Si Lois Sasek ang panganay na anak na babae sa labing-isang anak nina Ivo Sasek,
tagapagtatag ng Kla.TV, at ng kanyang asawa na si Anni.
Noong 2006, siya ang pumalit bilang production manager sa Panorama Film at siya ang responsable sa pagkuha ng mga eksena at
post-produksyon ng sampung pangunahing pelikula ng kanyang ama.
Simula noong 2012, siya rin ang production manager at pangkalahatang tagapag-ugnay ng internet TV channel na Kla.TV.
Si Lois ay may natatanging kasanayan sa organisasyon.
Bukod dito, ang kanyang malaking lakas ay nakasalalay sa kanyang kakayahang mag-udyok at magbigay-inspirasyon sa mga tao.
Makikita ito sa konkretong paraan noong ginaganap pa ang AZK sa malalaking bulwagan.
Sa ilalim ng kanyang koordinasyon, na-dismantle at na-load ang buong 20 toneladang materyal sa loob lamang ng kalahating oras
pagkatapos ng kaganapan, at nag-enjoy ang lahat ng nakibahagi.
Sa parehong paraan, nakabuo siya ng isang makapangyarihan at masigasig na koponan mula sa daan-daang boluntaryo ng Kla.TV.
Sa loob ng mahigit 13 taon, araw-araw nitong ipinapalabas ang sarili nitong mga programa sa 195 bansa at sa hanggang 80 wika.
Sinumang nakakakilala kay Lois ay alam na malaki ang puso niya para sa lahat ng mahihina at nangangailangan.
Lalo silang nabagabag sa kapalaran ng napakaraming biktima ng satanicong ritwal na karahasan.
Ang pagnanais na mabigyan ng boses ang mga taong ito at maibahagi sa publiko ang mga krimeng ginawa laban sa kanila ang nagtulak
kay Lois, bukod pa sa kanyang matagal na trabaho sa Kla.TV, na maging manunulat ng senaryo para sa iba't ibang
malalaking dokumentaryong pelikula, gaya ng bahagi 1 hanggang 3 ng "Blutsekte" (Blood Sect).
Ang mga pelikulang ito ay napanood na ng milyon-milyong beses.
Dahil sa mga produksyong ito, maraming biktima ang naglakas-loob na gawing pampubliko ang kanilang mga kuwento ng pagdurusa.
Si Lois ay personal na nakikipag-ugnayan sa marami sa kanila.
Ang kanyang pinakabagong pelikula, "1024 na mga nakaligtas sa ritwal na karahasan at nagpapatuloy pa ang baha!", ay
inilabas isang linggo na ang nakalipas sa mahigit 30 wika.
Oo, mga minamahal na manonood ng ika-22 AZK. Sa unang bahagi, natutunan natin ang malawak na pananaliksik
ng aking ama, si Ivo Sasek. Ibinunyag niya ito sa atin.
Daan-daang tao ang nag-boluntaryo ng kanilang oras upang ilantad ang mga pandaigdigang lihim na samahan.
Isinagawa ang masinsinang pananaliksik gabi-gabi.
Sa pagtatapos ng unang bloke sa Vetopedia, ipinakita sa amin ng kapatid kong si Elias kung paano namin mismo
makikita at mapatutunayan ang mga pundasyong ito ng lihim na samahan sa isang malaking mapa ng mundo.
Kitang-kita na natin kung paano ang mundong ito ay nasa mga kamay ng mga lihim na samahan sa lahat ng larangan.
Sa mga bisig ng mataas na ranggo ng Freemasonry, na sa panlabas ay tila napaka-makatao at magiliw.
Gayunpaman, sa pinakamataas na antas, narinig namin mula sa kanilang sariling mga bibig at nabasa sa kanilang
sariling mga sinulat na si Satanas/Lucifer ay Diyos para sa kanila, at ang Diyos ng Bibliya at si Jesus ay ang diyablo.
Sinumang hindi nakadalo sa unang bahagi ng AZK ay dapat talagang makinig sa talumpating ibinigay ng aking ama,
si Ivo Sasek, bilang batayan para sa ikalawang bahagi.
Dahil ngayon ay dito tayo nagtatayo. Ano ang magiging kahihinatnan kung si Satanas ang Diyos?
Maaaring isipin ng isang tao, "Hindi mahalaga sa akin kung sino ang Diyos."
Ngunit ano ang mga gawain ng mga taong ito na tunay na itinuturing si Satanas bilang kanilang diyos at sumasamba sa kanya?
Tulad ng nabanggit na, nakapaglathala na ako ng daan-daang ulat mula sa mga biktima ng Satanismo sa mga nakaraang taon.
Pinakinggan ko sila, kinausap ko sila, binasa ko ang kanilang mga ulat, pinanood ko ang kanilang mga pelikula, at lahat sila
ay nagpapatotoo sa eksaktong inihayag ng aking ama ngayong umaga: ang malupit na mga sakripisyo ng mga bata, atbp.
Hindi ko na kailangang ulitin iyon nang lahat muli.
Tiyaking pakinggan ang talumpating ito at panoorin ang mga pelikulang ito, kung saan kinukumpirma
ng mga biktima ang lahat nang salita-sa-salita.
Halimbawa, ang Freemasonry na may mataas na antas ay may ugat sa dalisay na Satanismo.
Ngunit ang mga biktimang ito ay direktang naranasan kung ano ang ibig sabihin kapag si Satanas ay "Diyos," o kapag siya ay
sinasamba, kapag siya ay tinatawag, gaya ng narinig natin mula sa 33rd degree na Freemason na si Arthur Edward Waite.
Iyon ang teorya. Nagpapatotoo ang mga biktima na ang katotohanan ay ang pinakamalaking kakila-kilabot na maiisip, ang
pinakamalupit na bagay na maaaring maranasan ng isang tao.
At iyan ang esensyal na kahulugan ng Satanismo.
Sinasabi ko na sinumang haharap sa paksang ito ay mauuwi sa katapusan dahil ito ay napakasadista, sapagkat ang Satanismo ay
kabaligtaran ng lahat ng pinaninindigan ng Diyos, ng lahat ng ating itinuturing na maganda, ng lahat ng mabuti, ng lahat ng
inilalarawan nating payapa, kamangha-mangha, kaaya-aya, at ng lahat ng itinuturing o nararamdaman nating banal o makalangit.
Kung ibabaliktad mo iyon, may kalupitan, karahasan, pagkawasak, pati pagmumutilasyon.
Hindi ito katanggap-tanggap at hindi maunawaan sa amin bilang mga tapat na tao.
Makikita mo rin ito sa aking pinakabagong pelikula, kung saan lantaran na ipinapakita ng Swiss Church of Satan
ang mga karumal-dumal na ito sa sarili nitong channel.
Halos hindi na matiis. Ngayon, ang malaking tanong ay: kailangan ba talaga nating harapin ito?
Hindi iyon mabuti para sa ating kaisipan; sobra tayong nalulungkot dahil dito, kaya kailangan nating magtuon sa liwanag.
Oo, oo, tayo ang liwanag, totoo iyan, at ang liwanag ang magiging pagbagsak ng mga karumal-dumal na ito.
Ngunit kung hindi natin haharapin ang uri ng mga taong namumuno sa mundong ito – gaya ng napatunayan natin ngayon, gaya ng
napatunayan ni Papa – at kung hindi natin papayagang makaapekto sa atin ang napakasuklam-suklam na kasamaan sa pinakamataas na
antas ng pamumuno sa mundo, magpapatuloy tayong matakot sa kanilang mga pandemya, sa kanilang
histeriya sa klima, at sa kanilang pinukaw na mga digmaan.
Binabasa namin ang kanilang mapanlinlang na pahayagan, mananatili kaming walang magawa at titigan habang lalo nilang
sinisira ang ating kapaligiran, ninanakaw ang lupa at ang mga yaman nito, at nilolupig ang mga mahihirap na bansa.
Pinapanood namin ang kanilang mga pelikula, pinakikinggan namin ang kanilang musika – "Trallalla, Didelidei" – pinag-uusapan
namin kung mabuti o masama ang bakunang mRNA, kung umiiral ang chemtrails o hindi, kung dapat itim ang araw
o hindi, kung ilang antena ng 5G at satelayt ng Starlink ang dapat ilunsad sa kalawakan.
Pinapanood natin kung paano pinakakawalan sa Daigdig ang milyun-milyong humanoid na robot at kung paano
tayo papalitan ng AI na ito, at iba pa, at iba pa.
Ngunit tanging kapag nakapasok na tayo sa ulo ng pugita at nauunawaan ng buong sangkatauhan kung sino ang mga baliw na
namumuno sa atin, kung anong uri ng mga tao sila, kung ano ang kanilang mga gawa, kung ano ang kanilang kaisipan, at kung ano
ang tunay na kahulugan ng Satanismo, saka lamang natin matataboy ang mga gapos na ito sa buong mundo, gaya ng sinabi ni Papa.
Pagkatapos ay tayo'y lahat ay titindig. Pagkatapos ay sabay nating liliwanagan ito at wawakasan ang kabaliwan na
ito, dahil mas malakas ang liwanag kaysa sa kadiliman at dahil mas makapangyarihan ang Diyos kaysa kay Satanas.
At iyan ang dahilan kung bakit nais kong simulan ngayon sa pamamagitan ng paglipat sa dalawang biktima ng
Satanismo na nakaligtas sa ritwal na pang-aabusong Sataniko at sa perbersong karahasang Sataniko.
Pagkatapos noon, lilipat ako sa mga eksperto at mga saksi tungkol sa parehong paksa, na magbubunyag sa atin ng lawak
ng mga nangyayari sa likod nito – hanggang sa militar, atbp.
At kailangan nating tumingin doon upang maunawaan kung ano ang nangyayari sa ating mundo.
Walang mga larawan ang ipinapakita, ngunit kailangan nating harapin ito: ano ang ibig sabihin ng Satanismo?
Ngunit ipapakita rin namin ang mga solusyon, kung ano ang maaaring gawin ng bawat isa sa atin upang mapigilan ito!
At sasabihin ko na kung talagang hindi nila kayang tiisin, maaari silang umupo sa isang gilid sandali o takpan ang kanilang
mga tenga sa pagitan, kung kailangan at kapag masyadong matindi.
Pero hindi tayo papasok sa masyadong detalyado, masasabi ko iyan sa iyo. Gayunpaman, kailangan nating pag-usapan ito. Dapat nating
tandaan na kailangang pagdaanan ng mga taong ito ang mga bagay na maaari lamang nating
mababaw na ilarawan sa dalawa o tatlong pangungusap.
Kaya't hinihikayat ko na harapin na natin ito ngayon at silipin! Doon lamang natin makukuha ang tamang
konklusyon. Ngayon ay lilipat tayo kay Sandra Rasch.
Ipinanganak siya sa isang pamilyang Satanista at sinasabi niya tungkol sa kanyang mga karanasan, halimbawa: "Ang pinakamataas na
ranggo ng mga Freemason ay malinaw na mga Satanista, at ang kanilang diyos ay isang itim na diyos na pumasok sa ating
sansinukob upang dilimin at sakupin ang lahat." Tapusin ang clip.
Si Sandra Rasch ay isang nakaligtas sa ritwal na karahasan mula sa Alemanya.
Siya at ang kapatid niyang si Antje ay lumaki sa isang satanicong pamilya.
Ipinagbili sila sa mga pedopilya at labis na inabuso noong sila ay mga bata pa.
Kinailangan nina Sandra at ng kapatid niya na lumahok sa maraming satanicong ritwal.
Nagkaroon ng mga sakripisyo at kanibalismo.
Ang dalawang magkapatid na babae ay sistematikong pinaghiwalay, na naging dahilan upang putulin nila ang ugnayan.
Sa pelikula ni Liz Wieskerstrauch na "Höllenleben" (Buhay sa Impiyerno), batay sa pananaliksik ni Guido Grandt, sina
Sandra at Antje ay magkahiwalay at nang walang konsultasyon ay nagpatotoo nang detalyado sa parehong mga ritwal.
Dati, wala silang kontak sa isa't isa sa loob ng sampung taon.
Ang karanasang kanilang inilalahad nang detalyado ay tungkol sa isang ritwal na panganganak na
kinasasangkutan si Antje, na pagkatapos ay pinatay ang bata.
Ang pelikulang "Höllenleben – Der Kampf der Opfer: Ritueller Missbrauch in Deutschland" (Hellish Life – Ang
Pakikibaka ng mga Biktima: Ritwal na Pang-aabuso sa Alemanya) ay ipinalabas sa ARD noong 2003.
Dito, iniulat ng mga biktima ang ritwal na pang-aabuso ng Satanas.
Ipinangalanan nila ang mga lugar at ang mga salarin ng ritwal na pang-aabuso.
Gayunpaman, hindi sinundan ng malawakang pagtuligsa sa media ang pelikula, at isinara ng
pulisya ang imbestigasyon makalipas ang ilang taon.
Walang sinuman ang panagutin sa mga kakila-kilabot na akto na ito, lalo na ang nahatulan.
Malinaw na walang hangaring imbestigahan at kasuhan ang mga kakila-kilabot na krimeng ito.
Ang pelikula ay mula noon inalis na mula sa ARD media library at ngayon ay matatagpuan na lamang sa mga pribadong account.
Ang pampublikong media ay umiwas sa pagbubunyag ng satanicong ritwal na pang-aabuso at binibiro pa ang mga biktima,
gaya nina Böhmermann mula sa ZDF at Rehmann mula sa SRF.
Si Sandra Rasch ay ngayon isang espesyalista sa pagbibigay ng suportang terapeutiko sa mga taong nakaranas ng ritwal na
pang-aabuso o iba pang matinding trauma tulad ng pedosekswalidad, sapilitang prostitusyon, kontrol
sa isip, pang-aabuso, panggagahasa, at pagpapabaya.
Maaaring bumisita ang mga naapektuhan sa website na raschheilen.de upang iproseso ang kanilang mga traumatikong
karanasan at hayaang sumilay ang kanilang panloob na liwanag.
Nagsulat siya ng isang libro tungkol sa kanyang mga karanasan na pinamagatang: "Bago Ka Sumuko: Paglampas
sa Trauma, Ritwal na Pang-aabuso at Kontrol sa Isip."
Nakikita ko si Sandra dito, naririnig mo ba kami? . Kamangha-mangha. Oo, kamusta, mahal na Sandra.
Isang karangalan para sa amin na makapagsalita sa inyo dito ngayon sa ika-22 AZK!
Oo, kamusta, Lois. Isang karangalan na narito kasama ka. Lubos akong nagpapasalamat na maging bahagi ng kaganapang ito.
Maraming salamat. Oo, sa pelikulang "Höllenleben" (Buhay sa Impiyerno), labis na naging
sentro ng pansin ang iyong kapatid na si Antje.
Ngunit ipinanganak ka rin sa linyang sataniko na ito.
Ano ang iyong naranasan? Ano ang masasabi mo sa amin tungkol sa Satanismo sa kontekstong ito?
Sa totoo lang, sumasalamin ang pelikulang ito sa kung ano ang naging relasyon namin noong bata pa kami.
Ngunit ang nais kong linawin ay kung ano ang buhay sa ganitong satanicong sekta, dahil napansin
kong napakaraming tao ang walang ideya tungkol dito.
At talagang ganoon nga. Nabubuhay ka sa dalawang antas. Sa isang banda, nariyan ang antas ng pang-aabuso, at
sa kabilang banda, ang mga batang naiulat ay namumuhay sa araw-araw na buhay tulad ko.
At sa pang-araw-araw na buhay din: palagi kang natatakot. Ito ay isang tuloy-tuloy at permanenteng estado ng pagiging alerto,
dahil palagi mong kailangang bantayan kung paano ka nag-iisip, kung paano ka nakararamdam, at kung ano ang sinasabi mo.
Binabantayan nila ang iyong mga reaksyon at sinusuri rin kung kumikilos ka nang naaangkop.
Kinokontrol nila ang iyong mga kaibigan, ang iyong mga koneksyon, kung paano ka sa
paaralan, at kung sino ang kasama mo sa paaralan.
Kinokontrol nila ang lahat, oo, halos bawat hininga.
At kung lilihis ka, halimbawa, kung may kaibigan ka at masyado itong naging malapit, hihiwalayin ito.
Walang anumang takas. Nasa isip sila, pinagmamasdan ang mga iniisip, sulyap, damdamin, ang
buong pagkatao mo, at napapansin nila ang lahat.
At, mahalaga, ang mga bata ay ganap na pag-aari ng kulto na ito. Para silang mga minarkahan.
At ano ang naranasan mo doon sa sekta, sa praktikal na paraan?
Ang aking mga karanasan – ito ang unang pagkakataon para sa akin na talagang magsalita tungkol sa sarili ko, dahil
dati palagi akong interesado na pag-usapan lang ang paggaling.
Pero sa tingin ko kaya ko na ito ngayon. Kaya tuwing gabi ay dinadala ako palayo at binibigyan ng droga.
Tama. May mga bag sa ulo ko at dinadala ako palayo.
Binigyan ako ng mga hormone sa murang edad. Kaya hindi ako dumaan sa normal na puberty, kundi
binigyan ako ng mga hormone at sinadyang nabuntis.
Inalis sila sa akin sa iba't ibang yugto. Alam kong nakapagdala ako ng isa nang medyo malayo, na maaari rin sanang mabuhay.
At may isa pang inalis sa akin noon at – nakahiga pa rin ako roon na dumudugo – hinubad ang
balat ng batang ito sa harap ng aking mga mata.
Inabot ako ng napakaraming taon para sa anumang paraan ay malaman kung paano mabuhay kasama ito.
Mayroon ding isyu tungkol sa mga batang protektado at hindi protektado.
Palagi sinasabi ng mga tao, "Saan nanggaling ang lahat ng mga batang ito?"
Ngunit eksakto dahil sa mga nakatuon at sinadyang pagbubuntis na ito.
At napakalaking bilang ng mga bata – literal na daan-daang libo – ang naninirahan sa mga kubo, sa mga
kulungan, sa mga lagusan, at inaalagaan sa isang lugar.
Kaya minsan kailangan ko ring alagaan ang mga bata, para sa ilang paraan ay mabuhay sila, at sila ay inaabuso, dinadakip,
at ginagamit hanggang sa sa huli ay wala nang gumagana.
At saka inihahain sila bilang sakripisyo at ibinebenta ang kanilang mga organo, o – wala akong ideya kung ano ang ginagawa
nila sa lahat ng iyon. Talagang ginagamit nila ang lahat.
