افراد بیشتری به دمانس و بیماری آلزایمر مبتلا می‌شوند، تقریباً ۱.۸ میلیون نفر در آلمان؛ بیش از ۱۰ درصد از افسردگی رنج می‌برند.
و همچنین داروها، مراقبت‌ها، هزینه‌ها و ترس‌های بیشتری در مورد آن وجود دارد.
امروز با یک متخصص طب عمومی، روان‌درمانی و درمان‌های طبیعت‌گرا صحبت می‌کنم.
او سخنگوی انجمن حمایت از بیماران «Naturlich gesünd wer­den für alle e.V.» (سلامت طبیعی برای همه) است .
او همچنین مدیرعامل، هم‌بنیان‌گذار و سخنگوی انجمن حرفه‌ای پزشکی «سوگند بقراط» است.
این انجمن هدف خود را احیای اخلاق پزشکی قرار داده است.
در بسیاری از موارد، لابی‌گری و ملاحظات مالی دست بالا را یافته‌اند.
اغلب به زیان بیماران است، دکتر سونیا رایتز می‌گوید. به استودیوی ما خوش آمدید. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
بله، از دعوت شما بسیار سپاسگزارم. از بودن در اینجا بسیار خوشحالم و امیدوارم بتوانم در این موضوع
که برای بسیاری از افراد جالب است، سهمی داشته باشم.
بله. دکتر رایتز، شما همیشه وقتی صحبت از شفا می‌شود، درباره پایداری صحبت می‌کنید.
به نظر شما چه چیزی اشتباه پیش می‌رود، برای مثال در مورد زوال عقل؟
بله، شما قبلاً کلمهٔ کلیدی را در سؤال خود گنجانده‌اید.
واقعیت این است که مراقبت‌های بهداشتی اغلب به معنای شفا نیست.
و دقیقاً به همین دلیل است که پایداری در بخش مراقبت‌های بهداشتی امری مسلم نیست.
برای اینکه یک فرد سالم شود، ابتدا باید هر چیزی را که او را بیمار کرده است، از بین برد.
و اگر کسی به آن علاقه‌ای نداشته باشد، واضح است که می‌تواند، بگذارید بگوییم، به یک بیماری مزمن و مکرراً عودکننده تبدیل
شود اگر من درباره علل آن نپرسم و آن‌ها را درمان نکنم، یا حتی در طول دوره تحصیل پزشکی به مردم و دانشجویان آموزش ندهم.
بسیاری از پزشکان عمومی اکنون انکار می‌کنند که به‌طور طبیعی درباره علل می‌پرسند.
می‌توانید در این مورد توضیح بیشتری بدهید؟ چرا به این نتیجه رسیده‌اید؟
بله، خب، همان‌طور که مطمئناً می‌دانید، سطح کلسترول اغلب توسط پزشکان عمومی به‌عنوان عامل بیماری
هدف قرار می‌گیرد، گویی خودِ مقصر باشد، به اصطلاح.
ادبیات و شواهد کافی وجود دارد که نشان می‌دهد سطح کلسترول علت نیست، بلکه در بهترین حالت نشانه‌ای
از A یا B است و به خودی خود باعث بیماری نمی‌شود.
علل واقعی در جای دیگری نهفته است و اغلب نادیده گرفته می‌شوند.
برای بازگشت به سؤال شما درباره زوال عقل، بله، این هم بخشی از آن است.
زوال عقل تنها یکی از نشانه‌هاست؛ ممکن است فرد دیگر نتواند چیزها را به خاطر بسپارد، یا دچار نوسانات
خلقی شود که خود یا بستگانش نتوانند آن را توضیح دهند.
این نیز می‌تواند علل زیادی داشته باشد، درست مانند افسردگی.
و علل به‌طور سیستماتیک بررسی نمی‌شوند.
فقط می‌خواستم چند مثال بزنم، اگر اشکالی نداشته باشد.
برای مثال، به‌خوبی شناخته شده و در مجلهٔ پزشکی بریتانیا نیز منتشر شده است که بیش از ۲۰ درصد افراد
بالای ۶۰ سال دچار اختلال جذب ویتامین B12 هستند.
ویتامین ب۱۲ هر ویتامینی نیست؛ برای تفکر، سیستم ایمنی، تمرکز و همچنین سلامت عاطفی اهمیت دارد.
اگر پزشکان در طول معاینات غربالگری معمول این ویتامین را غربالگری نکنند، کمبود آن به‌طور طبیعی نادیده گرفته خواهد شد.
سپس مجموعه‌ای از داروها وجود دارند که باعث می‌شوند ویتامین B12 جذب نشود، حتی اگر به اندازه کافی آن را مصرف کنید.
پس ما چندین عامل دیگر داریم که می‌توانند به چنین کمبودی از ویتامین B12 منجر شوند. این موضوع نیز در نظر گرفته نشده است.
