Gero eta pertsona gehiagok garatzen dute dementzia eta Alzheimer gaixotasuna, Alemanian gutxi gorabehera
1,8 milioi; %10 baino gehiagok depresioa pairatzen dute.
Eta, gainera, gero eta medikamentu, zaintza, gastu eta beldur gehiago daude horri buruz.
Gaur medikuntza orokorreko, psikoterapiako eta naturopatiako tratamenduko espezialista batekin ari naiz hitz egiten.
Hark da "Natürlich gesund werden für alle e.V." (Naturally Healthy for All) pazienteen babeserako elkartearen bozeramailea .
Era berean, "Hippocratic Oath" mediku profesionalen elkarteko zuzendari nagusia, sortzaileetako bat eta bozeramailea da.
Elkarte honek medikuntzan etika berreskuratzea du helburu.
Kasuen askotan, lobi-ekintzek eta kontiderazio finantzarioek nagusitasuna lortu dute.
Askotan pazienteen kalterako izaten da, dio Dr. Sonja Reitzek. Ongi etorri gure estudioara.
Bai, eskerrik asko gonbidapena emateagatik. Oso pozik nago hemen egoteaz eta espero dut gai honi, jende
askorentzat interesgarria denari, zerbait ekar diezaiokeiodala.
Bai. Dr. Reitz, sendatzean beti jasangarritasunaz hitz egiten duzu.
Zer uste duzu gaizki doa, esaterako dementziari dagokionez?
Bai, gako-hitza jada zure galderan sartu duzu.
Egia da, askotan, osasun-zaintza ez dela sendatzeari buruzkoa.
Eta hori da, hain zuzen ere, osasun-arlorean jasangarritasuna ez dela ziurtatuta.
Pertsona bat osasuntsu bihurtu dadin, lehenik eta behin gaixotu zuen edozer kendu behar da.
Eta inork horretan interesa ez badu, argi dago, esan dezagun, etengabe errepikatzen den gaixotasun kroniko bihur daitekeela,
baldin eta kausak ez baditut galdetzen eta ez baditut tratatzen, edo medikuntza ikasketetan
pertsonei, ikasleei, kausak irakatsi ere ez badiziet.
Mediku orokor askok orain ukatu egingo lukete naturalki kausak galdetzen dituztela.
Hori zehazkiago azal dezakezu? Zergatik iritsi zara ondorio horretara?
Bai, ziurrenik badakizunez, kolesterol-mailak sarritan izaten dira mediku orokorrek gaixotasunaren kausa gisa helburu
hartzen dituztenak, errudun bera balira bezala, esateko moduan.
Literatura eta ebidentzia nahikoa dago iradokitzeko kolesterol-mailak ez direla kausa, baizik
eta, gehienez ere, A edo B-ren sintoma bat, eta beren kabuz ez dutela gaixotasunik eragiten.
Benetako kausak beste leku batzuetan daude, eta askotan kontuan hartu gabe geratzen dira.
Zure dementziari buruzko galderara itzultzeko, bai, hori ere horren parte da.
Dementzia sintoma bat besterik ez da: norbaitek gauzak ezin dituela gogoratu, norbaitek ezin dituela
azalduko dituen aldarte-aldaketak izatea edo bere senideek ere ezin dituztela azaldu.
Honek ere depresioaren antzera, hainbat kausa izan ditzake.
Eta (kausak) ez dira modu sistematikoan ikertzen.
Ados bazaizu, adibide batzuk besterik eman nahi nituzke.
Adibidez, ondo ezaguna da, eta Ärzteblatt mediku-aldizkarian ere argitaratu denez, 60 urtetik gorako pertsonen %20
baino gehiagok B12 bitaminaren xurgapen-nahasmendu bat dutela.
B12 bitamina ez da edozein bitamina; pentsatzeko, immunitate-sistemarako, kontzentrazioarako
eta ongizate emozionalerako garrantzitsua da.
Medikuek bitamina hau ez badute ohiko azterketa-prozedura sistematikoetan (prebentziozko azterketa/probak) aztertzen,
bitamina-eskasia bat nabaritu gabe geratzea naturala da.
Ondoren, badaude medikamentu ugari B12 xurgatzea eragozten dutenak, nahiz eta nahikoa kontsumitu.
Beraz, B12 bitaminaren gabezia horretara eramango luketen beste hainbat faktore ditugu. Hori ere ez da kontuan hartzen.
Beraz, B12 bitaminaren gabeziari dagokionez, Alzheimerra, dementzia eta, bide batez, depresioa izateko arriskua dut.
Bai, esan beharko litzateke pazienteen interesetan, osasun aseguru enpresa guztiek 50 urtetik aurrera B12 mailak modu
sistematikoan aztertzeko interesa handiena izan beharko luketela.
Hala ere, odol-mailak ez dira nahikoak; gernu-probak egin beharko lirateke, parametro
zehatzagoak ematen dituzten adierazleak daudelako.
Eta ondoren, anemia eta depresio bezalako gaixotasun kroniko eta larriak hasieratik garatzea
eragotziko duten prebentzio-neurri zehatzak hartu.
B12 bitaminaren gabeziak depresio larria eta nahasmendu psikotiko larriak ere eragin ditzake.
Gainera, hau ere aplikagarria da orain dieta begetarianoa edo vegana jarraitzen duten eta
horri nahikoa arreta ez dioten pertsona askori.
Beraz, nahiko asko daude gai honi buruz oso kontzienteak direnak eta, gainera, elikadura-osagarriak hartzen dituztenak.
Baina beste batzuek uste dute landareak soilik jatea nahikoa dela, eta B12 bitaminaren gabezia saihestezina dela.