At ang pagkuha ng adrenochrome sa ganitong matinding traumatikong kalagayan – ibig sabihin, ang pagkuha ng dugo – ang produksyon
ng adrenochrome at ang patuloy na mataas na antas ng trauma ay lubhang nakaka-stress. Hindi matiis ng katawan ito nang matagal.
Ano pa ang nangyari sa akin: Inia-initiate din nila ang mga bata .
Noong isang beses, inilagay ako sa hukay at sinimulan pa nilang ihulog ang lupa sa ibabaw ko.
Kaya't isang bata ang nakalibing sa hukay at ang iba ay kailangang sumunod sa kulto sa pamamagitan ng paglilibing nang
buhay ng isa pang bata. Oo, ito ay isang uri ng inisyasyon .
At ako rin ang nakahiga sa ilalim ng libingan at nahugot nang maaga upang mabuhay.
Nang lumaki ako at hindi na ako angkop sa sekswal na relasyon sa bata, ipinagbili ako bilang prostituta.
Sinanay akong sumayaw sa harap ng mga lalaki, na sila mismo ang pumipili.
At para sa kondisyoning, binigyan ako ng kasuotang pangbuo ng katawan na may mga karayom sa loob.
At kung hindi ako sapat na handa, pinilit akong magsuot ng suit.
Kaya maiisip mo na talagang masakit ang bawat galaw.
Isa pang punto ay napakarami, napakarami, napakaraming batang biktima, upang gawing salarin din ang mga bata.
Mayroong sikolohikal na kondisyoning pinipilit ang mga bata na pumili kung sino ang mamamatay.
Kailangan nilang gumawa ng desisyon, palagi nilang nararamdaman na mali ang kanilang pinipili, na sila ang palaging
may kasalanan at palaging may nagagawa silang mali, ngunit hindi rin nila kailanman maililigtas ang sinuman.
Nang bata pa ako – mga limang o anim na taong gulang – ginawa rin akong salarin at
kinailangan kong hiwain ang isang bangkay na mainit pa.
Pagkatapos ay ginabayan ang aking kamay upang alisin ang puso. Ginagawa nila ito sa halos lahat ng naroon.
Oo, paulit-ulit ko na 'yan naririnig!
Oo, eksakto. At isa pang napakahalagang ritwal ay ang pagsasagawa nila ng satanicong kasal
kasama ang maliliit na bata – tatlong taong gulang.
Oo, naranasan ko rin iyon. Talagang sinusuotan ka ng itim na bestida pangkasal na may belo at ipinapakasal ka – at
pagkatapos, siyempre, nagiging isang malawakang orgy ito. Hmm.
Oo, eksakto. Noong isang beses, dinala ako sa Belgium at parang sa kaso ni Dutroux, kung saan ang mga bata ay naiwan sa madilim
na mga silid – walang bintana, nasa dilim, lubos na pinabayaan – hanggang sa sila ay kunin at dalhin, at pagkatapos ay magamit.
At napakasahil iyon. Naalala ko minsan noong ako'y nasa hustong gulang na, kailangan kong magmaneho sa buong
Belgium. Sabi ko, "Sa mga motorway lang at sa mga lugar na makikita ko ang mga ilaw sa kalye."
Hindi sana dapat kami pumunta roon, dahil talagang napakasapilitan ng Belhika, at umaabot pa
nga iyon hanggang sa mga mataas na ranggo ng hari.
Kaya't palagi itong napupunta sa pinakamataas. Mayroon itong hirarkiya at maraming antas.
At ang malawakang pang-aabusong ito ay mababang antas lamang, ngunit may ilang bagay ding nagmumula sa
itaas at iniaayos mula sa itaas, dahil para sa kanila ay isa rin itong salik pang-ekonomiya.
Napansin mo rin ba na sila ang mga nakatataas doon?
Oo.
Sige.
Ito ay tungkol sa kaluluwa.
Ang mga gumagawa niyan ay walang kaluluwa o may itim na kaluluwa.
Madalas sila ay kamalayan lamang at nais nilang makuha ang kaluluwa, baligtarin ito o patayin.
Wow, oo. Dahil iyon ang liwanag ng mundong ito.
Oo, maraming salamat sa iyong pagiging bukas, Sandra, sa pag-uusap tungkol dito at sa pagbabahagi nito sa amin. Hindi
ito madali, gaya ng alam natin mula sa ibang mga biktima.
Isang makabuluhang hakbang para sa kanila na pag-usapan ang mga traumatikong karanasang ito. Nakakabagabag iyon.
Salamat sa pagbabahagi nito sa amin – sa unang pagkakataon dito sa ika-22 AZK – kasama ang mga detalyeng hindi pa
alam ng mundo. Kinakabahan ako sa tuwing nangyayari ito.
Ang ideolohiyang satanicong ito ay tunay na lubhang masama, gaya ng iyong muling ipinaliwanag.
Ngunit maaari ring sabihin na ang kamalayan tungkol sa satanikong ritwal na pang-aabuso ay lumalago sa populasyon at
na ang mga karumal-dumal na ito ay lalong nagiging kilala dahil mas marami nang mga kaso ang lumilitaw.
Ngunit ngayon ay may tinatawag na "advocate" para sa mga biktima ng ritwal na karahasan, at siya ay si abogado Ellen Engel.
Malakas ang boses niya sa publiko.
Gayunpaman, sinasabi niya na hindi dapat paniwalaan ang lahat ng sinasabi ng mga
biktima, lalo na pagdating sa pagpatay sa sanggol.
Hindi niya kailanman nahanap ang mga poster ng nawawalang mga bata sa mga lugar na
sinabi ng mga biktima na nakita nila ang mga ito.
O kung hindi, hindi sana nabanggit sa pahayagan na may mga batang nawala, kaya hindi iyon ang nangyari.
Kaya, bilang tagapagtanggol ng mga biktima, ipinapakita niya ang mga biktima bilang hindi
mapagkakatiwalaan. Ano ang masasabi mo rito?
Hindi kapani-paniwala, dahil may daan-daang libong mga bata na hindi talaga nakarehistro sa mundo – na walang nakakaalam tungkol
sa kanila, na talagang nagtatago, na namumuhay sa kahirapan, na hindi kailanman nakakakita ng liwanag ng araw – na
halos hindi na nabubuhay at pinahihirapan hanggang sa mamatay... – ayaw kong sabihin – at pinahihirapan.
At walang nakapapansin. Umaabot ito hanggang sa pinakamataas na antas, at mayroon
silang pinakamahusay na mekanismo sa pagtatakip.
Noong panahong iyon, mayroon kaming espesyal na komisyon . Ang mga naniwala sa amin ay agad na tinanggal.
Isa sa kanila ay patuloy na tumatawa habang iniinterogahan ako. Sinasadya nilang itago ito. Maraming tao ang
nagsasalita tungkol sa Kastilyo ng Wewelsburg. Oo, nandoon din ako. Pero sinasabi nilang wala silang makita roon.
May mga tagalinis ng krimen doon, at kung nariyan ang isang pulis at sasabihin, "Wala kaming nakita" – iyon na iyon.
Kaya ang punto ay ang mga bata ang pinakamahalagang yaman kailanman.
Tungkol sa mga organo – kinukuha nila ang mga fetus para sa mga krema, para sa mga kosmetiko, at para sa iba't ibang bagay.
Ang sekswal na turismo ang pinakamalaking isyu sa lahat. Oo, ipinagpapalitan at ibinebenta sila, at lahat ng
ito ay talagang lihim; ito ay isang hiwalay na organisasyon sa ilalim ng pampublikong patakaran.
Wow, oo, salamat sa mga paliwanag.
Inilarawan ko ang kabuuang 1,024 na kaso ng mga nakaligtas sa apat na dokumentaryong pelikula tungkol sa karahasan sa ritwal.
At paulit-ulit na dumarating ang parehong mga ulat mula sa iba't ibang bansa.
Ng mga biktima na nagsasalita ng iba't ibang wika.
Ngunit ang pinakapinagkakasunduan ng lahat ng ulat ay ang pahayag na sangkot ang mga taong
nasa mataas na posisyon at magkakasuglung-suglung.
Ellen Engel ay hindi rin sumasang-ayon sa mga pahayag na ito, dahil sinasabi niya na walang krimen ang
maaaring maging napakaperpekto na hindi malalaman ng publiko.
Bilang isang saksi, ano ang masasabi mo tungkol dito? Nakakita ka rin ba ng mga mataas na ranggo?
Oo, sa Belgium. Doon ko nakita na umaabot ito hanggang sa tuktok.
At mayroon akong ilang kliyente na nakakita rin ng mga mataas na ranggo.
Ang punto ay ang network na ito – na kinabibilangan ng mga doktor, komadrona, abogado, pulis, hukom, politiko, mga kawani ng
pamahalaan, lahat – ay may napaka-sopistikadong imprastruktura na gumagana ito tulad ng pangalawang
network sa ilalim ng ating karaniwang imprastruktura.
At walang nakakaalam niyan. Sobrang pagkakaisa nila, tinatakpan nila ito nang mahusay para sa isa't isa
kaya hindi ito mapapansin ng isang "normal na tao."
Kaya hindi tumitingin si Ellen Engel doon. Naive na paniwalaan na may nakakita niyan.
Ang mga opisina ng kabutihang-loob ng kabataan ay nagre-refer ng mga kaso sa mga pedopilya. Noong panahong iyon, pumunta ang
kapatid kong babae sa opisina ng kabutihang-loob ng kabataan at sinabi niya sa kanila ang nangyari. Wala namang nangyari.
Ang balabal ng katahimikan na natatanggap ng bawat biktima. Ito ay lubos na naka-ukit,
ito ang pinakapayak na mekanismo ng kaligtasan.
Ngunit ang buong lipunan ay naka-programa upang supilin at iwasan.
Sa ngayon, kapag ang isang taong may suliranin sa kalusugang pangkaisipan ay pumupunta sa klinika, hindi nila
hinaharap ang kanilang mga problema; sinasabihan sila, "Oh, huwag masyadong maghukay rito, baka mas lalo kang malungkot."
Ang pag-iwas ay itinataguyod saanman.
Kaya halata na ayaw nilang tingnan ito, at sinasabi nila: "Ay hindi, iniisip ko lang
'yan, hindi ito totoo, ayos naman ang lahat."
Ito ay naging isang mekanismong pinrograma ng lipunan, at lalo itong naging matatag nitong mga
nakaraang taon at bilang resulta ng pandemya ng coronavirus.
Matagal na nilang sinubok ito sa mga bata sa mga kulto na ito, at ngayon ay ipinatutupad na nila ito sa lipunan.
Oo.
Iyon ang pundasyon para sa kung ano ang nangyayari ngayon sa lahat ng lugar.
At ngayon alam mo na kung paano ito gumagana. Ang media ay maramihang hipnosis.
Oo, ang nangyayari doon ay ibang paksa na.
Oo, maraming salamat sa paliwanag na iyon, mahal kong Sandra.
Walang anuman.
Nawa'y magkaroon ka ng maraming lakas at mga pagpapala para sa iyong terapiyutikong gawain kasama ang mga biktima.
Oo, salamat.
Paalam Sandra, paalam, salamat!
Ngayon ay nais na naming lumipat kay Chantal Frei.
Marami rin siyang sinabi tungkol sa mga mataas na antas na pagkakaugnay-ugnay na ito.
Siya rin ay nakaligtas sa ritwal na karahasan. Sasabihin ko, "Putulin ang clip!"
Si Chantal Frei ay Swiss at isang nakaligtas sa ritwal na karahasan.
Napakahalaga sa kanya na itaas ang kamalayan tungkol sa karahasan sa satanicong ritwal upang marinig ito ng
publiko at maprotektahan ang ating mga anak mula rito.
Si Chantal ay dinukot noong siya ay maliit na bata at napunta sa mga kamay ng isang malupit na satanicong kulto.
Doon ay naranasan niya araw-araw ang pisikal, sikolohikal, at sekswal na karahasan bilang bahagi ng mga
ritwal. Ang kanyang ama sa kulto ay isang aktibong Satanista.
Isinagawa ang mga sakripisyo ng mga bata sa kulto bilang parangal kay Satanas.
Mula sa murang edad, siya ay inabuso bilang alipin sa sex ng iba't ibang grupo.
Sa edad na anim na taon pa lamang, nagpasya ang mga Satanista na sanayin siya upang maging isang "Ina ng Kadiliman" .
Ibig sabihin nito ay kailangan niyang alagaan ang iba pang mga bata sa kulto at ihanda sila para sa karagdagang pang-aabuso.
Kinailangan niyang lumahok sa hindi mabilang na malupit na ritwal at mga sakripisyo.
Sa mahabang panahon, wala siyang alam tungkol sa madilim na bahagi ng kanyang buhay, dahil nakaranas siya ng
pagkakabaha-bahagi ng personalidad bilang resulta ng pagpapahirap. Nang siya ay 30 taong gulang,
nakaranas siya ng pagkasira ng isip at katawan.
Pagkatapos ay unti-unting bumalik sa kaniya ang mga alaala ng kaniyang kakila-kilabot na mga karanasan.
Pagkalipas ng maraming taon, sa wakas ay nakalabas siya sa kulto at nagsimulang magsalita tungkol sa kanyang mga karanasan.
Ngayon, si Chantal ay nagbibigay ng mga panayam at ginagawang pampubliko ang kanyang kuwento.
Binanggit niya ang maraming salarin na naroroon sa mga ritwal o aktibong nakilahok rito.
Ayon sa kanyang mga paglalarawan, kabilang dito ang maraming mga sikat na tao tulad nina Reyna Elizabeth II, Haring
Felipe ng Espanya, Gérard Depardieu, Tom Cruise at Bill Clinton.
Nagsulat siya ng dalawang libro tungkol sa kanyang mga karanasan, na pinamagatang "Nagsasalita ako!" at "Nagtatanong ako".
Noong 2023, inilunsad niya ang proyektong "50 Boses ng Ritwal na Pang-aabuso".
Sa website na 50voices.org, inilarawan ng 50 nakaligtas ang kanilang napaka-personal na
karanasan sa karahasan sa satanicong ritwal.
Oo, sa tingin ko ay may koneksyon na tayo. Kamusta, mahal na Chantal, ikinagagalak naming kasama ka namin ngayon.
Kamusta, mahal kong Lois, maraming salamat sa paanyayang ito. Isang malaking karangalan para sa akin
na narito ako kasama mo ngayon at pag-usapan ito.
Kamangha-mangha, salamat.
Mahal na Chantal, kapag naririnig ng mga tao na ang 'mga alaala' ng ganoong kakila-kilabot na karanasan ay unti-unti lamang
bumabalik, kadalasan ay agad silang tumitigil sa pakikinig:
Hindi iyon maaaring totoo! Ang mga kakila-kilabot na bagay na iyon, alam mo kung kailan iyon nangyari.
Ano ang sasabihin mo sa mga taong ito?
Oo, madalas ko talagang naririnig iyon. Pero kailangan kong sabihin, mali talaga iyon.
Dahil nakakalimutan mo ang mga talagang masamang pangyayari. – Kaya nakakalimutan mo ang mga iyon; nakakalimutan mo
ang mga iyon sa pang-araw-araw na buhay, gaya ng sinasabi.
Bakit ganoon?
Kaya gusto kong ibahagi ang isang bagay na ating lahat ay naranasan o narinig.
Kaya sabihin natin na ito ay isang taong nakaranas ng napakaseryosong aksidente sa sasakyan.
Karaniwan – hindi palagi, ngunit karaniwan – sa sandaling mangyari ang aksidenteng ito, ang taong ito ay nagkakaroon ng
paghiwalay ng sarili mula sa pangyayaring ito – ibig sabihin, sa sitwasyong ito – dahil napakasama nito at hindi
niya ito kayang isama sa kanyang kamalayan sa sandaling iyon.
Ano ang ibig sabihin ng "dissociated"?
Pasensya?
Ano ang ibig sabihin ng "dissociated"?
Kaya nangangahulugan iyon na ang pangyayaring nagaganap ngayon ay parang nangyayari sa labas ng sarili.
Kaya hindi mo ito maiintindihan nang mag-isa, hindi mo ito mapoproseso sa sandaling iyon. Hindi mo maintindihan
kung ano ang nangyayari, pero nangyayari ito kahit papaano.
At iyan ang dahilan kung bakit ang prosesong ito ay tinatawag na "pagkakawalay".
At iyon ay isang likas na proseso, at masasabi ko pa nga na ito ay isang estratehiya sa kaligtasan na
nakatanim sa atin bilang mga tao, sa lahat ng tao.
Ngunit hindi ito basta nawawala; nagiging bahagi ito ng tinatawag na traumatikong alaala. Nabubuo ang traumatikong alaala
kapag nangyayari ang napakasama at dramatikong mga pangyayari.
At sa kalaunan lamang – karaniwan ay ilang araw, minsan ilang buwan, o sa akin ay ilang taon – kapag muling lumitaw ito, ibig
sabihin, kapag unti-unting nagkawatak-watak ang amnesia na nabuo rito – sa madaling salita, ang pagkawala ng
alaala – at dahan-dahang bumabalik ang mga alaala, saka ito muling sumasagi sa isip.
At pagkatapos ay mayroon kang kakayahan o puwang para dahan-dahang trabahuhin ito.
At saka mo muling naaalala ito, kahit makalipas ang mga taon.
At bigla na lang bumalik lahat ng detalye at lahat ng bagay, naaalala mo ba lahat?
Oo, lumilitaw ito. Kaya kailangan mong isipin ito na parang isang basket, at lahat ng masasamang alaala, mga
dramatikong karanasan, ay basta na lang itinapon doon.
Dahil kapag pagdating sa ritwal na karahasan – at iyan ang pinag-uusapan natin – napakaraming dramatikong karanasan, at
lahat ay pinagsasama-sama na lang sa isang malaking basket.
At alam mo, parang paglalaba ito: bigla na lang lumalabas ang isang alaala, tapos isa pa, at sa simula
ay hindi talaga magkakaugnay, kaya parang walang sinuman ang nag-uugnay sa mga ito.
At iyon ang dahilan kung bakit sila ay parang maliliit na piraso ng jigsaw puzzle na maaari mong buuin sa paglipas ng panahon.
Ngunit ang pirasong ito ng palaisipan ay detalyado, ngunit maaaring hindi mo pa rin maintindihan kung ano ang
nasa larawang ito kung hindi mo pa naidagdag ang iba.