پس وقتی صحبت از کمبود ویتامین B12 می‌شود، من در معرض خطر آلزایمر، زوال عقل و، اتفاقاً، افسردگی قرار می‌گیرم.
بله، باید گفت که در راستای منافع بیماران، هر شرکت بیمه درمانی باید بیشترین تمایل را داشته باشد تا از سن ۵۰ سالگی
به بعد، به‌طور سیستماتیک سطح ویتامین B12 را غربالگری کند.
با این حال، اندازه‌گیری سطح خون کافی نیست؛ باید آزمایش‌های ادرار انجام شود، زیرا
پارامترهایی وجود دارند که نشانگر دقیق‌تری ارائه می‌دهند.
و سپس اقدامات پیشگیرانه هدفمند را برای جلوگیری از بروز بیماری‌های مزمن و جدی مانند کم‌خونی و افسردگی از همان ابتدا انجام دهید.
کمبود ویتامین B12 همچنین می‌تواند منجر به افسردگی شدید و حتی اختلالات روان‌پریشی شود.
ضمناً این موضوع در مورد گروه زیادی از افرادی که اکنون رژیم گیاه‌خواری یا وگان را دنبال
می‌کنند و به آن توجه کافی ندارند نیز صدق می‌کند.
پس افراد نسبتاً زیادی هستند که در این زمینه بسیار بسیار آگاه‌اند و همچنین از مکمل‌های غذایی استفاده می‌کنند.
اما برخی دیگر معتقدند که صرفاً خوردن گیاهان کافی است و در نتیجه کمبود ویتامین B12 اجتناب‌ناپذیر است.
و به همین دلیل آنچه که همین الان گفتم در مورد جوانان، زنان، به‌ویژه زنان باردار که نیازهای بیشتری دارند نیز صدق می‌کند.
و این یکی از چنین مثال‌هایی است. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ علاوه بر این، علل رایج دیگری برای بیماری
وجود دارند که به سادگی مورد بررسی قرار نمی‌گیرند.
نتیجه این است که بیماری‌های مزمن روزبه‌روز شایع‌تر می‌شوند و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی به‌طور فزاینده‌ای گران‌تر می‌شود.
هیچ‌یک از این موارد به نفع بیماران نیست. اما این به نفع چه کسی است؟
و بدیهی است که صنعت داروسازی به‌ویژه از داشتن هرچه بیشتر بیماران مزمن و درازمدت منتفع می‌شود.
و اکنون انسان درمی‌یابد، آیا واقعاً چنین است؟
در رمان‌های جنایی همیشه می‌گویند رد پول را دنبال کنید. آیا این واقعاً درست است؟
و اگر با دقت بیشتری نگاه کنید، خواهید دید که این موضوع از دوران تحصیل آن‌ها آغاز می‌شود؛ پزشکان، متخصصان پزشکی
و دانشجویان به‌طور سیستماتیک آموزش می‌بینند تا رفلکس‌های خود را مطابق با شعار زیر پرورش دهند:
این نشانهٔ این دارو، این نشانهٔ این دارو.
و تفکر علّی و منطقی، آنچه دوران روشنگری در واقع به ما آموخت، یعنی پرسش درباره علل و سپس حذف آن‌ها برای دستیابی به
اثرات پایدار و ماندگار، به‌تدریج در حال از دست رفتن است.
علاوه بر این، شست‌وشوی مغزی‌ای که بیشتر پزشکان وقتی هفته‌ای چهار یا پنج بروشور براق و البته رایگان دریافت می‌کنند
تجربه می‌کنند، وجود دارد؛ بروشورهایی که عملاً به آن‌ها می‌آموزند در باقی عمرشان چه باید فکر کنند.
بنابراین شواهدی وجود دارد که صنعت داروسازی از همان مراحل اولیه نفوذ می‌کند، به‌طوری‌که اساتید از این صنعت بودجهٔ شخص ثالث
(پروژه‌های تحقیقاتی که عمدتاً از منابع خارجی تأمین مالی می‌شوند) دریافت می‌کنند – و اگر
نتایج مورد انتظار حاصل نشود، مطالعه منتشر نمی‌شود.
ما با همه این مشکلات آشنا هستیم، بنابراین همچنان مظنونان همیشگی هستند.
بنابراین باید گفت که در شکل فعلی‌اش، این عمدتاً به نفع بیماران در نظام مراقبت‌های بهداشتی خدمت نمی‌کند.
و این یک وضعیت بسیار، بسیار دشوار و بسیار بد است که ما فوراً نیاز داریم آن را تغییر دهیم.
اگر ارزش‌ها برای ما مهم هستند، اگر ارزش‌های بشردوستانه برای ما مهم هستند، باید یک نظام
مراقبت‌های بهداشتی بیمارمحور را ایجاد کنیم.