Eta horregatik, oraintxe esan dudana gazteei eta emakumeei ere aplikatzen zaie, batez ere
beharrak handitu zaizkien haurdun dauden emakumeei.
Eta hau da horrelako adibide bat. Gainera, gaixotasunen beste kausa ohiko batzuk daude, baina horiek soilik ez dira aztertzen.
Emaitza da gaixotasun kronikoak gero eta ohikoagoak bihurtzen ari direla, eta
osasun-zerbitzuak gero eta garestiagoak bihurtzen ari direla.
Hau guztia ez dago pazienteen interes onen alde. Baina noren interesak zerbitzatzen ditu?
Eta esanik ere beharrik ez dago farmazia-industriak bereziki onurak lortzen dituela ahalik eta
paziente kroniko eta epe luzeko gehien izateagatik.
Eta orain norbaitek galdetzen du: benetan hala al da?
Krimen eleberrietan beti esaten dute diruaren arrastoa jarraitu behar dela. Benetan hala al da?
Eta adiago begiratuz gero, ikus dezakezu ikasketen bitartean hasten dela, medikuak, osasun-profesionalak
eta ikasleak modu sistematikoan prestatzen dituztela erreflexuak garatzeko, lelo honen arabera:
Medikamentu honen sintoma hau, medikamentu honen sintoma hau.
Eta kausal pentsamendua, pentsamendu logikoa, Ilustrazioak erakutsi ziguna—hau da, kausak galdetzea eta
gero kentzea, iraunkor eta jasangarri diren ondorioak lortzeko—pixkanaka galtzen ari da.
Ondoren dator mediku gehienek geroago jasaten duten garun-garbiketa: astean lau edo bost brosxura
distiratsu jasotzen dituzte, noski doan, eta horiek, funtsean, bizitza osorako zer pentsatu behar duten irakasten diete.
Beraz, seinaleek adierazten dute farmazeutika-industriak oso goiztiar eragiten duela, irakasleek farmazeutika-industriatik
jasotzen dituztelako hirugarrenek finantzatutako funtsak (batez ere kanpoko iturrietatik finantzatutako
ikerketa-proiektuak), eta nahi diren emaitzak lortzen ez direnean, ikerketa ez dela argitaratzen.
Arazo hauekin guztiak ondo ezagutzen ditugu, beraz, ohiko susmagarriak dira.
Beraz, esan behar da egungo formarekin honek ez duela nagusiki osasun-sistemako pazienteen interesak zerbitzatzen.
Eta hori oso, oso egoera zaila da, oso egoera txarra, eta premiaz aldatu behar duguna.
Balioak garrantzitsuak badira guretzat, balio humanitarioak garrantzitsuak badira guretzat, pazientea
ardatz duen osasun-sistema bat ezarri behar dugu.
Eta ez da arrakasta lortuko erabaki-hartzaileek osasun-sistemaz, haren edukiaz eta edukian dauden akatsez
konturatu gabe, eta erabaki huts-politikoko edo huts-finantzariokoak hartzen dituzten bitartean.
Osasun aseguru funtsen diru-sarreren aldeaz, kotizazioen igoerez eta abarrez etengabe hitz egiten da.
Baina ekarpenen igoerek ez dute medikuntza hobetzen.
Legegintzaldi bakoitzean osasun-sistemako gastuak murrizteaz hitz egiten da – ondoren aurrekontuak prestatzen dira, eta medikuek
jasotzen dituzten tarifa finko motaren batzuk ezartzen dira.
Baina hori ere kontrolatuta dago. Horri buruz gehiago azal dezakezu?
Bai, zoritxarrez hala da, erabat zuzen zaude.
Beraz, tasen egutegietan ikusten dugu mediku-aholkularitzaren ordainketa nabarmen txikia dela.
Medikuntzaz hitz egitea ez da erraza, hala ere. Ez dizut soilik zer egin behar duzun esaten. Medikuntzaz hitz egiteak esan nahi
du lehenik eta behin gaixotasuna nola sortu zen galdetzen dudala.
Zer gertatu zen? Zer bizi izan zenuen? Inongo kolperik izan zen? Inongo ebakuntzarik izan zen?
Zauri-markarik al dago? Zaurien sendaketan arazorik egon al da?
Adibidez, jende askok ez daki orbainak gaixotasunaren kausa garrantzitsu bat izan
daitezkeela, meridianuak eten egiten dituztelako .
Meridianoekin arazoa da medikuek ez dutela haiei buruz ikasketetan ikasten.
Medikuak beren ikasketetan ez dute modu sistematikoan ikasten gorputzeko zein meridianok zer funtzio
betetzen duten eta zer ondorio sortzen diren haiek mozten edo energetikoki oztopatzen direnean.
Honek esan nahi du medikuntza holistikoan ezagutza faltak medikuntzaren kalitatean ere eragina duela.
Hori dela eta, pazienteen elkarteei eta mediku elkarteei, esaterako, deia egiten diegu medikuntza holistikoa modu
sendoagoan integratzeko, izan ere, hark ematen duen ezagutzak minaren eta gaixotasun kronikoen kasu asko saihestu ditzakeelako.
Hala ere, mediku orokor batek argudiatuko du meridianoek ez dutela existitzen, fisiologikoki korrelaturik aurkitu ezin delako.
Beraz, hori adierazten duen meridianorik ez dago.
Gaur eztabaida hori ez irekitzea nahiago nuke. Zuk esaten duzuna ez da zuzena.
Mediku orokorrak hala esaten duelako ez da esan nahi egia denik.
Mediku orokorrak beren ikasketetan etengabe irakasten diete homeopatiaren edo meridianoen edo bestelako edozeretan
sinetsi behar dutela, baina hori guztia zentzugabea da.
