Lois Sasek është vajza më e madhe e njëmbëdhjetë fëmijëve të themeluesit të Kla.TV, Ivo Sasek, dhe gruas së tij, Anni.
Në vitin 2006 ajo mori detyrën e menaxheres së prodhimit në Panorama Film dhe ishte përgjegjëse për
xhirimet dhe post-produksionin e dhjetë filmave të rëndësishëm metrazh të gjatë të babait të saj.
Që nga viti 2012, ajo ka qenë gjithashtu menaxhere e prodhimit dhe koordinatore e
përgjithshme e transmetuesit në internet Kla.TV.
Lois ka aftësi të jashtëzakonshme organizative.
Për më tepër, forca e saj e madhe qëndron në aftësinë e saj për të motivuar dhe frymëzuar njerëzit.
Kjo mund të dëshmohej nga afër kur AZK-ja mbahej ende në salla të mëdha.
Nën koordinimin e saj, të gjithë 20 tonët e materialit u çmontuan dhe u ngarkuan në vetëm gjysmë ore pas ngjarjes,
dhe të gjithë të përfshirët u argëtuan shumë gjatë kësaj.
Në të njëjtën mënyrë, ajo ka formuar një ekip të fuqishëm dhe entuziast nga qindra vullnetarë në Kla.TV.
Për më shumë se 13 vjet, ajo ka transmetuar lajmet e saj të prodhuara vetë çdo ditë në 195 vende dhe në deri në 80 gjuhë.
Kushdo që njeh Loisin e di që ajo ka një zemër të madhe për të gjithë të dobëtit dhe të nevojshmit.
Ajo ishte veçanërisht e tronditur nga fatet e viktimave të shumta të dhunës rituale satanike.
Dëshira për t'u dhënë këtyre njerëzve një zë dhe për të sjellë krimet e kryera kundër tyre në vëmendjen e publikut e shtyu
Loisin të bëhej, përveç punës së saj intensive në Kla.TV, skenariste e disa dokumentarëve të
mëdhenj - siç janë pjesët 1 deri në 3 të "Blood Sect".
Këto filma janë parë miliona herë.
Të inkurajuara nga këto produksione, shumë viktima kanë marrë hapat për t'i bërë publike historitë e tyre të vuajtjeve.
Lois është në kontakt personal me shumë prej tyre.
Filmi i saj i fundit, "1024 të mbijetuar të abuzimit ritual dhe përmbytja vazhdon!", u publikua një javë më parë në mbi 30 gjuhë.
Po, të dashur shikues të këtij 22-të AZK. Në pjesën e parë, mësuam për kërkimet e gjera
të babait tim, Ivo Sasek. Ai na i zbuloi ato.
Qindra njerëz kanë ofruar vullnetarisht kohën e tyre për t'i sjellë në dritë këto shoqata sekrete globale.
U kryen kërkime intensive dhe hetimet u kryen gjatë shumë mbrëmjeve.
Në fund të bllokut të parë në Vetopedia, vëllai im Elias na tregoi se si t'i shihnim dhe verifikonim
këto shoqëri sekrete në një hartë të madhe të botës.
Ne kemi parë qartë se si kjo botë është në grushtet e këtyre shoqërive sekrete në të gjitha fushat.
Në kthetrat e masonerisë së rangut të lartë, e cila duket shumë humane dhe miqësore për botën e jashtme.
Megjithatë, në rangjet më të larta, kemi dëgjuar nga goja e tyre dhe kemi lexuar në shkrimet e tyre se Satani/Luciferi është
Perëndia për ta, Perëndia i Biblës, dhe Jezusi është djalli.
Kushdo që ka humbur pjesën e parë të AZK-së, patjetër duhet të dëgjojë fjalimin e mbajtur nga
babai im, Ivo Sasek, si bazë për këtë pjesë të dytë.
Sepse tani po ndërtojmë mbi këtë. Cila është pasojë e Satanit si Zot?
Një njeri mund të mendojë: "Nuk më intereson se kush është Zoti."
Por cilat janë veprat e këtyre njerëzve që me të vërtetë e shohin Satanin si perëndinë e tyre dhe e adhurojnë atë?
Siç është përmendur tashmë, kam publikuar qindra raporte nga viktimat e satanizmit në vitet e fundit.
I dëgjova, fola me ta, lexova reportazhet e tyre, pashë filmat e tyre dhe të gjithë dëshmojnë pikërisht atë që tha im
atë këtë mëngjes: Këto sakrifica brutale të fëmijëve, etj.
Nuk kam pse ta përsëris gjithë atë përsëri.
Sigurohu të dëgjosh këtë fjalim dhe të shikosh këto filma, në të cilat viktimat konfirmojnë gjithçka fjalë për fjalë.
Për shembull, se masoneria e lartë ka rrënjët e saj në satanizëm të pastër.
Por këto viktima kanë përjetuar nga afër se çfarë do të thotë kur Satani është "Zot", ose kur Satani
adhurohet, kur ai thirret, siç kemi dëgjuar nga masoni i shkallës së 33-të Arthur Edward Waite.
Kjo ishte teoria. Viktimat dëshmojnë se realiteti ishte tmerri më i madh që mund të imagjinohet, gjëja
më mizore që një qenie njerëzore mund të përjetojë.
Dhe kjo është ajo që Satanizmi në thelb do të thotë.
Unë them se kushdo që merret me këtë temë do të arrijë në një fund, sepse është kaq mizor, sepse satanizmi është e kundërta e
gjithçkaje për të cilën Zoti qëndron, e gjithçkaje që ne e gjejmë të bukur, gjithçkaje që është e mirë, gjithçkaje që e
përshkruajmë si paqësore, mahnitëse, e dashur, gjithçkaje që e konsiderojmë ose ndiejmë të jetë hyjnore ose qiellore.
Nëse e kthen përmbys, ke mizori, dhunë, shkatërrim, madje edhe gjymtim.
Kjo është e papranueshme dhe e pakuptueshme për ne si njerëz të ndershëm.
Ju mund ta shihni këtë edhe në filmin tim më të fundit, ku Kisha Zvicerane e Satanit shfaq hapur këto mizoritë në kanalin e saj.
Është pothuajse e padurueshme. Tani pyetja e madhe është: a duhet vërtet të merremi me këtë?
Kjo nuk është e mirë për gjendjen tonë mendore, na mërzit shumë, duhet të përqendrohemi te drita.
Po, po, ne jemi drita, kjo është e vërtetë, dhe drita është rrëzimi i këtyre mizorive.
Por nëse nuk përballemi me llojin e njerëzve që janë në krye të kësaj bote – siç kemi dëshmuar sot, siç ka dëshmuar Papa – nëse
nuk lejojmë që kjo mizori e tmerrshme në nivelet më të larta të udhëheqjes botërore të na ndikojë, atëherë do të
vazhdojmë të frikësohemi nga pandemitë e tyre, histeria e tyre klimatike, luftërat që ata nxisin.
Ne lexojmë gazetat e tyre të rreme, do të qëndrojmë duarkryq dhe do të shohim si shkatërrojnë edhe më tej mjedisin tonë, si
plaçkisin tokën dhe burimet e saj, si plaçkisin vendet e varfra.
Ne shikojmë filmat e tyre, dëgjojmë muzikën e tyre – "Trallalla, Didelidei" – diskutojmë nëse vaksina mRNA është e mirë apo e
keqe, nëse ekzistojnë chemtrails apo jo, nëse dielli duhet të errësohet apo jo, sa antena 5G dhe
satelitë Starlink duhet të lëshohen në hapësirë.
Shikojmë se si miliona robotë humanoidë lirohen mbi Tokë dhe si do të zëvendësohemi nga kjo inteligjencë artificiale, etj., etj.
Por vetëm kur të kemi depërtuar në kokën e oktapodit dhe e gjithë njerëzimi të kuptojë se çmendur na qeverisin, se çfarë lloj
njerëzish janë ata, cilat janë veprat e tyre, cili është mendimi i tyre dhe çfarë do të thotë satanizmi në thelb, vetëm
atëherë do t'i heqim këto pranga, në mbarë botën, siç tha Papa.
Pastaj të gjithë do të ngrihemi në këmbë. Pastaj së bashku do ta ndriçojmë dhe do ta çojmë në fund këtë
çmenduri, sepse drita është më e fortë se errësira dhe sepse Zoti është më i fortë se Satani.
Dhe për këtë arsye tani dua të filloj duke kaluar te dy viktimat e satanizmit që mbijetuan abuzimin
ritual satanik dhe këtë dhunë satanike perverse.
Pas kësaj, do të kaloj te ekspertët, te dëshmitarët mbi të njëjtën temë, të cilët më pas do të na zbulojnë
shkallën e asaj që qëndron pas kësaj – deri te ushtria, etj.
Dhe ne duhet të shikojmë atje për të kuptuar se çfarë po ndodh me botën tonë.
Nuk shfaqen imazhe, por do të na duhet ta përballemi me të: çfarë do të thotë satanizmi?
Por ne gjithashtu do të tregojmë zgjidhjet, se çfarë mund të bëjë secili prej nesh për ta ndaluar këtë!
Dhe do të thoja se nëse dikush me të vërtetë nuk mund ta përballojë, atëherë mund të ulet mënjanë
për pak kohë ose të mbulojë veshët ndërkohë, nëse duhet dhe nëse bëhet tepër intensiv.
Por nuk do të hyjmë shumë në detaje, këtë mund ta them. Megjithatë, duhet të flasim për të. Duhet të kujtojmë
se këta njerëz kanë kaluar atë që ne mund ta përshkruajmë vetëm në mënyrë sipërfaqësore në dy ose tre fjali.
Pra, ju bëj thirrje që ta përballojmë këtë tani dhe ta shikojmë! Vetëm atëherë do të jemi në gjendje të
nxjerrim përfundimet e duhura. Tani kalojmë te Sandra Rasch.
Ajo lindi në një familje sataniste dhe thotë për përvojat e saj, për shembull: "Masonët më të lartë janë qartë satanistë, dhe
zoti i tyre ishte një zot i zi që hyri në universin tonë për ta errësuar dhe për të marrë nën kontroll gjithçka." Klip filmi.
br]Sandra Rasch është një mbijetues i dhunës rituale nga Gjermania.
Ajo dhe motra e saj Antje u rritën në një familje satanike.
Ata u shitën pedofilëve dhe u keqtrajtuan rëndë kur ishin fëmijë.
Sandra dhe motra e saj duhej të merrnin pjesë në rituale të shumta satanike.
U bënë sakrifica dhe kanibalizëm.
Dy motrat u ndanë sistematikisht, prandaj i ndërprenë kontaktet.
Në filmin "Höllenleben" (Jeta në ferr) të Liz Wieskerstrauch, bazuar në kërkimet e Guido Grandt, Sandra dhe
Antje, në mënyrë të pavarur dhe pa konsultim, dëshmojnë në detaje për të njëjtat rituale.
Më parë, ata nuk kishin pasur asnjë kontakt me njëri-tjetrin për dhjetë vjet.
Përvoja, të cilën ata e rrëfejnë me shumë detaje, përfshin lindjen rituale të Antje-s, pas së cilës fëmija u vra.
Filmi "Höllenleben – Der Kampf der Opfer: Ritueller Missbrauch in Deutschland" (Jeta në ferr – Lufta e viktimave:
Abuzimi ritual në Gjermani) u transmetua në ARD në vitin 2003.
Në të, viktimat raportojnë keqtrajtime satanike rituale.
Ata emërojnë vendet dhe kryerësit e abuzimit ritual.
Megjithatë, filmi nuk u pasua nga një reagim i fortë mediatik, dhe policia mbylli hetimet pas disa vitesh.
Askush nuk u mbajt përgjegjës për këto akte të tmerrshme, e lëre më të dënohej.
Është e qartë se nuk kishte dëshirë për të hetuar dhe ndjekur penalisht këto krime të tmerrshme.
Filmi është fshirë që atëherë nga biblioteka mediatike ARD dhe tani mund të gjendet vetëm në llogari private.
Mediat publike janë distancuar nga ekspozimi i keqtrajtimit ritual satanik dhe madje po tallin
viktimat, si Böhmermann nga ZDF dhe Rehmann nga SRF.
Sandra Rasch tani është një specialiste në ofrimin e mbështetjes terapeutike për njerëzit që kanë përjetuar abuzim ritual ose
trauma të tjera të rënda si pedoseksualiteti, prostitucioni i detyruar, kontrolli mendor, abuzimi, përdhunimi dhe neglizhenca.
Të prekurit mund të vizitojnë faqen e internetit raschheilen.de për të përpunuar përvojat e tyre traumatike dhe
për të lejuar që drita e tyre e brendshme të shkëlqejë.
Ajo ka shkruar një libër për përvojat e saj me titull: "Para se të dorëzohesh: Mposhtja e
traumës, abuzimit ritual dhe kontrollit të mendjes."
E shoh Sandrën këtu, a na dëgjon?. E mrekullueshme. Po, përshëndetje e dashur Sandra.
Është një nder për ne që mund të flasim me ju këtu sot në edicionin e 22-të të AZK-së!
Po, përshëndetje Lois. Është një nder të jem këtu me ju. Jam shumë, shumë mirënjohëse që jam pjesë e këtij eventi.
Faleminderit shumë. Po, në filmin "Höllenleben" (Jeta në ferr), motra juaj Antje ishte shumë në qendër të vëmendjes.
Por ti gjithashtu ke lindur në këtë linjë satanike.
Çfarë keni përjetuar? Çfarë mund të na tregoni për satanizmin në këtë kontekst?
Epo, ky film në të vërtetë pasqyron se si ishte marrëdhënia jonë kur ishim fëmijë.
Por ajo që do të doja të sqaroja është se si është jeta në një sekt satanik të tillë, sepse kam vënë re
që shumë, shumë njerëz nuk kanë asnjë ide për këtë.
Dhe me të vërtetë është kështu. Ti jeton në dy nivele. Nga njëra anë, është niveli i abuzimit, dhe nga ana tjetër, fëmijët
që janë raportuar jetojnë në jetën e përditshme ashtu si unë.
Edhe në jetën e përditshme: gjithmonë ke frikë. Është një gjendje e vazhdueshme, e përhershme vigjilence, sepse gjithmonë
duhet të kesh kujdes se si mendon, si ndihesh dhe çfarë thua.
Ata vëzhgojnë reagimet tuaja dhe gjithashtu testojnë nëse po silleni në mënyrë të përshtatshme.
Ata kontrollojnë miqësitë, lidhjet, si je në shkollë, me kë je në shkollë.
Ata kontrollojnë gjithçka, po, praktikisht çdo frymë.
Dhe nëse devijoni, për shembull, nëse keni një miqësi dhe ajo bëhet tepër e ngushtë, ajo do të ndahet.
Nuk ka absolutisht asnjë arratisje. Ata janë në mendje, vëzhgojnë mendimet, shikimet,
ndjenjat, tërë qenien tënde, dhe vërejnë gjithçka.
Dhe, më e rëndësishmja, fëmijët janë prona absolute e këtij kulti. Ata janë si të shënuar.
Dhe çfarë përjetove atje në sekt, praktikisht?
Përvojat e mia – kjo është praktikisht një premierë, që në të vërtetë po flas për veten time, sepse më parë
isha gjithmonë e përqendruar duke folur vetëm për shërimin.
Por mendoj se tani mund ta bëj. Pra, më largonin çdo natë, më jepnin droga. Pikërisht. Më
mbanin çanta mbi kokë dhe më largonin me makinë.
Më janë dhënë hormone që në moshë të hershme. Prandaj nuk kalova pubertetin normal, por më
janë dhënë hormone dhe jam ngjizur me qëllim.
Ato u hoqën nga unë në faza të ndryshme. E di që kisha mbajtur një prej tyre deri mjaft përpara,
i cili gjithashtu do të kishte qenë i jetueshëm.
Dhe njëri prej tyre u nxor nga brenda meje dhe – unë ende po rrija aty duke gjakosur –
lëkura e këtij fëmije u hoq para syve të mi.
Më duhen shumë, shumë vite që në njëfarë mënyre të kuptoja si të jetoj me të.
Pastaj ekziston edhe çështja e këtyre fëmijëve të mbrojtur dhe të pambrojtur.
Njerëzit gjithmonë thonë: "Nga vijnë të gjithë këta fëmijë?"
Por pikërisht për shkak të këtyre shtatzënive të synuara dhe të vetëdijshme.
Dhe një numër jashtëzakonisht i madh fëmijësh – me të vërtetë qindra mijëra – jetojnë në
kasolle, në kafaze, në tunele, dhe kujdesen diku.
Pra, herë pas here më duhej të kujdesesha për fëmijët, për t'i ndihmuar të mbijetonin në njëfarë mënyre, dhe ata keqtrajtohen,
rrëmbehen dhe shfrytëzohen derisa asgjë nuk funksionon më.
Dhe pastaj ose i sakrifikojnë dhe organet e tyre i shesin, ose – nuk kam asnjë ide se çfarë bëjnë me
të gjithë. Pra, ata me të vërtetë përdorin gjithçka.