و تا زمانی که تصمیم‌گیرندگان از نظام مراقبت‌های بهداشتی، محتوای آن و خطاهای موجود در آن بی‌اطلاع باشند و صرفاً
تصمیمات سیاسی یا صرفاً مالی اتخاذ کنند، موفق نخواهد شد.
همیشه در مورد بخش درآمدی صندوق‌های بیمه درمانی، افزایش حق‌بیمه و امثال آن صحبت می‌شود.
اما افزایش مشارکت‌ها، پزشکی را بهتر نمی‌کند.
در هر دورهٔ قانون‌گذاری، صحبت از کاهش هزینه‌ها در نظام سلامت است – سپس بودجه‌ها تنظیم می‌شوند و
نوعی نرخ ثابت برای پرداخت به پزشکان معرفی می‌شود.
اما آن هم کنترل می‌شود. می‌توانید در این مورد توضیح بیشتری بدهید؟
بله، متأسفانه همین‌طور است، شما کاملاً درست می‌گویید.
پس در جدول‌های تعرفه می‌بینیم که پرداخت قابل‌توجهی برای خدمات گفتاری پزشکی کمتر صورت گرفته است.
صحبت کردن دربارهٔ پزشکی آسان نیست. من فقط به شما نمی‌گویم چه کاری انجام دهید. صحبت کردن دربارهٔ
پزشکی یعنی اول بفهمیم بیماری چگونه به وجود آمده است.
چه اتفاقی افتاد؟ چه تجربه‌ای داشتید؟ آیا شوک‌هایی وجود داشت؟ آیا عمل جراحی انجام شد؟
آیا جای زخمی وجود دارد؟ آیا در بهبودی زخم مشکلی بوده است؟
برای مثال، بسیاری از مردم نمی‌دانند که جای زخم‌ها می‌تواند عامل مهمی در بیماری باشد، زیرا آن‌ها مریدین‌ها را قطع می‌کنند .
مشکلِ خطوطِ مریدین این است که پزشکان در طولِ تحصیلات‌شان درباره‌ی آن‌ها چیزی نمی‌آموزند.
در طول تحصیلاتشان، پزشکان به‌طور سیستماتیک نمی‌آموزند که کدام meridianها در بدن چه کاری انجام می‌دهند و اگر قطع
شوند یا از نظر انرژی مسدود گردند، چه پیامدهایی خواهند داشت.
این بدان معناست که کمبود دانش در پزشکی کل‌نگر همچنین بر کیفیت پزشکی تأثیر می‌گذارد.
به همین دلیل ما از انجمن‌های بیماران و انجمن‌های پزشکی، برای مثال، می‌خواهیم که طب کل‌نگر را به‌طور قوی‌تری در ساختار
خود بگنجانند، زیرا دانشی که این طب ارائه می‌دهد می‌تواند از بسیاری از موارد درد و بیماری‌های مزمن جلوگیری کند.
با این حال، یک پزشک عمومی استدلال می‌کند که مریدین‌ها وجود ندارند زیرا هیچ همبستۀ فیزیولوژیکی یافت نمی‌شود.
پس هیچ نصف‌النهاری وجود ندارد که آن را نشان دهد.
ترجیح می‌دهم امروز آن بحث را باز نکنم. آنچه می‌گویید درست نیست.
فقط به این دلیل که پزشک عمومی می‌گوید، به این معنی نیست که درست باشد.
در طول تحصیلاتشان، پزشکان عمومی مدام آموزش می‌بینند که باید به هومئوپاتی یا meridianها یا هر چیز
دیگری باور داشته باشند، اما این حرف‌ها مزخرف است.
این صرفاً مزخرف است. به‌طور علمی ثابت شده است که غلظت‌های بالا مؤثر هستند و قانون مشابهت‌ها کار می‌کند، به این
معنی که هومئوپاتی از نظر اصول و نتایج درمانی اثبات شده است.
همان‌طور که در طب سوزنی، برای مثال، مسیرهای طب سوزنی رسانایی تغییر یافته‌ای نشان می‌دهند، پژوهشگران روسی کشف کرده‌اند که
همهٔ این‌ها از نظر علمی اثبات شده است.
فقط راهش به مطالعات پزشکی باز نمی‌شود.
این بدان معناست که مطالعات پزشکی دیگر علمی نیستند، دیگر واقعاً علمی نیستند، بلکه نوعی «عمل
آموزشی» هستند، می‌توان تقریباً این‌گونه گفت.
نمی‌خواهم خیلی رک بگویم، اما واقعیت این است که دانشجویان آنچه را که برای حفظ سلامت مردم یا
درمان بیماری‌ها از ریشه لازم است، یاد نمی‌گیرند.
به همین دلیل است که ما به اصلاحاتی نیاز داریم، از جمله در مطالعات پزشکی، که به علل ریشه‌ای بپردازد.
ما در ابتدا درباره پایداری صحبت کردیم.
پس آیا درمان علائم یک راه‌حل کوتاه‌مدت نیست؟
بله، درمان علائم پایدار است اگر، برای مثال، علت را از بین برده باشید.
