպիսով,
հանցագործների պաշտպանությունը դառնում է ազգային շահի հարց։
Ութերորդ. Պատմական զուգահեռներ՝ բնակելի խնամքի մութ կողմը։ Այս դեպքերը առանձին դեպքեր չեն։
Քենթլերի փորձարկումներից մինչև Հաասենբուրգ, SOS Երեխաների Գյուղեր և Վունսիդելի փոքրիկ Լենան։
Շատ անգամներ պետության կամ եկեղեցու հսկողության տակ գտնվող հաստատություններում տեղի են ունեցել
սեռական բնույթի բռնություններ, խոշտանգումներ կամ մահ։
Տեղեկատվությունը հանրայնորեն փաստաթղթավորված է։ Դուք կարող եք այն գտնել նաև մեր կայքում՝ «Axion Resist» բաժնում ։
Մենք նաև այս թեմայով բազմաթիվ սիմպոզիումներ ենք անցկացրել և բազմաթիվ դեպքեր ու աղբյուրներ ենք մեջբերել։
Շատ զոհերի ձայնը երբեք չի լսվել։ Իսկ նրանք, ովքեր անարդարությունների դեմ են խոսում՝ ես դրա
մասին ամեն ինչ գիտեմ, հաճախ ինքն են դառնում թիրախ։
Եվ իններորդ, և ամփոփելով՝ ճշմարտության գինը։
Դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխը խորհրդանշում է նրանց, ովքեր ասում են անհարմար ճշմարտություններ։
Նա ցանկանում էր բացահայտել կոռուպցիան, չարաշահումը և իշխանության չարաշահումը։ Դրա համար նրան քրեականացրին։
Դոկտոր Դորոթեա Թուլը ախտորոշեց այն, ինչ ոչ ոք չէր ուզում լսել, և կորցրեց իր ազատությունը։
Սա վերաբերում է նաև Մաքս Էդերին և Պրինց Ռեուսսի խմբի մյուս անդամներին, և, անշուշտ, շատ ուրիշներին նույնպես։
Եվ հենց դրա համար ուզում եմ նշել, որ մեր Axion Resist կայքում մենք կհրապարակենք նվիրատվական հաշիվները նրանց համար,
ովքեր կալանքի տակ են և հրատապորեն կարիք ունեն աջակցության՝ իրենց իրավական պաշտպանության ծախսերը հոգալու համար։
Մենք սա կհրապարակենք մեր գլխավոր էջում։
Մայրերը, ովքեր ցանկանում էին պաշտպանել իրենց երեխաներին, զրկվել են իրենց իրավունքներից։
Եվ օգնության կարիք ունեցող երեխաները թողնվեցին այն համակարգին, որը նախատեսված էր նրանց կոտրելու համար։
Ես հիշում եմ քաղաքական գործիչ և նախկին կանցլեր Օլաֆ Շոլցի 2002 թվականին արված հայտարարությունը. «Մենք արդեն օդային
գերիշխանություն ենք հաստատել երեխաների մահճակալների վրա»։
Սա նշանակում է, որ պետությունը երեխաներին իր խնամքի տակ է վերցրել։
Նրանց ուղեղ են լվանում՝ նույնիսկ մանկապարտեզներում և դպրոցներում սեռական և անպարկեշտ կրթությամբ։
Մենք ունեինք այս «Original Play»-ը, որտեղ ծնողները չէին իմանում, որ անծանոթ տղամարդիկ ներխուժում էին մանկապարտեզներ
և սեռական բռնություն գործադրում երեխաների նկատմամբ։
Կան նույնիսկ բռնության դեպքեր և այլն։ Այդպիսի բաներ պատահում են, և ծնողները անզոր են։ Եթե նրանք բողոքեն,
պետք է սպասեն, որ իրենց երեխաներին կհեռացնեն իրենցից։
Եվ բոլորի հիմնական ուղերձը հետևյալն է՝ երեխաների պաշտպանությունը չի կարող ծառայել որպես ծածկոց թաքցման համար։
Անօրինականությունները բացահայտողները պաշտպանում են երեխաներին, ոչ թե համակարգերին։
Եվ երեխաների հարմարեցումը գործնականում փող տպելու արտոնագիր է։ Պետք է պարզապես այստեղ նշեմ դա։
Եվ լուսավորությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ լռությունը դառնում է պարտադիր։
Շնորհակալություն։ Շնորհակալություն։
Սա այստեղ շատ հանճարեղ կերպով է արված՝ այդքան կարճ ժամանակում և այդքան կոմպակտ։