Sige. Oo, talagang hindi kapani-paniwala iyon.
Pagkatapos ay naranasan mo ang napakasamang mga bagay at walang naniniwala sa iyo – dahil hindi talaga
kapani-paniwala na umiiral nga ang ganitong paghahati ng personalidad, ang pagsupil ng mga alaala, ang amnesia.
Ngunit may iba pang mga hadlang, tulad ng mga taong hindi naniwala na kayo ay nakaligtas.
At iyan ang kamangha-manghang kalikasan ng mga pangyayari mismo.
Halos lahat ng nakaligtas ay nagsasabi na sinasabi pa nga ng mga salarin sa kanilang harapan:
"Walang maniniwala sa iyo, masyado itong kabaliwan."
Kamakailan lang ay sinabi sa akin ni Guido Grandt ang tungkol sa isang kaso kung saan nagkunwaring si
Mickey Mouse ang isang salarin at inabuso ang isang bata.
At nang magsalita ang bata tungkol dito at sinabi, "Pinagsamantalahan ako ni Mickey Mouse," siyempre walang
naniniwala sa bata, at nagwawala sa tawa ang salarin.
Oo, Chantal, ipapatugtog ko sa'yo ang isang maikling sipi mula sa isang video tungkol sa kilusang "Satanic Panic."
Pinag-uusapan ka nila doon.
At iyan ang kilusang nagsasabing hindi umiiral ang karahasan sa satanicong ritwal.
Ang mga biktima ay gusto lang ng pansin at iniimbento lang ang lahat, o napapaniwala ng mga therapist, at iba pa.
Ngayon, pakinggan natin ito nang maikli.
"Chantal Frei – sa madaling sabi: tuwing mababanggit ang kanyang pangalan – maraming video na tampok siya,
ipinakita pa nga namin ang isang sipi mula sa isa sa mga ito nang publiko sa isa sa aming mga kaganapan.
Palagi ko lang binibigay sa mga tao ang talatang ito:
Kaya sinabi niya na siya ay ritwal na inabuso sa Katedral ng Barcelona sa isang satanicong
ritwal nina "the three tenors" at ni Peter Alexander.
Sa tingin ko, wala nang mas masasabi pa tungkol sa kaso.
Mayroon pa bang iba na napakahalaga?
Kaya, mahal na Chantal, ikaw at ang kuwento mo ay nagkakahalaga lamang ng buong 30 segundo para
sa komiteng ito, at saka nila tinapos na iyon.
Hindi maaaring totoo na ritwal na ginahasa ka nina "the three tenors" at ni Peter Alexander sa Katedral ng Barcelona.
Ito ay nagbabalik sa atin sa paksang kakausapin lang natin kay Sandra Rasch.
– Na sinasabi ng napakalaking karamihan ng mga nakaligtas na sangkot ang mga kilalang tao at mga elitista, na may malawak
na koneksyon sa buong mundo at nagtatakip para sa isa't isa.
Kaya, Chantal, mayroon kang higit sa 30 segundo para magkomento tungkol diyan.
Oo, aba, ilang beses mo na itong nasabi. Sobrang hindi maisip, sobrang hindi malamang.
Kaya talagang lumalampas ito sa karaniwang saklaw ng mga bagay, kaya nahihirapan talagang paniwalaan ito.
At tama nga, kapag bata ka at naranasan mo iyon, paulit-ulit kang sinasabihan, talagang itinatanim sa'yo:
Kung kailanman pag-uusapan mo iyon, wala rin itong magiging silbi sa'yo, dahil walang maniniwala sa'yo.
Talagang isang kumot iyon.
Kaya parang proteksyon iyon para sa mga salarin, at isa rin iyon sa kanilang pinakamalalakas na sandata: ang mga ginagawa nila ay
napakalaki at lampas sa hangganan, kaya bilang isang ordinaryong tao – o isang taong
namumuhay nang normal – napakahirap nga itong maisip.
Oo, pero ganoon talaga. Una sa lahat, gusto kong sabihin na hindi ako naroon at hindi ko sinasabi ang aking mga karanasan
para maniwala sa akin ang maraming tao hangga't maaari.
Kaya kung ang isang tulad ni Bernd Harder ay hindi maniwala sa akin, hindi niya kailangang maniwala sa akin.
Ngunit nandito ako upang talagang hikayatin ang mga tao na tanungin ang kanilang sarili, kapag
naririnig nila ang ganoong bagay: Paano kung totoo nga iyon?
Talaga, pinapangako ko sa inyo, pinapangako ko sa lahat ng nakikinig at nanonood ngayon na – kung
susubukan ninyo ang landas na ito – agad ninyong mapagtatanto na, sa kasamaang palad, totoo pa rin ito.
Sa kasamaang-palad, sa kasamaang-palad. Bakit sa kasamaang-palad?
Dahil ngayon, sa mismong sandaling ito, habang tayo'y nagsasalita, may mga batang nakakaranas nito.
At kung hindi tayo titindig at titingin dito at patuloy lang sasabihin, "Ay, hindi iyon posible,"
magpapatuloy na mararanasan ito ng mga batang ito.
At naniniwala ako na tungkulin natin, bilang isang lipunan, na tingnan ito – at narito ako upang pag-usapan ito dahil naranasan
ko mismo – at nais kong hikayatin ang lahat na tingnan ito.
Oo, at talagang makakakita ka ng ebidensya na ito ay totoo.
Oo, salamat, Chantal.
Nais mo bang ikwento sa amin nang maikli ang iyong karanasan sa Barcelona?
Tinanggihan ito ni Bernd Harder dahil tila hindi ito posible.
Oo, sa Barcelona ay ganito – inaakala ko, siyempre, na ang mga kilalang tao ay nag-upa o simpleng nagpareserba ng
buong Sagrada Família , na matatagpuan sa sentro ng lungsod.
– At iyon ay noong ika-30 ng Abril, at tuwing ika-30 ng Abril ay ipinagdiriwang ang kaarawan ni
Satanas, at isang napakalaking ritwal ang isinagawa.
Kaya, sa isang banda, ang kaarawan ni Satanas, at sa kabilang banda, ang pagkumpleto ng aking tinatawag na
pagsasanay bilang "Ina ng Kadiliman" – na narinig natin kanina.
At sa ritwal na ito, ako ay simpleng ginahasa ng mga kilalang tao – gaya ng sinabi ni Bernd
Harder – "ang tatlong tenor" at si Peter Alexander.
"Ang Tatlong Tenor" – noong panahong iyon, hindi pa sila kilala bilang "ang tatlong tenor".
Kaya't nagkaroon pa rin sila noon ng magkakahiwalay na pagtatanghal o konsiyerto.
Ngunit noon pa man, pinag-uusapan na na sa huli ay magkakasama rin sila.
Sa mga ganitong kaganapan, paulit-ulit kong naririnig kung ano ang mangyayari sa hinaharap o kung ano ang kanilang mga plano.
Kaya nandoon silang tatlo at nagkita-kita lang sila nang mas huli.
At ganoon din ang kaso sa mga lugar kung saan inimbitahan ang mga tao, mga kilalang tao, na
maaaring hindi gaanong kilala sa oras na iyon.
Ngunit dahil mismo sa kanilang pakikilahok sa ganitong mga ritwal, ipinangako sa kanila na makukuha nila ang kanilang karera.
At sa tingin ko, ganoon din ang nangyari sa "The Three Tenors", dahil naniniwala akong
sumikat sila makalipas ang dalawa o tatlong taon.
Hindi kapanipaniwala.
Oo, halos imposibleng paniwalaan kung hindi daan-daan, at ngayon kahit libu-libo, ang nagsasabi ng eksaktong parehong pahayag.
Tulad ng nabanggit ko, kakaproceso ko lang ng 1,024 na ulat mula sa mga nakaligtas sa aking mga
dokumento – at ito ay talagang kakila-kilabot.
Noong 2022, mayroong 27 ulat ng mga biktima; noong 2023, mayroon nang 111 ulat mula sa mga nakaligtas; noong 2024,
mayroon namang 247; at ngayong taon, may 640 bagong ulat.
Ito ay isang eksponensyal na kurba, at ang baha na ito ay walang palatandaan ng pag-urong.
Kaya nagkaroon ang aking ama ng napakatalinong ideya tungkol sa Vetopedia, na ang mga nakaligtas sa ritwal
na karahasan ay maaaring magparehistro sa Vetopedia.
Parang Wikipedia ito, pero isang libreng ensiklopedya ng mga tinig na hindi sumasang-ayon.
Kaya doon mo maaaring tipunin ang lahat ng mga ulat na ito sa isang malaking pandaigdigang database at ipakita rin ang
mga ito. At ang platapormang ito ay magagamit na sa 21 wika.
Chantal, nakita kong nakapag-sign up ka na.
Sa tingin ko, napakagaling niyan.
Nais mo bang sabihin sa amin at sa iba pang nakaligtas nang maikli kung paano magparehistro, o
gusto mo bang ipakita sa amin ang iyong talaan?
Oo, gusto ko.
Sa ilalim ng "Ritwal na karahasan", may mga maikling ulat ng mga saksi.
Maaari mong i-click ang "Record witness reports" sa itaas na kanang sulok, at may iba't ibang tanong na maaari mong sagutin.
Una, isang maikling salaysay ng kanyang kuwento ng buhay, pati na rin ang mga lugar ng krimen kung saan ito
naranasan, at ang mga bansa kung saan nakita ang mga salarin – kung nais mong isama ang impormasyong ito.
Sa tingin ko ay isang napakagandang ideya ito at talagang nais kong hikayatin ang lahat ng nakaligtas na
nangahas na gawin ito na magsulat ng anumang bagay.
Maaari mo rin itong ipasok nang hindi nagpapakilala.
Ito ay upang itaas ang aming mga tinig upang ipakita: "Kamusta, hindi kami nag-iisa, narito kami. Itinaas namin ang aming
mga tinig at hindi kami hihinto hangga't hindi kami naririnig."
Kaya naniniwala akong naririnig tayo – naniniwala ako diyan – pero patuloy pa rin tayong hindi pinapansin ng nakararami.
At iyon ay isang paraan para dito – ano nga uli ang tawag dito?
Lois: Vetopedia
Oo, eksakto.
At iyon ang paraan para talagang manatiling nangunguna sa mga bagay – at walang panganib sa iyo sa pag-sign up – at
upang patuloy nating itaas nang tuloy-tuloy ang ating mga tinig.
Nais kong hikayatin ito.
Napakaganda, maraming salamat sa pakikilahok at pag-sign up.
Maaari mo ring ilagay ang mga sanggunian sa Vetopedia.
Narito makikita mo ang iyong dalawang libro at kung saan mo ito maaaring i-order.
Maaari ka ring mag-upload ng mga video.
Ito ay isang napaka-espesyal na bagay tungkol sa Vetopedia, na ligtas ang mga pinagkukunan, dahil maraming video tungkol
sa ritwal na karahasan ang patuloy na nawawala sa internet!
Nagawa na naming i-save ang mga video na ito sa Vetopedia para sa maraming iba pang biktima,
dahil nawala na ang mga ito sa ibang mga plataporma.
Oo, maraming salamat, mahal na Chantal, sa pagtayo roon at simpleng pag-usad sa kabila ng lahat ng mga pag-atake.
Ngayon, bumalik na rin sa Vetopedia!
Taos-puso kong pinasasalamatan ka rin para sa usapang ito.
Walang anuman, at maraming salamat sa iyong dedikasyon at suporta para sa mga
nakaligtas sa ritwal na karahasan. Maraming salamat.
Walang anuman.
Ngayon, nais kong lumipat kay Marcel Polte, na nakipagtulungan sa maraming nakaligtas sa ritwal na karahasan
at nagpapataas ng kamalayan tungkol sa mga krimeng ito.
Gupitin!
Matapos makumpleto ang kanyang degree sa batas, nagtrabaho si Dr. Marcel Polte bilang solicitor sa loob ng
15 taon sa mga internasyonal na firmang pangbatas na dalubhasa sa batas pangkalakalan.
Patuloy siyang nagtatrabaho bilang isang solicitor hanggang ngayon.
Bukod sa kanyang trabaho bilang solicitor, nagpatakbo siya ng isang praktis bilang isang hindi medikal na practitioner
na dalubhasa sa psychotherapy sa loob ng ilang taon.
Sa pamamagitan ng gawaing ito, nakilala niya ang paksa ng satanicong ritwal na pang-aabuso noong 2017 at
mula noon ay masigasig na niya itong pinag-aaralan.
Ang kanyang pananaliksik at maraming pakikipagtagpo sa mga nakaligtas sa mararahas na
ritwal na satanic ay nagbunga ng tatlong aklat:
"Dark New World Order Mga Bolyum 1 at 2" at "Uncle Sam's: Isang Ulat ng Insider mula sa Impiyerno ng Monarch Mind Control"
Ang kanyang mga libro ay nailalarawan ng masusing pananaliksik at malawak na sanggunian.
Sinusuportahan din niya ang mga publikasyon ng mga nakaligtas sa ritwal na karahasan sa pamamagitan ng kanyang paunang salita.
Isa sa mga pokus ng kanyang gawain ay ipakita kung paano magkakaugnay at nagagamit ang satanicong ritwal
na karahasan sa mga kulto at ang mind control programming ng mga lihim na serbisyo tulad ng CIA.
Ginagamit dito ang malupit na pagpapahirap at pang-aabuso upang lumikha ng nahahating personalidad sa mga bata at
kabataan, na pagkatapos ay maaaring i-kondisyon nang naaayon.
Kamusta, Marcel Polte, naririnig mo ba kami?
Oo, naririnig kita nang perpekto.
Napakaganda, malugod naming tinatanggap ka sa ika-22 AZK. Ang saya na nandito ka.
Salamat, Lois.
Narinig na ninyo ang maiikling ambag nina Sandra Rasch at Chantal Frei dito sa ika-22 AZK.
Ikaw mismo ay nakipag-usap sa maraming nakaligtas.
Maaari mo bang buuin sa isang maikling presentasyon ang iyong mga inihayag sa iyong mga libro tungkol sa
satanic ritual violence, at ang iyong ebidensya hinggil sa pagkakasangkot ng militar at ng CIA?
At maaari mo ba kaming bigyan ng karagdagang impormasyon tungkol sa MK-Ultra mind control at iba pa? At maaari mo ba
itong maikling ipaliwanag kung ano ang MK-Ultra mind control?
Oo, ikalulugod ko. Gagawin ko iyon.
At ikinagagalak kong magkaroon ng pagkakataon na mailagay ang mga ulat nina Sandra at Chantal sa mas malawak na konteksto.
Ang ritwal na pang-aabuso at kontrol sa isip ay nagsasangkot ng sistematikong karahasan na hindi lamang binubuo ng mga indibidwal
na kilos, kundi nakabaon din sa mas malalaking istruktura.
Sa mga mapanirang kulto, lihim na mga programang militar at mga network na gumagana sa iba't ibang henerasyon.
Sa loob ng maraming taon, iniimbestigahan ko ang kompleks na militar-Sataniko na ito at
idinedokumento kung paano magkakaugnay ang mga larangang ito.
Binubuod ng aking mga libro ang mga natuklasang ito.
Makikita rin doon ang lahat ng sanggunian at ebidensya.
Ang inilalarawan ko sa ibaba ay batay sa mga pahayag ng mga nakaligtas tulad nina Chantal at Sandra, pati na rin sa
masaganang espesyalisadong literatura mula sa mga therapist, mga dokumentong pampamahalaang inalis
ang pagiging lihim, at pandaigdigang pananaliksik.
At ang ritwal na karahasan, kailangang sabihin, ay higit pa sa relihiyosong fanatismo o sadistikong pang-aabuso.
Ang mga ito ay sinadyang istrukturadong akto ng karahasan na sumusunod sa isang okultiko o satanicong sistema ng paniniwala.
At sa mga pamilyang kulto, ang adyendang ito ay ipinapasa mula sa isang henerasyon patungo sa susunod.
Mula sa kapanganakan, pinipilit ang mga bata na gumanap bilang biktima, ngunit pati na rin bilang salarin.
Sila ay pinahihirapan, inaabuso, at pinipilit na pumatay ng mga hayop o kahit ng mga tao, gaya ng kakarating lang nating narinig.
May tatlong layunin sa likod nito. Una, ang pagwasak ng personalidad.
Ang matinding trauma ay nagdudulot ng pagkakabiyak-biyak ng isip ng biktima.
At saka, bilang pangalawa, ang pagbuo ng mga kontroladong bahagi ng personalidad, tinatawag na "alters" o
panloob na bahagi, na siyang nagsasagawa ng mga tiyak na utos.
At panghuli, na mahalaga rin, ang ugnayan sa istrukturang salarin ay binubuo sa pamamagitan ng artipisyal na
paglikha ng pakiramdam ng pagkakasala sa mga biktima, pati na rin ng takot at katapatan.
Ganito nabibigkis ang mga biktima sa mga istrukturang kulto mula pa sa kapanganakan.
At ang mga mekanismong ito ay inilarawan na sa pananaliksik sa trauma sa loob ng maraming dekada.
Kinukumpirma ng mga Aleman at internasyonal na eksperto tulad nina Michaela Huber at Dr. Alison Miller ang
pattern na ito ng sapilitang dissosasyon , na regular na naoobserbahan sa mga biktima ng ritwal na karahasan.
Ngunit – at napakahalaga nito – ang pag-iral ng karahasan sa ritwal ay maaaring mapatunayan hindi lamang sa
pamamagitan ng mga pahayag ng saksi, kundi pati na rin ng datos.
Ang "Working Group on Ritual Violence" ay nagsagawa ng ilang surbey sa mga psychotherapist sa Alemanya noong 2005 at 2007.
Sa kabuuan, mahigit 200 kaso ang nauri bilang kapanipaniwala. Kabilang dito ang 42 ulat ng pagpatay.
At kinumpirma ng Utah State Task Force on Ritual Abuse ang katulad na mga estruktura sa Estados Unidos noong 1992 pa lamang.
Sa wakas, bukod sa marami pang iba, nariyan ang pag-aaral noong 2016 ng Independent Commission for the
Investigation of Child Sexual Abuse (UKASK) sa Alemanya.
Muling sinuri nito ang mga karanasan ng 174 na propesyonal sa sikolohikal at panlipunang larangan mula sa
Alemanya na nag-ulat na nakipagtulungan sa mga biktima ng organisadong at ritwal na karahasan.