این یعنی شما تصادف کرده‌اید و تصادف متوقف شده است.
درمان علایم، درمان استخوان شکسته، درمان خراشیدگی پوست یا هر چیز دیگری، فوق‌العاده مفید و بسیار کمک‌کننده است.
تمرکز بر علامت زمانی مناسب است که علت از بین رفته باشد.
اما اگر، برای مثال، از استرس وجودی مزمن رنج می‌برید و در نتیجه درد معده دارید و سپس فقط یک داروی معده مصرف می‌کنید...
و بعد مصرفش را متوقف می‌کنی و دوباره دچار درد معده می‌شوی – چون علت، البته، از بین نرفته است.
پس اگر علل را از بین نبرید، علامت باقی خواهد ماند.
و البته، همیشه آن‌قدرها که من می‌گویم آسان نیست.
گاهی اوقات شما بیماری‌های چندعاملی هم دارید، که یعنی ممکن است هم‌زمان چهار یا پنج علت داشته باشید.
و سپس، البته، باید به دنبال علل ریشه‌ای بگردید و آن‌ها را درمان کنید.
و سپس شما همچنین تأثیرات بیشتری بر بهبود پایدار بلندمدت دارید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توانم این را از بیش از ۳۰ سال تجربه عملی بگویم.
من در درمان بیماری‌های مزمن تخصص دارم، بیمارانی که البته درمان‌های مرسوم را پشت سر گذاشته‌اند و تحت کل برنامهٔ پزشکی
متعارف قرار گرفته‌اند، اما این روش‌ها کمکی به آن‌ها نکرده است.
و بعد من، نمی‌دانم، نوعی درمان جای زخم انجام می‌دهم و سپس مشکل ظرف، مثلاً، سه ربع ساعت به‌طور دائم حل می‌شود.
خب، می‌توانم مثالی از یک بیمار به شما بزنم که با افسردگی، اختلالات خواب و روان‌عصبی ادعایی به من مراجعه
کرد و قبلاً دو بار تحت عمل جراحی ریه قرار گرفته بود.
پزشکان آن را جدی نگرفتند و آن‌ها را با داروهای روان‌تأثیر درمان کردند و به بخش روان‌پزشکی فرستادند – روان‌تنی و غیره.
من جای زخم‌های این عمل جراحی ریه را به‌طور مناسب درمان کردم و به آسیب روحی‌ای که بیمار در نتیجه جدی گرفته نشدن
توسط پزشکان متحمل شده بود رسیدگی کردم – که اتفاقاً این آسیب نیز می‌تواند به بیماری منجر شود.
این نکته‌ای است که باید در نظر داشته باشید. پزشکان همیشه درست نمی‌گویند و روان‌درمانگران هم همین‌طور.
بله، افسردگی لزوماً ناشی از یک تعارض روان‌رنجوری یا چیزی مشابه نیست. می‌تواند علل دیگری هم داشته باشد.
و آنجا، همان‌طور که گفتم، جای زخم‌ها را پاک کردم و آسیب روانی را درمان کردم.
این کار سه ربع ساعت طول کشید و سپس او پس از سه هفته به سر کار بازگشت.
و باید به او بازنشستگی زودهنگام می‌دادند. اوضاع به همین بدی بود.
خب، فقط می‌خواستم بگویم که طب کل‌نگر راه‌حل‌های زیادی دارد.
و کل نظام پزشکی اگر به‌طور سیستماتیک و با رویکردی مبتنی بر علت به کار گرفته شود، بسیار بسیار مؤثرتر و همچنین ارزان‌تر خواهد شد.
پس صرفاً طب کل‌نگر صرفاً به خاطر طب کل‌نگر نیست.
پزشکی کل‌نگر به دنبال علل متعدد بیماری است. این روش به دنبال مسمومیت با فلزات سنگین می‌گردد و آن‌ها را دفع می‌کند.
و چند نفر به خاطر حذف فلزات سنگین، آریتمی قلبی خود را از دست می‌دهند؟
چند نفر می‌توانند هم‌زمان باردار شوند در حالی که قبلاً نابارور بودند؟
زیرا آن‌ها فلزات سنگین را حذف می‌کنند. این‌ها تنها چند مثال هستند.
الکترومغناطیس مسئلهٔ دیگری است – مسئله‌ای که امروزه نیز بسیار دست‌کم گرفته می‌شود.
با این حال، مطالعاتی نیز وجود دارد که نشان می‌دهد تومورهای مغزی در حال افزایش هستند، شیوع سرطان رو به رشد
است و مشکلات تمرکز در کودکان شایع‌تر شده و این موضوع به استفاده از تلفن همراه وابسته است.
پس فقط می‌خواستم بگویم که مثال‌های بسیار زیادی وجود دارد.
چه علل دیگری از بیماری مهم هستند اما اغلب نادیده گرفته می‌شوند؟ اختلال استرس پس از سانحه.