Dhe nxjerrja e këtij adrenokromi në këtë gjendje jashtëzakonisht traumatike – domethënë marrja e këtij gjaku – prodhimi i këtij
adrenokromi dhe ky nivel i lartë e i vazhdueshëm i traumës është jashtëzakonisht stresues. Trupi
thjesht nuk mund ta përballojë këtë për një kohë të gjatë.
Çfarë tjetër më ndodhi: Ata gjithashtu i pranojnë fëmijët në komunitet ose i induktojnë.
Njëherë më vendosën në një varr dhe ata madje filluan të hedhnin dheun mbi mua.
Kështu, një fëmijë shtrihet në varr dhe të tjerët duhet t'i binden kultit duke varrosur një
fëmijë tjetër të gjallë. Po, është një lloj iniciimi .
Dhe unë isha gjithashtu ai që qëndronte në fund të varrit dhe u nxorra mjaft herët për të mbijetuar.
Kur u bëra më i madh dhe nuk isha më i përshtatshëm për seks me fëmijë, më detyruan të prostituohem.
U trajnova të kërceja para burrave, të cilët më pas zgjidhnin vetë.
Dhe për kondicionim, më dhanë një kostum tërësor për trupin, të pajisur me gjilpëra në pjesën e brendshme.
Dhe nëse nuk isha mjaft i gatshëm, atëherë më detyruan të vishja kostumin.
Pra, mund ta imagjinosh që çdo lëvizje është vërtet e dhimbshme.
Një pikë tjetër është se ka shumë, shumë, shumë fëmijë viktima, në mënyrë që fëmijët të kthehen gjithashtu
në kryerës. Ekziston një kushtëzim psikologjik që fëmijët duhet të zgjedhin se kush vdes.
Duhet të marrin një vendim, gjithmonë ndjejnë se po marrin vendimin e gabuar, se gjithmonë janë fajtorë dhe gjithmonë bëjnë
diçka të gabuar, por edhe se kurrë nuk mund të shpëtojnë askënd.
Kur isha i vogël – rreth pesë apo gjashtë vjeç – më bënë gjithashtu fajtor dhe duhej
të prisja një trup që ishte ende i ngrohtë.
Pastaj më udhëzuan të hiqja zemrën. Ata e bëjnë këtë pothuajse me të gjithë ata që janë aty.
Po, e kam dëgjuar këtë herë pas here!
Po, pikërisht. Dhe një tjetër ritual shumë i rëndësishëm është se ata në fakt bëjnë një martesë
satanike me fëmijët e vegjël - në moshën tre vjeç.
Po, edhe unë e kam përjetuar atë. Ata të veshin me një fustan të zi nusërie me një vel dhe të martonin – dhe
pastaj, natyrisht, shndërrohet në një orgji masive. Hmm. [br
Po, pikërisht. Njëherë më çuan në Belgjikë dhe ishte si në rastin Dutroux, ku fëmijët presin në dhoma të errëta - pa
dritare, në errësirë, plotësisht të lënë pas dore - derisa të merren dhe të merren në zotërim, të nevojiten.
Dhe kjo ishte shumë brutale. Më kujtohet një herë, si një grua e rritur, më është dashur të kaloj me makinë nëpër Belgjikë.
Unë thashë, "Vetëm autostradat dhe aty ku shoh dritat."
Ne nuk duhej kurrë të shkonim atje, sepse Belgjika ishte me të vërtetë jashtëzakonisht mizore, dhe
kjo shtrihej deri te rangjet e larta mbretërore.
Kështu që gjithmonë shkon drejt majës. Ka një hierarki dhe shumë nivele.
Dhe ky abuzim masiv është vetëm niveli më i ulët, por disa gjëra burojnë nga lart dhe orkestrohen nga
lart sepse është thjesht një faktor ekonomik për ta.
A pe edhe ti se atje ishin njerëz të rangut të lartë?
Po.
[Lois Mirë.
Bëhet fjalë për shpirtin.
Ata që bëjnë këtë nuk kanë shpirt ose kanë një shpirt të zi.
Ato shpesh janë thjesht vetëdije dhe thjesht duan ta zotërojnë, ta përmbysin ose ta vrasin
shpirtin.Çmenduri, po. Sepse kjo është drita e kësaj toke.
Po, faleminderit shumë për hapjen tënde, Sandra, që folët për këtë dhe e ndave me ne. Nuk
është e lehtë, siç e dimë nga viktimat e tjera.
Është një hap i rëndësishëm për ta që të diskutojnë këto përvoja traumatike. Kjo është e tmerrshme.
Faleminderit që e ndave këtë me ne – për herë të parë këtu në edicionin e 22-të të AZK-së – me
detaje që bota ende nuk i di. Më trondit sa herë.
Kjo ideologji satanike është thjesht thellësisht e ligë, ashtu siç sapo e shpjegove edhe një herë.
Por gjithashtu mund të thuhet se ndërgjegjësimi për keqtrajtimin ritual satanik po rritet në popullatë dhe se
këto mizoritë po bëhen gjithnjë e më të njohura sepse gjithnjë e më shumë raste po dalin në dritë.
Por tani ekziston një e ashtuquajtur "avokate" për viktimat e dhunës rituale, dhe ajo është avokatja Ellen Engel.
Ajo është një zë i lartë në publik.
Megjithatë, ajo thotë se nuk mund të besohet çdo gjë që thonë viktimat, veçanërisht kur bëhet fjalë për infanticid.
Ajo nuk kishte gjetur kurrë raporte për persona të zhdukur për fëmijë në vendet ku viktimat dëshmuan për këtë.
Ose, nëse në gazetë nuk do të kishte pasur asnjë përmendje për zhdukjen e fëmijëve, atëherë kjo nuk mund të ishte e vërtetë.
Pra, si avokate e viktimave, ajo i paraqet viktimat si të pabesueshme. Çfarë thua për këtë?
E pabesueshme, sepse ka qindra mijëra fëmijë që thjesht nuk janë të regjistruar në sipërfaqe – për të cilët askush nuk di asgjë,
që jetojnë vërtet të fshehur, që jetojnë jetë të abuzuara, që nuk shohin kurrë dritën e diellit – që mezi mbahen
gjallë dhe që vriten… – nuk dua ta them – dhe torturohen.
Dhe askush nuk e vëren. Kjo shkon deri në nivelet më të larta, dhe ata kanë mekanizmat më të mirë të mbulimit.
Në atë kohë kishim një komision të veçantë . Ata që na besonin u hoqën menjëherë.
Njëri prej tyre qeshte vazhdimisht ndërsa po më intervistonin. Ata e fshehin qëllimisht. Shumë njerëz flasin
për Kështjellën Wewelsburg. Po, edhe unë isha atje. Por thuhet se aty nuk mund të gjejnë asgjë.
Atje ka pastrues të skenave të krimit, dhe nëse një oficer policie është i pranishëm dhe thotë "Nuk kemi gjetur asgjë" – kaq.
Pra, pika është se fëmijët janë komoditeti më i madh ndonjëherë.
Sa i përket organeve – ata marrin fetuset për kremra, për kozmetikë, për të gjitha llojet e gjërave.
Turizmi seksual është çështja më e madhe nga të gjitha. Po, ata po tregtohen dhe shiten, dhe e gjithë kjo ndodh vërtet nën
radar; është një organizatë e veçantë brenda politikës publike.
Uau, po, faleminderit për shpjegimet.
Kam përshkruar gjithsej 1,024 raste të mbijetuesve në katër filma dokumentarë mbi temën e dhunës rituale.
Dhe të njëjtat raporte vazhdojnë të vijnë përsëri e përsëri nga një gamë e gjerë vendesh.
Të viktimave që flasin një gamë të gjerë gjuhësh.
Por ajo mbi të cilën të gjitha raportet bien më së shumti dakord është pohimi se janë të përfshirë individë me
pozita të larta që janë mirë të lidhur me njëri-tjetrin.
Ellen Engel gjithashtu nuk pajtohet me këto pohime, sepse thotë se asnjë krim nuk mund të jetë
kaq i përsosur sa të mos bëhet i njohur publikisht.
Si dëshmitar okular, çfarë thua për këtë? A pe edhe ndonjë person me pozitë të lartë?
Po, në Belgjikë. Atje e pashë që shkon deri në majë.
Dhe kam disa klientë që gjithashtu kanë parë individë me pozitë të lartë.
Pika është se kjo rrjetë – që përfshin mjekë, mamie, avokatë, oficerë policie, gjykatës, politikanë, zyrtarë civilë,
gjithçka – ka një infrastrukturë kaq të sofistikuar sa funksionon si një rrjet i dytë nën infrastrukturën tonë normale.
Dhe askush nuk e di këtë. Ata janë kaq të bashkuar, e mbulojnë kaq mirë për njëri-tjetrin
sa një "person normal" as nuk do ta vërejë.
Ellen Engel nuk shikoi atje. Është naive të besosh se dikush tjetër do ta kishte parë.
Zyrat e mirëqenies së të rinjve i referojnë rastet tek pedofilët. Në atë kohë, motra ime shkoi në zyrën e mirëqenies së të rinjve
dhe u tregoi atyre çfarë kishte ndodhur. Asgjë nuk ndodhi.
Kjo mantel heshtjeje që çdo viktimë e merr. Është thellësisht e rrënjosur, një mekanizëm themelor i mbijetesës.
Por e gjithë shoqëria është programuar për të shtypur dhe shmangur.
Sot, kur dikush me probleme të shëndetit mendor shkon në një klinikë, ai nuk i përballon problemet e tij; i thuhet: "Oh,
mos e analizosh shumë thellë, se do të ndihesh përsëri më keq."
Shmangia përhapet kudo.
Pra, është e qartë që ata nuk duan ta shohin, që thonë: "Oh jo, po e imagjinoj, nuk është e vërtetë, gjithçka është në rregull."
Po.
Kjo ishte baza për atë që po ndodh kudo tani.
Dhe tani e di si funksionon. Media është hipnozë masive.
Po, çfarë ndodh atje është një temë krejt tjetër.
Po, faleminderit shumë për atë shpjegim, e dashur Sandra.
Mirë se erdhe.
Të uroj shumë forcë dhe bekime për punën tënde terapeutike me viktimat.
Po, faleminderit.
Mirupafshim Sandra, mirupafshim, faleminderit!
Tani do të kalojmë te Chantal Frei.
Ajo gjithashtu foli shumë për këto përfshirje në nivel të lartë.
Ajo gjithashtu është një mbijetuese e dhunës rituale. Do të thoja, "Prij klipin!"
Chantal Frei është zvicerane dhe mbijetuesja e dhunës rituale.
Është shumë e rëndësishme për të të rrisë ndërgjegjësimin për dhunën rituale satanike, në mënyrë që ky çështje të
dëgjohet nga publiku dhe fëmijët tanë të mbrohen prej saj.
Chantal u rrëmbye kur ishte fëmijë i vogël dhe ra në grackat e një kulti satanik mizor.
Atje, ajo përjetoi dhunë të përditshme fizike, psikologjike dhe seksuale si pjesë e ritualeve.
Udhëheqësi i kultit të tyre ishte një satanist praktikues.
Kulti përfshinte sakrifica fëmijësh në nder të Satanit.
Që në moshë të hershme, ajo u abuzua si skllave seksi nga grupe të ndryshme.
Kur ishte vetëm gjashtë vjeçe, satanistët vendosën ta trajnojnë atë për t'u bërë "Nënë e Errësirës".
Kjo do të thoshte se ajo duhej të kujdesej për fëmijët e tjerë në kult dhe t'i përgatitë ata për abuzime të mëtejshme.
Ajo duhej të merrte pjesë në rituale të panumërta mizore dhe sakrifica.
Për një kohë të gjatë, ajo nuk dinte asgjë për anën e errët të jetës së saj, pasi kishte pësuar një ndarje
personaliteti si pasojë e torturës. Në moshën 30 vjeç, ajo pësoi një kolaps mendor dhe fizik.
Pastaj kujtimet e përvojave të saj të tmerrshme u rikthyen ngadalë.
Pas vitesh, ajo më në fund arriti të largohej nga kulti dhe filloi të fliste për përvojat e saj.
Sot, Chantal po jep intervista dhe po bën historinë e saj publike.
Ajo përmend shumë autorë që ishin të pranishëm gjatë ritualeve ose që morën pjesë aktivisht në to.
Sipas përshkrimeve të saj, këta përfshijnë shumë personazhe të famshëm si Mbretëreshën Elizabeth II, Mbretin Felipe
të Spanjës, Gérard Depardieu, Tom Cruise dhe Bill Clinton.
Ajo shkroi dy libra për përvojat e saj, me titujt "Po flas!" dhe "Po pyes".
Në vitin 2023, ajo lansoi projektin "50 Zërat e Abuzimit Ritual".
Në faqen e internetit 50voices.org, 50 të mbijetuar përshkruajnë përvojat e tyre shumë personale me dhunën rituale satanike.
Po, mendoj se kemi lidhjen. Përshëndetje, e dashur Chantal, jemi shumë të kënaqur që je me ne sot.
Përshëndetje, e dashur Lois, faleminderit shumë për këtë ftesë. Është një nder i madh për
mua të jem këtu me ju sot dhe të flas për këtë.
E mrekullueshme, faleminderit.
E dashur Chantal, kur njerëzit dëgjojnë se 'kujtimet' e përvojave kaq të tmerrshme kthehen
vetëm gradualisht, ata zakonisht fiksohen menjëherë:
"Kjo nuk mund të jetë e vërtetë! Gjëra të tilla të tmerrshme ndodhin, mund ta kuptosh kur ka ndodhur diçka e tillë."
Çfarë u thoni këtyre njerëzve?
br]Po, në fakt e dëgjoj mjaft shpesh. Por duhet të them se kjo është thjesht e gabuar.
Sepse ti 'harron' ngjarje me të vërtetë të këqija. – Pra ti i 'harron' ato, i harron
në jetën e përditshme, për të thënë kështu.
Pse është kështu?
Pra, do të doja të ndaja diçka që të gjithë e kemi përjetuar ose kemi dëgjuar për të.
Pra, le të themi se është dikush që ka pësuar një aksident automobilistik shumë të rëndë.
Zakonisht – jo gjithmonë, por zakonisht – në momentin kur ndodh ky aksident, kjo person disocion nga ky ngjarje –
domethënë, nga kjo situatë – sepse është aq jashtëzakonisht e keqe dhe nuk mund të integrohet në atë moment.
Çfarë do të thotë "dissociated"?
Faleminderit?
Çfarë do të thotë "dissociated"?
Kjo do të thotë që ngjarja që po ndodh tani po ndodh sikur jashtë vetes.
Pra, nuk mund ta përpunosh vetë, nuk mund ta përpunosh në atë çast. Nuk e kupton çfarë po ndodh, por po ndodh gjithsesi.
Dhe për këtë arsye ky proces quhet "dissociim".
Dhe kjo në të vërtetë është një proces natyral, dhe madje do të thoja se është një strategji mbijetese
e ngulitur tek ne njerëzit, tek të gjithë njerëzit.
Por nuk zhduket thjesht; bëhet pjesë e asaj që njihet si kujtesë traumatike. Kujtesa traumatike formohet
kur ndodhin gjëra shumë, shumë të këqija dhe dramatike.
Dhe vetëm shumë më vonë – zakonisht ditë, ndonjëherë muaj, ose në rastin tim vite më vonë – kur ajo vërtet rikthehet në sipërfaqe,
domethënë kur amnezia që është formuar rreth saj – me fjalë të tjera, humbja e kujtesës – ngadalë shembet dhe
kujtimet ngadalë kthehen, atëherë rikthehet në mendje.
Dhe pastaj ke mundësinë ose hapësirën për ta punuar ngadalë.
Dhe pastaj e kujton përsëri, edhe vite më vonë.
Dhe pastaj papritmas të gjitha detajet dhe gjithçka kthehen, ti i kujton të gjitha?
Po, shfaqet. Pra, duhet ta imagjinosh sikur të ishte një shportë, dhe të gjitha kujtimet e
këqija, përvojat dramatike, thjesht hidhen brenda saj.
Sepse, kur bëhet fjalë për dhunë rituale – dhe pikërisht për këtë po flasim – ka kaq shumë përvoja
dramatike, dhe ato thjesht hidhen në një shportë të madhe.
Dhe e di, është si të lash rrobat: në njëfarë mënyre del një kujtim dhe pastaj një tjetër, dhe në fillim nuk ka fare
kuptim, kështu që duket sikur nuk ka asnjë fije udhëzuese.
Dhe për këtë arsye ato janë si copa të vogla të një mozaiku që mund t'i bashkosh me kalimin e kohës.
Por ky copë i mozaikut është në të vërtetë i detajuar, megjithatë mund të mos e kuptoni ende se çfarë ka në
këtë imazh nëse nuk keni arritur ende të shtoni të tjerat.
Mirë. Po, kjo është me të vërtetë e pabesueshme.
Pastaj ke përjetuar gjëra kaq të tmerrshme dhe askush nuk të beson – sepse është thjesht kaq e pabesueshme
që kjo personalitet i ndarë me të vërtetë ekziston, kjo shtypje e kujtimeve, kjo amnezi.