Sa mga ito, 69 porsyento ng mga kaso ay may kaugnayan sa mga grupong sataniko.
At pinatutunayan ng mga numerong ito na hindi tayo nag-uusap tungkol sa mga hiwalay na kaso, kundi tungkol sa isang
pandaigdigang paulit-ulit na penomenon na naidokumento sa mga propesyonal na konteksto
bago pa man ito makakuha ng pansin ng publiko.
Upang maunawaan ang mga mekanismong ito ng ritwal na karahasan, kailangang maging pamilyar din
sa mga makasaysayang programa ng kontrol sa isip.
Noong dekada 1950, inilunsad ng CIA ang Proyektong MK-Ultra, isang programang pananaliksik na
naglalayong manipulahin ang kamalayan ng tao.
Ang MK-Ultra ay binubuo ng mahigit 140 sub-proyekto na kinapapalooban ng mga eksperimento sa tao, kung saan ginamit ang
mga droga, pangunahin ang LSD, hipnosis, kuryenteng pagkabigla, pagbawala ng tulog, at pagbawala
ng pandama, ibig sabihin, kakulangan sa stimuli.
At ang layunin sa lahat ng ito ay bumuo ng mga mekanismo ng kontrol sa isip at pag-uugali.
Ang tanging binanggit sa mga opisyal na dokumento tungkol sa MK-Ultra ay iniulat ng maraming
nakaligtas bilang isang tunay na karanasan sa ritwal.
At ang nakapupukaw ay pareho ang mga pamamaraan, pareho ang mga target, at sa ilang kaso, pareho rin ang mga salarin.
Ngunit siyempre may mga nakaligtas din mula sa mismong programang MK-Ultra, na ngayon ay tinatawag na "Project Monarch".
Isa sa kanila ay si Mary Sparrow. Makikita ang kanyang pahayag sa pahina na "50 Voices
of Ritual Abuse" (https://www.50voices.org/).
Ngunit pati na rin sina Cathy O'Brien at Katie Groves.
At noon pa man – mahalaga rin ito – noong 1995, ang mga nakaligtas sa MK Ultra ay nagpatotoo sa Washington DC sa
harap ng Advisory Committee on Human Radiation Experiments.
Maaari pa ring mahanap ang mga tala ng pulong. Wala rito ang bagong ideya.
Ang mahalagang punto ay hindi hiwalay na mga phenomena ang ritwal na karahasan at MK-Ultra.
Pinagbubuklod sila ng iisang ideolohiya, ang Satanismo bilang isang sistema ng kapangyarihan at kontrol.
At sa parehong konteksto, matatagpuan din natin ang parehong pangunahing prinsipyo: ang ganap na pagsasailalim ng indibidwal,
ang pagdehumanisa sa pamamagitan ng matinding karahasan, at ang paglikha ng mga kasangkapan, ibig sabihin mga taong
sumusunod sa mga utos nang hindi nila ito naaalala pagkatapos.
Si psychologist Dr. Corydon Hammond ay lantad na nagsalita tungkol sa mga koneksyong ito noong 1992 pa sa
isang kumperensya sa tinaguriang "Greenbaum speech."
Ipinaliwanag niya kung paano magkasabwatan ang mga satanikong kulto at mga lihim na programang pangserbisyo upang sadyang
magdulot ng dissociation at upang i-programa ang mga estrukturang personalidad na ito sa mga biktima para sa mga tiyak na gawain.
Maraming nakaligtas ang nagsasabi na ang mga salarin ay nakapaloob sa parehong militar at mga sirkulo ng
intelihensiya, pati na rin sa mga kulto – sa madaling salita, tila may dalawang mukha ang iisang ideolohiya.
Isang kilalang halimbawa si Teniente Koronel Michael Aquino, na siya ring mataas na pari ng Templo ni Set.
Maraming tao ang malamang na pamilyar sa kanyang pangalan.
Talagang Satanista, oo!
Ang batayan ng kontrol na ito, masasabi, ay ang paghihiwalay.
Ang matinding, kadalasang paulit-ulit na trauma ay sa huli hinahati ang kamalayan sa magkakahiwalay na bahagi.
At ang mga panloob na bahaging ito ay maaaring partikular na bigyan ng mga bagong pagkakakilanlan, mga
gawain, at mga pinasisimulang kaganapan ng mga salarin.
At sa napakaikling paraan tungkol sa pinakamahalagang mga pamamaraan kung paano ito gumagana, kung paano ito naisasagawa.
Ito ay, una, "pagpapasimula ng trauma" sa pamamagitan ng pagpapahirap, sakit, pang-aabuso, kuryenteng
pagkabigla o kahit karanasan ng muntik nang mamatay tulad ng pagkalunod; ngunit pati na rin hipnosis at suhestiyon.
Ang buong bagay ay pinagsasama sa mga simbolo, numero, o hanay ng mga titik, gaya ng "alphabet codes", at pagkatapos ay inilalagay
sa kakulangan ng mga stimuli, halimbawa sa mga tangke o silid, na kahalintulad ng ipinapakita sa seryeng
"Stranger Things"; hango sa mga totoong eksperimento.
Pagkatapos ay binibigyan ng mga droga, madalas kasabay ng mga kuryenteng pagkabigla, upang mapataas ang madaling
maimpluwensyahan, ibig sabihin ang kakayahang maimpluwensyahan.
At mayroon ding pagprograma sa pamamagitan ng mga ritwal, kung saan ginagaya ng mga salarin ang isang espiritwal
na antas upang mailagay sa kanilang mga biktima ang mga supernatural na istrukturang kapangyarihan.
Sa aking pananaliksik, inihambing ko ang mga mekanismong ito sa mga dokumentong MK-Ultra na inilabas mula sa pagiging lihim.
At ang mga pangunahing kaalaman, masasabi ng ilan, ay malinaw na naidokumento.
Isang pangunahing elemento ng maraming ulat ng biktima ay ang tinatawag na mga programang pagpapatiwakal o pag-suicide,
na nagsisilbi upang permanenteng makontrol ang biktima at pigilan ang anumang pagsisiwalat sa ganitong paraan.
Ang mga programa ay pinapagana pagkatapos ng mga keyword o simbolo, ilang tunog o musika, o pakikipag-ugnayan sa
ilang tao o institusyon, halimbawa bilang bahagi ng terapiya.
Para kapag nagsalita ang biktima tungkol sa kanilang mga karanasan, bigla silang magsisimulang mag-panic
o saktan ang sarili dahil ang isang bahagi nila ay na-programa upang protektahan ang katotohanan.
Ang iba pang mga papel na ginagampanan ng mga panloob na bahaging ito ay kinabibilangan ng
mamamahayag, tagapagparusa, o maging programmer.
Marcel, maaari ba kitang istorbuin sandali?
Walang anuman.
Nakita na natin ang mga musikero at aktor na pawang nagpakamatay. At lagi mong naiisip, "Sikat na sila
ngayon, may pera sila. Bakit pa sila nagpapakamatay?"
May kinalaman ba ito sa tinatawag na 'suicide programming'? Na baka gusto nilang ilantad ang lahat ng
lihim at bigla na lang umandar ang programang ito?
Oo, napakabuting tanong iyon at napakahalagang obserbasyon, lalo na pagdating sa mga sikat na tao, kung
saan, gaya ng iyong nabanggit, sinasabi ng mga tao:
Mayaman sila, nakukuha nila ang pansin, dapat ay masaya nga sila, kahit na tiyak na may kaakibat itong kaunting stress.
Maaaring sa ilang mga kaso – lalo na kapag mukhang may gustong magbunyag ng lihim – ay pinapagana ang mga programang ito.
Siyempre, mahirap itong patunayan sa pagbabalik-tanaw.
Gayunpaman, naniniwala ako na ang mga ito ay medyo hiwalay na mga kaso.
Sa ilang mga kaso, napakadali talagang hulaan, lalo na sa mga nagbigay na ng pahiwatig na gusto nilang pag-usapan
ang ilang bagay o nagtaas na ng ilang mahahalagang isyu.
Sa maraming kaso, gayunpaman, may iba pang nasa likod nito.
At dapat tanungin ng isang tao ang sarili: "Ano ang dakilang panloob na tunggalian na nararanasan ng mga kilalang personalidad
na ito, na sa huli ay humahantong sa pagpapakamatay?"
Gayunpaman, humahantong ito sa mas madilim o pantay na madilim na mga bilog, kung saan kailangang tanungin ng isang tao ang sarili
ng mga tanong: "Ano ang naging kapalit ng katanyagang ito?"
At bilang resulta, nagkakaroon ba ng salungatan ng konsensya, o baka naman may mga mekanismong lumalampas pa sa mga teknik
ng pagkontrol ng isip na inilarawan ko, upang, masasabi nga ba, alipinin ang mga taong iyon sa napakalalim na antas?
Lalampas ito sa saklaw ng artikulong ito, ngunit napakahalaga nitong punto.
Salamat, ayos lang, oo.
Oo, lumilipat mula sa programa ng pagpapakamatay patungo sa mas malawak na larawan.
Ibig sabihin: hindi lamang sila mga nakaligtas mula sa Alemanya o, tulad ni Chantal Frei, mula sa Switzerland, kundi pati
na rin mula sa maraming iba pang bansa, gaya ng United Kingdom, Estados Unidos, Netherlands, Australia, at Switzerland.
Sa prinsipyo, masasabi na may mga ulat na may magkakaparehong pattern sa buong mundo – na maikling binuod.
Sa karamihan ng mga kaso, ang sariling pamilya ang mga salarin.
Kasama sa mga tagpuan ng krimen ang mga pribadong villa, simbahan, mga silong na silid, mga pasilidad militar, at mga gubat.
Mayroon ding kontrol sa isip, human trafficking, pornograpiyang pambata, prostitusyon, at tinatawag na snuff films , pati
na rin ang ugnayan sa pagitan ng mga lokal na kulto kung saan ito nangyayari at ng mga internasyonal na network.
At ang kabuuan nito, ang mga estrukturang ito, ay muling nagsasapawan sa organisadong krimen, ngunit pati
na rin sa mga larangan ng estado o militar kung saan isinasagawa ang mga eksperimento sa mga tao.
Isang halimbawa na binanggit ni Chantal Frei ay ang koneksyon sa base militar ng Estados Unidos na "Dagger Complex" sa
Darmstadt, kung saan niya naranasan ang mga ganitong karanasan.
Ngunit si Cathy O'Brien, halimbawa, ay nagngalan din ng maraming base militar sa Estados Unidos bilang mga
tagpuan ng krimen, pati na rin ng mga pasilidad ng NASA.
Sa aking aklat na Uncle Sam's, sinusuri ko ang mga pahayag ni Katie Groves, na nag-uulat sa mga video tungkol sa kanyang
mga karanasan sa tinatawag na 'snuff factory' kung saan ginagawa ang mga pelikulang nagpapakita ng pagpatay sa mga bata.
Ipinapaliwanag niya kung paano sistematikong inabuso, tinortyur, at pinatay ang mga batang
ito sa isang ilalim-lupang pasilidad sa Texas.
At ayon sa kanyang pahayag, ang pasilidad ay nasa kontrol ng CIA, na inaakusahan na nagpapatakbo ng isang
internasyonal na sindikato ng trafficking ng mga bata.
Isang eksperimento sa remote viewing na inatasan niya ang nakapagpatunay sa pag-iral
ng pasilidad na ito nang walang alinlangan.
At bagaman mahirap patunayan ang mga pahayag na ito, maliban sa aspeto ng "remote viewing," dapat sabihin na tumutugma ang mga
ito sa maraming detalye sa mga salaysay ng iba pang nakaligtas, lalo na kapag sinamahan ng mga ritwal, kontekstong
militar, at mga kumplikadong pamamaraan ng pagprograma.
Sa ilang mga kaso, ang mga nakaligtas na hindi magkakilala ay nagbabanggit ng parehong o
partikular na mga lugar ng krimen o mga salarin.
Sa takbo ng aking pananaliksik, nagsumite rin ako ng kahilingan sa ilalim ng FOIA, ibig sabihin, isang kahilingan para sa
impormasyon alinsunod sa US Freedom of Information Act, sa CIA.
At pagkatapos ay hiniling ko ang paglalabas ng lahat ng mga dokumento na may kaugnayan sa
nabanggit na nakaligtas sa MK-Ultra na si Cathy O'Brien.
At ang tugon ng CIA ay napaka-interesante.
Nakasulat dito: "Hindi maaaring kumpirmahin o itanggi ang pag-iral o kawalan ng mga dokumento."
Ang pag-iral o kawalan ng mga ganitong dokumento ay kasalukuyang itinuturing na klasipikado at
samakatuwid ay protektado laban sa pagsisiwalat.
At kung iisipin mo ang sagot na ito, ibig sabihin ay ang opisyal na pahayag ay:
Mukhang may mga file, ngunit dahil sa mga kadahilanang pambansang seguridad ay hindi ito maaaring ibunyag.
Kung hindi, sasabihin na lang nila, "Walang natagpuang tala." Sa madaling salita, "Walang anuman."
At ang katotohanang may anumang kaugnayan sa Cathy O'Brien ay isang napakalakas na indikasyon
na may katotohanan sa kanyang kuwento, halimbawa.
Bilang karagdagan sa mga sikolohikal at teknikal na aspeto, dapat ding sabihin na ang espirituwal at
ideolohikal na pinagmulan ay may napakahalagang papel.
Maraming salarin ang nakikita ang kanilang sarili bilang bahagi ng isang satanic o Luciferian na orden na
naglalayong makamit ang kapangyarihan sa pamamagitan ng pagdurusa, kamatayan, at pagpapailalim.
Para sa kanila, ang mga ritwal na ito ay higit pa sa simbolismo.
Naniniwala sila sa enerhiya o kapangyarihang maaaring makuha sa pamamagitan ng sakripisyong ito.
At ito mismo ang paniniwalang ipinapamana sa mga susunod na henerasyon sa loob ng mga pamilyang kulto,
na nakasasagol sa isang elitistang pananaw sa mundo:
Ibig sabihin, ang mga pinili – ayon sa kanilang pananaw – ay nakahihigit sa ibang tao – na kinatatakutan din
nila, gayunpaman, dahil sa kanilang kalamangan sa dami.
Oo.
Mahalaga rin ang mga kahihinatnan para sa mga biktima, lalo na ang mga biktima ng mga sistemang ito.
Sila ay nakararanas ng matitinding kahihinatnan ng trauma gaya ng kompleks na disosyasyon , flashbacks –
binanggit nina Sandra at Chantal – mga karamdaman sa pagkabalisa, at kompulsibong pag-uugali.
Maaaring may mga pisikal na karamdaman bilang resulta ng maraming taong pang-aabuso.
At madalas ay may malalalim ding krisis sa pagkakakilanlan.
At dahil dito, maraming biktima ang nabubuo ng ganitong estrukturang dissociative
identity, gaya ng nilayon ng mga salarin.
Kaya nagkakaroon ka ng permanenteng koleksyon ng napakaraming panloob na personalidad na nagpapakita rin sa labas.
Kaya kapag pinag-uusapan natin ang ritwal na karahasan at kontrol sa isip – at dito na ako unti-unting papalapit sa wakas – hindi
lang ito usapin ng pagbubunyag ng mga indibidwal na kaso, kundi ang pangunahing tanong kung gaano karami ang alam ng mga
kapangyarihang ito tungkol sa kamalayan ng tao at kung paano nila inaabuso ang kaalamang
ito upang makamit ang isang tiyak na layunin.
Ibig sabihin, ang pagtatatag ng kung ano ang itinuturing nilang isang satanicong imperyo sa buong mundo.
Kaya napakahalaga na magkaroon tayo ng malayang pananaliksik tungkol sa dissociation at sa programming na nakabatay sa
trauma, at na may mga ligtas na lugar para sa mga nakaligtas.
Ngunit pati na rin ang tapang na magtulungan sa kabila ng mga hangganan ng institusyon, dahil ang
katahimikan ay nagpoprotekta lamang sa mga salarin.
Ang edukasyon at kamalayan ang unang hakbang tungo sa pagbasag sa siklong ito.
At ang aking gawain ay nilalayon ding maging ambag sa mas komprehensibong pag-unawa sa mga mekanismong ito.
Ang karahasan sa ritwal ay hindi isang pangkaraniwang isyu, kundi isang salamin ng nangyayari kapag ang mga lihim
at okultong grupo ay hindi napapansing pinalalawak ang kanilang impluwensya sa ating lipunan.
Opo, ginoo.
Isa pa iyon sa mga dahilan kung bakit kailangan nating suriin ang ating sarili, seryosohin ang mga biktima, at
tiyakin na mailabas sa publiko ang mga natuklasang ito.
Pagkatapos ng lahat, nanganganib nito ang kalayaan ng bawat indibidwal.
Ang karahasan sa ritwal at kontrol sa isip, gaya ng nabanggit na sa lektura, ay mga pagpapahayag ng iisang
mapanirang ideya: na ang isang tao ay maaaring kontrolin, wasakin, at ang kanyang kaluluwa ay masakop.
At gayon pa man, ang bawat katotohanang lumilitaw, at iyon ay, sa isang banda, ang positibong
aspeto ng buong bagay, ay nagpapahina sa sistemang ito.
Nagsisimula ang kaliwanagan sa wakas, kung saan inilalagay natin ang hindi mailarawan na bagay sa salita, at
lalo na ang mga nakaligtas – gaya nina Sandra at Chantal – na naglakas-loob na magsalita.
At iyan ang dahilan kung bakit napakahalaga ng mga platapormang tulad nito. Kaya, muli, maraming salamat sa inyong lahat.
At nais kong pasalamatan ang lahat ng nakikinig sa kanilang kagustuhang makinig, ngunit pati na rin sa pagtingin,
at sa hindi pagsara ng kanilang mga mata. Maraming salamat.
Oo! Salamat!
Salamat, Marcel. Sa loob lamang ng ilang minuto, tunay mong naugnay ang sinabi ng aking ama sa simula ng kumperensiyang ito.
Kakatapos lang niyang ipakita, gamit ang aming mga dekada ng pananaliksik, kung paano ang mga lihim na
estrukturang ito ay sa huli ay nakaugat sa Satanismo.
At narinig namin mula sa kanilang sariling mga bibig na nais nilang magtatag ng isang satanicong kaayusang pandaigdig.
Ngunit mas kaunti sila.