یک نکته بسیار مهم در اینجا وجود دارد: مردم نمی‌دانند که وقتی، برای مثال، بیهوش می‌شوند، بدنشان
همچنان درد را تجربه می‌کند، فقط آن را درک نمی‌کند.
بله، و گاهی بیهوشی به اندازه کافی عمیق نیست که می‌تواند منجر به اختلال استرس پس از سانحه شود و آن نیز
می‌تواند باعث بیماری‌های مزمن هم روانی و هم جسمی گردد.
و همهٔ این‌ها را می‌توان به مردم، یا بهتر بگویم به دانشجویان، آموزش داد.
برای من طول نمی‌کشد که به سادگی بگویم: می‌توانید این را به این روش و آن روش بفهمید؛ فقط باید سوابق پزشکی را بررسی کنید .
و اکنون، با بازگشت به پرسش شما، اگر سیستم پرداخت از ابتدا مانع از ثبت سوابق بیماران توسط پزشکان شود و اگر آموزش
پزشکی مانع از یادگیری علل شود، پس بله، پایداری تضمین‌شده نیست.
به همین دلیل می‌گویم ما صرفه‌جویی‌های عظیم، در حد میلیاردها، داریم اگر بتوانیم علل را در مطالعات و
درمان‌های پزشکی در مطب‌های پزشکان ادغام کنیم و طب کل‌نگر بخشی از آن است؛ بدون آن، این کار نخواهد شد.
اما این خود خبر خوبی است که هزینه‌ها واقعاً می‌توانند کاهش یابند و بیماران می‌توانند از مزایای اضافی بهره‌مند شوند.
بیایید دوباره به این روان‌تنی بازگردیم.
این اساساً آخرین برگ برندهٔ پزشک است وقتی همهٔ تشخیص‌هایش و دانش پزشکی متعارفش ناکام می‌مانند؛ آن‌وقت قضیه روان‌تنی است.
بله، شما متوجه هستید که با یک متخصص پزشکی روان‌تنی و روان‌درمانی صحبت می‌کنید.
خب، پس یک بار دیگر شما به‌درستی به یک نقطهٔ حساس اشاره می‌کنید.
همین است که هست: روان‌درمانگران، چه روان‌شناس باشند یا پزشک روان‌درمانی، یاد می‌گیرند که وقتی با سندرم افسردگی
مواجه می‌شوند، باید به دنبال تعارض‌ها یا هر چیز دیگری بگردند.
آنچه فراموش کرده‌اید یا به شما گفته نشده این است که اغلب علل جسمانی پشت این موضوع وجود دارد.
و این فقط پرکاری تیروئید نیست؛ این چیزی است که پزشک عمومی درباره‌اش می‌داند و آن را بررسی می‌کند.
اما کمبود ویتامین B12، کمبود اسید فولیک ، کمبود ویتامین B6، اختلال استرس پس از سانحه، مسمومیت با فلزات سنگین.
مانند بسیاری از بیمارانی که در مطبم مراجعه می‌کنند، من بیمارانی داشته‌ام که به‌خاطر مسمومیت با جیوه دچار اختلال وسواس
فکری–عملی شده‌اند یا به‌خاطر مسمومیت با جیوه دچار صرع شده‌اند.
و همهٔ این‌ها را می‌توان از طریق سم‌زدایی درمان کرد، حتی به‌طور دائمی و مزمن، یعنی شفا داد.
پس این‌ها نکات مهمی هستند که می‌گویم پزشکی دارد نگاهش را دور و دور و دور و دور و دور نگه می‌دارد...
نقاط دیگری هم هست که او نگاهش را برگردانده است.
اما این می‌تواند به سطوح کاملاً متفاوتی برسد، برای مثال به موضوع ادراک خارج از بدن.
بله، ممکن است این کمی فراتر از محدودهٔ این بحث باشد، اما فقط می‌خواهم به‌طور مختصر به آن اشاره کنم.
پدیده‌هایی وجود دارد که هزاران نفر آن‌ها را تجربه کرده‌اند و پزشکی به‌سادگی نمی‌تواند آن‌ها را توضیح
دهد، و از آنجا که نمی‌تواند، آن‌ها را نادیده می‌گیرد.
مردم فقط نگاهشان را برگردانند، انگار که آنجا نبوده باشد.
انگار در قرون وسطی بودیم و دوران روشنگری را تجربه نکرده بودیم و در واقع هیچ نیازی برای روشن‌سازی تناقضات با نظام
آموزشی حاکم، با مجموعه فرضیه‌های رایج و گسترش فرضیه‌ها نبود.
این در پزشکی به‌شدت مورد نیاز است و مدت‌هاست که باید انجام می‌شد.
این همچنین به موضوعاتی مانند اهدای عضو، برداشت عضو، تعیین مرگ و غیره می‌پردازد.