Por ka pengesa të tjera që i pengojnë njerëzit të besojnë tek ju si të mbijetuar.
Dhe kjo është natyra e pabesueshme e vetë ngjarjeve.
Gati të gjithë të mbijetuarit raportojnë se keqbërësit madje u thonë atyre në fytyrë: "Askush nuk
do të të besojë, kjo tingëllon tepër çmenduri."
Guido Grandt kohët e fundit më tregoi për një rast ku një keqbërës u vesh si Mickey Mouse dhe abuzoi me një fëmijë.
Dhe kur fëmija më pas foli për këtë dhe tha: "Mickey Mouse më përdhunoi," natyrisht askush nuk
i besoi fëmijës, dhe kryesi po qesh pa pushim.
Po, Chantal, do të të luaj një fragment të shkurtër nga një video rreth lëvizjes "Panika Satanike".
Po flasin për ty atje.
Dhe ky është ky lëvizje që thotë se dhuna rituale satanike nuk ekziston.
Viktimat thjesht duan vëmendje dhe e shpikin të gjithë, ose terapistët i bindin të besojnë kështu, e kështu me radhë.
Tani le ta dëgjojmë shkurtimisht.
"Chantal Frei – thjesht: sa herë që përmendet emri i saj – ka shumë video me të, madje ne shfaqëm publikisht një
fragment nga një prej tyre në njërin prej ngjarjeve tona.
Unë gjithmonë u jap njerëzve këtë fragment:
Pra, ajo thotë se është keqtrajtuar ritualisht në Katedralen e Barcelonës gjatë një rituali
satanik nga "tre tenorët" dhe Peter Alexander.
Nuk mendoj se ka më asgjë për të thënë rreth çështjes.
A ka diçka tjetër që është shumë e rëndësishme?
Pra, e dashur Chantal, ti dhe historia jote ia vlernit këtij komiteti plot 30 sekonda, dhe pastaj vunë një pikë përfundimtare.
Nuk mund të jetë e vërtetë që "tre tenorët" dhe Peter Alexander të kenë përdhunuar ritualisht në Katedralen e Barcelonës.
Kjo na kthen te tema që sapo diskutuam me Sandra Rasch.
– Që shumica dërrmuese e të mbijetuarve thonë se janë të përfshirë individë të shquar dhe elitë, të cilët janë
mirë të lidhur ndërkombëtarisht dhe mbulojnë njëri-tjetrin.
Pra, Chantal, ke më shumë se 30 sekonda për të thënë diçka rreth kësaj.
Po, e ke thënë disa herë deri tani. Është kaq e paimagjinueshme, kaq e pamundur.
Pra, kjo me të vërtetë shkon përtej kuadrit të zakonshëm të gjërave, sa që është vërtet e vështirë ta besosh.
Dhe kjo është e vërtetë, nëse je fëmijë dhe e përjeton, të thuhet vazhdimisht, është ngulitur vërtet brenda teje:
"Nëse ndonjëherë flet për këtë, gjithsesi nuk do të të bëjë asnjë dobi, sepse askush nuk do të të besojë."
Kjo me të vërtetë është një batanije.
Pra, kjo është si një mbrojtje për kryerësit, dhe gjithashtu një nga armët e tyre më të mëdha, që gjërat që bëjnë janë kaq të
mëdha dhe kaq jashtë çdo mase, sa që për një person të zakonshëm – ose për dikë që thjesht jeton një jetë
normale – është vërtet e vështirë edhe ta imagjinosh.
Po, por kështu është. Pra, së pari, dua të them se nuk jam atje dhe nuk flas për përvojat e mia që
sa më shumë njerëz të jetë e mundur të më besojnë.
Pra, nëse dikush si Bernd Harder nuk më beson, atëherë ai nuk ka pse të më besojë.
Por unë jam këtu për t'i inkurajuar njerëzit që, kur të dëgjojnë diçka të tillë, të pyesin
veten: Po sikur të ishte e vërtetë gjithsesi?
Me të vërtetë, ju siguroj, ju siguroj të gjithë atyre që po dëgjojnë dhe po shikojnë tani se – nëse nisni këtë rrugë – do ta
kuptoni shumë shpejt se, fatkeqësisht, kjo është ende e vërtetë.
Fatkeqësisht, fatkeqësisht. Pse fatkeqësisht?
Sepse tani, pikërisht në këtë çast, ndërsa flasim, ka fëmijë që po përjetojnë këtë.
Dhe nëse nuk ngrihemi dhe nuk e shikojmë, dhe thjesht vazhdojmë të themi "Oh, kjo është e pamundur",
atëherë këta fëmijë do të vazhdojnë ta përjetojnë.
Dhe besoj se është përgjegjësia jonë, si shoqëri, të hedhim një vështrim – dhe unë jam këtu për të folur për këtë
sepse e kam përjetuar vetë – dhe do të doja vërtet t'i inkurajoja të gjithë të hedhnin një vështrim.
Po, dhe me të vërtetë do të gjeni dëshmi që kjo është e vërtetë.
Po, faleminderit, Chantal.
A do të dëshironit të na tregoni shkurtimisht çfarë përjetuat në Barcelonë?
Bernd Harder e hodhi poshtë sepse duket se nuk është e mundur.
Po, mirë, në Barcelonë ishte kështu – supozoj, natyrisht, që njerëz të shquar kishin marrë me qira ose thjesht kishin rezervuar
tërë Sagrada Família-n, e cila ndodhet në mes të qytetit.
– Dhe kjo ishte më 30 prill, dhe më 30 prill festohet ditëlindja e Satanit, dhe u mbajt një ritual shumë i madh, kolosal.
Pra, nga njëra anë, është ditëlindja e Satanit, dhe nga ana tjetër, është përfundimi i ashtuquajturit tim
trajnim si "Nënë e Errësirës" – siç dëgjuam më parë.
Dhe në këtë ritual, unë thjesht u përdhunova nga njerëz të shquar – siç tha sapo Bernd
Harder – "tre tenorët" dhe Peter Alexander.
"Tre tenorët" – në atë kohë, ata ende nuk njiheshin si "tre tenorët".
Pra, ata edhe atëherë mbajnë performanca ose koncerte të ndara.
Por atëherë tashmë po diskutohej se ata më në fund do të bashkoheshin.
Në ngjarje të tilla kam dëgjuar përsëri e përsëri se çfarë do të ndodhë në të ardhmen ose cilat janë planet e tyre.
Pra, të tre ishin aty dhe u bashkuan vetëm më vonë.
Dhe e njëjta gjë vlen edhe për vendet ku ftohen njerëz të shquar, të cilët në atë moment mund të mos jenë kaq të shquar.
Por pikërisht sepse marrin pjesë në rituale të tilla, u premtohet se më pas do të kenë karrierën e tyre.
Dhe mendoj se kështu ndodhi edhe me "The Three Tenors", sepse besoj se ata u bënë të famshëm dy ose tre vjet më vonë.
E pabesueshme.
Po, do të ishte pothuajse e pamundur për t'u besuar nëse qindra, e tani edhe mijëra, nuk
do të bënin pikërisht të njëjtat deklarata.
Siç përmenda, sapo kam përpunuar 1,024 raporte nga mbijetuesit në dokumentet e mia – dhe është absolutisht tmerrshme.
Në vitin 2022 pati 27 raporte nga viktimat, në vitin 2023 tashmë kishte 111 raporte nga mbijetuesit, në vitin
2024 pati 247, dhe këtë vit kanë qenë 640 raporte të reja.
Kjo është një kurbë eksponenciale, dhe ky përmbytje nuk tregon asnjë shenjë të tërheqjes.
Prandaj babai im pati këtë ide brilante me Vetopedian, që mbijetuesit e dhunës
rituale të mund të regjistrohen në Vetopedian.
Është si Wikipedia, por është një enciklopedi falas e zërave që nuk pajtohen.
Kështu, atje mund të mbledhni të gjitha këto raporte në një bazë të madhe të dhënash ndërkombëtare dhe gjithashtu t'i shfaqni. Dhe
kjo platformë tashmë është e disponueshme në 21 gjuhë.dagegen.
Chantal, pashë që ti tashmë ke regjistruar.
Mendoj se kjo është brilante.
A do të dëshironit t'u tregonit të mbijetuarve të tjerë dhe neve shkurtimisht si të regjistroheni, apo
ndoshta do të dëshironit të na tregonit hyrjen tuaj?
Po, do të doja.
Nën "Dhuna rituale", ka raporte të shkurtra dëshmitarësh.
Mund të klikoni në "Regjistro raportet e dëshmitarëve" në qoshen e sipërme të djathtë dhe më
pas ka pyetje të ndryshme që mund t'i përgjigjeni.
Së pari, një përmbledhje e shkurtër e historisë së jetës së tij, si dhe skenat e krimit ku kjo u përjetua, vendet ku
autorët u panë – nëse dëshironi të përfshini këtë informacion.
Mendoj se është një ide brilante dhe do të doja vërtet t'i inkurajoja të gjithë mbijetuesit
që guxojnë ta bëjnë këtë të shkruajnë diçka.
Ju gjithashtu mund ta plotësoni këtë në mënyrë anonime.
Ne e ngremë zërin tonë për të treguar: "Përshëndetje, ne nuk jemi vetëm, jemi këtu. Ne po ngremë zërin
tonë dhe nuk do të ndalojmë derisa të na dëgjojnë."
Pra, besoj se po na dëgjojnë – besoj kështu – por megjithatë po na injorojnë shumica dërrmuese.
Dhe kjo është një mjet për këtë – si quhet përsëri?
Lois: Vetopedia
Po, saktësisht.
Dhe kjo është një mënyrë për të qëndruar vërtet në krye të çështjeve – dhe nuk ka asnjë rrezik për ju në regjistrim – dhe
për të vazhduar të ngremë zërat tanë në mënyrë të qëndrueshme.
Do të doja të inkurajoja këtë.
Shumë bukur, faleminderit shumë që more pjesë dhe që e fute në Vetopedia.
Ju gjithashtu mund të fusni burimet në Vetopedia.
Këtu shohim dy librat tuaj dhe se ku mund të porositen.
Ju gjithashtu mund të ngarkoni video.
Kjo është diçka shumë e veçantë për Vetopedinë, që burimet janë të sigurta, sepse një numër i madh videosh
mbi dhunën rituale zhduken vazhdimisht nga interneti!
Ne kemi arritur tashmë t'i sigurojmë këto video në Vetopedia nga shumë viktima të tjera, video
që tashmë janë zhdukur nga platformat e tjera.
Po, faleminderit shumë, e dashur Chantal, që qëndrove aty dhe thjesht vazhdove përpara pavarësisht të gjitha këtyre sulmeve.
Tani edhe me Vetopedinë!
Ju falënderoj nga thellësia e zemrës për këtë bisedë gjithashtu.
Mirë se vini, dhe faleminderit shumë për angazhimin dhe mbështetjen tuaj për
mbijetuesit e dhunës rituale. Faleminderit shumë.
Je i/e mirëseardhur.
Tani do të doja të kaloja te Marcel Polte, i cili është marrë me shumë të mbijetuar të
abuzimit ritual dhe hedh dritë mbi këto krime.
Luaj klipin!
Pas përfundimit të studimeve në drejtësi, Dr Marcel Polte punoi për 15 vjet si avokat në firma ligjore
ndërkombëtare, duke u specializuar në të drejtën tregtare.
Ai vazhdon të punojë si avokat edhe sot.
Përveç punës së tij si avokat, ai drejtoi për disa vjet një praktikë si praktikues jo-mjekësor i specializuar në psikoterapi.
Përmes kësaj pune, ai u njoh me temën e abuzimit ritual satanik në vitin 2017 dhe prej atëherë merret me të në mënyrë intensive.
Hulumtimi i tij dhe takimet e shumta me mbijetuesit e dhunës rituale satanike kanë rezultuar në tre libra:
"Rendi i Ri i Errët Botëror, Vëllimet 1 dhe 2" dhe "I Xhaxha Samit: Një Raport i
Brendshëm nga Ferri i Kontrollit Mendor Monarch"
Librat e tij karakterizohen nga kërkime të thella dhe referenca të shumta.
Ai gjithashtu ka mbështetur botimet e mbijetuesve të dhunës rituale me parathënien e tij.
Një nga fokuset e punës së tij është të tregojë se si dhuna rituale satanike në kultet dhe programimi i kontrollit të mendjes
nga shërbimet sekrete si CIA janë të lidhura dhe zbatohen.
Këtu përdoren tortura mizore dhe keqtrajtime për të krijuar personalitete të ndara te fëmijët dhe të rinjtë, të
cilët më pas mund të kondicionohen në përputhje me rrethanat.
Përshëndetje, Marcel Polte, a na dëgjon?
Po, të dëgjoj në mënyrë të përkryer.
Shumë mirë, ju mirëpresim në edicionin e 22-të të AZK. Është fantastike që jeni këtu.
Faleminderit, Lois.
Ju tashmë keni dëgjuar kontributet e shkurtra nga Sandra Rasch dhe Chantal Frei këtu në edicionin e 22-të të AZK-së.
Edhe ju vetë keni pasur të bëni me shumë të mbijetuar.
A mund të përmbledhni në një prezantim të shkurtër atë që keni zbuluar në librat tuaj mbi dhunën rituale satanike dhe provat
tuaja dokumentare në lidhje me përfshirjen e ushtrisë dhe CIA-s?
Dhe a mund të na tregoni më shumë rreth kontrollit të mendjes MK-Ultra e kështu me radhë? Dhe a mund ta shpjegoni
shkurtimisht se çfarë është kontrolli i mendjes MK-Ultra?
Po, do të isha i kënaqur. Do ta bëj.
Dhe jam i kënaqur që kam mundësinë t'i vendos raportet e Sandrës dhe të Chantalit në një kontekst më të gjerë.
Keqtrajtimi ritual dhe kontrolli i mendjes përfshijnë dhunë sistematike që nuk përbëhet vetëm nga veprime
individuale, por është e ngulitur në struktura më të mëdha.
Në kultet shkatërruese, programet dhe rrjetet sekrete ushtarake që veprojnë nëpër breza.
Për shumë vite kam hetuar këtë kompleks ushtaro-satanik dhe kam dokumentuar se si këto fusha ndërpenetrojnë njëra-tjetrën.
Librat e mi përmbledhin këto gjetje.
Të gjitha referencat e burimeve dhe provat mund të gjenden gjithashtu atje.
Ajo që përshkruaj më poshtë bazohet në deklaratat e mbijetuesve si Chantal dhe Sandra, por edhe në një gamë të gjerë
literaturash specialistike nga terapistët, dokumente qeveritare të deklasifikuara dhe kërkime ndërkombëtare.
Dhe dhuna rituale, duhet të thuhet, është më shumë se fanatizëm fetar ose abuzim sadist.
Këto janë akte dhune të strukturuara me qëllim që ndjekin një sistem besimi okult ose satanik.
Dhe në familjet kult, kjo agjendë më pas transmetohet nga një brez në tjetrin.
Që nga lindja, fëmijët detyrohen në rolin e viktimës, por edhe në rolin e keqbërësit.
Ata torturohen, keqtrajtohen dhe detyrohen të vrasin kafshë ose madje edhe njerëz, siç sapo dëgjuam.
Qëllimi pas kësaj është trefish. Së pari, shkatërrimi i personalitetit.
Trauma ekstreme bën që psikika e viktimës të fragmentohet.
Dhe pastaj, duke u bazuar në këtë, së dyti, formimi i pjesëve të personalitetit të kontrollueshme, të ashtuquajturat "alters" ose
pjesë të brendshme, të cilat më pas zbatojnë urdhra të caktuar.
Dhe së treti, po ashtu e rëndësishme, lidhja me strukturën e keqbërësit krijohet në mënyrë artificiale përmes ngarkimit
të fajit te viktimat, por edhe përmes frikës dhe besnikërisë.
Kështu viktimat lidhen në këto struktura kultesh që nga lindja.
Dhe këto mekanizma janë përshkruar në kërkimet mbi traumën për dekada.
Ekspertë gjermanë dhe ndërkombëtarë si Michaela Huber dhe Dr Alison Miller konfirmojnë këtë model të disociacionit të detyruar
, i cili vërehet rregullisht te viktimat e dhunës rituale.
Por – dhe kjo është shumë e rëndësishme – ekzistenca e dhunës rituale mund të provohet jo vetëm
me dëshmitë e dëshmitarëve, por edhe me të dhëna.
“Grupi i Punës mbi Abuzimin Ritual” kreu disa anketa me psikoterapistë në Gjermani në vitet 2005 dhe 2007.
Në total, mbi 200 raste u klasifikuan si të besueshme. Këto përfshinin 42 raporte për vrasje.
Dhe “Task Forca e Shtetit të Utah-s për Abuzimin Ritual” konfirmoi struktura të ngjashme në SHBA që në vitin 1992.
Së fundmi – ndër shumë të tjerë – studimi i kryer nga “Komisioni i Pavarur për Hetimin e Abuzimit
Seksual të Fëmijëve”, UKASK, nga Gjermania, i vitit 2016.