Hori guztiz zentzugabea da. Zientifikoki frogatu da potentzia altuek eraginkorrak direla eta antzekotasunaren
legea funtzionatzen duela, hau da, homeopatiaren oinarrizko printzipioak eta emaitzak frogatu direla.
Akupunturaren antzera, non akupuntura-meridianoek, adibidez, eroankortasun aldatua
erakusten duten, Errusiako ikertzaileek aurkitu dute
Hau guztia zientifikoki frogatuta dago.
Baina mediku-ikerketaetan ez da agertzen.
Honek esan nahi du medikuntza ikastea ez dela zientifikoa, ez benetan zientifikoa, baizik eta nolabaiteko
"prestakuntza-ekintza" dela, ia esan litekeen bezala.
Ez dut nahi gehiegi zuzenean esatea, baina egia da ikasleek ez dutela ikasten behar duten hori, jendea osasuntsu mantentzeko
edo gaixotasunak haien oinarrizko kausetan tratatzeko.
Hori dela eta, erro-kausak jorratzen dituen erreforma bat behar dugu, medikuntza-ikasketetan barne.
Hasieran jasangarritasunari buruz hitz egin genuen.
Beraz, sintomak tratatzea ez al da epe laburreko irtenbide bat?
Bai, sintomak tratatzea jasangarria da, adibidez, kausa baztertu baduzu.
Horrek esan nahi du istripu bat duzula, eta istripua gelditu dela.
Ondoren, sintomak tratatzea, hezur apurtua sendatzea, larruazal marratua edo edozer
izatea, oso onuragarria eta oso lagungarria da.
Sintomen orientazioa egokia da kausa desagertu denean.
Baina, adibidez, estres existentzial kronikoa pairatzen baduzu eta ondorioz sabeleko minak badituzu,
eta gero sabeleko erremedio bat hartzen baduzu...
Eta gero hartzeari uzten diozu eta berriro sabeleko minak izaten dituzu – jakina, kausa ez baita desagertu.
Beraz, kausak ez bazituzu ezabatzen, sintoma iraungo du.
Eta, noski, ez da beti hain erraza, nola erraz entzuten den bezala.
Batzuetan gaixotasun multifaktorialak ere izaten dituzu, eta horrek esan nahi du aldi
berean lau edo bost kausa izan ditzakezula.
Eta gero, noski, erro-kausak bilatu eta tratatu behar dituzu.
Eta ondoren, epe luzerako sendaketa jasangarrian ere eragin handiagoa duzu.
Hori 30 urte baino gehiagoko esperientzia praktikoaren arabera esan dezaket.
Nire espezialitatea gaixotasun kronikoak tratatzea da; gaixotasun horiek, jakina, zailtasun guztiak jasan
dituzte eta medikuntza konbentzionaleko programa osoa jasan dute, baina horrek ez die lagundu.
Eta gero, ez dakit, zikatriz-terapia bat egiten dut, eta orduan arazoa behin betiko
konpontzen da, esaterako, ordu eta laurdeneko epean.
Ba, deprimez, lo-nahasmenduez eta psikoneurosi deituriko nahasmendu mental baten (nahasmendu horren kausa emozio-esparruan
dagoela uste dena) kexaz niregana etorri zen paziente baten adibidea eman dezaket; hark
aurretik biriketako bi ebakuntza izan zituen.
Medikuek ez zuten serio hartu eta psikotropo drogekin tratatu zituzten, psikiatrikoen
zaintza-atal batera bidali zituzten – psikosomatika, etab.
Birika-operazio honetako orbainak behar bezala tratatu nituen eta medikuek ez zituztelako serio hartu,
pazienteak jasandako trauma ere landu nuen – gainera, trauma horrek gaixotasunera eraman dezake.
Hori kontuan izan beharko zenuke. Medikuek ez dute beti arrazoia, eta psikoterapeutek ere ez.
Bai, depresioa ez da derrigorrez neurotiko gatazka edo antzeko zerbaitek eragindakoa izan
behar. Beste kausa batzuk ere izan ditzake.
Eta han, esan nuen bezala, orbainak garbitu eta trauma tratatu nuen.
Hori laurden ordu bat behar izan zuen, eta gero hiru aste igaro ondoren berriro lanean hasi zen.
Eta lehenagoko erretiroa eman beharko zioten. Egoera hain txarra zen.
Ba, esan nahi nuen medikuntza holistikoak irtenbide asko dituela.
Eta osasun-sistema osoa askoz, askoz eraginkorragoa eta merkeagoa bihurtuko litzateke, hau modu
sistematiko eta kausa-orientatuan erabiliko balitz.
Beraz, ez medikuntza holistikoa helburu hutsagatik bakarrik.
Medikuntza holistikoak gaixotasunen hainbat kausa bilatzen ditu. Metal astunen pozoitzea bilatzen du eta kanporatzen du.
Eta zenbat pertsonak galtzen dute bihotz-aritmia metalez astunak kendu dituztelako?
Lehen ez ugalkorrak ziren pertsonek aldi berean zenbat pertsona haurdun geratu daitezke?
Metalez astunak kentzen dituztelako. Hauek adibide batzuk besterik ez dira.
Elektrosmog beste arazo bat da – gaur egun ere gehiegi arintasunez hartzen dena.
Hala ere, badira ikerketak ere erakusten dutenak garuneko tumoreak gora doazela, minbiziaren intzidentzia handitzen ari dela
eta haurretan kontzentrazio-arazoak gero eta ohikoagoak direla, eta hori telefono mugikorraren erabilerarekin lotuta dagoela.