پس، زمینه‌ی دیگری است که در آن می‌گویم ما به اصلاحات ۲.۰ در پزشکی نیاز داریم تا بیماران وضعیت بهتری داشته باشند.
ما به افرادی نیاز داریم که متعهد باشند و این موضوع را پیش ببرند، زیرا سیاستمداران وقتی مطالبات
بیماران به‌صورت فردی مطرح می‌شود، به آن‌ها گوش نمی‌دهند.
بله، اگر با آنها تماس بگیرید و بگویید: «من چیزی می‌دانم، مگر نمی‌خواستید سالی سه میلیارد یورو صرفه‌جویی کنید؟»
سپس او به هر حال آن را نادیده می‌گیرد چون دیگران به او گفته‌اند: ما این کار را انجام نمی‌دهیم، ما این کار را انجام نمی‌دهیم.
اما اگر مثلاً یک میلیون بیمار صندوق پستی این سیاستمدار را پر کنند، یا گروه پارلمانی یا احزاب مربوطه همه هم‌زمان
صدایشان را بلند کنند و درخواستی را مطرح سازند، آنگاه شانس بسیار بیشتری برای شنیده شدن دارد، زیرا مردم درمی‌یابند:
بسیار خب، انتخابات بعدی ممکن است نزدیک باشد.
آیا واقعاً می‌خواهیم به این افراد بفهمانیم که به نادیده گرفتن‌شان ادامه خواهیم داد، یا می‌خواهیم آن‌ها را جدی بگیریم؟
و به همین دلیل می‌گویم که مردم باید خود را سازماندهی کنند، دست به دست هم دهند و صدایشان را به گوش برسانند.
قبل از اینکه به آن بپردازیم، شما از احزاب نام بردید.
چطور ممکن است؟ در حال حاضر، به اصطلاح، بازیگران جدید نسبتاً زیادی در بازار حضور دارند. آیا آن‌ها از این موضوع آگاه هستند؟
خب، فکر می‌کنم احزاب جدید هنوز در این زمینه تخصص کافی ندارند.
نمی‌خواهم بگویم که اراده‌ای وجود ندارد؛ نمی‌خواهم آن را این‌گونه بیان کنم.
قطعاً نشانه‌هایی وجود دارد که آنها می‌خواهند منافع شهروندان را جدی‌تر بگیرند.
اما هنوز کمی تخصص برای ادغام واقعی این دانش از طب کل‌نگر، که در واقع پزشکی را به شکلی علت‌محور بهبود می‌بخشد، وجود ندارد.
زیرا بار دیگر، ایدهٔ مرکزی این است: اگر علت همچنان وجود داشته باشد، هیچ درمانی ممکن نیست.
هیچ درمان قطعی ممکن نیست.
به همین دلیل است که باید نظام مراقبت‌های بهداشتی را طوری بازسازی کنیم که به علل ریشه‌ای بپردازد.
این موضوع در علم نیز صدق می‌کند، جایی که ما خطاهای متناظر را نیز داریم.
و همچنین کد ICD .
شما می‌دانید که کدهای تشخیصی پزشکان صرفاً بر اساس علائم هستند.
فقط نوشته «گاستریت» – نمی‌گوید «گاستریت ناشی از اضطراب وجودی» یا چیزی شبیه آن. بله، پس هیچ ارتباطی وجود ندارد.
و در این زمینه، پژوهش‌های انجام‌شده اغلب معیوب هستند، زیرا بین علل تمایز قائل نمی‌شوند و در
نتیجه آنچه با آن علت مطابقت دارد را پیدا نمی‌کنند.
سپس فقط چیزی پیدا می‌کنی که هم‌زمان با همه‌چیز جور دربیاید.
و این معمولاً سمی‌ترین است.
و دوباره مسئله عوارض جانبی و خسارات ناشی از آن برایم پیش می‌آید.
پس شما می‌گویید این یک خطای سیستماتیک است که در پزشکی رواج دارد؟
بله، حداقل یکی. پس اگر خطای سیستماتیک جهت‌گیری علت را در نظر بگیریم، یکی داریم.
مورد بعدی در نظام سلامت سوءمدیریت نامیده می‌شود.
پس سوءمدیریت مالی، که هیچ‌کدام از هزینه‌های آن پرداخت نمی‌شود.
آنچه کمک می‌کند، آنچه واقعاً شفا می‌دهد، پولی نیست.
مواردی که عوارض جانبی کمی دارند، حذف می‌شوند.
هر چیزی که عوارض جانبی داشته باشد، محدود است.
هنوز برای مشاوران ارشد مجاز است که قراردادهای پاداش داشته باشند – این بدان معناست که آنها برای درمان‌های بسیار
گران‌قیمت، دستمزد اضافی دریافت می‌کنند، در حالی که برای روش‌های ارزان‌تر پرداختی صورت نمی‌گیرد.