Շատ-շատ շնորհակալ եմ ձեզ երեխաների հանդեպ ձեր նվիրվածության և նրանց համար այդքան քաջաբար կանգնելու համար։
Լավ կինը մշտապես ներգրավված է իրավական գործընթացներում։
Երբ մենք հեռախոսով խոսում էինք, նա միշտ ստիպված էր գնալ դատարան և մասնակցել հերթական նիստին. «Մի պահ սպասեք, ես դեռ պետք
է…» Եվ նա ամեն ինչ գիշերը էր պատրաստում, որովհետև դեռ դատարանում էր և դեռ պետք էր… Պարզ ասած՝ դու հերոսուհի ես։
Այո՛։ Շատ շնորհակալ եմ նաև այս կետերը կապելու համար։
Եվ ես ձեզ մաղթում եմ ամենայն հաջողություն և սրտանց շնորհակալություն այս ներդրման համար։
Շնորհակալություն։ Շատ շնորհակալություն։
Այո, սիրելի դիտողներ, մենք հիմա լսել ենք հանցագործությունների ամբողջ շարք։
Մենք ձեռք ենք բերել պատկերացում այն մասին, թե ինչ է նշանակում այս սատանայական գաղափարախոսությունը, ինչ է այն
նշանակում երեխաների համար և ինչ է կազմում սատանիզմի էությունը։
Իրականում այն ուղղված է մեր ամենաթույլ անդամների՝ մեր երեխաների դեմ։ Դա գրեթե անհանդուրժելի է։
Մի կողմից կարող ես ընկղմվել հուսահատության մեջ և մտածել՝ այո, ինչ կարող ես այստեղ անել?
Կամ կարող ենք նաև ասել՝ այո, այս ամենը հիմա բացահայտվել է, որովհետև մենք ոգով միացել ենք, ու այն
այլևս չի կարող մնալ թաքնված։ Եվ դա մեծ հաղթանակ է։
Այս AZK-ի սկզբում հայրս ասաց, որ ամեն առավոտ ժամը վեցին՝ սիներգետիկ հայտարարություններով, մենք
այնուամենայնիվ կհաղթահարենք այս «թվացյալ անպարտելի» ուժերին։
Այս հավատքի ստեղծարար աղոթքներով մենք, թույլ տվեք ասել, ամեն ինչ շարժի մեջ ենք դրել, որպեսզի այս սարսափելի արարքները
բացահայտվեն և այն ծածկոցը, որը այդքան խիտ ծածկել էր դրանք, փչվի։
Եվ նաև այն, որ ավելի ու ավելի շատ վերապրածներ համարձակվում են խոսել, որ վկաները դուրս են գալիս, որ ազդանշողները ավելի ու ավելի
են բացահայտվում, որ փորձագետները բացահայտում են, թե ինչ է այստեղ կատարվում։ Եվ որ նրանք նույնպես
կրում են բոլոր հալածանքները՝ դա բացահայտելու համար։
Միայն լույսի միջոցով կարելի է պատժել այս չարամիտ դավադրությունները, երբ դրանք ամբողջ աշխարհում բացահայտվեն և այլևս
թաքնված չմնան։ Եվ մենք շարունակելու ենք այս ուղղությամբ, ուստի ուզում եմ խրախուսել ձեզ ամեն առավոտ արտասանել այս հռչակագրերը։
Ես ձեզ բոլորիդ հրավիրում եմ դա անել, ինչպես այսօր ավելի վաղ արեց իմ հայրը։
Եվ կրկին ասում եմ՝ սա մեր համատեղ համախմբված հայտարարությունների արդյունքն է, որ ավելի ու ավելի շատ փրկվածներ, չնայած մահվան
սպառնալիքներին, գտնում են համարձակություն՝ պատմելու մեզ բոլորիս այն հրեշների մասին, որոնք այստեղ մեզ կառավարում են, թե ինչպես են
նրանք միմյանց ծածկում և ետնաբեմից քաշում աշխարհի գործերի թելերը։
Եվ հենց դրա համար ենք մենք միավորվում մեր բոլոր թույլ կողմերով, այստեղ և հիմա, և այս ուղերձը տանում ենք աշխարհ։ Ես նաև ուզում եմ
ասել ձեզ՝ յոթ խոսնակներիդ, որ դուք հրաշալի աշխատանք եք կատարել։
Բայց մենք տարածում ենք այս հաղորդագրությունը, որովհետև դիմակը ընկել է, և այժմ կարող ենք տեսնել, թե ով է
այս ամենի ետևում և ով է իրականում այստեղ մեզ ահաբեկում։
Եվ մենք կանգնած ենք այնտեղ մեր բոլոր թույլություններով և ասում ենք՝ բավական է, բավական է!!!