Beraz, esan nahi nuen adibide asko eta asko daudela.
Zein beste gaixotasun-eragile garrantzitsu baina askotan kontuan hartu gabe gelditzen
direnak daude? Trauma osteko estres nahastea.
Hemen puntu oso garrantzitsu bat dago: jendeak ez du konturatzen anestesiatuta daudenean, adibidez, euren gorputzak
oraindik mina sentitzen duela, baina ez du hori hautematen.
Bai, eta batzuetan anestesia ez da nahikoa sakona, eta horrek trauma osteko estres nahasmendua eragin dezake,
baita gaixotasun kronikoak ere, bai mentalak bai fisikoak.
Eta gauza hauek guztiak pertsonei, ikasleei, irakatsi daitezkeela esango nuke.
Ez zait denbora asko behar soilik esateko: hori modu honetan edo horretan jakin dezakezu;
mediku-historiak hartu besterik ez duzu egin behar .
Eta orain, zure galderara itzulita, tasen sistemak hasieratik galarazten badie medikuei pazienteen historia klinikoak
hartzea, eta prestakuntza medikoak galarazten badie kausak ikastea, orduan bai, jasangarritasuna ez dago bermatuta.
Hori dela eta, esaten dut bilioi-mailako aurrezpen izugarri handiak ditugula, medikuen kontsultategietan kausak
mediku-ikerketa eta tratamenduetan integratuko bagenu; medikuntza holistikoa horren parte da; hori gabe ez da funtzionatuko.
Baina hori berez albiste ona da, kostuak benetan murriztu daitezkeela eta pazienteek abantaila gehigarriak lor ditzaketela.
Itzuli gaitezen berriro psikosomatika honetara.
Hori da, oinarrizkoan, medikuak jokatzen duen azken karta, bere diagnostiko guztiak eta medikuntza konbentzionaleko ezagutza
huts egiten dutenean; orduan kasua psikosomatikoa dela esaten da.
Bai, konturatzen zara psikosomatiko eta psikoterapeutiko medikuntzako espezialista bati ari zarela hitz egiten.
Ados, beraz, berriro ere zuzenki ukitu duzu puntu sentikor bat.
Horrela da: psikoterapeutek, psikologoak izan ala psikoterapia-medikuak, depresio-sindromea dutenean
gatazkak edo bestelakoak bilatu behar dituztela ikasten dute.
Ahaztu duzuna edo ez dizutena esan, askotan honen atzean arrazoi fisikoak daudela da.
Eta hori ez da hipertiroidismoa bakarrik; hori da mediku orokorrak dakiena eta aztertzen duena.
Baina B12 bitaminaren gabezia, foliko azidoaren gabezia , B6 bitaminaren gabezia, trauma osteko
estres nahasmendua, metalez astunen pozoitzea.
Nire praktikako paziente askoren antzera, merkurioz pozoituta obsesio-konpultsio nahasmenduak garatu zituzten pazienteak izan
ditut, baita merkurioz pozoituta epilepsia garatu zutenak ere.
Eta hori guztia desintoxikazioaren bidez tratatu daiteke, baita behin betiko eta kronikoki ere, hau da, sendatu daiteke.
Beraz, horiek dira garrantzizko puntuak, non nik esaten dudan medikuntzak alde
begiratzen duela, alde, alde, alde, alde, alde...
Beste puntu batzuk ere badaude, non hark ere begirada aldentzen duen.
Baina honek guztiz bestelako maila batzuetara joan daiteke, adibidez, gorputzetik kanpoko pertzepzioaren gaia.
Bai, hori agian eztabaida honen esparrutik apur bat harago dago, baina laburki ukitu besterik ez nahi dut.
Milaka lagunek bizi izan dituzten fenomeno batzuk daude, medikuntzak ezin dituenak azaldu, eta
azaldu ezin dituelako, medikuntzak baztertzen ditu.
Jendeak besterik gabe begirada aldentzen du, han ez balitz bezala.
Erdi Aroan geundeke bezala, Ilustrazioa izan ez bagenu, eta ez balitz benetan dekarik nagusi zen irakaskuntza-sistemaren
kontraesanak argitzeko, nagusi zen hipotesi-multzoaren kontraesanak argitzeko eta hipotesiak zabaltzeko.
Medikuntzan hau premiaz behar da eta aspalditik atzeratuta dago.
Honek ere ukitzen ditu organoen dohaintza, organoen kentzea, heriotzaren zehaztea eta abar.
Beraz, beste testuinguru bat da, non medikuntzan Erreforma 2.0 behar dugula esaten dudan, pazienteek hobeto egon daitezen.
Konprometituta dauden eta hau aurrera eramango duten pertsonak behar ditugu, politikariek ez baitituzte pazienteen
eskaerak entzuten pertsona bakarrek aurkezten dituztenean.
Bai, haiei deitu eta esaten badiezu: "Zerbait dakit, ez al zenuten urtean hiru mila milioi euro aurreztu nahi?"
Ondoren, hala ere, baztertzen du, besteek esaten diotelako: "Ez dugu egingo, ez dugu egingo."
Baina agian milioi bat pazienteek politikari honen postontzia bete, edo parlamentuko taldeek eta dagokion alderdiek aldi berean
ahotsa altxatu eta eskaera bat formulatzen badute, orduan askoz aukera hobea du entzuna izateko, jendeak konturatzen delako:
Ados, hurrengo hauteskundeak estuak izan daitezke.
Benetan nahi al dugu pertsona horiei argi uztea haiek baztertzen jarraituko dugula, edo serio hartu nahi ditugu?
Eta horregatik esaten dut jendeak antolatu egin behar duela, indarrak batu eta bere ahotsak entzunarazi behar dituela.