بنابراین چندین خطای سیستماتیک وجود دارد که باعث می‌شود بیماران آنچه واقعاً برایشان خوب است را دریافت نکنند. ۱۲۳۴۳۲۱
بنابراین، در موضوع انجمن پزشکی و احیای اخلاق در پزشکی:
تمرکز باید بر این باشد که بیمار بر اساس تمام دانش در دسترس پزشک، بهترین درمان ممکن را دریافت کند.
و نه به این دلیل که برای آن پول بیشتری یا کمتری می‌گیرد.
به همین دلیل ضروری است که خواستار پرداخت برابر برای همهٔ اقدامات پزشکی شویم، صرف‌نظر از روش به‌کاررفته.
و پزشک باید تصمیم بگیرد که از کدام روش استفاده شود.
و برای اینکه او بتواند آن تصمیم را بگیرد، باید در همه روش‌ها آموزش دیده باشد، نه فقط سه روش از میان پنج یا شش روش.
به همین دلیل ما واقعاً به یک اصلاحات ۲.۰ در حوزه مراقبت‌های بهداشتی نیاز داریم تا آن را مقرون‌به‌صرفه‌تر، پایدارتر،
بیمارمحورتر و – اینجا یک نکته بسیار مهم دیگر – ایمن‌تر کنیم.
بله، امنیت یک موضوع مهم است. کجا فرصت بهبود را می‌بینید؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، این موضوع به یک مسئله بسیار مهم تبدیل شده است زیرا در چندین حوزه باید عقب‌ماندگی‌ها جبران شوند.
بنابراین رسماً چنین است که افراد بسیار بیشتری در آلمان نسبت به کشورهای همسایه و صنعتی‌شده، برای مثال
برای جراحی لگن و غیره، تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند.
این بدان معناست که ما آشکارا در تعیین موارد نیاز به جراحی کمی سخاوتمندتر هستیم.
سؤال این است که هر عملیاتی خطرات و عوارض جانبی دارد – عفونت‌ها وجود دارد، مرگ‌ومیر ناشی از بیهوشی، عوارض جانبی عمل و غیره.
این موضوع در میان پزشکان نیز به طور گسترده مورد بحث قرار می‌گیرد.
اما مسائل دیگری شاید حتی مهم‌تر باشند.
یعنی موضوع نِمِسیس در پزشکی .
این قبلاً در دههٔ ۱۹۷۰ منتشر شده بود و در آن پرسیده شده بود که آیا پزشکی در بسیاری از زمینه‌ها بیشتر زیان‌آور است تا سودمند.
و حالا که صحبت از عوارض جانبی داروها شد، آمارهایی وجود دارد که هم در آلمان توسط پروفسور شونهافر در برمن و هم در آن زمان در ایالات
متحده آمریکا تعیین شده است، که نشان می‌دهد در آلمان تقریباً ۵۰٬۰۰۰ نفر هر سال بر اثر عوارض جانبی داروهایی می‌میرند
که آن‌ها را به‌درستی مصرف کرده‌اند – یعنی نه به‌صورت مصرف بیش از حد، نه با نیت خودکشی و نه چیزهایی از این قبیل.
این قبل از آن بود که ویروس کرونا داشته باشیم، قبل از اینکه واکسن mRNA را دریافت کنیم.
این واقعاً یک مسئله بسیار بزرگ بود، جایی که ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به‌دلیل عوارض جانبی داروها به بیمارستان‌ها مراجعه کردند.
این بدان معناست که ضروری است مصرف داروهایی با عوارض جانبی متعدد کاهش یابد و آن‌ها با داروها یا موادی دیگر
جایگزین شوند که در درمان این وضعیت نیز مؤثرند، علائم را تسکین می‌دهند و عوارض جانبی کمتری دارند.
این مرا دوباره به موضوع طب کل‌نگر بازمی‌گرداند.
گیاهان اغلب بسیار امن‌تر از بسیاری از چیزهای دیگر هستند.
البته من به طب متعارف نیاز دارم، هرگز نمی‌خواهم آن را کنار بگذارم.
بنابراین ما از کار انجام‌شده توسط بخش مراقبت‌های ویژه، جراحی تروما و غیره بسیار بسیار سپاسگزاریم.
با این حال، در بسیاری از زمینه‌ها نیاز واقعی به جبران عقب‌ماندگی وجود دارد تا آگاهی نسبت به جایگزین‌هایی با عوارض
جانبی اندک افزایش یابد و آن‌ها در خط اول درمان گنجانده شوند.
پس ما از انجمن‌های بیماران می‌خواهیم که همیشه ابتدا دارویی را با کمترین عوارض جانبی تجویز
کنند، مشروط بر اینکه اثربخشی یکسانی داشته باشد.
پس این مجاز نیست؛ آن یک مورد توسط صندوق بیمه درمانی پرداخت می‌شود، موردی که خسارت را ایجاد می‌کند، و موردی که
می‌توان گفت امن‌تر است، خودتان باید هزینه آن را بپردازید.