Հիմա ես կցանկանայի հրավիրել իմ եղբայր Էլիասին և նրա կին Ստեֆանիին բարձրանալ բեմ։
Հետո, ընդմիջումից հետո, Էլիասը կանցնի հաջորդ հատվածին, որտեղ մենք կանդրադառնանք այլ ոլորտների և ավելի լավ կհասկանանք այն ուժը,
որը ունենք, երբ այս բոլոր բաները ներկայացնում ենք հանրության ուշադրությանը Vetopedia-ի միջոցով՝ երբ դրանց վրա լույս է սփռվում։
Բայց հիմա ես խոսքը կփոխանցեմ Ստեֆանիին։ Նա գրել է երգ և մի պահից կասի դրա մասին մի քանի խոսք։
Այստեղ ինձ անգամ թույլ են տալիս մի փոքր ժամանակ պանֆլյուտա նվագել, ինչը լավ է ինձ համար, քանի
որ օգնում է ամբողջ այս ամենից հանգստանալ։ Լավ։
Ես Ստեֆանի Սասեկն եմ, Ելիաս Սասեկի կինը։
Մենք միասին ունենք չորս փոքրիկ և չափազանց քաղցր երեխաներ։
Կուզեի կարճ պատմել, թե ինչպես ստեղծվեց իմ երգը՝ Լոիս, ես դիտեցի քո Kla.TV-ում
ցուցադրված «Արյան սեկտաներ» երեք փաստագրական ֆիլմերը։
Նրանք իսկապես ցնցեցին ինձ։ Դա ուղղակի սարսափելի էր։
Մեր չորրորդ երեխայի ծննդից մի քանի օր անց անընդհատ շրջվում էի անկողնում և չէի կարողանում այս պատկերները գլխիցս հանել։
Ես այնքան աներևակայելիորեն ազդված էի տեղի ունեցածից, և դա մոր համար ուղղակի անհավանական, աներևակայելի սարսափելի է։
Եվ ապա ես տեսա հույսի մի շող այս դժվար ժամին, երբ հասկացա՝ մեր ներկա թուլության պայմաններում մենք պետք է ամուր կանգնենք և
պարզապես սպասենք, որ մեզ վրա ինչ-որ բան գա, որ ազատ արձակվեն նոր մեխանիզմներ, որոնք պարզապես կմղեն ինչ-որ բան շարժման։
Եվ հետո, ինչպես ասացի, ինձ մոտ մի կայծ ծագեց, և այլևս ոչինչ չեմ ուզում դրա մասին ասել, որովհետև արդեն դրել եմ այն իմ երգում։
Իրոք հիանալի է, որ դու, Լոիս, գտել ես ժամանակը՝ երգը ուղեկցելու քո պանֆլյուտայով։ Եվ նույնպես չափազանց հաճելի
է, որ երկու քեռորդիներս և քեռորդուս կինը բեմի վրա են ինձ հետ։ Սա համատեղ արտադրություն է։
Մենք միասին գրել ենք մեղեդին, բառերը և ամեն ինչ, և ես ուրախ եմ, որ հիմա կարող ենք կատարել այս երգը։
Հուսով եմ, որ սա այս դժվարին հարցում թունելի վերջում մի փոքր լույս կբերի։ Շնորհակալություն!
Դու պառկած ես իմ գրկում, լի վստահությամբ
Դեռ շատ փոքր է այս աշխարհի բեռների համար
Դռները փակվեցին, խավարը պետք է սպասի
Բայց ես արդեն գիտեմ, որ դա միշտ այսպես չի լինի։
Եվ դեռևս քեզ գրկում եմ
Բայց դրսում ամբողջ աշխարհը քեզ է սպասում
Ով է ձեզ պաշտպանելու այս դժվարին ժամանակներում?
Երբ դուք ձեզ անզոր եք զգում և անարդարությունը
Բայց լսիր, իմ երեխա Ոչ ուժով, այլ թուլությամբ Դու կգտնես այս ժամանակի բանալին
Այս աշխարհը չեն փոխում ուժեղները Բայց նրանք, ովքեր թուլությամբ հանգստանում են Ստեղծչի գրկում
Չնայած ես վաղուց եմ ինքնուրույն կանգնած , բայց ինձ թվում է, ինչպես դու՝ այդքան անօգնական և այդքան փոքր
Ես տեսնում եմ մեր ժամանակի տառապանքը և կանգնած եմ Միայն փոթորկի մեջ վստահության շնորհիվ
Քանզի ոչ ուժի մեջ, այլ թուլության մեջ է Այս ժամանակի բանալին պատրաստ է
Այս աշխարհը չեն փոխում ուժեղները Բայց նրանք, ովքեր փոթորկի աչքում կանգնած են թուլությամբ
Եվ բոլոր ուժեղները ոչինչ չեն կարող շարժել, Երբ մենք վստահորեն հանգստանում ենք Ստեղծչի գրկում
Երբ մենք վստահորեն հանգստանում ենք Ստեղծչի գրկում