Kjo rivlerësoi përvojat e 174 profesionistëve psikosocialë nga Gjermania, të cilët raportuan se kishin
punuar me viktima të dhunës së organizuar dhe rituale.
Nga këto, 69 për qind e rasteve ishin të lidhura me grupe satanike.
Dhe këto shifra dëshmojnë se nuk po flasim për raste të izoluara, por për një fenomen ndërkombëtar të përsëritur,
i cili u dokumentua në kontekste profesionale shumë para se të tërhiqte vëmendjen e publikut.
Për të kuptuar këto mekanizma të dhunës rituale, duhet gjithashtu të jesh i njohur me
programet historike të kontrollit të mendjes.
Në vitet 1950, CIA nisi Projektin MK-Ultra, një program kërkimor me qëllim manipulimin e ndërgjegjes njerëzore.
MK-Ultra përfshinte më shumë se 140 nënprojekte që përfshinin eksperimente mbi njerëzit, në të cilat përdoren
droga, kryesisht LSD, hipnoza, goditje elektrike, privimi nga gjumi dhe privimi i stimujve ndijorë.
Dhe qëllimi në të gjitha këto ishte të zhvilloheshin mekanizma kontrolli mbi mendjen dhe sjelljen.
Ajo që në dokumentet zyrtare mbi MK-Ultra përmendet vetëm në mënyrë të tërthortë, raportohet nga shumë
mbijetues si një përvojë reale në një kontekst ritual.
Dhe ajo që bie në sy është se janë të njëjtat teknika, të njëjtat objektiva dhe, në disa raste, të njëjtët kryerës.
Por natyrisht ka edhe mbijetues nga vetë programi MK-Ultra, i cili tani quhet "Projekt Monark".
Njëra prej tyre është Mary Sparrow. Deklarata e saj mund të gjendet në faqen "50 Zërat e
Abuzimit Ritual" (https://www.50voices.org/).
Por edhe Cathy O'Brien dhe Katie Groves.
Dhe tashmë – kjo është gjithashtu e rëndësishme – në vitin 1995, mbijetuesit e MK Ultra kishin dëshmuar në Uashington DC para
Komitetit Këshillimor për Eksperimentet me Rrezatim Njerëzor.
Minutat mund të gjenden ende. Asgjë nga kjo nuk është një ide e re.
Pika kyçe është se dhuna rituale dhe MK-Ultra nuk janë fenomene të ndara.
Ata janë të bashkuar nga një ideologji e përbashkët, satanizmi si një sistem fuqie dhe kontrolli.
Dhe në të dy kontekstet gjejmë të njëjtat parime themelore, domethënë nënshtrimin e plotë të individit,
çnjerëzimin përmes dhunës ekstreme dhe krijimin e mjeteve, domethënë njerëzve që zbatojnë urdhra pa i kujtuar më vonë.
Psikologu Dr. Corydon Hammond foli hapur për këto lidhje që në vitin 1992 në një
konferencë, në të ashtuquajturën "fjalim Greenbaum".
Ai përshkroi se si kultet satanike dhe programet e shërbimeve sekrete punonin dorë për dore për të shkaktuar
qëllimisht disociacion dhe për të programuar këto struktura personaliteti në viktimat për detyra specifike.
Shumë nga të mbijetuarit raportojnë se keqbërësit ishin të ngulitur si në qarqet ushtarake, ashtu edhe në ato të
inteligjencës, por edhe në kultet – me fjalë të tjera, ata kishin dy fytyra të së njëjtës ideologji, për t'u shprehur kështu.
Një shembull i shquar është nënkolonel Michael Aquino, i cili ishte gjithashtu prifti i lartë i Tempullit të
Setit. Shumë njerëz me siguri janë të njohur me emrin e tij.
Ai është një satanist absolut, po!
Baza e këtij kontrolli, mund të thuhet, është disociimi, ndarja.
Trauma ekstreme, kryesisht e përsëritur, në fund ndan ndërgjegjen në pjesë të veçanta.
Dhe këto pjesë të brendshme më pas mund t'u caktohen nga kryerësit identitete, detyra dhe nxitës të rinj në mënyrë specifike.
Dhe shumë shkurtimisht mbi metodat më të rëndësishme se si funksionon kjo, si arrihet.
Kjo është, së pari, "induksioni i traumës" përmes torturës, dhimbjes, abuzimit, goditjeve elektrike ose edhe përvojave
pranë vdekjes si mbytja; por edhe hipnoza dhe sugjerimi.
E gjithë kjo kombinohet me simbole, numra ose seri shkronjash, si "kode të alfabetit", pastaj kjo privim nga stimulimet, për
shembull në tanke ose dhoma, e krahasueshme me atë që paraqitet në serialin "Stranger
Things"; e frymëzuar nga eksperimente reale.
Pastaj administrohen droga, shpesh në bashkëpunim me goditje elektrike, për të rritur
sugjestibilitetin, dmth aftësinë për t'u ndikuar.
Dhe pastaj ka edhe programim përmes ritualeve, në të cilat kryerësit simulojnë një nivel shpirtëror për të implantuar
tek viktimat e tyre struktura të tilla të fuqisë mbinatyrore.
Në kërkimet e mia, më pas krahasova këto mekanizma me dokumentet e deklasifikuara të MK-Ultra.
Dhe themelet, mund të thuhet, janë dokumentuar shumë qartë.
Një element qendror i shumë raporteve të viktimave është edhe ashtuquajturat programe të vetëshkatërrimit ose vetëvrasjes,
të cilat shërbejnë për të kontrolluar viktimën në mënyrë të përhershme dhe për të parandaluar çdo zbulim në këtë mënyrë.
Programet më pas aktivizohen nga fjalë kyçe ose simbole, tinguj të caktuar ose muzikë, ose kontakt me njerëz ose
institucione të caktuara, për shembull si pjesë e terapisë.
Kështu që kur viktima flet për përvojat e saj, ajo papritmas fillon të panikojë ose të dëmtojë veten, sepse një
pjesë e saj është programuar për të mbrojtur të vërtetën.
Role të tjera që luajnë këto pjesë të brendshme përfshijnë reporterin, ndëshkuesin ose programuesin.
Marcel, a mund t'ju ndërpres për një çast
Sigurisht.
Ne kemi parë muzikantë dhe aktorë që të gjithë kanë marrë jetën e tyre. Dhe pastaj gjithmonë
mendon: "Tani kanë famë, kanë para. Pse po vetëvrasin?"
A ka kjo ndonjë lidhje me këtë 'programim vetëvrasës'? Që ata mund të duan të zbulojnë
gjithçka dhe papritmas ky program të aktivizohet?
Po, kjo është një pyetje shumë e vlefshme dhe gjithashtu një vëzhgim shumë i rëndësishëm, veçanërisht kur bëhet fjalë për
personazhe të famshëm, ku, siç sapo përmende, njerëzit thonë:
Ata kanë pasuri, kanë vëmendje, në të vërtetë duhet të jenë të lumtur, edhe pse padyshim vjen me një sasi të caktuar stresi.
Mund të ndodhë që në raste të caktuara – veçanërisht kur duket se dikush dëshiron të zbulojë
të fshehtat – të aktivizohen programe të tilla.
Sigurisht, kjo është e vështirë për t'u provuar me pasqyrim prapa.
Megjithatë, besoj se këto janë më tepër raste të izoluara.
Në disa raste, ka shumë të ngjarë. Për shembull, tek ata që më parë kanë treguar se donin të flisnin për gjëra të
caktuara ose që kanë ngritur tashmë çështje të caktuara kritike.
Në shumë raste, megjithatë, do të ketë diçka tjetër pas saj.
Dhe njeriu duhet t'i pyesë vetes: "Çfarë është ky konflikt i madh i brendshëm që kanë këto
personazhe të shquara, i cili në fund çon në vetëvrasje?"
Megjithatë, kjo çon në rrathë edhe më të errët, ose po aq të errët. Pastaj duhet pyetur: "Cili ishte çmimi i kësaj famë?"
"Si rezultat, ndoshta lindin konflikte ndërgjegjeje, ose ndoshta ekzistojnë edhe mekanizma që shkojnë përtej këtyre teknikave të
kontrollit të mendjes siç i kam përshkruar, për të skllavëruar njerëz të tillë, si të
thuash, në një nivel shumë, shumë të thellë?"
Do të shkonte përtej qëllimit të prezantimit të sotëm, por është një pikë shumë, shumë e rëndësishme. br]
Faleminderit, shumë mirë, po.
Po, duke kaluar nga programi i vetëvrasjeve në një pamje më të gjerë.
Konkretisht: këta nuk janë vetëm mbijetues nga Gjermania ose, si Chantal Frei, nga Zvicra, por edhe nga shumë
vende të tjera, si Mbretëria e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara, Holanda, Australia dhe Zvicra.
Në parim, mund të thuhet se ka raporte me modele të ngjashme në të gjithë botën – të përmbledhura shkurtimisht.
Më shpesh, autori i krimit është familja e dikujt.
Vendngjarjet e krimit përfshijnë vila private, kisha, dhoma nëntokësore, objekte ushtarake dhe pyje.
Pastaj ekziston kontrolli i mendjes, trafikimi i qenieve njerëzore, pornografia me fëmijë, prostitucioni dhe
ashtuquajturat filma snuff , por edhe lidhje midis këtyre kulteve lokale, ku ndodh kjo, dhe rrjeteve ndërkombëtare.
Dhe e gjithë kjo, këto struktura, pastaj përplasen përsëri me krimin e organizuar, por edhe me fusha
shtetërore ose ushtarake ku kryhen eksperimente mbi njerëzit.
Një shembull i përmendur nga Chantal Frei është lidhja me bazën ushtarake amerikane "Dagger
Complex" në Darmstadt, ku ajo pati përvoja të tilla.
Por Cathy O'Brien, për shembull, përmend gjithashtu shumë baza ushtarake në SHBA si vende
krimesh, si dhe objekte të NASA-s, për shembull.
Në librin tim Uncle Sam's, unë analizoj deklaratat e bëra nga Katie Groves, e cila raporton në video për
përvojat e saj në një të ashtuquajtur 'fabrikë snuff', ku prodhoheshin filma që tregonin vrasjen e fëmijëve.
Ajo përshkruan se si këta fëmijë u abuzuan, torturuan dhe vranë në mënyrë sistematike në një objekt nëntokësor në Teksas.
Dhe sipas deklaratës së saj, objekti ishte nën kontrollin e CIA-s, e cila dyshohet se
operon një rrjet ndërkombëtar trafikimi fëmijësh.
Një eksperiment i shikimit në distancë, i porositur prej saj, arriti të konfirmojë ekzistencën e këtij objekti pa asnjë dyshim.
Dhe megjithëse këto deklarata janë të vështira për t'u verifikuar, përveç aspektit të "vëzhgimit të largët", duhet të
thuhet se ato përputhen në shumë detaje me rrëfimet e të mbijetuarve të tjerë, veçanërisht kur
kombinohen me elementë ritualë, një kontekst ushtarak dhe metoda komplekse të programimit.
Në disa raste, mbijetuesit që nuk njohin njëri-tjetrin përmendin të njëjtat ose të ndryshme skena krimi ose kryerës.
Si pjesë e hulumtimit tim, i paraqita gjithashtu CIA-s një të ashtuquajtur kërkesë FOIA, d.m.th., një kërkesë për
informacion sipas "Aktit të Lirisë së Informacionit" të SHBA-së.
Dhe pastaj kërkova lirimin e të gjitha dokumenteve që lidhen me të mbijetuarën e përmendur të MK-Ultra, Cathy O'Brien.
Dhe përgjigjja e CIA-s është shumë interesante.
Lexohej: "Ekzistenca ose mosekzistenca e dokumenteve nuk mund të konfirmohet as të mohohet.
Ekzistenca ose mosekzistenca e këtyre dokumenteve është aktualisht e klasifikuar dhe për këtë arsye e mbrojtur nga zbulimi."
Dhe nëse mendoni për këtë përgjigje, kjo do të thotë se deklarata zyrtare është:
Duket se ka dosje, por për arsye të sigurisë kombëtare ato nuk mund të zbulohen.
Përndryshe, ata thjesht do të kishin thënë: "Nuk u gjetën asnjë rekord." Me fjalë të tjera, "Nuk ka asgjë."
Dhe fakti që ekziston fare diçka lidhur me Cathy O'Brien është tashmë një tregues shumë i fortë se ka
diçka të vërtetë në historinë e saj, për shembull.
Përveç aspekteve psikologjike dhe teknike, duhet gjithashtu të thuhet se sfondi
shpirtëror dhe ideologjik luan një rol shumë qendror.
Shumë kryerës i shohin veten si pjesë të një urdhri satanik ose luciferian që synon të fitojë
pushtet përmes vuajtjes, vdekjes dhe nënshtrimit.
Për ta, këto rituale janë më shumë se thjesht simbolikë.
Ata besojnë në energji ose fuqi që mund të fitohet përmes kësaj sakrificë.
Dhe pikërisht ky besim transmetohet brez pas brezi brenda familjeve kult, duke u
ngatërruar me një pikëpamje elitiste të botës:
Domethënë, të zgjedhurit – nga këndvështrimi i tyre – qëndrojnë mbi njerëzit e tjerë – të cilët, megjithatë, i
frikësojnë për shkak të superioritetit të tyre numerik.
Po.
Pasojat për viktimat, domethënë viktimat e këtyre sistemeve, janë gjithashtu të rëndësishme.
Ata vuajnë nga pasojat e rënda të traumës, siç janë disociacioni kompleks , rikthime të kujtesës – përmendura nga
Sandra dhe Chantal – çrregullime të ankthit, sjellje kompulsive.
Mund të ketë sëmundje fizike si pasojë e viteve të abuzimit.
Dhe shpesh edhe kriza të thella identiteti.
Dhe shumë viktima, për këtë arsye, zhvillojnë këtë strukturë identiteti disociative, ashtu siç e synonin kryerësit.
Kështu, atëherë ke një koleksion të përhershëm të kaq shumë personaliteteve të brendshme që
gjithashtu shfaqen edhe në mënyrë të jashtme.
Pra, kur flasim për dhunën rituale dhe kontrollin e mendjes – dhe me këtë po afrohem ngadalë drejt fundit – nuk bëhet fjalë vetëm
për zbulimin e rasteve individuale, por për pyetjen qendrore se sa shumë këto fuqi dinë për ndërgjegjen njerëzore dhe si më pas
abuzojnë me këtë njohuri për të arritur një qëllim të caktuar.
Domethënë, themelimin e asaj që ata e shohin si një perandori satanike botërore.
Prandaj është shumë e rëndësishme që të kemi kërkime të pavarura mbi disociimin dhe programimin e bazuar në
traumë, dhe që të ketë hapësira të sigurta për mbijetuesit.
Por edhe guximin për të punuar së bashku përtej kufijve institucionalë, sepse heshtja mbron vetëm kryerësit.
Rritja e ndërgjegjësimit dhe edukimi i publikut janë hapat e parë për të thyer këtë cikël.
Dhe puna ime gjithashtu synon të jetë një kontribut për një kuptim më të plotë të këtyre mekanizmave.
Dhuna rituale nuk është një çështje marginale, por më tepër një pasqyrim i asaj që ndodh kur grupet sekrete, okulte
zgjerojnë ndikimin e tyre në shoqërinë tonë pa u vënë re.
Po, zotëri.
Kjo është një arsye tjetër pse duhet të shohim veten, t'i marrim seriozisht viktimat dhe
të sigurohemi që këto gjetje të bëhen publike.
Më në fund të fundit, kjo kërcënon lirinë e çdo individi.
Dhuna rituale dhe kontrolli i mendjes, siç u përmend tashmë në ligjëratë, janë shprehje të së njëjtës ide
shkatërruese: se një person mund të kontrollohet, të thyhet dhe shpirti i tij të pushtohet.
Megjithatë, çdo e vërtetë që del në dritë, dhe që është, për të thënë kështu, aspekti pozitiv i tërë kësaj, dobëson këtë sistem.
Ndriçimi fillon në fund, kur e shprehim këtë gjë të pashpjegueshme me fjalë dhe mbijetuesit,
veçanërisht – si Sandra dhe Chantal – guxojnë të flasin.
Dhe për këtë arsye platformat si kjo janë kaq të rëndësishme. Pra, edhe një herë, faleminderit të gjithëve.
Dhe do të doja t'i falënderoja të gjithë që po dëgjojnë, për gatishmërinë për të dëgjuar, por edhe për të
parë, dhe për të mos mbyllur sytë. Faleminderit shumë.
Lois]Po! Faleminderit!
Faleminderit, Marcel, me të vërtetë ia ke dalë ta lidhësh këtë ide vetëm në pak minuta me atë
që tha babai im në fillim të kësaj konference.
Ai sapo ka demonstruar, bazuar në dekada kërkimesh tona, se si këto struktura të
fshehta në fund të fundit rrjedhin nga satanizmi.
Dhe kemi dëgjuar nga gojët e tyre se ata duan të vendosin një rend botëror satanik.
Por ata janë më pak të shumtë.
Ne jemi shumë më të mirë se ata, vetëm nëse e kuptojmë!