Mas higit tayong magaling kaysa sa kanila, kung mapagtatanto lang natin ito!
Kung sana'y makapasok ang liwanag, guguho ang buong istrukturang kriminal na ito. At napakalapit na tayo sa puntong iyon.
At samakatuwid: kung ipapamahagi ninyong lahat ang lekturang ito at ang buong AZK, upang sumikat ang tunay na
liwanag, babagsak ang satanicong kaayusang pandaigdig.
Salamat sa iyong pakikipaglaban upang itaas ang kamalayan at ilantad ang mga malupit na gawi.
Ngayon ay tinatanong din ng ating mga manonood sa kanilang sarili: Paano posible na ang mga ganitong krimen ay hindi
sinusumpungan ng pulisya at hindi pinaparusahan ng mga hukuman?
At sa tanong na ito, nais kong lumipat kay Uwe Kranz.
Si Uwe Kranz ay isang pulis, retiradong nakatatandang tagapayo sa ministeryo, at dating pangulo ng
Tanggapan ng Pulisiyang Kriminal ng Estado ng Thuringia.
Siya ay isang pambansang eksperto sa Europol.
Bilang isang eksperto sa mga isyu ng seguridad at terorismo, regular siyang naglalathala ng
mga artikulo sa iba't ibang pahayagan at midya.
Si Uwe Kranz ay nakikipaglaban sa organisadong krimen, ekstremismo, at terorismo nang mahigit 50 taon.
Sa panahon ng kanyang panunungkulan, siya ay partikular na nakatuon sa pagprotekta sa mga bata.
Nagiging malinaw ito kapag tiningnan mo ang mga larangan ng aktibidad sa kanyang propesyonal na karera:
Siya ay kinatawan para sa mga usaping pangkabataan, pag-iwas sa krimen, pakikipaglaban sa sekswal na karahasan laban sa mga bata,
at trafficking ng tao at ng mga organo sa pambansa at pandaigdigang antas, at nakibahagi
sa gawain ng samahan sa kriminal na patakaran.
Sa sarili niyang website, naglalathala si Uwe Kranz ng mga artikulo tungkol sa mga paksang tulad ng
"pang-aabusong sekswal sa bata" at "kontrol sa isip".
Bilang isang kriminal na imbestigador, nagbibigay siya ng mga pananaw tungkol sa "malalim na estado" at pinagmamasdan ang mga
kasalukuyang pangyayari sa mundo mula sa kanyang pagreretiro.
Nag-aambag din siya ng kanyang karanasan at kaalaman bilang kasapi at tagapagsalita sa mga simposyum ng pamamahayag na
inorganisa ng mga kilalang samahan gaya ng Axion Resist at MWGFD e.V. (Mga Propesyonal sa Medisina at mga
Siyentipiko para sa Kalusugan, Kalayaan at Demokrasya).
Itinatag ang mga ito upang protektahan ang kapakanan ng mga bata at pangalagaan ang kalayaan at ang pamamahala ng batas.
Dito, tinalakay niya ang mga paksa tulad ng krimen ng pedopilya, maagang sekswalisasyon, at pagtratrabiko ng mga bata.
Isang espesyal na karangalan para sa akin na tanggapin ang bihasang imbestigador ng
krimen na si Uwe Kranz dito sa ika-22 AZK.
Ako ang lubos na karangalan.
Maganda na nandito ka.
Oo, mayroon kang kalahating siglo ng karanasan sa imbestigasyong kriminal sa
pakikipaglaban sa sekswal na pang-aabuso sa mga bata.
Bilang isang pulis, at maging bilang nakatatandang tagapayo ministeryal at pinuno ng Kagawaran ng Imbestigasyong Kriminal
ng Thuringia, ikaw ay nanguna sa mga imbestigasyong ito.
Ibig sabihin nito ay na-ulat sa iyo ang mga kaso at siniyasat mo ang mga ito. Pero ano ang nangyari pagkatapos?
Ang problema ay kailangang munang iharap ang ebidensya upang mailipat ang kaso sa tanggapan ng piskal ng
publiko, kung saan ito ay tatanggapin at muling bubuuin bilang isang sakdal na ihaharap sa hukuman.
At sa kasamaang palad, maraming, maraming pagkabigo sa daan.
Nakakainis kapag inaresto mo ang isang tao sa umaga at saka mo siya muling nakikita sa hapon.
– Ipinakita ko na ito: inaresto sa umaga, pinalaya sa tanghali.
Halimbawa, madalas nating makita na dumarating nang paulit-ulit ang pulis sa lugar ng krimen
at saka nagsisimulang imbestigahan ang pagpatay.
At pagkatapos, sa daan papunta sa tanggapan ng piskal, ang pagpatay ay nagiging
pananakit sa katawan na nagdulot ng kamatayan.
Pagkatapos, sa ilalim ng ilang partikular na kalagayan, maaari kang makatapos sa isang ganap na ibang
legal na substansiya at ganap na ibang mga problema.
O kapag, tulad ng sa kamakailang kaso, ang mga rapist na gumawa ng gang rape ay lumalabas sa korte na
masiglang umiwhistle dahil ang hukom ay hindi 100 porsyentong sigurado na baka pumayag ang babae.
Diyan nagsisimula nang maging medyo kaduda-duda ang buong bagay.
At maraming, maraming posibilidad para itigil ang paglilitis o gawing pagpasok sa ospital pangkaisipan, at iba pa.
Kaya may alitan sa negosyo, at sa kasamaang palad ay ganoon nga.
Ang mga sakripisyong ito ay dapat hawakan nang maingat at seryoso.
Mayroon kang buong karapatan sa mundo na tratuhin ka nang maayos ng pulisya at ng sistema ng hustisya.
Salamat sa iyong pahayag. Binanggit mo rin ang tinatawag na "krimen ng pedopilya" at ang mga koneksyon
na sinasabing umaabot sa "mataas na antas". Ano ang iyong mga obserbasyon hinggil dito?
Oo, kaya ipagpalagay natin ang mga sumusunod: Lagi kong isinasama ang kaso ni Dutroux sa aking mga presentasyon sa PowerPoint.
Tiyak na pamilyar ka sa kaso ni Dutroux.
Isang Belgian na nang-aabuso sa bata na pumatay ng labing-isang bata at pinagutom hanggang
sa mamatay ang dalawa habang nasa bilangguan.
Dahil hindi siya nagsabi ng anumang impormasyon habang nasa bilangguan siya, namatay sa gutom ang
mga bata. Isang tunay na kakila-kilabot na kaso.
Isang buong serye ng mga saksi ang nasangkot sa mga aksidente o namatay sa kahina-hinalang mga pangyayari, o kung ano pa man.
At napatunayan na ng kaso ni Dutroux na lahat ng antas ng lipunan ay sangkot sa mga sindikato ng pang-aabuso sa mga bata.
Kaya't umabot ito nang husto sa tuktok ng pulitika, pati na rin sa tuktok ng kultura, telebisyon, at media.
Ang pamamaraan ay katumbas ng kung ano ang pangunahing problema.
Kung si Epstein man o hindi, pareho lang talaga.
Sa Epstein's, may koneksyon din sila hanggang sa tuktok ng politika, show business, mga tagausig – sino ang nakakaalam kung
ano pa – pati na rin sa mga mataas na opisyal at mga pulitiko.
Ginawa rin nila ang parehong bagay kay "Diddy" Sean Combs, na kilala rin. Ngayon ay
nakakulong na siya nang apat na taon at dalawang buwan.
Sa katunayan, isang walang-hazard na paghatol ito, dahil ang buong saklaw ng organisadong krimen ay simpleng tinanggal.
Sinabi na ihihinto namin ang kaso at siya lamang ay mahahatulan para sa isang insidente ng
pang-aabuso laban sa kanyang kasintahan o asawa.
At pagkatapos ay nabawasan ang buong proseso sa isang maliit na bahagi.
Sa maraming kaso, sinadyang pinaghiwa-hiwalay ang mga ganitong pamamaraan.
Noong 1995, nagkaroon kami ng isang malaking paglilitis sa Inglatera. Ito rin ay tinutukan ng mga bangko, mga politiko,
media, malalaking mogol, at lahat ng iba pang posibleng tao.
Sa paglipas ng mga taon, unti-unting naging mas maliit ang proseso, hanggang sa sa huli ay wala nang natira.
Sa huli, maliliit na usapin lamang ito – pinipiraso at binubuwag sa maliliit na bahagi, gaya ng sinasabi,
sa mga legal na piraso, at wala nang gaanong nilalaman.
Ito ay likas na nagdudulot ng hinala na may impluwensiyang ipinapataw dito. Hindi ito maaaring basta-basta balewalain.
Napansin mo rin ba ang prinsipyong ito sa iyong rehiyon, gaya ng nangyari na kina Epstein, Dutroux, P. Diddy at iba pa?
Pareho ang mga prinsipyo saanman, anuman ang bansa.
Dapat mong ipagpalagay na ang sekswal na pang-aabuso sa mga batang maliit, mga batang babae, at mga kabataang
babae ay nagaganap sa buong Europa at sa buong mundo.
Kung titingnan mo ang NCMEC, halimbawa – ang Amerikanong sentro para sa pag-uulat ng mga nawawalang at
inaabuso na mga bata – apat o limang taon na ang nakalipas, mayroon pa rin itong 50,000 kaso.
Ngayon ay mayroon na kaming 205,000 kaso na naiulat sa amin bawat taon.
Kamangha-mangha!
Ngunit tayo ay isang maliit na liwanag.
Kung ikukumpara mo kung ano ang iniulat ng NCMEC sa Asya, sa India, sa Pakistan, halos nasa milyones na tayo.
Ipinapakita nito nang malinaw na ito ay isang pandaigdigang problema, hindi lamang isang problemang
Aleman, hindi lamang isang problemang Belhiko o iba pa.
Narinig ko rin na maraming opisyal na pag-aaral tungkol sa pang-aabuso ng kulto.
Maaari mo bang ipaliwanag sa ilang pangungusap kung ano ang sinabi ng opisyal na pahayag?
Maraming pag-aaral. Maniwala ka sa akin, hindi mabilang ang mga pag-aaral sa larangang ito lalo na.
Ako mismo ang sumulat ng dalawang pag-aaral para sa European Parliament noong 2020 at 2021, kung
saan ko pinagsama-sama ang lahat ng impormasyong ito.
At sinabi ko, "Sige, ano ang maaaring gawing mas mahusay? Ano ang maaari nating gawing mas madali? Saan tayo maaaring magsimula?"
– At kabaligtaran nga ang ginawa.
Muling itinatag ang isang sentro para labanan ang sekswal na pang-aabuso sa mga bata. Boom.
Ngayon mayroon na tayong isa pang sentro kasabay ng Europol at iba pa.
May mga kinatawan kami sa lahat ng lugar at may mga pag-aaral kami sa lahat ng lugar.
May isang kahanga-hangang pag-aaral noong 2011 tungkol sa pagpapakilala ng mga direktiba ng EU
upang labanan ang sekswal na pang-aabuso sa mga bata.
At ito ay sinuri noong 2016. Maganda itong pag-aaral.
May isa pang pag-aaral mula sa WeProtect. (https://www.weprotect.org/)
Maganda rin itong pag-aaral; kailangan lamang itong ipagpatuloy at ipatupad.
Kailangan mo lang gawing kapaki-pakinabang ito!
Isinagawa ang isang pag-aaral, na naisulat at kaaya-ayang basahin, na may magagandang larawan,
magagandang grapiko, at lahat ng ganoong bagay.
Ngunit karaniwang kulang ang pagpapatupad.
Kaya hindi lamang kulang ang pananaliksik sa mga hindi naiulat na kaso, kundi kulang din ang politikal na
kalooban upang masusing talakayin ang mga isyung ito.
Hindi naman dahil kulang sa mga batas, at tiyak na hindi rin kulang sa mga pag-aaral.
Hindi, kailangan mo itong gawin! Kailangan mo itong gawin at gusto mo rin itong gawin!
Madalas mo ring pinag-uusapan ang edukasyon sa sekswalidad para sa maagang pagkabata sa mga
nursery at paaralan. Ano ang masasabi mo tungkol diyan?
Oo, ang edukasyon sa sekswalidad sa maagang pagkabata ay isang natatanging larangan na lubos akong nagulat,
dahil ito ay binuo ng WHO sa pakikipagtulungan ng German Federal Centre for Health Education.
Mula noong ika-13 ng Pebrero ngayong taon (2025), tinawag na itong "Pederal na Instituto para sa Pampublikong Kalusugan".
Mayroon itong mas maraming karapatan, mas maraming pagkakataon, at kayang gumawa pa nang
higit, lalo na pagdating sa proteksyon ng klima.
At pinagsama-sama ng dalawa ang mga patnubay na ito kung paano "magbigay ng edukasyong sekswal" sa mga batang paslit.
Ang pangunahing ideya rito ay ang isang bata – pagkatapos nitong maaaring ipalaglag hanggang sa kapanganakan, iyan ang
isang panig nito – ay agad na tinatawag na sekswal na nilalang pagkapanganak, na maaaring abusuhin anumang oras.
At sobrang kabaliwan iyon na hindi mo man lang maisip.
At ang pinakamasama pa rito ay ang mga patnubay ng BZgA mula sa WHO ay nakabatay sa mga siyentipikong natuklasan.
At ngayon, pakitingnan ang mga siyentipikong natuklasan at tingnan kung saan ito nagmula. Nagmula ito kay Kinsey.
Ang lalaking sumulat ng kilabot na Kinsey Report noong dekada 1960 tungkol sa pagpapalaya ng mga kalalakihan at kababaihan.
Simula noon, talagang pababa na lang talaga ang lahat.
Noong panahong iyon, ang konsepto ng pagpapahintulot sa sekswalidad ay nabubuo na.
Ang kawalang-interes sa mga bata at ang pakikipagtalik sa mga bata ay posible at karaniwan, at pinapayagan.
Ipinakilala ang malaswang pananalita. At ang indibidwal na ito, si Kinsey, ay nagsagawa ng isang serye ng mga pagsubok.
At may serye ng mga pagsusuri na nakita ko kung saan ang isang apat na taong gulang na bata ay
inabuso nang 24 na oras upang makamit ang 27 na orgasm.
Isipin mo nga iyan. Inilarawan niya bilang orgasm ang bawat sigaw, pag-iyak, o pagkirot ng bata – tinortyur ang isang apat na
taong gulang na bata nang 24 na oras hanggang sa may mangyaring pisikal na reaksyon –
at tinawag niyang orgasm ang reaksyong iyon.
At saka may mga taong ginawa nito, na nanamantala sa mga bata. Ang ilan sa kanila ay mga pimp,
ang iba naman ay mga dating preso na nakalaya.
Kailangan mong magsaliksik at salain lahat ng iyon.
At saka sasabihin mo sa sarili mo: "Kamusta, ano ito? Agham?"
Ito ay purong pang-aabuso sa bata, purong sekswal na karahasan laban sa mga bata sa ilalim ng tabing ng pananaliksik.
At pagkatapos ay nagkaroon siya ng mga katugmang mag-aaral.
Kinsey ang sumunod kay Kentler. May ulat si Kentler.
Pagkatapos ay naroon si Sielert. At pagkatapos ay naroon pa ang isa, kamakailan lamang.
Lahat sila ay nagmula sa iisang ideolohikal na estableng.
Kailangan mong isaalang-alang. Si Kinsey ang nagsimula nito.
Pagkatapos ay "sinakop" nila ang mga unibersidad, teknikal na kolehiyo, at mga institusyong pang-espesyalisadong pagsasanay.
At ngayon, mga henerasyon ng mga sikolohistang panlipunan at mga sikolohistang pangkultura at kung ano-ano pa... Sila ay
sunud-sunod na nililikha at pumupuno sa mga tanggapan ng panlipunang kapakanan at mga awtoridad sa edukasyon saanman,
patuloy na nagtatrabaho ayon sa diwa ng kanilang pagsasanay.
Kamangha-mangha!
Sa aking palagay, lubos itong walang katuturan.
At kung titignan mo kung ano ang hinihingi ng mga patnubay na ito – mula sa wala hanggang apat na taong gulang,
dapat matutuhan ng bata ang sekswal na pagmamasturbate. Mula sa wala hanggang apat na taong gulang!
Nagtataka ako, siyempre, kung aling guro ang gumagawa niyan at paano nila ito ginagawa?
At ngayon ay mayroon na kaming 17 na sentro ng pangangalaga sa bata sa Schwäbisch Hall na nagtatatag ng mga lugar para sa
personal na paggalugad ng katawan sa kanilang mga pasilidad.
Ang mga magulang ay lubos na nabigla!
Wala silang alam tungkol dito. Hindi rin sila naabisuhan.
Kaya, kung iyon ang edukasyon sa sekswalidad sa maagang pagkabata, sa esensya ay wala itong iba kundi pagwasak ng pamilya.
Iyon ay isang pagkasira ng pamilya.
Ang pinakapuso ng isang estado, ang nukleo ng isang estado, ay ang malusog na ugnayan ng pamilya.
May ama, may ina, may anak, at iyon na iyon.
May dalawang kasarian, at iyon na iyon. Ngayon, ako ay isang ekstremistang maka-kanan.
Alam ko. Mayroong isang bagay na mas maganda pa, gaya ng sinabi ni Monika Gruber minsan:
At kung mayroon tayong Magulang1 at Magulang2, malapit na nating magkakaroon ng Cadaver1 at Cadaver2 para sa lolo at lola.
Mangyayari rin ba iyon? Joke lang iyon, siyempre, pero ang totoo, pinapawalang-katauhan nito ang buong bagay.
Oo, eksakto.
Hindi na ito makatao at wala nang dangal – tiyak na hindi para sa bata.
May dignidad din ang mga bata. Dapat ding protektahan ang kanilang mga karapatan.
At ang mga bata ay dapat talagang ituring na mga legal na entidad at hindi bilang mga bagay
na basta-basta lang maaaring buhatin at itapon.
Oo! Salamat sa pagpapaliwanag.
Kaya't may isang positibong aspeto sa buong usapin.
Iyon ang Unibersidad ng Bielefeld.
Nagsagawa siya ng malawakang pag-aaral tungkol sa Kinsey, Kentler at Co. at natuklasan niyang ito ay pang-aabuso
sa bata at sekswal na pang-aabuso sa lahat ng aspeto.