Horretara pasatu aurretik, alderdiak aipatu zenituen.
Nola da hori? Orain, esateko moduan, merkatuan nahiko jokalari berri daude. Horretaz konturatzen al dira?
Ba, uste dut alderdi berriek oraindik arlo honetan nahikoa aditu ez dutela.
Ez dut esan nahi borondate faltarik dagoenik; ez nuke nahi horrela esatea.
Argi daude seinaleak herritarren interesak serioago hartzeko asmoa dutela.
Baina oraindik espezializazio pixka bat falta da medikuntza holistikotik datorren ezagutza hau benetan integratzeko,
eta horrek medikuntza hobetzen du kausa-orientatuta.
Izan ere, berriro ere, ideia nagusia da: kausa existitzen jarraitzen badu, sendabiderik ez dago.
Ezinezkoa da sendabide iraunkor bat.
Horregatik, osasun-sistema errotik kausak konpontzen dituen moduan berrantolatu behar dugu.
Hau ere zientziari aplikatzen zaio, non arazo berberak ditugun.
Eta ICD kodea ere
Badakizu medikuen diagnostiko-kodeak sintometan soilik oinarrituta daudela.
Besterik gabe "gastritisa" dio – ez du "existentzial antsietateagatik gastritisa" edo antzeko
ezer esaten. Bai, beraz, ez dago inolako loturarik.
Eta alor honetan, egiten den ikerketa askotan akastuna izaten da, kausak bereizten ez dituelako, eta, ondorioz,
kausa bakoitzerako soluzio egokia identifikatu ezin duelako.
Orduan, aldi berean denarekin bat datorren zerbait bakarrik aurkituko duzu.
Eta hori normalean da gehien toxikoa.
Eta berriro albo-ondorioen eta ondoriozko kaltearen arazoa daukat.
Beraz, medikuntzan zehar hedatzen den akats sistematiko bat dela diozu?
Bai, gutxienez bat. Beraz, kausa-orientazioaren akats sistematikoa kontuan hartzen baduzu, bat dugu.
Hurrengoa osasun-sistemako kudeaketa txarra deitzen da.
Beraz, kudeaketa finantzario txarraren ondorioz, ezer ere ez da ordaintzen.
Laguntzen duena, benetan sendatzen duena, ez da ordaintzen.
Alboko efektu gutxi dituzten gauzak baztertzen dira.
Alboko efektuak dituen edozein gauza mugatuta dago.
Oraindik onargarria da goi-mailako aholkulariek bonus-kontratuak izatea – horrek esan nahi du tratamendu bereziki
garestientzat ordainketa osagarria jasotzen dutela, eta prozedura merkeagoak ez direla ordaintzen.
Beraz, zenbait akats sistematiko daude, eta horien ondorioz pazienteek ez dute benetan onuragarria dena jasotzen.
Beraz, mediku elkarteari eta medikuntzako etika berreskuratzeari dagokionez:
Arreta pazienteak medikuak dituen ezagutza guztietan oinarrituta ahalik eta tratamendu
onena jasotzea bermatzean jarri beharko litzateke.
Eta ez da horregatik diru gehiago edo gutxiago jasotzen duelako.
Hori dela eta, beharrezkoa da eskatzea mediku-prozedura guztiak modu berean ordaintzea, erabilitako metodoa edozein dela ere.
Eta medikuak erabaki behar du zein metodo erabili behar den.
Eta erabaki hori hartzeko gai izan dadin, metodo guztietan trebatu behar dute, ez bost edo sei horietatik hirutan bakarrik.
Horregatik, osasun arloan benetan behar dugu Erreforma 2.0 bat, merkeagoa, jasangarriagoa, pazienteekiko
orientatuagoa eta – hemen dator beste puntu oso garrantzitsu bat – seguruagoa izan dadin.
Bai, segurtasuna gai garrantzitsua da. Non ikusten duzu hobekuntzarako tartea?
Bai, hau oso garrantzitsua bihurtu da, hainbat arlotan atzeratutakoa berreskuratzeko lan handia dagoelako.
Beraz, ofizialki egia da Alemanian askoz jende gehiagok ebakuntza jasotzen duela auzoko, ondo industrializatutako
herrialdeetan baino, adibidez aldaketako ebakuntzak, eta abar.
Honek esan nahi du, jakina, ebakuntzarako adierazleak zehazterakoan pixka bat eskuzabalagoak garela.
Galdetzekoa da ebakuntza bakoitzak arriskuak eta albo-ondorioak dituela – infekzioak daude, anestesiagatik
heriotzak, ebakuntzaren albo-ondorioengatik heriotzak, eta abar.
Hau mediku-profesioaren artean ere zabalki eztabaidatzen den gaia da.
Baina beste arazo batzuk agian are garrantzitsuagoak dira.
Hau da, medikuntzan Nemesisaren gaia .
Hau jada 1970eko hamarkadan argitaratu zen , medikuntzak hainbat arlotan on baino kalte gehiago egiten duen zalantzan jarriz.
Eta orain medikazioaren albo-ondorioak aipatu ditudanez, Alemanian, Bremeneko Prof. Schönhoferrek, eta garai hartan
AEBetan ere egindako ikerketek erakusten dute Alemanian urtean gutxi gorabehera 50.000 pertsona hiltzen direla
hartutako medikazioaren albo-ondorioengatik – hau da, ez sobredosian, ez suizidio-asmorik edo antzeko inolako egoeratan.
Hori koronabirusa izan aurretik zen, mRNA txertoa jaso aurretik.
Hori benetan benetan arazo handia izan zen, non jendea – albo-ondorioengatik, hau da, medikazioagatik,
200.000 pertsona ospitalera onartu baitzituzten.