Po të mund të depërtonte drita, e gjithë kjo ndërtim kriminal do të shembej. Dhe ne jemi shumë afër atij momenti.
Dhe prandaj: nëse të gjithë ju përhapni këtë ligjëratë dhe tërë këtë AZK, në mënyrë që drita e vërtetë të
shkëlqejë, atëherë ky rend botëror satanik do të shembet.
Tani edhe shikuesit tanë po pyesin veten: Si është e mundur që krime të tilla të mos ndiqen
penalisht nga policia dhe të mos dënohen nga gjykatat?
Dhe për këtë pyetje, do të doja të kaloj tek Uwe Kranz.
Uwe Kranz është një oficer policie, këshilltar i lartë ministror në pension dhe ish-president i
Zyrës Shtetërore të Policisë Kriminale të Thuringias
Ai ishte një ekspert kombëtar në Europol.
Si ekspert në çështje sigurie dhe terrorizmi, ai publikon rregullisht artikuj në shumë media.
Uwe Kranz ka luftuar krimin e organizuar, ekstremizmin dhe terrorizmin për më shumë se 50 vjet.
Gjatë kohës së tij në detyrë, ai ishte veçanërisht i përkushtuar për mbrojtjen e fëmijëve.
Kjo bëhet e qartë kur shikon fushat e aktivitetit në karrierën e tij profesionale:
Ai ishte përfaqësues për çështjet e të rinjve, parandalimin e krimit, luftën kundër dhunës seksuale ndaj fëmijëve dhe
trafikimin e qenieve njerëzore dhe organeve në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar, dhe ishte i
përfshirë në punën e shoqatës së politikave penale.
Uwe Kranz ka luftuar krimin e organizuar, ekstremizmin dhe terrorizmin për më shumë se 50 vjet. Në faqen e tij të
internetit, Uwe Kranz boton artikuj mbi tema të tilla si "abuzimi seksual i fëmijëve" dhe "kontrolli i mendjes".
Si hetues kriminal, ai ofron njohuri mbi "shtetin e thellë" dhe vëzhgon ngjarjet aktuale botërore nga pensioni i tij.
Ai gjithashtu kontribuon me përvojën dhe njohuritë e tij si anëtar dhe folës në simpoziume për shtyp të organizuara
nga shoqata të njohura si Axion Resist dhe MWGFD e.V. .
Këto u krijuan me qëllim mbrojtjen e mirëqenies së fëmijëve dhe ruajtjen e lirisë dhe sundimit të ligjit.
Këtu ai foli për tema që përfshinin krimin pedofil, seksualizimin e hershëm dhe trafikimin e fëmijëve.
Është një nder i veçantë për mua që ta mirëpres këtë hetues kriminalist me përvojë, Uwe
Kranz, këtu në edicionin e 22-të të AZK-së.
Nderi është tërësisht në anën time.
Është mirë që je këtu.
Po, ju keni gjysmë shekulli përvojë në hetime penale në luftën kundër abuzimit seksual të fëmijëve.
Si oficer policie, dhe madje edhe si këshilltar i lartë ministror dhe drejtues i Departamentit të Hetimeve
Kriminale të Thuringias, ju ishit në krye të këtyre hetimeve.
Kjo do të thotë që rastet u raportuan tek ju dhe më pas i hetuat ato. Por çfarë ndodhi më pas?
Problemi është se provat duhet të mblidhen së pari, në mënyrë që çështja të shkojë në prokurorinë publike dhe të pranohet atje, dhe
pastaj të ripërpunohet si aktakuzë dhe të çohet para gjykatës.
Dhe për fat të keq, përgjatë kësaj rruge ka shumë, shumë humbje.
Është frustruese kur e arreston dikë në mëngjes dhe pastaj e takon përsëri në pasdite.
– E ilustrova me një imazh të gjallë: i arrestuar në mëngjes, i liruar në mesditë.
Për shembull, shumë shpesh kemi problemin që policia vjen shumë shpesh me një akuzë për
vrasje dhe më pas fillon hetimin për një vrasje.
Dhe pastaj, në rrugën për në zyrën e prokurorit publik, vrasja kthehet në lëndim trupor që rezulton në vdekje.
Pastaj, në rrethana të caktuara, mund të përfundosh me një substancë ligjore krejtësisht të
ndryshme dhe me probleme krejtësisht të ndryshme.
Ose kur, si në rastin e fundit, përdhunuesit që kryen përdhunim në grup dalin nga gjykata duke fishkëlluar
gëzuar, sepse gjyqtari nuk është 100 për qind i sigurt nëse vajza mund të mos ketë dhënë pëlqimin.
Atje fillon e gjithë kjo të duket pak e dyshimtë.
Dhe ka shumë, shumë mundësi për ndërprerjen e procedurave ose për t'i kthyer ato në pranimin psikiatrik, e kështu me radhë.
Pra, diku në biznes ka një përçarje, dhe fatkeqësisht kështu është.
Këto sakrifica duhet të trajtohen me kujdes dhe seriozisht.
Ju keni çdo të drejtë në botë që të trajtoheni siç duhet nga policia dhe sistemi i drejtësisë.
Faleminderit për deklaratën tuaj. Ju gjithashtu përmendni të ashtuquajturin "krim pedofil" dhe lidhjet që thuhet se arrijnë në
"rrethe të larta". Cilat janë vëzhgimet tuaja në këtë drejtim?
Po, pra le të supozojmë sa vijon: Unë gjithmonë përfshij rastin Dutroux në prezantimet e mia me PowerPoint.
Ju me siguri jeni të njohur me rastin Dutroux.
Një abuzues belg i fëmijëve që vrau njëmbëdhjetë fëmijë dhe la dy të vdisnin nga uria gjatë burgimit të tij.
Sepse ai nuk zbuloi asgjë ndërsa ishte në burg dhe pastaj fëmijët vdiqën nga uria. Një rast me të vërtetë tmerrësor.
Një seri e tërë dëshmitarësh ose kanë qenë të përfshirë në aksidente, ose kanë vdekur
në rrethana të dyshimta, apo çfarëdo qoftë.
Dhe rasti Dutroux tashmë ka dëshmuar se të gjitha nivelet e shoqërisë ishin të
përfshira në këto rrjete të abuzimit me fëmijë.
Kështu që kjo shkoi deri në majat e politikës, deri në majat e kulturës, televizionit dhe mediave.
Procedura ishte sinonim i asaj që është problemi themelor.
Qoftë Epstein apo jo, është pikërisht e njëjta gjë.
Jeffrey Epstein ka gjithashtu lidhje deri në nivelet më të larta të politikës, biznesit të spektaklit, prokurorëve
- e kështu me radhë - zyrtarëve të lartë dhe politikanëve.
Bënë të njëjtën gjë me "Diddy" Sean Combs, i cili gjithashtu është shumë i njohur. Ai tani
është "mbajtur në burg" për katër vjet e dy muaj.
Kjo në të vërtetë është një dënim i pafajshëm, sepse e gjithë zona e krimit të organizuar është thjesht hequr.
U tha se do të tërhiqnim padinë dhe do ta shpallnim fajtor vetëm për një rast abuzimi ndaj të dashurës ose gruas së tij.
Dhe pastaj i gjithë procesi u reduktua në një pjesë të vogël.
Në shumë raste, këto procedura janë qëllimisht të copëtuara.
Në vitin 1995, ne patëm një gjyq të madh në Angli. Ai u mbulua gjithashtu nga bankat, politikanët, mediat,
magnatët e mëdhenj dhe të gjithë të tjerët e mundshëm.
Me kalimin e viteve, procesi u bë gjithnjë e më i vogël, derisa në fund nuk mbeti asgjë.
Në fund, këto ishin procedura të vogla – ato analizohen dhe ndahen në copa të vogla, për t'u shprehur kështu, në
copa ligjore të vogla, dhe pastaj nuk mbetet shumë substancë.
Kjo natyrisht ngre dyshimin se këtu po ushtrohet ndikim. Kjo nuk mund të hidhet poshtë pa shqyrtim.
A keni vërejtur edhe ju këtë parim në rajonin tuaj, ashtu siç ka ndodhur tashmë me Epstein, Dutroux, P. Diddy e kështu me radhë?
Parimet janë të njëjta kudo, pavarësisht vendit.
Duhet të supozoni se ky abuzim seksual ndaj fëmijëve të vegjël, vajzave dhe adoleshentëve po
ndodh në të gjithë Evropën dhe në të gjithë botën.
Nëse e shikoni NCMEC-in, për shembull – qendrën amerikane për raportimin e fëmijëve të zhdukur dhe të keqtrajtuar –
katër apo pesë vjet më parë ajo ende kishte 50,000 raste.
Tani na raportohen 205,000 raste çdo vit.
Mahnitëse!
Por ne jemi një dritë e vogël.
Nëse krahasoni atë që NCMEC raporton në Azi, në Indi, në Pakistan, atëherë ne jemi pothuajse në miliona.
Kjo tregon qartë se është një problem global, jo vetëm gjerman, jo vetëm belg apo ndonjë tjetër.
Kam dëgjuar gjithashtu se ka shumë studime zyrtare mbi abuzimin ritual.
A mund të shpjegoni shkurtimisht se cili ka qenë qëndrimi zyrtar për këtë çështje?
Ka shumë studime. Më beso, ka studime të panumërta pikërisht në këtë fushë.
Unë vetë shkrova dy studime për Parlamentin Evropian, në vitin 2020 dhe 2021, ku përmbledha të gjithë këtë informacion.
Dhe unë thashë, "Mirë, çfarë mund të bëhet më mirë? Çfarë mund ta bëjmë më të lehtë? Nga mund të fillojmë?"
– Dhe pikërisht e kundërta është bërë.
Është krijuar përsëri një qendër për luftimin e abuzimit seksual të fëmijëve. Boom.
Tani kemi një qendër tjetër përkrah Europol-it e kështu me radhë.
Ne kemi përfaqësues kudo dhe kemi studime kudo.
Në vitin 2011 u krye një studim i mrekullueshëm mbi futjen e direktivave të BE-së për të luftuar abuzimin seksual të fëmijëve.
Dhe u vlerësua në vitin 2016. Është një studim i mirë.
Kishte një studim tjetër nga WeProtect. (https://www.weprotect.org/)
Ishte gjithashtu një studim i mirë; thjesht duhej të vazhdohej dhe të zbatohej.
Duhet të kishin bërë diçka me të!
U krye një studim, i cili u përmbledh në shkrim dhe ishte gjithashtu i këndshëm për t'u lexuar, me
fotografi të bukura, grafikë të bukur dhe gjithë atë jazz.
Por zbatimi përgjithësisht mungon.
Pra, jo vetëm që mungon kërkimi mbi rastet e papërmendura, por mungon edhe vullneti
politik për t'i trajtuar këto çështje në thellësi.
Nuk është aq shumë çështje e mungesës së ligjeve, dhe padyshim nuk mungojnë studimet.
Jo, ti duhet ta bësh! Duhet ta bësh dhe dëshiron ta bësh!
Ju gjithashtu flisni shumë për edukimin seksual të fëmijëve të vegjël në kopshte dhe shkolla. Çfarë mund të thoni për këtë?
Po, edukimi seksual në fëmijërinë e hershme është një fushë që më tronditi veçanërisht, pasi u zhvillua nga OBSH-ja në bashkëpunim
me “Qendrën Federale Gjermane për Edukimin Shëndetësor”.
Që nga 13 shkurti i këtij viti (2025), ai quhet "Instituti Federal për Shëndetin Publik".
Ai ka edhe më shumë të drejta, edhe më shumë mundësi dhe mund të bëjë edhe më shumë,
veçanërisht kur bëhet fjalë për mbrojtjen e klimës.
Dhe këta të dy kanë hartuar këto udhëzime se si të "edukojnë seksualisht" fëmijët e vegjël.
Ideja themelore pas kësaj është se një fëmijë – pasi mund të abortet deri në lindje, kjo është njëra anë e
saj – sapo lind, menjëherë etiketohet si qenie seksuale, e cila mund të abuzohet në çdo kohë.
Dhe kjo është kaq e çmendur saqë nuk mund ta imagjinosh.
Dhe gjëja më e keqe është se këto udhëzime të BZgA-së nga OBSH-ja bazohen në gjetje shkencore.
Dhe tani, ju lutem, shqyrtoni gjetjet shkencore dhe shikoni nga vjen kjo. Ajo vjen nga Kinsey.
Burri që shkroi famëkeqin Raport Kinsey në vitet 1960 mbi çlirimin e burrave dhe grave.
Që atëherë, në të vërtetë gjithçka shkoi vetëm poshtë.
Koncepti i lirisë seksuale ishte shpikur që në atë kohë.
Përçmimi ndaj fëmijëve dhe marrëdhëniet seksuale me fëmijët janë të mundshme, të zakonshme dhe të lejuara.
U prezantua gjuha fekale. Dhe ky burrë, Kinsey, kreu një seri testesh.
Dhe ka një seri testesh që kam parë ku një fëmijë katërvjeçar u abuzua për 24 orë për të arritur 27 orgazma.
Vetëm imagjinoje. Ai përshkruante një orgazëm sa herë që fëmija bërtiste, qante ose konvulsionej – duke torturuar një fëmijë
katërvjeçar për 24 orë derisa të ndodhte ndonjë reagim fizik – dhe pastaj e përcaktonte atë reagim fizik si një orgazëm.
Dhe pastaj ata që e bënë këtë, që abuzuan me fëmijët, ishin pjesërisht pronarë bordellosh
dhe pjesërisht të burgosur që ishin liruar.
Duhet të hulumtosh dhe të filtrosh të gjitha këto.
Dhe pastaj i thua vetes: "Përshëndetje, çfarë është kjo? Njohuri shkencore?"
Kjo është abuzim i pastër ndaj fëmijëve, dhunë seksuale e pastër ndaj fëmijëve nën maskën e kërkimit.
Dhe më pas ai pati nxënës përkatës.
Më pas Kinsey e kishte Kentlerin. Ishte Raporti Kentler.
Pastaj ishte Sielert. Dhe më pas ishte edhe një tjetër, më së fundmi.
Të gjithë vijnë nga e njëjta stallë ideologjike.
Duhet ta marrësh parasysh. Kinsey e nisi.
Pastaj ata "pushtuan" universitetet, kolegjet teknike dhe institucionet e trajnimit special.
Dhe tani breza të tërë psikologësh socialë, psikologësh kulturorë e çfarëdo tjetër... Po prodhohen njëri pas tjetrit dhe po
pushtojnë zyrat e mirëqenies sociale dhe autoritetet arsimore kudo, duke vazhduar të punojnë në frymën e trajnimit të tyre.
Mahnitëse!
Sipas mendimit tim, kjo është krejtësisht absurde.
Dhe nëse shikoni se çfarë kërkojnë këto udhëzime – nga mosha zero deri në katër vjeç, fëmija duhet të mësojë
masturbimin seksual. Nga mosha zero deri në katër vjeç!
Pyetja ime, natyrisht, është: cili mësues bën këtë dhe si e bën?
Dhe tani kemi 17 qendra të kujdesit ditor në Schwäbisch Hall që po krijojnë zona për
eksplorimin personal të trupit në ambientet e tyre.
Prindërit mbetën krejtësisht të befasuar!
Ata nuk dinin asgjë për të. As nuk u informuan.
Pra, nëse kjo është edukata seksuale në fëmijërinë e hershme, atëherë ajo në thelb nuk
është gjë tjetër veçse shkatërrimi i familjes.
Kjo është një shkatërrim i familjes.
Bërthama e një shteti, qeliza vezë e një shteti, është pikërisht një marrëdhënie e shëndetshme familjare.
Ka një baba, ka një nënë, ka një fëmijë, dhe kaq.
Ka dy gjini, dhe kaq. Tani jam një ekstremist i djathtë.
E di. Ka diçka edhe më të bukur, është ajo që tha dikur Monika Gruber:
"Dhe nëse kemi një prind1 dhe një prind2, atëherë së shpejti do të kemi karkasë1 dhe karkasë2 për gjyshin dhe gjyshen."
"Ndoshta do të vijë edhe kjo?" Kjo është padyshim një shaka, por fakti është se ata e çnjerëzojnë të gjithën këtë gjë.
Po, saktësisht.
Nuk është më një nivel njerëzor dhe sigurisht jo një dinjitet – jo për fëmijën.
Fëmijët gjithashtu kanë dinjitet. Të drejtat e tyre gjithashtu duhet të mbrohen.
Dhe fëmijët duhet të trajtohen si subjekte ligjore, jo si objekte që mund të vishen dhe të hiqen thjesht.
Po! Faleminderit që e shpjegove.
Pra, kishte një aspekt pozitiv në të gjithë këtë punë.
Kjo ishte Universiteti i Bielefeldit.
Ajo kreu një studim në shkallë të gjerë mbi Kinsey, Kentler dhe Co. dhe zbuloi se ishte abuzim
me fëmijë, abuzim seksual në të gjitha rastet.
Kjo ishte një organizatë jashtëzakonisht kriminale që tani është përhapur në të gjithë qendrën e trajnimit, ku
trajnoheshin psikologë socialë, psikologë, drejtorë shkollash dhe profesionistë të ngjashëm.