Ito ay isang lubhang kriminal na organisasyon na ngayon ay kumalat na sa buong sentro ng pagsasanay, kung saan
sinanay ang mga sosyal na sikolohista, mga sikolohista, mga punong-guro, at iba pang katulad na mga propesyonal.
At nagpapatuloy ito. Kaya't lalo na itong nagiging madalas.
Kaya hindi na nakakagulat na mabasa sa mga parenting magazine ngayon na ganap na normal para sa mga bata na
tratuhin at turuan sa paraang kailangan nilang makipagtalik sa pagitan ng anim at siyam na taong gulang.
At pisikal na paghimas sa isa't isa at lihim na pagtatayo ng maliliit at komportableng sulok sa bawat sulok
ng bahay kung saan maaaring magpahinga ang mga bata.
Lahat ng iyon ay nakatutulong lang sa mga salarin.
Oo... Pasensya na, wala akong magandang balita.
Negatibong karanasan ko lang iyon doon.
Halos buong buhay ko na akong nakipaglaban upang gawing krimen ang sekswal na karahasan laban sa mga bata.
At noong 2021, matapos ang mga taong pakikibaka, ito ay sa wakas, sa wakas, sa wakas ipinatupad sa Alemanya
sa lawak na ngayon ay itinuturing nang isang krimen.
At nanatili iyon mula 2021 hanggang 2024. Pagkatapos ay dumating si Ginoong Buschmann, gaya ng tawag sa kanya noon, ang
liberal na Ministro ng Katarungan, at pinawalang-bisa ito.
Ngayon, ito ay muli nang isang krimen.
Kaya hindi rin iyon malaking panalo.
Sa aking palagay, ang lahat ng paliwanag na ibinigay ng Kagawaran ng Katarungan upang ipaliwanag kung
bakit binawi ang krimeng ito ay isang matinding paratang.
Oo, talagang malungkot na repleksyon iyon sa kalagayan ng mga pangyayari.
Maraming salamat sa iyong dedikasyon sa pagtulong sa mga bata at, higit sa lahat, sa
pagdadala ng mga isyung ito sa pansin ng publiko.
Napakahalaga niyan.
Dapat itong gawin.
Salamat sa paglaan ng oras, kahit na nasa paggalaw ka ngayon.
Talagang nakatulong ang inyong mga pahayag sa amin upang magkaroon ng mas malinaw na larawan ng isyung ito.
Nais namin sa inyo ang lahat ng pinakamabuti para sa inyong mga susunod na pagsisikap, kabilang ang inyong pagreretiro.
Alerto ka pa rin!
Salamat sa iyong mahusay na gawaing pang-edukasyon. Mahal ka namin!
Salamat.
Nasasabik akong makasama ka sa susunod! Nandiyan din ako!
Oo, palagi kang malugod na tinatanggap!
Ngayon ay tumututok tayo sa isang pantay na matapang na tagapaglaban na nakatuon sa paglaban sa
pagdukot sa mga bata, karahasan sa ritwal, at pagtra-traffic ng mga bata. I-play ang clip!
Nag-aral si Sabine McNeill ng agham pangkompyuter at matematika at nagtrabaho sa CERN sa loob ng 15 taon.
Pagkatapos ay nagtrabaho siya bilang tagapag-organisa ng kaganapan, taga-disenyo ng software,
tagapaglathala sa web, at artistang matematikal.
Sa London, nagboluntaryo siya bilang isang McKenzie Friend, na katumbas ng isang lay legal adviser.
Sa proseso, nakipag-ugnayan siya sa mga biktima ng ritwal na pang-aabuso at mga kaso ng proteksyon sa bata
na nasaktan kaysa natulungan ng sistema ng hustisya.
Nagsimulang ipublikisa ni Sabine McNeill ang mga kasong ito sa internet.
Nagsikap siya nang walang pagod para sa mga batang inalis ng estado sa kanilang mga magulang at
itinaguyod pa niya ang isyung ito sa Parlamento ng Europa.
"Kaya narito tayo ngayon. Nandito tayo para humingi ng tulong."
May mga batang sumisigaw upang marinig. Kung hindi mo maririnig ang pagsigaw ng mga batang ito, sino pa?
Sa kabuuan, hinawakan niya ang humigit-kumulang 50 kaso ng pagdukot sa bata.
Ang pinakasikat ay ang "Hampstead case", kung saan inilathala niya ang mga video na may pahayag ng
mga saksi mula sa mga batang sina Alisa at Gabriel.
Sa pagdinig, nagpatotoo ang mga bata na inorganisa ng kanilang ama ang isang satanicong kulto na
regular na nanliligalig at pumapatay ng mga bata.
Inilarawan din nila kung paano ginabayan ng kanilang ama ang kanilang mga kamay habang pinapatay nila ang mga sanggol.
"Tinuturuan kami ng aming ama dahil hindi namin ito magawa."
Hindi tayo sapat na malakas para putulin ang ulo ng isang sanggol.
Kailangan lang niyang hawakan ang kutsilyo, ilagay ang kamay niya sa ibabaw ng kamay namin, at tulungan kaming putulin ang ulo
ng sanggol, dahil natututo pa lang siya kung paano ito gawin.
Itinuturo niya ito sa akin at kay Gabriel.
Sa kabila ng mga pahayag na ito, hindi nahatulan ng korte ang ama; sa halip, inalis ng korte ang mga anak
sa ina at ipinagkaloob sa ama ang nag-iisang kustodiya.
Pagkatapos, tiniyak din ng parehong hukom na hindi nahatulan ang ama na inakusahan ng
pang-aabuso sa kasong Scottish Hollie Greig.
Gayunpaman, may mga pagkakatulad sa kasong Hampstead hindi lamang kaugnay ng hukom kundi pati na rin ng mga salarin.
Kahit pagkatapos ng hatol sa Hampstead, nanatiling aktibo si Sabine, nangolekta ng sampung libong pirma
para sa mga petisyon at nagdodokumento ng ebidensya.
Ginawa rin niyang magagamit ng publiko ang listahan na inihanda ng kanyang ina, na naglalaman ng 175 mga salarin.
Ito ay naglagay sa mga salarin sa isang mahirap na kalagayan, at sa huli ay nagsampa sila ng kasong kriminal laban sa kanya.
Sa edad na 73, siya ay hinatulan ng mahabang sentensiya sa bilangguan na siyam na taon at
ipinadala sa Alemanya makalipas ang halos apat na taon.
Marami sa kanilang mga website ang nasara na.
Sa kabila ng panliligalig na naranasan niya sa bilangguan, hindi sumuko si Sabine:
Patuloy niyang sinusuportahan ang kanyang mga kasamahang tagapaglaban sa pakikipaglaban laban sa
pang-aabuso sa bata at pagtratrabiko ng mga bata.
Kamusta, kamusta Sabine. Binibigyan kita ng yakap!
Kamusta, Lois. Salamat sa pakikinig sa akin.
Oo, napakalaking karangalan na makapagsalita ka sa ika-22 AZK ngayong araw!
Ikinakumpanya mo ang maraming biktima ng satanicong ritwal na pang-aabuso at inirekomenda mo
rin ang ilan sa kanila sa aking mga pelikula.
Nakilala mo ang mga ina sa bilangguan na kinuha ang kanilang mga anak.
Nakipaglaban ka para sa mga inang ito at patuloy kang nakikipaglaban na parang isang leon para sa mga ina at mga bata.
Mangyaring ikwento sa amin nang maikli ang iyong mga karanasan!
Oo, mahirap dahil hindi ko alam kung saan magsisimula.
Ang aking mga unang biktima, na aking nakilala, ay walang kinalaman sa mga bata.
May mga lalaki sa House of Lords kung saan ako ang nag-organisa ng mga kaganapan.
Unang dumating ang mga biktima ng mga bangko at ng mga hukuman.
At pagkatapos, karaniwang dumarating ang mga babae, at pagkatapos ay dumarating ang mga
batang ito na nag-ulat ng pinakamalala sa lahat.
At bago pa noon, sobrang sama na talaga ng lahat.
Hindi ko kailanman makakalimutan kung paano inangkin ng isang Romanianong social worker na hindi ito ang kaso sa
isang pamilyang Portuges na may limang anak, na sana'y nagbigay-daan para mapatawad sila, gaya ng sinasabi.
At iyon ay napaka-kahabag-habag, napaka-bobo, at napaka-hipokrito.
Hindi mo talaga kayang manatili nang walang ginagawa at manood lang.
Kung ikukwento ko sa iyo ang aking mga karanasan, marahil ang pinakamasama ay ang pag-uusap ko sa isang
babae na nagkakaroon ng tinatawag nilang 'bye-bye meeting' kasama ang kanyang munting sanggol.
At pagkatapos ay nagkaroon siya ng tinatawag na huling pagpupulong bago ito inalis sa kanya.
Sobrang hipokrito talaga ito.
At ito ay isang charade, ito ay grotesk.
Oo, hindi ko nga alam kung anong mga salita ang gagamitin.
Siguro mahirap sabihin kung ano ang pinakamasamang bagay.
Paano dapat iklasipika ang mga krimen? Ayon sa bilang ng mga bata?
Ang kalupitan na ipinapataw sa mga bata o ang kalupitan na ipinapataw sa mga magulang?
Ang lubhang kakila-kilabot na karanasan ng buhay sa bilangguan, kung saan ang tinatawag na mga opisyal ay inaabuso ang kanilang
kapangyarihan dahil lamang may pagkakataon silang gawin ito, at ginagawa nila ang lahat ng bagay maliban sa dapat nilang
gawin at sa mga itinuturo at hinihingi sa kanila, sa teorya.
Sobrang sama nito kaya talagang sa isip mo mo lang talaga ito mauunawaan, mapapatawad, at maipapaliwanag.
Sinabi mo rin sa akin ang tungkol sa isang ina na kinuha mula sa kanya ang apat niyang anak
at ang ikalima ay kinuha mula sa bilangguan.
Nakita ko siya noong buntis siya sa bilangguan.
Pagkalabas niya, sumulat siya sa akin – dahil may serbisyo na "Email-a-Prisoner" – na
kinuha rin nila sa kanya ang kanyang sanggol.
Ang ikalima rin ba? Oo. Naku, naku, naku.
Hanggang sa kaso ng Hampstead, ang pinakamalalang kaso ay isang pamilyang Nigerian na may pitong anak.
Lahat ng mga bata ay dinala palayo.
Sa mga hangal na paglilitis sa tinatawag na mga hukuman pangkapamilya, na itinatago.
Kaya hindi pinapayagan ang media na makapasok. At ganoon na ito sa loob ng mga dekada.
At ang ikapito ay ipinanganak sa bilangguan.
At nakipag-ugnayan din ako sa Amerikanang ina sa katabing selda, na ang anak ay nanatili sa London.
At pagkatapos itong na-export, sa kabila ng lahat ng aking tulong.
Ang babaeng Amerikana ay naranasan nang eksakto ang naranasan ng babaeng Nigerian.
At gaya ng sinabi ng social worker: "Oo, hindi mo na siya muling makikita."
At ang "kahanga-hanga" ay ang panganay na anak na babae sa pamilya ay inabuso ng anak ng pamilyang nag-aalaga.
Sinabi ng sumunod na anak na babae sa kanyang ina na palagi siyang dinadala sa mga kahina-hinalang
pagtitipon tuwing gabi kung saan puro lalaki lamang.
At tinanong ng batang anak na lalaki ang kanyang ina kung ano ang pedopilya.
At ano ang nangyari pagkatapos, nang ikaw ay nasa bilangguan?
Nang ako ay nasa bilangguan, inilathala ko ang petisyon.
At doon ay mayroon akong 16,000 na pirma at higit pa.
At nakakuha rin ako ng mahigit sa 100,000 na views sa aking website na ginawa ko para sa mga bata.
Gumawa ako ng hiwalay na mga pahina sa web para sa pinakamalalang mga sitwasyon.
At ganoon ako naging medyo kilala.
At ito ang bag na may lahat ng mga kard na natanggap ko, na ginamit ko para palamutian ang pader ng selda ko.
Hindi ko kailanman nagawang gumawa ng kuwintas mula rito.
Ngunit siyempre ayaw ko silang itapon.
Oh, Sabine, tuwang-tuwa kami na natanggap mo ang paghihikayat na ito, at patuloy mo pa rin itong matatanggap.
Talagang yumanig ako nang makita ko nang personal kung paano inalis ang isang sanggol.
Ipapakita ko iyon sa atin nang maikli.
"Kaya, mayroon ka lamang isang pagpipilian sa puntong ito."
Kailangan mong ipasa siya sa paramedik at pagkatapos ay maaari ka nang masayang magpatuloy sa iyong lakad kasama
ang iyong mga kaibigan at pamilya na naghihintay sa labas.
O kukunin ko ito sa iyo at mapupunta ka sa bilangguan.
Kailangan mong gawin ang desisyong ito. Kailangan mong gawin ito ngayon.
Hindi ko siya papalalayan.
"Sige. Sige."
Pakiusap, pakawalan mo siya para hindi siya masaktan, ha? Halika rito sandali. Sige.
"Pinalaya ko siya. Pinalaya ko siya!"
Hindi, mapupunta siya sa bilangguan.
"Gusto ko lang sabihin na hindi ko talaga magawa, pero pinayagan ko pa rin siya."
"Itaas mo ang iyong mga kamay sa likod."
"Ipinikit nila ang pinto ng ambulansya. Iyon ang huling nakita ko."
"Dinukot mo ang apo ko."
"Hindi, sumakay ka sa kotse. Sumakay ka sa kotse. Ayos lang ang lahat."
"Gusto kong magpaalam." "Ayos lang. Sumakay ka sa kotse."
"Gusto kong magpaalam." "Pinapalala mo lang ito."
Ang bawat bata ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang isang milyong pounds para sa estado.
Kaya iyon ang lolo ng sanggol.
Sobrang sama at kakila-kilabot.
Ibig kong sabihin, ginagawa lang naman nila ang trabaho nila, hindi ba?
Parang ganoon din noong panahon ng Nazi, hangga't maipapaliwanag.
Sinasunod lang nila ang mga utos at naging parang robot na sila.
Wala silang sariling emosyon.
Hindi na nila alam kung ano ang tama.
Oo. Mula ito sa itaas. Sinusuportahan ang buong negosyo ng trafficking ng mga bata.
Maaari mo rin bang kumpirmahin iyon?
Oo, oo, kaya mula sa itaas, kahit alinmang instance.
Hindi magagawa ng mga social worker ang kanilang trabaho nang wala ang pulis.
Hindi ito magagawa ng pulisya nang wala ang mga hukuman.
Oo. Ikaw ay isang saksi na naranasan mo ang lahat ng ito nang malapitan.
Masasabi mo nga iyon.
Oo, nais naming lubos na pasalamatan kayo sa inyong dedikasyon sa mga ina at mga bata.
Naitatag namin ang isang plataporma, ang Vetopedia, kung saan maaaring magparehistro ang mga inang ito at itala ang
pag-alis ng kanilang mga anak mula sa kanilang pangangalaga.
Upang mas maunawaan din natin ang sistema sa likod nito.
Siyempre, ikalulugod namin kung maipapamahagi mo ang balita at mapataas ang kamalayan sa iyong network, mahal na Sabine.
Oo, kamangha-mangha ang ginagawa mo. Talagang napakaganda nito. Salamat sa pakikinig sa akin.
Oo, maraming salamat sa iyong dedikasyon para sa mga ina at mga bata! Napakaganda nito.
Tiyak na ipapalatag namin ang balita, mahal na Sabine McNiell. At mahal ka namin.
Salamat. Ako rin. Mayroon akong napakalaking paggalang sa lahat ng nagawa mo at patuloy mong ginagawa. At paghanga.
Oo. Nasa eksaktong parehong sitwasyon ka namin. Napakatapang at walang takot ka. Kamangha-mangha.
May iba ka pa bang nais sabihin sa mga manonood sa AZK? Kahit ano man?
Kaya, ang AZK ay tungkol sa sensura.
At sana walang ibang makaranas ng nangyari sa akin sa lahat ng trabahong inilathala ko online.
Nagdulot iyon ng napakalaking pinsala sa akin at sa mga biktima.
Ang sensura ay simpleng inilipat sa digital na antas.
At kakila-kilabot, kakila-kilabot, kakila-kilabot ang nangyayari.
Ngunit sa pangkalahatan, hindi ito maisip.
Hindi nais ng isang tao na maging pamilyar sa mga negatibong damdamin at karanasan.
Oo, ang lahat ng iyong mga homepage ay simpleng tinanggal mula sa internet.
Ang lahat ng iyong ginawa para sa mga biktima ay nasira at nabura. Nakakabagabag iyon. Sa kasamaang palad, oo.
Ngunit lilitaw ito, magiging pampublikong kaalaman ito, mahal na Sabine.
At tinitiyak ito ng buong AZK. Tama ba?
Oo!
Si Sabine ay 81 taong gulang na at nakaranas na ng napakaraming paghihirap sa kanyang buhay.
Talagang maganda na naibahagi niya ito sa amin.
At talagang tumimo iyon sa akin nang malalim.
At ngayon nais naming ipagpatuloy ang isang kamakailang kaso na inilathala sa Vetopedia ni Corinne Ioli.
Kinuha ang kanyang mga anak mula sa kanya. Tapos!
Nagbibigay ang Vetopedia ng tinig sa mga tao kapag sila ay pinapatahimik.
Madalas itong mangyari, lalo na sa mga batang inilagay sa pangangalaga.
Ang mga nag-iisang ina, lalo na, ay minsan natatameme sa isang sistemang hudisyal na sapilitang kinuha ang kanilang mga anak.
Ayon sa opisyal na estadistika, sa Alemanya lamang, karaniwang 100 bata ang nahihiwalay sa kanilang mga magulang araw-araw.
Binibigyan ka ngayon ng Vetopedia ng pagkakataon na gawing pampubliko ang iyong kaso.
Isang ina na sinamantala ang pagkakataong ito ay si Corinne Ioli.
Si Corinne Ioli ay Swiss.
Noong 2019, sapilitang inalis sa kanya ang kanyang dalawang anak na babae.
Walong tao, kabilang ang mga pulis at mga empleyado ng KESB , ang pumasok nang walang pahintulot sa kanyang apartment
at dinala ang mga bata sa isang tahanan para sa mga bata.
Ang ama ng bata, na hiwalay kay Corinne Ioli, ay nagsampa ng reklamo laban sa kanya.