Horrek esan nahi du ezinbestekoa dela albo-ondorio ugari dituzten sendagaien erabilera murriztea eta, horien ordez, egoera
tratatzeko eraginkorrak diren, sintomak arintzen dituzten eta albo-ondorio gutxiago dituzten
beste sendagai edo substantzia batzuk erabiltzea.
Honek medikuntza holistikoaren gaia gogorarazten dit.
Landareak askotan beste gauza askoren aldean askoz seguruagoak izaten dira.
Jakina, medikuntza konbentzionala behar dut, inoiz ez nuke nahi hori baztertzea.
Beraz, zaintza intentsiboko medikuntzak, traumatologia-ebakuntzak eta abarrek egindako lanagatik oso-oso eskertuta gaude.
Hala ere, eremu askotan atzerapena konpentsatzeko benetako beharra dago, albo-ondorio gutxiko alternatiben
kontzientzia pizteko eta lehen lerroko tratamenduan sartzeko.
Beraz, pazienteen elkarteek beti lehenik albo-ondorio gutxien dituen sendagaia administratzea eskatzen
dugu, baldin eta, esaterako, eraginkortasun bera badu.
Hori gertatzea ekiditeko, kalteak eragiten dituen gauza hori osasun-aseguru funtsak ordaintzen du, eta, esan dezagun,
seguruagoa den gauza hori pertsonak berak ordaindu behar du.
Hau bigarren eta hirugarren mailako medikazioa da, etikoa ez dena, eta diru gutxiago duten pertsonak beharrezko gabe albo-ondorioen
biktima bihurtzen dituena. Hauek gelditu behar dira.
Eta homeopatia edo belar-medikuntza txantxetan hartzen duen edonork ez daki medikuntza honek zer lor dezakeen.
Bai, hori hobekuntzarako tartea dagoela esango nuke.
Txertaketen kontuan arazo oso handia dugu.
Amerikako azken ikerketa, orain argitaratu denaHenry Ford Fundazioak egindako ikerketak
(https://www.documentcloud.org/documents/26089210-henry-ford-vacci nated-unvaccinated-study/) erakusten duenez, AEBetan oso
zabala den txertaketa-egutegia duten haurren %57k 10 urte bete baino lehen gaixotasun kroniko bihurtzen direla.
Bitartean, txertatu gabeko haurren %17k 10 urte bete baino lehen gaixotasun kronikoak garatzen dituzte.
Zintzoki esanda, haurren %40 kronikoki gaixotu egiten dira txertatuta daudelako.
Jakina, zientzia-pentsamolde apur batekin ezin dut adierpen honi bat egin, izan ere,
zalantzarik gabe, zenbait faktore lagungarri daude.
Baina ehuneko handia, %30 edo %35, ziur esan daiteke, behin eta berriz txertatuta egon direlako bakarrik gaixotu egiten dira.
Eta konbinatutako txertoen eraginei buruzko ikerketarik ez dago eskuragarri.
Ez da inolako ikerketarik egiten. Ez da benetako placebo-azterketarik egiten.
Horrek esan nahi du hemen ere diruaren arrastoa berriro ikusten dugula. Zergatik ez zituzten egin?
Beraz, haurrei sendagaiak ematen zaizkie inolako placebo-kontrolatutako ikerketarik egin gabe.
Hau gaitzestekoa dela uste dut, eta hala uste dute Pazientearen Babeserako Elkarteak eta Medikuen Elkarteak ere.
Gauzak arretaz aztertu eta ebidentzietan oinarrituta aztertu beharko lirateke.
COVID-19aren aurkako txertaketarekin, edo hobeto esanda mRNA txertaketarekin, eskuragarri dugun teknologia berri batekin
gaude, non, esan dezagun, makina txiki batzuek gorputzean kalte larriak eragin ditzaketen proteinak ekoizten dituzten.
Eta makina txiki hauek paketatze-sistemaren bidez gorputzaren zelula guztietara
garraiatu ziren, lipidozko nanopartikulak erabiliz .
Ikerketa eta azterketek orain erakusten duten moduan, hilabete eta urteetan ere eragina izaten jarraitzen dute.
Horrek esan nahi du jendeari denbora-bonbak txertatu zizkietela eta txerto bat zela esan zietela.
Txerto honen eraginkortasuna, baita haren segurtasuna ere, inoiz ez da frogatu.
Ez du inoiz infekzioaren aurka babestu. Era berean, inoiz ez da ikerketaren gaia izan.
Hau osasun arazo handia bihurtu da, beraz, substantzia horientzako emandako baimen guztiak
baliogabetzea eskatzen dugu, dena behar bezala argitu arte.
Izan ere, oraindik ere, bi edo hiru urte lehenago administratu zituzten txerto horiek hartu zituzten
pertsonak albo-ondorioengatik hiltzen jarraitzen dute.
Hau odol-probek, ehun-probek eta odol-hodi-probek bidez zehaztu daiteke – adibidez, iktus-pazienteen
autopsia egiten baduzu, tromboek spika-proteinak dituzte .
Esan zigutenaren arabera, egiazki 14 egunen ondoren desagertu egin beharko lirateke.
Bi urte eta erdi igaro ondoren, oraindik han daude. Hau tumoreetan aurkitzen da.
Beraz, hori guztia ere berrikusi behar da.
Eta horixe da lizentzia gogoratzea behar duzun lekua.
Haurrentzako txertaketen kasuan, gomendio guztiak une batez bertan behera utzi beharko lirateke, hasieran medikuaren
gomendioa bakarrik kontuan hartzeko eta, ez dakit, agian gurasoen erabakia ere, ikerketaren emaitzak baieztatu arte.