Dhe kjo vazhdon. Pra, po bëhet gjithnjë e më e shpeshtë.
Prandaj nuk është çudi të lexohet sot në revistat për prindërim se është krejtësisht normale që fëmijët të trajtohen
dhe të edukohen në një mënyrë që ata duhet të kenë kontakt seksual midis moshës gjashtë dhe nëntë vjeç.
Dhe ata prekin fizikisht njëri-tjetrin dhe fshehurazi krijojnë kënde të vogla përqafimi kudo ku fëmijët mund të tërhiqen.
Kjo është thjesht duke luajtur në duart e keqbërësve.
Po... Më vjen keq, nuk kam asnjë lajm të mirë.
Këto janë vetëm përvoja negative që kam pasur atje.
Kam luftuar vërtet pothuajse gjithë jetën time që dhuna seksuale ndaj fëmijëve të jetë krim.
Dhe në vitin 2021, pas vitesh përpjekjesh, kjo më në fund, më në fund, më në fund u zbatua në
Gjermani në atë masë që tani konsiderohet vepër penale.
Dhe kjo mbeti në fuqi nga viti 2021 deri në 2024. Pastaj zoti Buschmann, siç quhej atëherë,
ministri liberal i Drejtësisë, erdhi dhe e rrëzoi atë.
Tani është përsëri një vepër penale.
Pra, as kjo nuk është një fitore e madhe.
Sipas mendimit tim, të gjitha formulimet e përdorura nga Ministria e Drejtësisë për të shpjeguar pse e
rrëzuan këtë konstatim të një krimi janë një turp.
Po, kjo me të vërtetë është një pasqyrim i trishtë mbi gjendjen e punëve.
Faleminderit shumë për përkushtimin tuaj në ndihmën e fëmijëve dhe, mbi të gjitha, për
sjelljen e këtyre çështjeve në vëmendjen e publikut.
Kjo është kaq e rëndësishme.
Kjo duhet bërë.
Faleminderit që gjetët kohë, edhe pse jeni në lëvizje tani.
Deklaratat tuaja na kanë ndihmuar vërtet të marrim një pamje më të qartë të kësaj çështjeje.
Ju urojmë gjithçka të mirë për përpjekjet tuaja të ardhshme, përfshirë edhe pensionin tuaj.
Ata janë ende plotësisht të angazhuar!
Faleminderit për punën tuaj të mrekullueshme hetimore. Ju duam!
Faleminderit.
Mezi pres të jem me ty herën tjetër! Patjetër që do të vij atëherë!
Po, je gjithmonë i mirëpritur!
Tani i drejtohemi një aktiviste po aq të guximshme, e cila është e përkushtuar për të luftuar rrëmbimin e fëmijëve,
dhunën rituale dhe trafikimin e fëmijëve. Lësho klipin!
Sabine McNeill studioi shkencën kompjuterike dhe matematikën dhe punoi në CERN për 15 vjet.
Më pas ajo punoi si organizuese e ngjarjeve, dizajnere e softuerit, botuese e uebit dhe artiste matematikore.
Në Londër, ajo u bë vullnetare si McKenzie Friend, që është e barabartë me një këshilltar ligjor laik.
Gjatë kësaj kohe, ajo u njoh me viktima të abuzimit ritual dhe raste të mbrojtjes së fëmijëve që ishin
dëmtuar, në vend që të ndihmoheshin, nga sistemi i drejtësisë.
Sabine McNeill filloi të bënte publike këto raste në internet.
Ajo punoi pa u lodhur në emër të fëmijëve që ishin marrë nga prindërit e tyre nga shteti dhe
madje e çoi këtë çështje para Parlamentit Evropian.
"Prandaj jemi këtu sot. Jemi këtu për të kërkuar ndihmë."
Ka fëmijë që bërtasin për t'u dëgjuar. Nëse ti nuk i dëgjon këta fëmijë që bërtasin, kush do t'i dëgjojë?"
Në total, ajo mbikëqyri afërsisht 50 raste të largimit të fëmijëve.
Më e famshmja ishte "Rasti Hampstead", në të cilin ajo publikoi video me deklarata dëshmitarësh nga fëmijët Alisa dhe Gabriel.
Në të, fëmijët dëshmuan se babai i tyre kishte organizuar një sekt satanik që abuzonte dhe vriste rregullisht fëmijë.
Ata gjithashtu përshkruan se si babai i tyre i udhëzonte duart e tyre ndërsa vrasnin foshnja.
"Babai ynë na mëson mua dhe ne sepse nuk mund ta bëjmë."
Ne nuk jemi mjaft të fortë për t'i prerë kokën një foshnjeje.
Ai thjesht duhet të mbajë thikën, të vendosë dorën e tij mbi dorën tonë dhe të na ndihmojë të
presim kokën e një foshnje, sepse po mëson si ta bëjë.
Ai ma mëson mua dhe Gabrielit."
Pavarësisht këtyre deklaratave, gjykata nuk e shpalli fajtor babanë; përkundrazi, i mori
fëmijët nënës dhe i dha babanë kujdestarinë e vetme.
Më vonë, i njëjti gjykatës gjithashtu siguroi që babai i akuzuar për keqtrajtim në rastin e
abuzimit me Hollie Greig në Skoci të mos dënohej.
Megjithatë, kishte ngjashmëri me rastin e Hampstead jo vetëm me gjyqtarin, por edhe me autorët e krimit.
Edhe pas vendimit të Hampstead-it, Sabine mbeti aktive, duke mbledhur dhjetë mijë
nënshkrime për peticione dhe duke dokumentuar prova.
Ajo gjithashtu vuri në dispozicion listën e 175 autorëve të krimit të përpiluar nga nëna.
Kjo i vuri autorët në një pozitë të vështirë, dhe ata më në fund ngritën akuza penale kundër saj.
Në moshën 73 vjeç, ajo më pas u dënua me një dënim të gjatë burgimi prej nëntë vjetësh dhe
pas rreth katër vjetësh u deportua në Gjermani.
Shumë nga faqet e tyre të internetit janë mbyllur.
Pavarësisht ngacmimeve që pësoi në burg, Sabine nuk u dorëzua:
Ajo vazhdon të mbështesë bashkëaktivistët në luftën kundër abuzimit dhe trafikimit të fëmijëve.
Përshëndetje, përshëndetje Sabine. Po të përqafoj!
Përshëndetje Lois. Faleminderit që donit të dëgjonit nga unë.
Po, çfarë nderi është që ju jeni këtu me ne sot në edicionin e 22-të të AZK!
Ju keni shoqëruar shumë viktima të abuzimit ritual satanik dhe gjithashtu i keni referuar disa prej tyre te filmat e mi.
Ke takuar nëna në burg, të cilave u ishin marrë fëmijët.
Ti luftove për këto nëna dhe ende po lufton si një luaneshe për këto nëna dhe fëmijë.
Ju lutemi na tregoni shkurtimisht për përvojat tuaja!
Po, është e vështirë sepse nuk e di nga të filloj.
Viktimat e mia të para, të cilat i kisha takuar, nuk kishin aspak të bënin me fëmijët.
Kishte burra në Dhomën e Lordëve , ku organizoja ngjarje.
Së pari erdhën viktimat e bankave dhe të gjykatave.
Dhe pastaj, në përgjithësi, erdhën gratë, dhe pastaj erdhën këta fëmijë, të cilët raportuan më të keqen nga të gjitha.
Dhe përpara kësaj, gjithçka ishte tashmë kaq e keqe.
Nuk do ta harroj kurrë se si një punonjëse sociale rumune pretendoi se kjo nuk ishte rasti me një familje portugeze me pesë
fëmijë, gjë që do t'i kishte justifikuar, për të thënë kështu.
Dhe kjo ishte kaq e mjerë, kaq idiote dhe kaq hipokrite.
Thjesht nuk mund të qëndrosh duarkryq dhe të shikosh pa bërë asgjë.
Nëse do t'ju tregoja për përvojat e mia, ndoshta më e keqja ishte biseda që pata me një grua që po zhvillonte të
ashtuquajturën "takim lamtumirës" me foshnjën e saj të vogël.
Dhe pastaj ajo pati një të ashtuquajtur takim të fundit, para se t'ia merrnin atë.
Është kaq jashtëzakonisht hipokrite.
Dhe është një marramendje, është groteske.
Po, madje nuk di as çfarë fjalësh të përdor.
Epo, është e vështirë të thuash se cila është gjëja më e keqe.
Si duhet të klasifikohen krimet? Sipas numrit të fëmijëve?
Mizoria e ushtruar ndaj fëmijëve apo e ndaj prindërve?
Përvoja absolutisht e tmerrshme e qëndrimeve në burg, ku të ashtuquajturit oficerë thjesht abuzojnë me pushtetin e tyre
sepse kanë mundësinë dhe bëjnë gjithçka përveç asaj që duhet të bëjnë, asaj që predikohet dhe asaj që kërkohet, teorikisht.
Është aq e keqe sa mund të interpretohet, justifikohet dhe shpjegohet vetëm nga një perspektivë shpirtërore.
Ti më tregoje gjithashtu për një nënë që i morën katër fëmijë dhe të pestin e nxorrën nga burgu.
E pashë kur ishte shtatzënë në burg.
Pasi doli, më shkroi – sepse ekziston ky shërbim "Email-a-Prisoner" – se i kishin marrë edhe foshnjën.
Edhe i pesti? Po. Oh, oh, oh.
Deri te rasti i Hampstead-it, rasti më i keq ishte një familje nigeriane me shtatë fëmijë.
Të gjithë fëmijët u morën.
Me këto procedura idiote në të ashtuquajturat gjykata familjare, të cilat mbahen sekrete.
Pra, asnjë gazetar nuk lejohet të hyjë. Dhe kështu ka qenë për dekada.
Dhe i shtati lindi në burg.
Dhe unë gjithashtu isha në kontakt me nënën amerikane në qelinë ngjitur, fëmija i së cilës kishte mbetur në Londër.
Dhe pasi u eksportua, pavarësisht gjithë ndihmës sime.
Gruaja amerikane përjetoi pikërisht atë që përjetoi gruaja nigeriane.
Dhe siç tha punonjësi social: "Po, nuk do ta shohësh kurrë më."
Dhe gjëja "e madhe" ishte se vajza më e madhe e familjes u abuzua nga djali i familjes pritëse.
Vajza tjetër i tha nënës së saj se gjithmonë e çonin në ngjarje të dyshimta në mbrëmje, ku kishte vetëm burra.
Dhe djali i ri i pyeti nënën e tij se çfarë ishte pedofilia.
Dhe çfarë ndodhi më pas, kur ishe në burg?
Epo, kur isha në burg, botova peticionin.
Dhe atje kisha 16,000 nënshkrime dhe më shumë.
Dhe gjithashtu pata më shumë se 100,000 shikime në faqen time të internetit, të cilën e kisha krijuar për fëmijët.
Ndërtova faqe interneti individuale për skenarët më të këqij.
Dhe kështu u bëra relativisht i njohur.
Dhe kjo është çanta me të gjitha kartat që kam marrë, të cilat i përdora për të dekoruar murin e qelisë sime.
Nuk ia dola kurrë të bëja një varëse prej saj.
Por natyrisht që nuk doja t'i hidhja.
Oh, Sabine, jemi shumë të lumtur që ke marrë këtë inkurajim, dhe do të vazhdosh ta marrësh.
U shokova plotësisht kur pashë drejtpërdrejt se si është tërhequr foshnjë.
Do të na tregoj shkurtimisht.
"Pra, në këtë pikë ke saktësisht një mundësi."
Duhet ta dorëzosh tek paramediku dhe pastaj mund të vazhdosh me gëzim rrugën me miqtë dhe familjen që po të presin jashtë.
Ose do ta marr nga ti dhe do të shkosh në burg.
Duhet ta marrësh këtë vendim. Duhet ta marrësh tani."
“Nuk do ta lë të shkojë.”
"Mirë. Mirë."
Të lutem lëshoje që të mos lëndohet, mirë? Ejë këtu për një çast. Mirë.
"E lashë të shkojë. E lashë të shkojë!"
"Jo, ajo do të shkojë në burg."
"Vetëm doja të thoja se nuk mundesha ta bëja, por e lashë të bënte gjithsesi."
"Vendose duart pas shpine."
"Mbyllën derën e ambulancës. Kjo ishte gjëja e fundit që pashë."
"Po rrëmben nipin tim."
"Jo, hip në makinë. Hip në makinë. Gjithçka është në rregull."
"Dua të them lamtumirë." "Është në rregull. Hy në makinë."
"Dua të them lamtumirë." "Ti vetëm po e bën më keq."
"Çdo fëmijë vlen rreth një milion dollarë për shtetin."
Pra, ky është gjyshi i foshnjës.
Është kaq mizore dhe kaq e tmerrshme.
Domethënë, "ata thjesht po bëjnë punën e tyre", apo jo?
Është e njëjta gjë si gjatë epokës naziste, sa mund të shpjegohet.
Ata thjesht zbatojnë urdhra dhe janë bërë robotikë.
Ata nuk kanë emocione të tyre.
Ata nuk e dinë më çfarë është e drejtë.
Po. Vjen nga lart. E gjithë kjo punë e trafikimit të fëmijëve mbështetet.
A mund ta konfirmoni edhe këtë?
Po, po, pra nga lart, pavarësisht se në cilën instancë.
Punonjësit socialë nuk mund të bëjnë punën e tyre pa policinë.
Policia nuk mund ta bëjë këtë pa gjykata.
Po. Ti je një dëshmitar që e përjetove të gjitha këto nga afër.
Mund ta thuash.
Po, dëshirojmë t'ju falënderojmë shumë për angazhimin tuaj ndaj këtyre nënave dhe fëmijëve.
Ne kemi krijuar një platformë, Vetopedia, ku këto nëna mund të regjistrohen dhe të dokumentojnë
largimin e fëmijëve të tyre nga kujdesi i tyre.
Që të mund të fitojmë gjithashtu një kuptim më të mirë të sistemit që qëndron pas tij.
Ne natyrisht do të ishim të kënaqur nëse mund të përhapje fjalën dhe të rrisje
ndërgjegjësimin brenda rrjetit tënd, e dashur Sabine.
Po, ajo që po bën është e pabesueshme. Është vërtet, vërtet e shkëlqyer. Faleminderit që më dëgjove.
Po, faleminderit shumë për angazhimin tuaj ndaj këtyre nënave dhe fëmijëve! Kjo është vërtet e mrekullueshme.
Ne patjetër do ta përhapim këtë më tej, e dashur Sabine McNiell. Dhe të duam.
Faleminderit. Edhe unë ju dua të gjithëve. Kam respekt të jashtëzakonshëm për
gjithçka që keni bërë dhe po bëni. Dhe admirim.
Po. Je pikërisht në të njëjtën situatë me ne. Je kaq e patrembur dhe e guximshme. Është e pabesueshme.
A ka diçka tjetër që do të dëshironit t'u thoni audiencës në AZK? Çfarëdo?
Pra, AZK ka të bëjë me censurën.
Dhe vetëm shpresoj që askush tjetër të mos përjetojë atë që më ndodhi me gjithë punën që postova online.
Kjo ka shkaktuar kaq shumë dëm për mua dhe për viktimat.
Censura thjesht është zhvendosur në nivelin dixhital.
Dhe është e tmerrshme, e tmerrshme, e tmerrshme, ajo që po ndodh.
Por në përgjithësi, është e pamundur ta imagjinosh.
Nuk dëshiron të njihet me ndjenjat dhe përvojat negative.
Po, mirë, të gjitha faqet e tua të internetit thjesht u fshinë nga interneti.
E gjithë puna jote për viktimat është shkatërruar dhe fshirë. Kjo është kaq e tmerrshme. Fatkeqësisht, po.
Por do të dalë në dritë, do të bëhet publike, e dashur Sabine.
Dhe i gjithë koalicioni anticensurë po sigurohet për këtë. Po?
Po!
Sabine tashmë është 81 vjeçe dhe ka vuajtur shumë në jetën e saj.
Ishte vërtet mirë që ajo mundi ta ndante këtë me ne.
Dhe kjo më preku thellë.
Dhe tani do të dëshironim të vazhdonim me një rast të fundit që u postua në Vetopedia nga Corinne Ioli.
Fëmijët e saj i morën larg. Pritje!
Vetopedia u jep njerëzve një zë kur ata heshten.
Kjo ndodh shpesh, veçanërisht me fëmijët që merren në kujdes.
Në veçanti, nënat beqare ndonjëherë mbeten të shtangura nga një sistem gjyqësor që u ka marrë me forcë fëmijët.
Sipas statistikave zyrtare, mesatarisht 100 fëmijë ndahen nga prindërit e tyre çdo ditë vetëm në Gjermani.
Vetopedia tani ju jep mundësinë të bëni publik rastin tuaj.
Një nënë që shfrytëzoi këtë mundësi është Corinne Ioli.
Corinne Ioli është zvicerane.
Në vitin 2019, dy vajzat e saj iu morën me forcë.
Tetë persona, përfshirë oficerë policie dhe punonjës të KESB-së , hynë me forcë në apartamentin e
saj dhe i çuan fëmijët në një shtëpi për fëmijë.