Ang mga dahilan ay mga walang batayang paratang, na lahat ay pinabulaanan ng mga eksperto.
Hanggang ngayon, gayunpaman, pinababalewala ng hudikatura ng Switzerland ang hindi matitinag na ebidensya sa lahat ng
pagkakataon at sinusuportahan ang ama ng bata, na sinusubukang pigilan ang ina sa pamamagitan ng mga kasong kriminal.
Nauna rito ang pagbabago sa pag-uugali ng mga batang babae sa kanilang ama noong
naninirahan pa sila sa kanya at sa kanilang ina.
Tinanggihan nila ang anumang pisikal na kontak at ipinagtanggol ang kanilang sarili laban sa mga
pagtatangka sa pamamagitan ng pagkamot, pagnguya, at paghampas.
Kasabay nito, nagkaroon ang ama ng bata ng mga tendensiyang pedopilya.
Ang mga insidenteng ito ang nagtulak kay Corinne Ioli na makipaghiwalay sa kanyang ama.
Pagkatapos ay iniulat niya siya dahil sa paglalagay sa panganib sa kapakanan ng isang bata.
Walang sinuman ang tumugon sa nakakabahalang mga tendensiya ng ama o nagsagawa ng anumang imbestigasyon.
Sa kabaligtaran. Ang tagapag-alaga sa bahay kung saan naninirahan ang mga bata ay nagkomento ng sumusunod:
"Kahit na inaabuso ng ama ang kanyang mga anak, mahal pa rin siya nila" at "karamihan sa mga lalaki ay may mga
pantasya ng pedopilya, ngunit bihira silang kumilos ayon dito."
Ang tagapag-alaga na ito ay ngayon ang bagong kapareha ng ama.
Noong 2021, nakakuha siya ng pangkalahatang restraining order laban sa kanyang ina, na nananatiling epektibo hanggang ngayon.
Pagkatapos ay binawi ng hukom ang kustodiya mula sa ina at inilipat ito sa ama.
Noong Setyembre 2024, lumipat ang ama sa Sweden kasama ang kanyang bagong kapareha at ang dalawang anak na babae.
Hanggang ngayon, patuloy na ipinaglalaban ni Corinne Ioli ang kanyang mga karapatan bilang isang ina.
Pinapataas nito ang kamalayan at inilalantad ang mga pakana sa likod ng mga iligal na pagdukot sa mga bata.
Makikita ang karagdagang impormasyon sa kanilang mga website: www.kinder-zurueck-nach-hause.ch at www.MamaLoveCollection.com.
Kamusta, mahal na Corinne. Kamusta, mahal na Lois.
Talagang natulala ka nang marinig mo iyon. Paano nangyari ang ganung bagay?
Ang tinatawag na mga baluktot na paglalagay ay tumutukoy sa "Parental Alienation Syndrome", PAS.
Ang PAS ay itinatag ni Richard Gardner, na siya mismo ay isang pedopilya.
Sinasabi ng PAS na kung tinatanggihan ng isang bata ang kanyang ama sa konteksto ng paghihiwalay ng mga magulang at/o
iniulat pa nga ang sekswal na karahasan mula sa kanyang ama, inaangkin ng PAS na nagsisinungaling ang bata.
Manipula ng ina ito upang magkaroon ng ganoong epekto.
Ang relasyon ng ina at anak ay masyadong malapit, halos simbiotiko, kaya kailangang ilayo ang anak sa
pangangalaga ng ina, ilagay sa pangangalaga ng ama, at putulin ang pakikipag-ugnayan sa ina.
Ang aming kaso ay naglalaman ng lahat ng elemento ng PAS. Ang tema ng pedopilya sa anyo ng mga pantasya ng pedopilya.
Gayunpaman, ipinapatupad din ang PAS kapag may hindi matatawarang ebidensya ng panggagahasa ng ama sa anak.
Mahalagang tandaan na napakalawak ang panghahalay sa mga bata.
Lalo na sa konteksto ng pamilya, ibig sabihin, paulit-ulit sa loob ng maraming taon.
Alam din natin na sa isang libong paratang ng pang-aabuso sa bata, dalawa lamang ang peke.
Iyon ay isang pag-aaral ng Kagawaran ng Katarungan ng Pransya.
Ang mito na iniimbento ng mga ina ang pang-aabuso ay malinaw na isang estratehiya upang protektahan ang mga salarin.
Ah, sige. Kaya masasabi mo bang ang PAS ay isang uri ng pananggalang para sa mga nangre-rape ng bata?
Tama, iyan nga.
Ang mga ina at mga bata ay ipinapakita bilang mga sinungaling, pinapatahimik, at tayo ay
nahihikayat sa bitag ng mga indibidwal na kaso.
Hindi kami mga hiwalay na kaso.
Pamilyar kami sa parehong mga module ng teksto at mga susing salita na ginagamit sa buong
mundo sa mga ulat ng eksperto at mga hatol.
At nakikita rin natin ang parehong opisyal na terorismo sa buong mundo laban sa mga ina na
nagsisikap protektahan ang kanilang mga anak.
Ang PAS at ang mga iligal na pag-alis ng mga bata ay nagdudulot ng matinding trauma sa mga
bata at ina, na maaaring humantong sa disosyasyon.
Parang hindi pa iyon sapat, ang mga ina na sumusubok protektahan ang kanilang mga anak ay sumasailalim sa isang tunay
na panghuhuli sa lahat ng antas—propesyonal, panlipunan, pinansyal, hanggang sa mawalan sila ng tirahan.
Para saan nga ba literal na lumalayo ang mga salarin na parang pag-iwas ng demonyo sa banal na tubig?
Una, may mga batang may malusog na ugnayan sa kanilang mga ina at nagsasabi sa kanila ng anumang pang-aabusong kanilang naranasan;
at pangalawa, siyempre, may mga ina na nakaliligtas sa mga pag-aalis ng kanilang mga anak, nakikipag-ugnayan
sa isa't isa at pinag-uusapan ito nang hayag sa publiko.
Isang demonyong pagbaluktot ang nagaganap dito.
At kailangan nating baligtarin iyon muli.
Gusto nilang manahimik kami, kaya nagsasalita kami.
Gusto nilang bumagsak tayo, kaya huwag nating hayaang mapababa tayo nila.
Oo. Napakaganda.
Medyo mahirap nga iyon, pero.
At ito ay tungkol sa pag-angat mo sa sarili araw-araw.
Siyempre, nakakatulong ang pagmamahal sa mga bata rito.
At pagkatapos ay dumating ang tulong. At umaasa kami sa tulong na ito.
Oo, maraming salamat. Hayaan mong buuin ko kung ano ang naiintindihan ko sa puntong ito:
Ang PAS ay isang teoretikal na konstruktong binibigyan ng anyo ng siyentipikong bisa.
Ginawa ito ng isang salarin upang siraan ang mga biktima at protektahan ang kanilang sarili at ang iba pang mga salarin.
Parang pamilyar na pamilyar iyon sa akin, dahil alam namin ang parehong bagay mula sa False Memory Syndrome Foundation.
Kaya, tungkol sa mga maling alaala, mali ang lahat.
Mayroon bang ugnayan sa pagitan ng PAS at FMS (False Memory Syndrome)?
Siyempre. Si Richard Gardner, gaya ng sinabi ko, ang imbentor ng PAS, ay siya mismo ang isang pedopilya.
Ang mga magulang na nagtatag ng False Memory Syndrome Foundation ay mga magulang na inakusahan
ng kanilang mga anak ng ritwal na pang-aabuso.
May malawak na pag-uugnay sa pagitan ng dalawang larangan ng paksa.
At alam natin ang mga kaso, dito at sa ibang bansa, ng iligal na pagdukot sa mga bata kasunod ng PAS, kung saan inalis ang mga
bata sa kanilang mga ina, inilagay sa pangangalaga ng kanilang mga ama, at dinala ng kanilang mga ama
sa mga ritwal na ito, kung saan sila ay tinortyur.
Kaya si Richard Gardner, ang nagtatag, ay patay na ngayon, at ang False Memory Syndrome Foundation ay nawala na.
At gayon pa man, hanggang ngayon ay patuloy pa rin silang nagtatakda ng mga paglilitis hinggil
sa krimen ng pedopilya at ritwal na pang-aabuso.
Paano nga ba nito nagagawa na manatili nang ganoon katigas?
Nais ng PAS na pigilan ang pagbubunyag ng mga krimen ng pedopilya.
Ang False Memory Syndrome Foundation ay nais pigilan ang pagbubunyag ng mga satanicong network.
Nakikitungo tayo sa mismong diwa ng kasamaan.
Kung bumagsak ang dalawang larangang ito, ang iba – at sa ibig kong sabihin ay pananalapi, parmasyutika,
media, edukasyon, atbp. – ay kusang mapupunta sa ayos.
At iyon ang dahilan kung bakit dapat nating pag-isahin ang puwersa at labanan ang krimen ng
pedopilya at ang mga iligal na pagdukot sa mga bata.
Ito ang walang kamatayang ulo ng Hydra.
Kapag natapos na iyon, siya ay talo.
Oo! Palakpakan! Napakaganda!
Salamat sa pagtayo roon na parang bato sa dagat.
Maraming salamat, Lois. At narito na ang isang kapanapanabik na AZK.
Salamat, salamat. Ngayon ay nais kong ipasa ang salita sa isang babae na nanatiling matatag na parang bato sa loob ng 30 taon.
At ito si Andrea Christidis. I-play ang clip!
Si Dr. Andrea Christidis ay kampeon ng katotohanan at katarungan – para sa mga bata at magulang.
Siya ay isang psychologist na dalubhasa sa klinikal, pang-edukasyon, neuropsychological, kriminal, at forensic
na sikolohiya, pati na rin isang therapist sa pag-uugali.
Sa kanyang tungkulin bilang isang independiyenteng eksperto, sinuri na niya ang mahigit 1,000 kaso ng pamilya
upang matukoy kung makatarungan ang pag-alis ng mga bata ng mga opisina ng kapakanan ng kabataan.
Sa paggawa nito, nabunyag niya ang mga ulat ng kagandahang-asal, pekeng pirma, maling paggamit ng datos, maling
pagsusuri, korapsyon sa pamahalaan, peke na mga talaan, paninirang-puri, at pag-angkin ng mga maling katotohanan.
Nakatagpo rin siya ng mga kaso ng satanicong ritwal na karahasan.
Dahil sa kanyang malaking pangako, hinarap niya ang maraming balakid mula pa sa simula.
Halimbawa, sinubukang alisin sa kanya ang kanyang mga propesyonal na titulo.
Mahigit 80 kasong kriminal ang isinampa laban sa kanya, ngunit lahat ng iyon ay ibinaba.
Ibinunyag ni Dr. Christidis na nagaganap ang pang-aabuso sa mga institusyon sa mga tahanan-pangangalaga sa
Alemanya, na nagsasamantala sa mga bata sa iba't ibang paraan.
Upang labanan ito, itinatag niya ang samahang Axion Resist noong 2024.
Binubuo ito ng mga eksperto mula sa larangan ng medisina, sikolohiya, edukasyon, batas, kriminolohiya, biyolohiya, at
teknolohiyang pang-impormasyon, at nakatuon sa pagprotekta sa mga bata at sa kanilang kalusugan,
pati na rin sa kalayaan at sa pamamahala ng batas.
Ang pagsasanib ay magpapahintulot na epektibong mapagsama ang kadalubhasaan ng iba't ibang departamento.
Sina Dr. Andrea Christidis at ang kanyang asawa ay miyembro rin ng lupon ng MWGFD (Mga Medikal na Propesyonal at mga Siyentipiko
para sa Kalusugan, Kalayaan, at Demokrasya), isang samahan na nakatuon sa paglilingkod sa
kalusugan at panlipunang kapakanan ng populasyon.
Kamusta Andrea! Ang saya kitang makita dito!
Nais naming makinig sa ilang impormasyon mula sa inyo tungkol sa trafficking ng mga bata at sa pag-aalaga sa mga bata.
Ikaw ang ganap na eksperto sa larangang ito.
Ikinagagalak naming marinig ang tungkol sa iyong mga karanasan.
May mga lektura kang ibinibigay na maaaring pakinggan nang ilang oras. Marami kang masasabi.
Ngayon, mayroon ka lamang ng 20 minuto, kaya't sana'y maging matagumpay ka sa pagbuo ng buod nito!
Salamat sa pagpayag na makarito ako. Napagtanto ko na kilala ko na ang ilan sa mga tagapagsalita at ako
mismo ang nagsagawa ng mga simposyum o panayam sa kanila.
Malalim pa rin ang naging epekto nito sa akin. Magsisimula na lang akong magsalita tungkol sa kung paano
maaabot ng pamahalaan ang napakaraming mga batang ito.
At sisimulan ko na agad ang ilang punto.
Punto uno – ang pagpapakilala: Ang dobleng mukha ng proteksyon sa bata.
Ang Alemanya ay itinuturing na isang konstitusyonal na estado, isang ligtas na kanlungan para sa mga bata.
Ngunit ibang-iba ang ipinapakita ng realidad.
Sa katapusan ng 2023, tinatayang 215,000 na mga bata ang nasa pangangalaga – sa mga tahanan para sa mga
bata, mga pamilyang nag-aalaga, o mga institusyong pangkalusugan at pangkaligtasan ng kabataan.
Noong 2024, tinatayang 190 na bata ang pinaghiwalay sa kanilang mga magulang araw-araw.
Bawat taon, isinasagawa ang humigit-kumulang 148,600 na pagdinig hinggil sa kustodiya at pagbisita – hanggang 86,000 na
mga bata ang nasasangkot at naipit sa matinding pagtatalo.
Kasabay nito, tumataas ang gastos kada kaso: noong 2016, lampas na ito sa €12,000 – ngayon ay mas mataas nang malaki.
Ang kabuuang taunang gastusin para sa pangangalaga sa labas ng tahanan ay umabot sa €8 bilyon.
Matagal nang naging isang bilyong-pound na negosyo ang proteksyon ng mga bata.
Ngunit sa likod ng façade na ito ay nakatago ang karahasan ng institusyon, mga interes
pang-ekonomiya, at kabiguan sa estruktura.
Pangalawang punto: Nagbigay si Dr. Reiner Fuellmich ng impormasyon na may pandaigdigang abot.
Ang pandaigdigang kilalang abogado na si Reiner Fuellmich ay naging kilala sa
milyong-milyong tao sa pamamagitan ng Komite sa Corona.
Ang kanyang misyon: magtaas ng kamalayan tungkol sa mga kawalang-katarungan sa pulitika at lipunan.
Iniulat din niya ang pagtrato sa mga bata bilang kalakal, sekswal na pang-aabuso sa mga
institusyon, at korapsyon sa mga pampublikong awtoridad.
Ngunit nang nais ni Fuellmich na imbestigahan ang baha sa Ahr Valley sa Komite ng Corona – kung saan sinasabing natagpuan ang
mga nalumos na bungo ng sanggol, ayon sa ulat ng maraming residente, na siyempre ay indikasyon ng ritwal na
pang-aabuso – nagsimula ang isang tunggalian sa kapangyarihan na umaabot nang malayo lampas sa Alemanya.
Ang puntong ito ay nagdulot din (tulad ng nabanggit na ilang beses ngayong araw) sa iba pang mga taong nag-angkin nito na nais
itong imbestigahan – hindi lamang si Dr. Reiner Fuellmich, kundi pati na rin, halimbawa, si Max Eder, na kasalukuyang nasa
kustodiya at hindi pa rin nasasampahan ng kaso, at na sa panahong iyon ay nagtatag ng GSG 9 , na napaka-aktibo sa larangang ito, at
iba pa na may kaugnayan sa tinatawag na Prinz Reuss Group, sa palagay ko ay 26 na tao – ay nananatili pa ring nasa kustodiya
hanggang ngayon. Dalawa sa kanila ay namatay na mula noon.
Sa ika-5 ng Setyembre 2022, susunod ang walang batayang kriminal na reklamo laban kay Dr Fuellmich.
Nabigo siya, ngunit naghahain naman ang korte ng sarili nitong mga kaso.
Isang pattern na pamilyar sa maraming whistleblower – ang mga nagtatanong ng mga hindi
komportableng tanong ay nagiging paksa ng imbestigasyon.
Pagkatapos, itinatag ni Dr. Reiner Fuellmich ang ICIC.law (https://icic.law/), isang pandaigdigang portal ng impormasyon.
Ang kanyang mga panayam – halimbawa kay Calin Georgescu noong 22 Disyembre 2022 at kay Cathy O'Brien noong 20
Agosto 2023 – ay naabot ang mga manonood sa buong mundo.
Tulad ng ipinaliwanag na ni Marcel Polte ngayong araw, si Cathy O'Brien ay naging biktima ng ritwal na
pang-aabuso. Kasali rin siya sa programang MKultra bilang isang "test subject" – ganoon ko ito ilalarawan.
Ngayon ay napupunta ako sa puntong tatlo: Isang kaso ng pang-aabuso sa Berlin – Kapag nabibigo ang sistema.
Sa sentro ng kaso ay isang apat na taong gulang na batang lalaki na nagsabi sa kanyang ina
tungkol sa oral at anal na pang-aabuso ng kanyang ama.
Isang pedyatrisyan at mga doktor sa Ospital ng Charité ang nagpapatunay ng matibay na hinala ng patuloy na pang-aabusong
sekswal. Mayroon ding ebidensiyang potograpiko at mga ulat.
Na-ulat ko na ito noong Disyembre ng nakaraang taon sa isang simposyum sa Bavaria.
Maaari mo pa rin itong panoorin sa YouTube sa ilalim ng "Axion Resist".
Gayunpaman, ayon sa ina, hindi ipinadala ng abogado ng biktima sa Berlin sa korte ang mahahalagang natuklasan ng imbestigasyon.
Pagkatapos ay isinasara ng LKA ang imbestigasyon.
Ang pangangatwiran: "Dapat ay nagmula lahat ito sa imahinasyon ng bata o naimpluwensyahan ng ina."
Ipinapakita ng mga audio recording ng mga interogasyon na walang palatandaan ng impluwensya
mula sa ina. Nasa akin ang mga audio recording.
Natapos na ang pagdinig. Hindi nakita ng ina ang kanyang anak sa loob ng maraming taon.
Ngayon ay 14 na taong gulang na ang batang lalaki.
May mga saksi na nagsabi sa akin – hindi ko ito mapatutunayan o masisiyasat – na diumano'y nagtatrabaho na ngayon ang
batang lalaki bilang batang prostitute sa mga kalye ng Berlin.