Eta hori egiteko, ikerketa garbiak egin behar dituzu.
Honek esan nahi du ezin dugula gehiago fabrikatzaileri baimenik eman aldarrikapenak egiteko eta ikerketak aurkezteko,
inork egiaztatu gabe. Une honetan ez dira egiaztatzen.
Botiken segurtasunerako agintaritza bat dugu, Paul Ehrlich Institutua, COVID-19 txertoaren fabrikatzaileak emandako
zehaztapenak itsu-itsuan onartu zituena, lote-kontrolik egin ez zuena eta beste hainbat gauza egiaztatu gabe utzi zuena.
Haurrentzako txertaketen kasuan, gauzak jakinarazten dira, baina ez dago egiaztapenik.
Hau da droga-segurtasunari dagokionez atzetik gatozela esango nukeen zerbait.
Horretarako, beharrezkoa da osasun agintari nagusi guztiei aditu independenteak izendatzea.
Honek esan nahi du azken urteotan batzorde hauetan aktibo izan diren erabaki-hartzaile guztiak, nire
ustez, une honetan kargutik kendu beharko liratezela.
Ziurtatu baitaiteke pertsona bakoitzak ez zuela modu zientifikoan jokatu eta ez zuela biztanleriaren interesetan jardun.
Eta une honetan, adituz osatutako talde independente bat eratu behar da, ikerketak behin eta
berriro modu independentean berrikusteko gai izan dadin.
Eta, noski, onartezina da lobbyistek Osasun Sailaren koridoreetan etengabe sartzea eta irtetea,
bertako arduradunei legeak agintzen dizkietelako.
Hemen ere, hori egiteko politikari independenteak behar ditugu.
Eta horregatik, agian beharrezkoa izango da politikariak alderdi-sistemetik kanporatzea, osasun-politikako
eragileak alderdi-sistemetik kanporatzea eta ikuspegi anitz ordezkatzen duten adituekin ordezkatzea.
Beste modu batera esanda, non alor askotako espezialisten adituen ezagutzak elkartzen diren.
Ezin dizut gaur hemen horren azken zirriborroa erakutsi.
Ikusten dudana bakarrik da maila askotan politika okerrak ditugula, eta lobbyistek politikaren goi-mailan eragina dutela.
Politikak zehazten du adinekoen osasun agintari nagusiek, STIKO, PEI eta RKI-k, kanpoko
munduari zer esan behar dioten, esateko moduan.
Ez da zientzia. Eta horrek pazienteak arriskuan jartzen ditu.
Eta hori ez da demokrazia bati dagokiona, esaten duten bezala, ez du zuretzat ondo islatzen.
Gaixoen interesetan oinarritu beharko litzateke, hezkuntza eta ezagutzari buruzkoa izan beharko litzateke,
eta ebidentzian oinarritutako medikuntzari buruzkoa.
Beste galdera bat daukat. Zer esan nahi du ebidentzian oinarrituta dagoela?
Bai, ebidentzian oinarritutakoa hainbat modutan interpretatu daiteke.
Uste dugu medikuntza ebidentzian oinarrituari buruz hitz egitea bakarrik zentzuzkoa dela
paziente bakoitzaren esperientzia kontuan hartzen bada.
Ebidentzian oinarrituta, oinarrizko esanahia onurak eta kalteak pisatzea da.
Beraz, azken finean, kalkulu positiboa izan behar da.
Beraz, gauza guztiek albo-ondorioak eta arriskuak dituzte.
Baina zerbait justifikagarria, moraloki justifikagarria eta etikoki justifikagarria izan dadin, onura argi bat egon behar da.
Eta kontsiderazio hau banakako oinarri batean posible izan behar da.
Eta, adibidez, ebidentzian oinarritutako medikuntzaren ko-sortzaileetako bat da David Sackett.
Adibidez, argi adierazi zuen ikerketetatik ebidentziak daudela.
Jada eztabaidatu dut ikerketak ere manipulatu eta faltsutu daitezkeela.
Beraz, ikerketako ebidentzia garrantzitsua bada ere, ez da faktore erabakiorik bakarra.
Gainera, askotan bakarrik estatistiko batez bestekoak erabiltzea posible da.
Eta estatistika batek batez besteko altuera 1,70 m dela erakusten badu, eta gizon estatistikoa
1,90 m-koa bada, orduan ezin zara gehiago egokitu.
Eta hau ere gaixotasunaren sintoma askorekin gertatzen da, ikerketaren emaitzek pertsona
bakoitzaren errealitate benetakoa islatzen ez dutelako.
Eta horregatik da garrantzitsua eskatzea banako esperientzia ere kontuan hartzea, eta pazientearen nahiak
ere kontuan hartzea, bereziki bere nahiak eta balioak.
Pertsona batek oraindik zerbait konpondu nahi du, besteak berriz hori ez du nahi.
Eta medikuaren eskarmentu profesionala ere kontuan hartzen dela.
Bere urte askotako esperientzia profesionalari esker, A, B, C, D eta E pazienteekin eta
baita honekin ere esperientzia eskuratu du.
Eta orain honi buruz ondorio batera iristen bada, ezin da eskutik bota.
Besterik gabe, nonbait balio ertaineko ikerketa bat existitzen delako.
Hala ere, askotan ez dago argi ea ikerketak benetan ausaz hautatu dituen paziente honetan dauden kausak .
Esan bezala, maila zientifikoan gabezia sistematiko bat dugu, zeren eta ausazko hautaketa ez baita behar
bezala egiten gaixotasunen kausa desberdinen arabera.
Ausazkoak esan nahi du ikerketa-adarrak desberdinak aztertzen ditudala.