Babai i fëmijës, nga i cili Corinne Ioli është ndarë, ka depozituar një ankesë kundër saj.
Arsyet ishin akuza të pabazuara, të gjitha të cilat u hodhën poshtë nga ekspertët.
Deri më sot, megjithatë, gjyqësia zvicerane ka injoruar provat e pakundërshtueshme në të gjitha rastet dhe po
mbështet babanë e fëmijës, i cili po përpiqet ta ngushtojë nënën përmes procedurave penale.
Kjo u parapri nga një ndryshim në sjelljen e vajzave ndaj babait të tyre kur ato ende jetonin me të dhe me nënën e tyre.
Ata refuzuan çdo kontakt fizik dhe u mbrojtën nga përparimet duke gërvishtur, kafshuar dhe goditur.
Në të njëjtën kohë, babai i fëmijës zhvilloi prirje pedofilike.
Këto incidente e shtynë Corinne Iolin të ndahej nga i ati.
Ai më pas e denoncoi atë për vënien në rrezik të mirëqenies së një fëmije.
Askush nuk i adresoi prirjet alarmuese të babait apo nuk zhvilloi asnjë hetim.
Përkundrazi. Kujdestari në shtëpinë ku jetonin fëmijët komentoi si më poshtë:
"Edhe nëse një baba abuzon me fëmijët e tij, ata gjithsesi e duan atë" dhe "shumica e burrave kanë
fantazi pedofilike, por rrallë veprojnë sipas tyre."
Ky kujdestar tani është partneri i ri i babait.
Në vitin 2021, ajo mori një urdhër mbrojtës të plotë kundër nënës së saj, i cili mbetet në fuqi edhe sot.
Më pas gjyqtari i hoqi nënës kujdestarinë dhe ia kaloi babait.
Në shtator 2024, babai u zhvendos në Suedi me partneren e tij të re dhe dy vajzat.
Edhe sot, Corinne Ioli vazhdon të luftojë për të drejtat e saj si nënë.
Ajo ofron informacione dhe ekspozon makinacionet që fshihen pas marrjes së paligjshme të marrja e fëmijëve nën kujdes
Informacione të mëtejshme mund të gjenden në faqet e tyre të internetit www.kinder-zurueck-nach-hause.ch
dhe www.MamaLoveCollection.com .
Përshëndetje, e dashur Corinne. Përshëndetje, e dashur Lois.
Je me të vërtetë i shtangur kur e dëgjon këtë. Si mund të ndodhë diçka e tillë?
Të ashtuquajturat vendosje të shtrembëruara i referohen "Parental Alienation Syndrome“ ("Sindromës së Alienimit Prindëror"), PAS.
PAS u themelua nga Richard Gardner, i cili vetë ishte pedofil.
PAS thotë se nëse një fëmijë refuzon babanë e tij në kontekstin e ndarjes prindërore dhe/ose madje raporton dhunë
seksuale nga babai i tij, PAS pretendon se fëmija po gënjen.
Nëna e manipuloi fëmijën në këtë drejtim.
Marrëdhënia nënë-fëmijë është tepër e ngushtë, pothuajse simbiotike, dhe për këtë arsye fëmija duhet
të hiqet nga kujdesi i nënës, të vendoset tek babai dhe kontakti me nënën të ndërpritet.
Rasti ynë përmban të gjithë elementët e PAS. Tema e pedofilisë në formën e fantazive pedofilike.
Megjithatë, PAS aplikohet gjithashtu kur ka prova të pakundërshtueshme për përdhunimin e fëmijës nga babai.
Për ta kuptuar këtë, duhet të dihet se shkalla e përdhunimit të fëmijëve është monstruoze.
Veçanërisht në një kontekst familjar, domethënë përsëritur, gjatë shumë vjetësh.
Ne gjithashtu e dimë se nga një mijë akuza për keqtrajtim të fëmijëve, vetëm dy janë të trilluara.
Ishte një studim i Ministrisë së Drejtësisë së Francës.
Miti se nënat shpikin keqtrajtimin rezulton të jetë një strategji e qartë për të mbrojtur keqtrajtonjtë.
Ah, mirë. Pra, atëherë mund të thuash se PAS është një lloj mburoje mbrojtëse për përdhunuesit e fëmijëve?
Pikërisht, kështu është.
Nënat dhe fëmijët paraqiten si gënjeshtarë, heshten, dhe ne tërhiqemi në kurthin e rasteve individuale.
Ne nuk jemi aspak raste të izoluara.
Ne jemi të njohur me të njëjtat module teksti dhe fjalë kyçe që përdoren ndërkombëtarisht në
raportet e ekspertëve dhe në vendimet gjyqësore.
Dhe ne po shohim gjithashtu të njëjtin terror zyrtar ndërkombëtarisht kundër
nënave që përpiqen të mbrojnë fëmijët e tyre.
PAS dhe këto heqje të paligjshme të fëmijëve shkaktojnë traumë të rëndë tek fëmijët dhe nënat, madje duke çuar deri në disociim.
Si të mos mjaftonte kjo, nënat që përpiqen të mbrojnë fëmijët e tyre i nënshtrohen një gjuetie shtrigash në të
gjitha nivelet – profesionalisht, shoqërisht, financiarisht dhe madje deri në pikën e pastrehësisë.
Për çfarë keqbërësit shmangen fjalë për fjalë, ashtu si djalli shmang ujin e shenjtë?
Së pari, ka fëmijë që kanë marrëdhënie të shëndetshme me nënat e tyre dhe u tregojnë atyre për çdo abuzim që kanë pësuar, dhe së
dyti, natyrisht, ka nëna që mbijetojnë këto heqje të fëmijëve, krijojnë rrjete me njëra-tjetrën dhe flasin për këtë. Hapur.
Një kthesë djallëzore po ndodh atje.
Dhe ne duhet ta përmbysim atë.
Ata duan që të heshtim, prandaj ne flasim.
Ata duan që ne të dështojmë, prandaj mos t'i lejojmë të na mposhtin.
Po. Shumë, shumë bukur.
Kjo është mjaft sfiduese, megjithatë.
Dhe bëhet fjalë për të ngritur veten me forcat e tua çdo ditë.
Sigurisht, dashuria për fëmijët ndihmon në këtë.
Dhe pastaj vjen ndihma. Dhe ne varemi nga kjo ndihmë.
Po, faleminderit shumë. Le të përmbledh atë që kam kuptuar deri tani:
PAS është një konstrukt teorik që i jepet pamja e të qenit shkencor.
U krijua nga një kryerës për të diskredituar viktimat, me qëllim të mbrojë veten dhe kryerës të tjerë.
Kjo tingëllon shumë e njohur, pasi e dimë të njëjtën gjë nga "Fondacioni i Sindromës së Kujtesës së Rreme" .
Pra, çështja me kujtimet e rreme është se gjithçka është e gabuar.
A ka ndonjë lidhje midis PAS dhe FMS (False Memory Syndrome) Sindromës së kujtesës së rreme?
Patjetër. Richard Gardner, siç thashë, shpikësi i PAS-it, ishte vetë një pedofil.
Prindërit që themeluan këtë "Fondacion për Sindromën e Kujtesës së Rreme" ishin prindër të
akuzuar për abuzim ritual nga fëmijët e tyre.
Ka mbivendosje të mëdha midis dy fushave lëndore.
Dhe ne dimë për raste si në vend ashtu edhe jashtë vendit të rrëmbimeve të paligjshme të fëmijëve pas PAS-it, ku fëmijët i
marrin nga nënat e tyre, i vendosin në kujdestarinë e baballarëve të tyre dhe i çojnë në këto rituale, ku ata torturohen.
Pra, Richard Gardner, ky themelues, tani ka vdekur dhe “Fondacioni i Sindromës së Kujtesës së Rreme” është shpërbërë.
Dhe megjithatë ata vazhdojnë t'i përcaktojnë këto procedura për krimet e pedofilisë dhe
keqtrajtimin ritual deri në ditët e sotme.
Si ka mundësi që kjo ka vazhduar me kaq kokëfortësi?
PAS dëshiron të parandalojë që krimet e pedofilisë të dalin në shesh.
Fondacioni për Sindromën e Kujtesës së Rreme dëshiron të parandalojë që rrjetet satanike të dalin në dritë.
Ne po merremi me vetë thelbin e së keqes.
Nëse këto dy fusha bien, të tjerat – dhe me të tjerat dua të them financat, farmaceutikën,
mediat, arsimin, etj. – do të vendosen vetvetiu.
Dhe për këtë arsye duhet të bashkojmë forcat dhe të luftojmë kundër krimit pedofil dhe
këtyre rrëmbimeve të paligjshme të fëmijëve.
Kjo është koka e pavdekshme e Hidrës.
Pasi ta mbarosh këtë, ajo është mposhtur.
Po! Duartrokitje! Shumë bukur!
Faleminderit që qëndron atje si një shkëmb në valët e detit.
Faleminderit shumë, Lois. Dhe një tjetër ngjarje emocionuese e AZK-së.
Faleminderit, faleminderit. Tani do të doja t'ia kaloj fjalën një gruaje që ka qëndruar e palëkundur si shkëmbi për 30 vjet.
Dhe kjo është Andrea Christidis. Filloni klipin!
Dr Andrea Christidis është një kampion i së vërtetës dhe drejtësisë – për fëmijët dhe prindërit.
Ajo është psikologe e specializuar në psikologjinë klinike, arsimore, neuropsikologjike,
kriminale dhe forenzike, si dhe terapiste sjellore.
Në rolin e saj si eksperte e pavarur, ajo tashmë ka shqyrtuar më shumë se 1,000 raste familjare për të përcaktuar nëse heqja e
fëmijëve nga zyrat e mbrojtjes së të rinjve ishte e justifikuar.
Duke vepruar kështu, ajo zbuloi raporte mirësjelljeje, nënshkrime të falsifikuara, keqpërdorim të të dhënave, diagnoza të
rreme, korrupsion qeveritar, dokumente të falsifikuara, shpifje ndaj karakterit dhe pohim të fakteve të rreme.
Ajo gjithashtu u ndesh me raste të dhunës rituale satanike.
Për shkak të angazhimit të saj të madh, ajo u përball me shumë pengesa që nga fillimi.
Për shembull, u bënë përpjekje për t'i hequr asaj titujt profesionalë.
Mbi 80 akuza penale u ngritën kundër saj, por të gjitha u rrëzuan.
Dr. Christidis zbulon se largimi zyrtar i fëmijëve në Gjermani përfshin abuzim institucional
që i shfrytëzon fëmijët në mënyra të ndryshme.
Për t'iu kundërvënë kësaj, ajo themeloi një lloj shoqate të quajtur "Axion Resist" në vitin 2024.
Kjo përbëhet nga ekspertë nga fushat e mjekësisë, psikologjisë, arsimit, së drejtës, kriminologjisë, biologjisë dhe teknologjisë
së informacionit, dhe është e përkushtuar për të mbrojtur fëmijët dhe shëndetin e tyre, si dhe lirinë dhe sundimin e ligjit.
Bashkimi do të mundësojë që ekspertiza e departamenteve të ndryshme të bashkohet në mënyrë efektive.
Dr Andrea Christidis dhe bashkëshorti i saj janë gjithashtu në bordin e MWGFD (Mjekë dhe Shkencëtarë për Shëndetin,
Lirinë dhe Demokracinë), një shoqatë e përkushtuar për të shërbyer shëndetit dhe mirëqenies sociale të popullatës.
Përshëndetje Andrea! Shumë mirë që të shoh këtu!
Do të donim të dëgjonim disa fakte nga ju në lidhje me trafikimin e fëmijëve dhe marrjen zyrtare të fëmijëve nën kujdestari.
Ju jeni eksperti absolut në këtë fushë.
Do të na pëlqente të dëgjonim për përvojat tuaja.
Ti mban fjalime që mund t’i dëgjosh me orë të tëra. Ke kaq shumë për të thënë.
Sot ke vetëm 20 minuta, kështu që të uroj fat të mbarë në përmbledhjen e saj!
Faleminderit që më lejuat të jem këtu. Kam kuptuar se tashmë njoh disa nga folësit dhe vetë
kam organizuar simpoziume ose intervista me ta.
Më preku ende thellë. Tani thjesht po filloj të flas për mënyrën se si shteti mund t'i arrijë këta shumë fëmijë.
Dhe do të filloj menjëherë me disa pika.
Pika një – hyrja: Dyja fytyrat e mbrojtjes së fëmijëve.
Gjermania konsiderohet një shtet i qeverisur nga sundimi i ligjit, duke ofruar mbrojtje të sigurt për fëmijët.
Por realiteti pikturon një pamje krejtësisht të ndryshme.
Në fund të vitit 2023, rreth 215.000 fëmijë ishin në kujdes – në shtëpi për fëmijë, familje
pritëse ose qendra për mirëqenien e të rinjve.
Në vitin 2024, çdo ditë ndaheshin nga prindërit rreth 190 fëmijë.
Çdo vit zhvillohen rreth 148.600 procedura për çështje të kujdestarisë dhe të aksesit – deri në 86.000 fëmijë janë të
përfshirë dhe të kapur në procedura jashtëzakonisht kontestuese.
Në të njëjtën kohë, kostot për rast po rriten: në vitin 2016 ato ishin tashmë mbi 12.000 € – dhe sot janë ndjeshëm më të larta.
Shpenzimet totale vjetore për akomodimin e jashtëm arrijnë në 8 miliardë euro.
Mbrojtja e fëmijëve prej kohësh është bërë një biznes me vlerë miliarda paundësh.
Por pas kësaj fasade fshihen dhuna institucionale, interesat ekonomike dhe dështimi strukturor.
Pika e dytë: Dr Reiner Fuellmich ka ofruar informacione me shtrirje globale.
Ky avokat me famë ndërkombëtare, Reiner Fuellmich, u bë i njohur për miliona njerëz përmes Komitetit Corona.
Pika e dytë: Dr. Reiner Fuellmich kreu punë hetimore me shtrirje mbarëbotërore.
Ai gjithashtu raportoi për trafikimin e fëmijëve, abuzimin seksual institucional dhe korrupsionin në autoritetet publike.
Por kur Fuellmich dëshiron të hetojë katastrofën e përmbytjeve në Luginën Ahr në Komitetin e Koronës - ku dyshohet se bëhej fjalë
për kafka foshnje të lara në ujë, të cilat thuhet se i kanë raportuar shumë banorë, gjë që sigurisht është
një tregues i abuzimit ritual - fillon një luftë për pushtet që shtrihet shumë përtej Gjermanisë.
Ky pikë ka çuar gjithashtu (siç është përmendur tashmë disa herë sot) te persona të tjerë që kanë bërë këtë pretendim dhe duan të
hetojnë – jo vetëm Dr Reiner Fuellmich, por edhe, për shembull, Max Eder, i cili tani është në paraburgim dhe ende nuk është
akuzuar, dhe i cili në atë kohë themeloi GSG 9 , i cili ishte shumë, shumë aktiv në këtë zonë, dhe të tjerë në lidhje me të
ashtuquajturën Grupin Prinz Reuss, besoj se ishin 26 persona – janë ende në paraburgim sot. Dy prej tyre kanë vdekur që atëherë.
Më 5 shtator 2022, do të pasojë kallëzimi penal i pabazuar kundër Dr Fuellmich.
Ajo dështon, por gjykata më pas ngre akuzat e veta.
Një model i njohur për të ashtuquajturit mendimtarë të Iluminizmit – ata që bëjnë pyetje të pakëndshme bëhen vetë një rast.
Më vonë, Dr Reiner Fuellmich themelon ICIC.law (https://icic.law/), një portal ndërkombëtar informativ.
Intervistat e tij – për shembull me Calin Georgescu më 22 dhjetor 2022 dhe me Cathy O'Brien më 20
gusht 2023 – arritën tek audiencat në mbarë botën.
Siç ka shpjeguar tashmë sot Marcel Polte, Cathy O'Brien ishte një viktimë e abuzimit ritual. Ajo gjithashtu u prek nga ky
program MKultra si "subjekt testi" – kështu do ta quaja unë.
Tani kaloj te pika e tretë: Një rast abuzimi në Berlin – Kur sistemi dështon.
Në qendër të çështjes është një djalë katërvjeçar që i tregon nënës së tij për abuzimin oral dhe anal nga babai i tij.
Një pediatre femër dhe mjekë nga spitali Charité konfirmojnë dyshimin urgjent për abuzim të vazhdueshëm
seksual. Ekzistojnë prova fotografike dhe me shkrim.
Unë tashmë e kam raportuar këtë vitin e kaluar në dhjetor në një simpozium në Bavari.
Mund ta shikoni ende në YouTube nën "Axion Resist."
Megjithatë, sipas nënës, avokati i viktimës së Berlinit nuk i përcolli gjykatës gjetjet kryesore të hetimit.
LKA më pas mbyll hetimin.
Arsyetimi: "Të gjitha duhet të kenë buruar nga imagjinata e fëmijës ose të jenë ndikuar nga nëna."
Regjistrimet audio të marrjeve në pyetje tregojnë se nuk kishte asnjë shenjë ndikimi nga nëna. Unë kam regjistrimet audio.