Ika-apat: pagtaas ng antas at pribilehiyo ng salarin.
Ang batang lalaki ay nagkakaroon ng matitinding suliranin sa pag-uugali: sekswal na pag-uugali,
inkontinensiya, at mga kaisipang pagpapakamatay.
Hinihikayat niya ang mga matatanda na makisali sa mga gawaing sekswal at paulit-ulit niyang ginagaya
ang mga eksena ng pang-aabuso sa nursery at paaralan.
May mga rekomendasyon sa paggamot mula sa mga propesyonal na medikal. Hindi ito pinansin.
Tinanggihan siya ng ama, ngunit siya pa rin ang makakakuha ng nag-iisang kustodiya noong 2015.
Ang ina, gaya ng sinabi ko na, ay nawawalan ng lahat ng pakikipag-ugnayan sa anak.
Hindi siya pinayagang makita ang kanyang anak sa loob ng isang buong taon.
Pagkatapos ay paminsan-minsan at may kasamang iba, at ngayon ay wala na siyang kontak sa loob ng maraming taon.
Ilang ulat ng partido ang nagkumpirma ng pang-aabuso. Lahat ng ito ay hindi pinansin.
Noong 2017 at 2018, nang matagal nang nakatira ang bata kasama ang kanyang ama, idinokumento ng Opisina ng Kabataang Pangangalaga
ng Neukölln ang labis na sekswal na pag-uugali ng bata.
Sinabi ng batang lalaki nang ilang beses, "Gusto kong mamatay."
Narebyu ko na ang lahat ng mga file na ibinigay sa akin ng hukuman sa pamilya, atbp. Walang ebidensya na
inilalagay ng ina sa panganib ang kapakanan ng bata.
Ikalima: Mga pagkakaugnay at sistematikong proteksyon sa mga salarin.
Nalaman ng ina na ang National Centre for Missing and Exploited Children (NCMEC) – na nabanggit na ni Uwe Kranz – ay
nakapagrehistro ng ulat ng pornograpiyang pambata kaugnay ng kasong ito. Ito ay naitala sa State Criminal
Police Office (LKA), ngunit walang imbestigasyong isinagawa.
Si Carsten Stahl, na hayagang ipinapakilala ang sarili bilang tagapagtanggol ng mga bata, ay personal na kilala ang diumano'y
salarin – ang ama – mula pa sa kanyang kabataan, ayon sa ina.
Binibisita rin niya siya sa kanilang pinagsasaluhang apartment – noong nakatira pa ang kanyang ina kasama ang kanyang ama.
Ngunit sinasampahan ni Carsten Stahl ng kaso ang ina dahil sinabi niya na kilala ni Carsten Stahl ang ama na ito.
Nanalo ang ina sa hukuman at tinanong ng hukom, "Ano nga ba talaga ang sinusubukan ni Stahl na makamit dito?"
Bakit hindi dapat payagan ang ina na sabihin na alam niya ang ama?
Ika-anim: Ang kaso ni Dr. Dorothea Thul – Ang pananakot sa isang doktor.
Inaihanda ni Dr. Dorothea Thul, isang pedyatrisyan, ang isang medikal na ulat para sa ina, na nagpapatunay
ng matagal na sekswal na pang-aabuso sa batang lalaki.
Hindi nagtagal pagkatapos noon, inatake siya sa labas ng kanyang apartment. Pinagbanta siya, dinala sa isang psychiatric ward at
ikinulong – nang hindi nila siya mailagay sa isang psychiatric hospital – dahil sa diumano'y "nakasasakit na pag-uugali."
Ika-pito: Kontekstong panlipunan – Kapag ang proteksyon ng bata ay nagiging isang industriya.
Sa likod ng mga indibidwal na kapalaran na ito ay isang sistema na may maling insentibo.
Ang mga pampublikong serbisyo para sa kapakanan ng mga bata at kabataan ay nagkakahalaga ng bilyon-bilyon bawat taon.
Sa karaniwan, ginagastos ang mahigit €12,000 kada buwan para sa bawat batang nasa pangangalaga. Ang ilang
tagapagbigay ay tumatanggap ng sampung beses na halagang iyon.
Ngayon, ang mga pulitiko – ako mismo ay naging lokal na pulitiko, kaya masasabi ko ito – ay tinuring
ang kahirapan bilang banta sa kapakanan ng mga bata.
Kung itinuturing ang kahirapan na banta sa kapakanan ng bata, natural lang na magtaka:
bakit hindi kinuha ng mga magulang ang bata?
Bakit natatanggap ng mga tahanan ng mga bata o ng mga foster parents ang perang ito?
Dagdag pa rito ang tumataas na kahirapan sa mga bata – na, ayon sa Bundestag, ay may malawakang epekto sa buong proseso ng
edukasyon – ang sobrang pasanin sa mga hukuman pamilya, ang kakulangan sa pagpapanatili ng ebidensya sa mga kaso ng sekswal
na pang-aabuso, at ang institusyonal na proteksyon sa mga salarin na nagiging krimen laban sa mga
ina kapag naghinala o nag-uulat sila ng pang-aabuso.
Masasabi ko ito dahil nasuri ko na ang mahigit isang libong kaso sa batas pamilya at nasuri at kinritiko ko rin ang kaparehong
bilang ng mga opinyon ng eksperto sa paglipas ng mga taon.
Kailangan kong sabihin sa simula na napakahirap patunayan ang sekswal na pang-aabuso kung walang
natagpuang materyal na genetiko o malulubhang pinsala.
Kapag ang mga bata ay gumagawa ng ganitong mga pahayag, madalas inaakusahan ang ina na minamanipula ang bata.
Pagkatapos ay sinasabing inilalagay ng ina sa panganib ang kapakanan ng bata at ipinapadala ang bata sa diumano'y
salarin – sa halos lahat ng kaso, masasabi kong totoo iyon.
At saka nariyan ang institusyonal na proteksyon sa mga salarin, na nagpapakasala sa mga ina – isa pa itong salik – madalas na
nahaharap ang mga ina sa mga kasong kriminal o ipinapadala sa kanila sa paggamot sa sikyatriko. Minsan ay
binibigyan sila ng mga diagnosis na lubos na hindi tumpak.
Ibig sabihin nito, sinumang mag-uulat ng pang-aabuso ay nanganganib na mawalan ng sariling anak.
Kaya naman, ang pagprotekta sa mga salarin ay nagiging usapin ng pambansang interes.
Ika-walo: Mga historikal na pagkakatulad – ang madilim na panig ng pangangalaga sa tirahan.
Hindi mga hiwalay na insidente ang mga kasong ito.
Mula sa mga eksperimento sa Kentler hanggang sa Haasenburg, ang SOS Children's Villages at ang munting si Lena mula sa Wunsiedel:
Muli't muli, naganap ang sekswal na karahasan, pagpapahirap o kamatayan sa mga
institusyong pinangangasiwaan ng estado o simbahan.
Ang impormasyon ay nakadokumento nang pampubliko. Maaari mo rin itong makita sa aming homepage sa ilalim ng "Axion Resist" .
Nagsagawa rin kami ng maraming simposyum tungkol sa paksang ito at nagbanggit ng maraming kaso at sanggunian.
Maraming biktima ang hindi kailanman narinig. At ang mga nagsasalita laban sa kawalan ng katarungan – alam
ko iyan nang husto – ay madalas na nagiging target din.
At ikasiyam, at bilang pangwakas: ang presyo ng katotohanan.
Si Dr. Reiner Fuellmich ay sumasagisag sa mga nagsasabi ng mga hindi komportableng katotohanan.
Nais niyang ilantad ang korapsyon, pang-aabuso, at maling paggamit ng kapangyarihan. Dahil dito, siya ay kriminalisado.
Tinukoy ni Dr. Dorothea Thul ang hindi gustong marinig ng sinuman at nawala ang kanyang kalayaan.
Ito ay naaangkop din kina Max Eder at sa iba pa mula sa grupong Prinz Reuss, at tiyak na sa marami pang iba rin.
At iyon ang dahilan kung bakit nais kong idagdag na ilalista namin sa aming Axion Resist website ang mga account para sa
donasyon para sa mga indibidwal na nakakulong at agarang nangangailangan ng suporta
– pondo para sa kanilang legal na depensa.
Ipapalathala namin ito sa aming pahina sa bahay.
Ang mga ina na nais protektahan ang kanilang mga anak ay pinagkaitang ng kanilang mga karapatan.
At ang mga batang nangangailangan ng tulong ay iniwan sa sistemang dapat sana'y sumira sa kanila.
Naalala ko ang pahayag ng politiko at dating Chancellor na si Olaf Scholz, na sinabi noong 2002: "Nakuha na natin ang
pangingibabaw sa himpapawid sa ibabaw ng mga higaan ng mga bata."
Ibig sabihin nito ay iningatan na ng estado ang mga bata.
Sila ay pinupuno ng ideolohiyang sekswal at hindi angkop na edukasyon – kahit sa mga nursery at paaralan.
Mayroon kaming tinatawag na "Original Play" kung saan hindi alam ng mga magulang na may mga estrangherong lalaki na pumapasok
nang lihim sa mga nursery at sekswal na inaabuso ang mga bata.
May mga kaso pa nga ng pang-aabuso, atbp. Kaya nangyayari ang mga ganung bagay at wala nang magawa ang mga
magulang. Kung magrereklamo sila, dapat nilang asahan na kakunin sa kanila ang kanilang mga anak.
At ang pangunahing mensahe ng lahat ng ito ay: ang proteksyon ng bata ay hindi dapat maging takip para sa pagtatakip.
Ang mga nagbubunyag ng maling gawain ay nagpoprotekta sa mga bata – hindi sa mga sistema.
At ang pagbibigay-daan sa mga bata ay halos lisensya na para mag-imprenta ng pera. Kailangan ko lang itong sabihin dito.
At nagsisimula ang kaliwanagan kung saan ginagawang sapilitan ang katahimikan.
Salamat. Salamat.
Napakahusay itong nagawa rito sa napakaikling panahon, napaka-kompakto!
Nais kong pasalamatan ka nang lubos-lubos sa iyong dedikasyon sa mga bata at sa matapang mong pagtatanggol sa kanila.
Ang mabuting babae ay palaging nasasangkot sa mga legal na pagdinig.
Nang nag-usap tayo sa telepono, palagi niyang kailangang pumunta sa hukuman at dumalo sa isa pang pagdinig, "Sandali, kailangan ko
pa…" At inihanda niya ang lahat sa gabi dahil nasa hukuman pa rin siya at kailangan pa rin
niyang… Sa madaling sabi: ikaw ay isang bayani!
Oo! At maraming salamat din sa pag-uugnay ng mga puntong ito.
At hinihiling ko ang iyong tagumpay at lubos akong nagpapasalamat mula sa kaibuturan ng aking puso para sa iyong kontribusyon.
Salamat. Maraming salamat.
Oo, mga minamahal na manonood, narinig na natin ngayon ang napakaraming krimen.
Nakuha namin ang pananaw kung ano ang ibig sabihin ng ideolohiyang satanicong ito, kung ano ang ibig sabihin nito
para sa mga bata, at kung ano ang pinakapuso ng Satanismo.
Talagang nakatuon ito laban sa ating pinakamahinang miyembro, ang ating mga anak. Halos hindi na matiis.
Sa isang banda, maaari kang malubog sa kawalan ng pag-asa at isipin: Oo, ano nga ba ang magagawa mo rito?
O maaari rin nating sabihin: Oo, lahat ng ito ay ngayon lumabas na sa liwanag dahil nagkaisa tayo sa
espiritu, kaya hindi na ito maaaring manatiling nakatago. At iyon ay isang napakalaking tagumpay.
Sa simula ng AZK na ito, sinabi ng aking ama na tuwing umaga sa ganap na anim na oras, sa pamamagitan ng
magkakasabay na mga proklamasyon, gayunpaman ay mapagtatagumpayan natin ang mga tila hindi matatalo.
Sa pamamagitan ng mga malikhaing panalangin ng pananampalataya, tayo ay—hayaan mo akong sabihin ito—nagpasimula na ng lahat
upang lumantad ang mga karumal-dumal na ito at upang matanggal ang makapal na kumot na matagal nang nakalapag sa kanila.
At gayon din, mas marami nang nakaligtas ang nangahas na magsalita, lumalapit ang mga saksi, dumarami ang mga
whistleblower na lumilitaw, at inilalantad ng mga eksperto kung ano ang nangyayari rito. At tinatanggap
din nila ang lahat ng pag-uusig upang mailantad ito!
Sapagkat tanging sa pamamagitan ng liwanag lamang mapaparusahan ang mga maling balak na ito, kapag ito'y naging halata sa buong
mundo at hindi na maitago. At ipagpapatuloy natin ito, kaya nais kitang hikayatin na
bigkasin mo ang mga proklamasyong ito tuwing umaga.
Inaanyayahan ko kayong lahat na gawin iyon, tulad ng ginawa ng aking ama kaninang araw na ito.
At sinasabi ko muli: bunga ito ng ating magkakasundong mga proklamasyon na mas marami nang nakaligtas ang nakakakuha ng
lakas ng loob – sa kabila ng mga pagbabanta ng kamatayan – upang ikuwento sa ating lahat ang tungkol sa mga halimaw na namumuno sa
atin dito, kung paano sila nagtatakip sa isa't isa at hinihila ang mga sinulid ng mga
pangyayari sa mundo mula sa likod ng entablado.
At iyan ang dahilan kung bakit tayo nagkakaisa sa lahat ng ating kahinaan, dito at ngayon, at dinadala natin ang mensaheng
ito sa buong mundo. Nais ko ring sabihin sa bawat isa sa inyong pitong tagapagsalita na napakahusay ang inyong ginawa.
Ngunit ipinapamahagi namin ang mensaheng ito dahil nahulog na ang maskara at makikita na natin kung sino ang nasa likod ng
lahat ng ito at kung sino talaga ang nagpapateror sa atin dito.
At tayo'y nakatayo roon sa ating buong kahinaan at sinasabi: Sapat na, sapat na! Sapat na, sapat na!!!
Ngayon, nais kong imbitahan ang aking kapatid na si Elias at ang kanyang asawa na si Stefanie na lumapit sa entablado.
Pagkatapos ng pahinga, si Elias ang hahawak sa susunod na bahagi, kung saan susuriin natin ang iba pang mga larangan at higit pang
makikilala ang kapangyarihang mayroon tayo kapag inilantad natin ang lahat ng ito sa publiko sa
pamamagitan ng Vetopedia – kapag nailawan ang mga ito.
Ngunit ngayon ay ipapasa ko na kay Stefanie. Nakasulat siya ng isang kanta at sasabihin
niya ang ilang salita tungkol dito sandali.
Pinapayagan pa nga akong tumugtog ng panfluta rito nang sandali, na mabuti para sa akin dahil nakakatulong ito
sa akin na mag-relax at mag-unwind mula sa lahat. Sige.
Ako si Stefanie Sasek, ang asawa ni Elias Sasek.
Magkasama kaming may apat na maliliit at sobrang cute na mga anak.
Nais kong maikling ikwento sa iyo kung paano nalikha ang aking kanta: Lois, pinanood ko ang iyong mga dokumentaryo
sa Kla.TV, ang iyong tatlong dokumentaryo na "Blood Sects."
Talagang yumanig ako hanggang sa kaibuturan. Nakakakila talaga.
Ilang araw matapos ipanganak ang aming ikaapat na anak, paikot-ikot ako sa kama at hindi
ko matanggal sa isip ko ang mga imaheng iyon.
Sobrang naapektuhan ako sa nangyari, at hindi maisip ng isang ina ang ganitong kalupitang hindi masukat.
At saka nakita ko ang sinag ng pag-asa sa mahirap na sandaling ito nang mapagtanto ko: sa ating kasalukuyang kalagayan ng
kahinaan, kailangan tayong manatiling matatag at hintayin na lamang na may dumating sa atin, na may mga bagong
mekanismong palalayain na magpapagalaw ng isang bagay.
At saka, gaya ng sinabi ko, nagkaroon ako ng kislap, at ayaw ko nang magsalita pa tungkol dito
dahil inilagay ko na lahat iyon sa aking kanta.
Napakaganda rin na ikaw, Lois, ay nakahanap ng oras para samahan ang kanta sa iyong panfluta. At napakabuti rin na
dalawa sa aking mga bayaw at ang aking hipag ay nasa entablado kasama ko. Ito ay isang co-production.
Sumulat kami nang magkakasama ng melodiya, mga liriko, at lahat ng iba pa, at ikinagagalak
kong maaari na naming tugtugin ang kantang ito.
Sana'y magbigay ito ng kaunting liwanag sa dulo ng lagusan sa mahirap na usaping ito. Salamat!
Nakahiga ka sa mga bisig ko, puno ng tiwala
Sobrang maliit pa rin para sa mga pasanin ng mundong ito
Nakasara ang mga pinto, kailangang maghintay ang kadiliman
Ngunit alam ko na na hindi ito magiging ganito palagi.
At nananatili kitang bitbit sa aking mga bisig
Ngunit sa labas, ang buong mundo ay naghihintay para sa iyo
Sino ang magpoprotekta sa iyo sa mga panahong ito ng kaguluhan?
Kapag pakiramdam mong walang kapangyarihan at ang kawalan ng katarungan
Ngunit makinig, anak ko Hindi sa lakas, kundi sa kahinaan Matatagpuan mo ang susi sa panahong ito
Hindi ang malalakas ang nagbabago sa mundong ito Ngunit yaong nagpapahinga sa kahinaan sa mga bisig ng Maylalang
Bagaman matagal na akong nakatayo sa sarili kong mga paa , pakiramdam ko'y tulad mo, napakahina at napakaliit
Nakikita ko ang pagdurusa ng ating panahon at nakatayo Sa pamamagitan lamang ng tiwala sa gitna ng bagyo
Sapagkat hindi sa lakas, kundi sa kahinaan Na ang susi sa panahong ito ay nakahanda
Hindi ang malalakas ang nagbabago sa mundong ito Kundi yaong nakatayo sa kahinaan sa mata ng bagyo
At ang lahat ng makapangyarihan ay hindi makagalaw ng kahit ano, Kapag tayo'y
nagpapahinga nang may tiwala sa mga bisig ng Maylalang
Kapag tayo'y nagpapahinga nang may tiwala sa mga bisig ng Maylalang