Batzuek, esateko moduan, orain orban asko dituzte, beste batzuek berriz bat ere ez.
Zaurien gaia ere jorratzen da, ingurumen-kutsadurarekin batera.
Adibidez, pertsona batek merkurio-pozoitze bat du eta estres-maila altuak, beste batek alergiak ditu, eta
hurrengoak ez du aipatutako arazo horietako bat ere.
Hori modu bereizgarrian aztertu behar duzu ikusteko: ondo, kohorte-talde desberdinek nola
erreakzionatzen duten tratamendu-neurri jakin batzuei.
Beraz, ebidentzian oinarritutako pentsamendua hiru modutan hartu behar da kontuan.
Eta ikerketaren ebidentziak oraindik azterketa sakonago baten menpe egon behar du, izan
ere han hutsune nabarmenak ikusten ditugu.
Hau ere ofizialki ezaguna da eta jada zientzia-konferentzia nagusien gaia izan da.
Hemen ikerketa askok metodologia aldetik hutsuneak dituztela eta manipulazio nabarmena gertatu dela –
hau da, faltsutzatzeak eta faltsutzatze saiakerak.
Eta gero zientzia gisa saltzen da.
Honek pazienteak zientziaren kontzeptu faltsu baten edo zientzia faltsu baten aurrean jartzen ditu.
Eta, beraz, zientzia ez da gehiago gure lagun eta laguntzaile, baizik eta aurre egin behar diogun arriskua.
Eta horregatik, batez ere medikuntzaren arloan, Erreforma 2.0 behar dugu – hemen errepikatzen naiz – pertsonen segurtasuna
eta ahalik eta kalitate onena bermatzeko eta ezartzeko.
Osasun sektoreko zenbait eragileren irabazi-interesetatik independentziaz.
Baina horrek ekonomiarako gastuak ere murriztuko lituzke, eta hori albo-ondorio desiragarria litzateke.
Hori suposatu daiteke.
Orain arazoa daukagu: boterean daudenek beren boterea uztera ez daudela prest, eta ez dutela borondatez utziko.
Eta alderdi berriek ere egiazki hori euren egitarauan ez dutela diotenean, haiengandik
ez da inolako hobekuntzarik espero daitekeen.
Zein da zure hurbilketa? Nola eragin dezake horretan populazioak?
Ez nuke halako irudi ilun bat margotuko. Ez dakigu.
Orain arte, nire irudipena da ez dutela pluralismo nahikoa duten aholkuak bilatzen.
Bada, iruditzen zait oraindik ere osasun aseguru enpresetara edo farmazeutikoetara joaten direla eta haiek esaten dutena entzuten
dutela, baina ez dutela benetan entzun pazienteek esaten dutena.
Beraz, pazienteen ahotsak entzunarazten badituzu, uste dut alderdi askok oso irekita egongo liratekeela horri.
Eta horregatik da beharrezkoa pazienteek beren burua antolatzea.
Hori dela eta, "Natürlich gesund werden für alle e.V." izeneko pazienteen babes elkartearen webgunea
dago (www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org). Urteko bazkidetza-kuota 30 eurokoa da.
Jakina, pozik egongo ginateke gaur entzuten ari diren askok esango balute: "Ados, hau
babesten dugu". Pazienteen elkarte moduko zerbait da.
Beraz, horrek ez du onurarik zuzenik ekartzen, baina hori gerora etor daiteke, asko badira eta abar.
Baina indarrak batzea eta elkarrekin ekitea ongi etorriak gara.
Honek esan nahi du arazo bat aldatu nahi badugu, denok aldi berean mezu elektroniko bat idatzi dezakegula, edo
denok aldi berean gutun edo txartel bat idatzi dezakegula.
Eta horrek inpresio handia sortzen du. Era horretan, emakumeek ere konstituzioan berdintasuna txertatzea lortu dute.
Postal-kanpaina bat izan zen. Ados, zenbakiek ere garrantzia zuten.
Pazienteen babeserako elkarte bat aipatu zenuen, non jendeak izena eman dezakeen.
Beste modu batzuk daude kausa hau babesteko?
Bai, horrela da pazienteen babes elkartearekin.
Urtean 30 libera ordainduta bazkide bihur zaitezke, esan bezala. Edonork hori ordaindu dezake.
Eta beste gauza bat da Medikuen Elkartean gure webgunean "Parte hartu" izeneko botoi bat
dugula , Hipokratesen zinaren zati bat dena.
Eta han eman dezakezu izena jakinarazpenak jasotzeko, adibidez, osasun-sistemaren arlo batean edo bestean
hobekuntzak sustatzeko kanpainak egiten ditugunean.
Eta aukera bat ere badago – hemen laburki erakutsi dut, agian zure aurrean altxatu dezaket
ikusteko – sinadura-zerrenda bat prestatu dugu.
Beraz, etxean zaudenean lagunekin elkartu eta osasunaz hitz egiten duzuenean, gauza guztiak nola dauden gaizki
edo zer ez den ondo funtzionatzen ari denaz, mesedez, erakutsi haiei eskaera hau eta eskatu sinatzeko ere.
Orduan ere jakinaraziko zaituzte puntu bat edo bi azaleratzeko beste promozio bat dagoenean.
Beraz, kasua da norbaitek jakinarazita egoteko eskubidea besterik ez duela.
Hau da baimen-adierazpen bat, posta elektronikoaren helbidea erabil dezakegula.
Bai, eskerrik asko.
Ez dago ezer, mesedez.
Dr. Sonja Reitz, eskerrik asko gurekin hitz egiteagatik. Ondo izan, eta hurrengoan arte.
Benetan eskerrik asko.