Procedurat janë përfunduar. Nëna nuk ka pasur asnjë akses te fëmija i saj për shumë vite. Djali tani është 14 vjeç.
Dëshmitarët më kanë informuar – nuk mund ta verifikoj apo hetoj këtë – se djali tani supozohet të
punojë si prostitutë fëmijë në rrugët e Berlinit.
Četvrto: eskalacija i privilegija počinitelja.
Djali zhvillon probleme të rënda sjellore: sjellje të seksualizuara, inkontinencë dhe mendime vetëvrasëse.
Ai i nxit të rriturit drejt akteve seksuale dhe përsërit skena abuzimi në kopsht dhe shkollë.
Kishte rekomandime trajtimi nga profesionistët mjekësorë. Ato u injoruan.
Babai e refuzoi atë, por gjithsesi do t'i jepet kujdestaria e vetme në vitin 2015.
Nëna, siç thashë tashmë, humb çdo kontakt me fëmijën.
Ajo nuk i lejohej të shihte fëmijën e saj për një vit të tërë.
Pastaj sporadikisht dhe e shoqëruar, dhe tani nuk ka pasur asnjë kontakt për vite me radhë.
Disa raporte të partisë konfirmuan keqtrajtimin. Të gjitha u injoruan.
Në vitet 2017 dhe 2018, kur fëmija tashmë kishte jetuar për një kohë me babanë e tij, Zyra e Mirëqenies së Rinisë së
Neukölln-it dokumentoi sjellje të rëndë seksuale te fëmija.
Djali tha disa herë, "dua të vdes."
Kam shqyrtuar të gjitha dosjet që më vunë në dispozicion nga gjykata familjare, etj. Nuk ka asnjë
provë që nëna po rrezikon mirëqenien e fëmijës.
Së pesti: Ngatërresat dhe mbrojtja sistematike e autorëve të krimit.
Nëna mëson se "Qendra Kombëtare për Fëmijët e Zhdukur dhe të Shfrytëzuar", (NCMEC) – të cilën Uwe Kranz e përmendi – ka
regjistruar një raport për pornografi me fëmijë në këtë rast. Rasti u regjistrua në Zyrën Shtetërore të
Policisë Kriminale (LKA), por nuk u iniciua asnjë hetim.
—të cilën Uwe Kranz e përmendi tashmë—ka regjistruar një raport për pornografi me fëmijë në këtë rast. Rasti u
regjistrua në Zyrën Shtetërore të Policisë Kriminale (LKA), por nuk u iniciua asnjë hetim.
Ai gjithashtu e viziton atë në apartamentin e tyre të përbashkët – atëherë kur nëna e tij ende jetonte me babanë e tij.
Por Carsten Stahl po e padit nënën sepse ajo tha se Carsten Stahl e njeh këtë baba.
Nëna fiton në gjykatë dhe gjyqtari pyet: "Çfarë po përpiqet me të vërtetë të arrijë Stahl me këtë?
Pse nuk duhet t'i lejohet nënës të thotë se ai e di babanë?"
E gjashta: Rasti i Dr. Dorothea Thul – Frikësimi i një mjeke.
Pediatri Dr. Dorothea Thul përgatit një raport mjekësor në emër të nënës, duke konfirmuar abuzimin seksual kronik të djalit.
Pak më vonë, ajo sulmohet jashtë apartamentit të saj. Ajo kërcënohet, pranohet në një pavion psikiatrik dhe
mbahet në paraburgim – pasi nuk mundën ta dërgonin në një spital psikiatrik – për "sjellje fyese" të dyshuar.
E shtata: Konteksti social – Kur mbrojtja e fëmijëve bëhet një industri.
Pas këtyre fateve individuale qëndron një nxitje e dëmshme.
Shërbimet publike për mirëqenien e fëmijëve dhe të rinjve kushtojnë miliarda çdo vit.
Mesatarisht, mbi 12.000 euro në muaj paguhen për çdo fëmijë të vendosur në kujdes.
Disa ofrues marrin dhjetëfishin e kësaj shume.
Tani politikanët – unë vetë kam qenë politikan lokal, kështu që mund ta them këtë – e kanë vlerësuar
varfërinë si një kërcënim për mirëqenien e fëmijëve.
Nëse varfëria konsiderohet një kërcënim për mirëqenien e një fëmije, natyrisht lind pyetja:
Pse prindërit nuk e kanë kujdestarinë e fëmijës?
Pse shtëpitë e fëmijëve ose prindërit kujdestarë marrin këto para?
Për më tepër, po rritet varfëria te fëmijët – e cila, sipas Bundestagut, ka "pasoja të thella për të gjithë procesin arsimor"
–, gjykatat familjare të mbingarkuara, mungesa e ruajtjes së provave në rastet e abuzimit seksual, dhe
mbrojtja institucionale e autorëve që kriminalizon nënat nëse ato dyshojnë ose raportojnë abuzimin.
Mund ta them këtë sepse kam shqyrtuar më shumë se një mijë raste të së drejtës familjare dhe kam
analizuar e kritikuar po aq mendime ekspertësh gjatë viteve.
Duhet të them që në fillim se është shumë e vështirë të provohet abuzimi seksual nëse nuk
gjendet asnjë material gjenetik ose lëndime serioze.
Kur fëmijët bëjnë pretendime të tilla, nëna shpesh akuzohet se manipulon fëmijën.
Pastaj thuhet se nëna po rrezikon mirëqenien e fëmijës dhe fëmija dërgohet tek i dyshuari – në
praktikisht të gjitha rastet, mund ta konfirmoj këtë.
Dhe pastaj ekziston mbrojtja institucionale e keqbërësve, e cila kriminalizon nënat – ky është një faktor tjetër – shumë shpesh
nënat përballen me procedura penale ose dërgohen për trajtim psikiatrik. Ndonjëherë u
vendosen diagnoza që janë krejtësisht të pasakta.
Kjo do të thotë se çdo person që raporton keqtrajtimin rrezikon të humbasë fëmijën e vet. Prandaj, mbrojtja
e keqtrajtonjësve bëhet çështje e interesit kombëtar.
E teta: Paralelë historike – ana e errët e kujdesit rezidencial. Këto raste nuk janë incidente të izoluara.
Nga eksperimentet Kentler deri te Haasenburg, Fshatrat e Fëmijëve SOS dhe Lena e vogël nga Wunsiedel:
Herë pas here, dhuna seksuale, tortura ose vdekja ndodhnin në institucione të mbikëqyra nga shteti ose kisha.
Informacioni është dokumentuar publikisht. Gjithashtu mund ta gjeni në faqen tonë të internetit nën "Axion Resist" .
Ne gjithashtu kemi mbajtur shumë simpoziume mbi këtë temë dhe kemi cituar shumë raste dhe burime.
Shumë viktima nuk u dëgjuan kurrë. Dhe ata që flasin kundër padrejtësive – e di mirë për këtë – shpesh bëhen vetë objektiva.
Dhe në të nëntën, dhe gjithashtu përmbyllëse: çmimi i së vërtetës.
Dr Reiner Fuellmich simbolizon ata që thonë të vërteta të pakëndshme.
Ai donte të zbulonte korrupsionin, keqtrajtimin dhe keqpërdorimin e pushtetit. Për këtë, ai u kriminalizua.
Dr Dorothea Thul diagnostikoi atë që askush nuk donte ta dëgjonte dhe humbi lirinë e saj.
Kjo vlen edhe për Max Eder dhe të tjerët nga grupi Prinz Reuss, dhe sigurisht edhe për shumë të tjerë.
Dhe për këtë arsye dua të shtoj se ne do të publikojmë llogaritë e donacioneve në faqen tonë "Axion Resist" për
personat që janë në paraburgim dhe kanë nevojë urgjente për mbështetje – fonde për mbrojtjen e tyre ligjore.
Prandaj, ne do ta publikojmë këtë në faqen tonë kryesore.
Nënat që donin të mbrojnë fëmijët e tyre u privuan nga të drejtat e tyre.
Dhe fëmijët që kishin nevojë për ndihmë u lanë në duart e sistemit që duhej t'i thërrmonte.
Më kujtohet deklarata e politikanit dhe ish-Kancelari Olaf Scholz, i cili tha në vitin 2002: "Ne tashmë
kemi fituar mbizotërim ajror mbi shtratet e fëmijëve."
Kjo do të thotë: Shteti i ka marrë në zotërim fëmijët.
Ata indoktrinohen – madje edhe në kopshtet dhe shkollat – me edukatë seksuale dhe të papërshtatshme.
Patëm këtë situatë të “Lojës Origjinale” ku prindërit nuk e dinin që burra të panjohur kishin hyrë në
kopshte dhe i kishin ngacmuar seksualisht fëmijët.
Ka pasur madje edhe raste abuzimi, etj. Pra, gjëra të tilla ndodhin dhe prindërit janë të pafuqishëm. Nëse
ankohen, duhet të presin që fëmijët e tyre t'u merren.
Dhe mesazhi kryesor i të gjithave është: mbrojtja e fëmijëve nuk duhet të jetë mbulesë për një fshehje.
Ata që ekspozojnë abuzimet mbrojnë fëmijët – jo sistemet.
Dhe shpronësimi i fëmijëve është praktikisht një licencë për të shtypur para. Thjesht duhet ta them këtë këtu.
Bërja publike e gjërave fillon aty ku heshtja është bërë e detyrueshme.
Faleminderit. Faleminderit.
Kjo është bërë kaq shkëlqyeshëm këtu në një kohë kaq të shkurtër, kaq kompakt!
Do të doja t'ju falënderoja shumë, shumë për përkushtimin tuaj ndaj fëmijëve dhe për t'u qëndruar pranë tyre me kaq guxim.
Gruaja e mirë është vazhdimisht e përfshirë në procedura ligjore.
Kur flisnim në telefon, ajo gjithmonë duhej të shkonte në gjykatë dhe të merrte pjesë në një seancë tjetër: "Prisni një çast,
ende duhet të…" Dhe ajo përgatitje gjithçka natën, sepse ende ishte në gjykatë dhe ende duhej të… Thjesht: ti je një heroinë!
Po! Dhe faleminderit shumë që lidhët edhe këto pika.
Dhe ju uroj çdo sukses dhe ju falënderoj nga thellësia e zemrës për këtë kontribut.
Faleminderit. Faleminderit shumë.
Po, të dashur shikues, tani kemi dëgjuar një mori të tërë krimesh.
Ne kemi fituar një kuptim të asaj se çfarë do të thotë kjo ideologji satanike, çfarë do të thotë
për fëmijët dhe cili është thelbi i satanizmit.
Është vërtet e drejtuar kundër më të prekshmëve tanë, kundër fëmijëve tanë. Është pothuajse e padurueshme.
Nga njëra anë, mund të fundosesh në dëshpërim dhe të mendosh: Po, çfarë mund të bësh këtu?
Ose mund të themi edhe kështu: Po, e gjithë kjo tani ka dalë në dritë sepse jemi bashkuar në shpirt, kështu që nuk
mund të mbetet më e fshehur. Dhe kjo është një fitore e madhe.
Babai im tha në fillim të këtij AZK-u se çdo mëngjes në orën gjashtë, me shpallje sinergjike, ne
megjithatë do t'i pushtonim këta "në dukje të pamposhtur."
Me këto lutje krijuese të besimit, ne kemi – le të themi vetëm kaq – vënë gjithçka në lëvizje që këto
mizori të dalin në dritë dhe që kjo mbulesë që ka qëndruar kaq e trashë mbi to të shpërthehet.
Dhe gjithashtu që gjithnjë e më shumë mbijetues guxojnë të flasin, që dëshmitarët po dalin në pah, që sinjalizuesit po bëhen
gjithnjë e më të dukshëm, që ekspertët po zbulojnë se çfarë po ndodh këtu. Dhe që ata gjithashtu po
përballen me gjithë përndjekjen për ta ekspozuar atë!
Sepse vetëm përmes dritës mund të ndëshkohen këto makineri të errëta, kur ato bëhen të dukshme në mbarë botën, kur nuk mund të
mbeten më të fshehura. Dhe ne do të vazhdojmë ta ndjekim këtë, prandaj dua t'ju
inkurajoj të recitoni këto proklamatë çdo mëngjes.
Ju ftoj të gjithë të bëni të njëjtën gjë, ashtu si bëri babai im më herët sot.
Dhe e them përsëri: është rezultat i shpalljeve tona sinergjike që gjithnjë e më shumë mbijetues po gjejnë guximin – pavarësisht
kërcënimeve me vdekje – për të na treguar të gjithëve për monstrat që na sundojnë këtu, si mbulojnë njëri-tjetrin
dhe tërheqin fijet e çështjeve botërore nga prapaskenat.
Dhe për këtë arsye ne bashkohemi në të gjithë dobësinë tonë, këtu dhe tani, dhe e çojmë këtë mesazh në botë.
Gjithashtu, do të doja t'u thoja secilit prej jush, shtatë folësve, se keni bërë një punë të mrekullueshme.
Por ne po përhapim këtë mesazh sepse maska ka rënë dhe tani mund të shohim se kush qëndron pas
gjithë kësaj dhe kush na terrorizon vërtet këtu.
Dhe ne qëndrojmë këtu me gjithë dobësinë tonë dhe themi: Mjaft më! Mjaft më!!!
Tani do të doja të ftoja vëllanë tim Elias dhe gruan e tij Stefanie të ngjiten në skenë.
Pas pushimit, Elias do të marrë drejtimin e bllokut të ardhshëm, ku do të shqyrtojmë fusha të tjera dhe gjithashtu do të
njohim edhe më shumë fuqinë që kemi kur sjellim të gjitha këto gjëra në vëmendjen e publikut me Vetopedian – kur ato ndriçohen.
Por tani do t'ia kaloj fjalën Stefanie. Ajo ka shkruar një këngë dhe pas pak do të thotë disa fjalë për të.
Madje më lejohet të luaj pak flaut panaje këtu, gjë që më bën mirë, pasi më ndihmon të relaksohem nga e gjithë kjo. Mirë.
Unë jam Stefanie Sasek, gruaja e Elias Sasek.
Së bashku kemi katër fëmijë të vegjël dhe tepër të ëmbël.
Do të doja t'ju tregoja shkurtimisht se si lindi kënga ime: Lois, pashë dokumentarët tuaj në
Kla.TV, tre dokumentarët tuaj "Kultet e Gjakut."
Më tronditën vërtet. Ishte thjesht e tmerrshme.
Disa ditë pas lindjes së fëmijës tonë të katërt, po kthehesha e rrotullohesha në shtrat dhe
nuk mund t'i largoja këto imazhe nga mendja.
U preka jashtëzakonisht shumë nga ajo që ndodhi, dhe për një nënë është thjesht e paimagjinueshme, tmerrësisht e tmerrshme.
Dhe pastaj pashë një rreze shprese në këtë orë të vështirë, kur kuptova: Në gjendjen tonë aktuale të dobësisë, duhet të qëndrojmë
të palëkundur dhe thjesht të presim që diçka të na ndodhë, që mekanizma të rinj të lirohen dhe të vënë diçka në lëvizje.
Dhe pastaj, siç thashë, pata një frymëzim për të cilin nuk dua të flas më tej, pasi e kam përfshirë tashmë në këngën time.
Është gjithashtu vërtet e shkëlqyer që ti, Lois, gjetë kohë të shoqërosh këngën me flautën tënde pan. Dhe është
jashtëzakonisht bukur që dy kunetërit e mi dhe kunata ime janë në skenë me mua. Është një koproduksion.
Ne shkruam së bashku melodinë, tekstin dhe gjithçka tjetër, dhe jam i kënaqur që tani mund ta interpretojmë këtë këngë.
Shpresoj që kjo të sjellë pak dritë në fund të tunelit në këtë çështje të vështirë. Faleminderit!
Qëndron në krahët e mi, plot besim
Ende shumë i vogël për barrët e kësaj bote
Dyer të mbyllura, errësira duhet të presë
Por unë tashmë e di që nuk do të jetë gjithmonë kështu
Dhe ende të mbaj në krahët e mi
Por jashtë, e gjithë bota po të pret
Kush do të të mbrojë në këto kohë të trazuar
Kur të ndihesh i pafuqishëm dhe i trajtuar padrejtësisht
Por dëgjo, fëmija im Jo në forcë, por në dobësi Do të gjesh çelësin e kësaj kohe
Nuk janë të fortët ata që ndryshojnë këtë botë Por ata që pushojnë në dobësi në krahët e Krijuesit
Edhe pse prej kohësh qëndroj mbi këmbët e mia Ndiej si ti, kaq i pafuqishëm dhe kaq i vogël
Unë shoh vuajtjet e kohës sonë dhe qëndroj Vetëm nga besimi në mes të stuhisë
Sepse jo në forcë, por në dobësi A është gati, çelësi i kësaj kohe
Nuk janë të fortët që ndryshojnë këtë botë Por ata që qëndrojnë në dobësi në syrin e stuhisë
Dhe të gjithë të fortët nuk mund të bëjnë asgjë Kur ne pushojmë me besim në krahët e Krijuesit