این داروها از درجه دوم و سوم هستند که غیراخلاقی است و بی‌دلیل افرادی را که پول کمتری دارند
قربانی عوارض جانبی می‌کند. این موارد باید متوقف شوند.
و هر کسی که به هومئوپاتی یا داروهای گیاهی تمسخر می‌کند، به سادگی نمی‌داند این دارو چه دستاوردهایی می‌تواند داشته باشد.
بله، این چیزی است که به نظرم جای پیشرفت دارد.
ما در زمینه واکسیناسیون با یک مشکل بسیار بزرگ مواجه هستیم.
مطالعه اخیر در آمریکا که اکنون منتشر شده است توسط بنیاد هنری فورد نشان می‌دهد که کودکان واکسینه‌شده، که در ایالات متحده
برنامه واکسیناسیون بسیار گسترده‌ای دارند، ۵۷ درصد از این کودکان تا سن ۱۰ سالگی به بیماری مزمن مبتلا می‌شوند.
در همین حال، ۱۷ درصد از کودکان واکسینه نشده تا سن ۱۰ سالگی به بیماری‌های مزمن مبتلا می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ صریحاً بگویم، چهل درصد کودکان به‌خاطر واکسیناسیون دچار بیماری مزمن می‌شوند.
البته، با اندکی تفکر علمی، نمی‌توانم با این گزاره موافق باشم، زیرا قطعاً چند عامل همراه وجود دارد.
اما تعداد زیادی، ۳۰ درصد، ۳۵ درصد، می‌توان با اطمینان گفت، تنها به این دلیل بیمار می‌شوند که چندین بار واکسینه شده‌اند.
و هیچ مطالعه‌ای دربارهٔ اثرات واکسیناسیون ترکیبی وجود ندارد.
اصلاً هیچ تحقیقی انجام نمی‌شود. هیچ تحلیل واقعی دارونما وجود ندارد.
این بدان معناست که اینجا هم بار دیگر رد پول را می‌بینیم. چرا آنها ساخته نشدند؟
پس به کودکان دارو داده می‌شود بدون اینکه هیچ مطالعه‌ی کنترل‌شده با دارونما انجام شده باشد.
من این را، و ما در انجمن حمایت از بیماران و انجمن پزشکی نیز این را، جنایی می‌دانیم.
موارد باید با دقت بر اساس شواهد بررسی و تحلیل شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ با واکسیناسیون کووید-۱۹، یا بهتر بگوییم واکسیناسیون mRNA، ما یک فناوری جدید در اختیار داریم که در
آن، بگذارید بگوییم، از ماشین‌های کوچکی برای تولید پروتئین‌هایی استفاده می‌شود که می‌توانند به بدن آسیب جدی وارد کنند.
و این دستگاه‌های کوچک از طریق بسته‌بندی، یعنی نانوذرات لیپیدی ، به تمام سلول‌های بدن منتقل شدند.
آنها حتی پس از ماه‌ها و سال‌ها همچنان تأثیر خود را حفظ می‌کنند، همان‌طور که مطالعات و پژوهش‌ها اکنون در حال کشف آن هستند.
این بدان معناست که آن‌ها بمب‌های ساعتی را در بدن مردم کاشتند و به آن‌ها القا کردند که این یک واکسیناسیون است.
اثربخشی این واکسیناسیون و همچنین ایمنی آن هرگز اثبات نشده است.
این هرگز از عفونت محافظت نکرده است. همچنین هرگز موضوع تحقیق نبوده است.
این به یک مشکل بزرگ بهداشتی تبدیل شده است، بنابراین ما خواستار لغو تمام مجوزهای مربوط به
این مواد تا زمان روشن شدن کامل موضوع هستیم.
زیرا حتی اکنون، افراد بیشتری همچنان بر اثر عوارض جانبی می‌میرند، با اینکه این واکسیناسیون‌ها دو یا سه سال پیش انجام شده‌اند.
این را می‌توان با آزمایش‌های خون، آزمایش‌های بافتی و آزمایش‌های عروقی تعیین کرد – برای مثال، اگر کالبدشکافی روی بیماران سکته مغزی
انجام دهید، لخته‌های خونی حاوی این پروتئین‌های خاردار هستند .
طبق آنچه به ما گفته شده، آن‌ها در واقع باید بعد از ۱۴ روز از بین رفته باشند.
پس از دو سال و نیم، آنها هنوز آنجا هستند. این در تومورها یافت می‌شود.
پس همهٔ اینها هم باید بازنگری شوند.
و اینجاست که به یادآوری مجوز نیاز دارید.
وقتی صحبت از واکسیناسیون کودکان می‌شود، در حال حاضر همه توصیه‌ها باید به تعویق بیفتند، به‌طوری که در ابتدا تنها
توصیهٔ پزشک و، نمی‌دانم، شاید صلاحدید والدین اعمال شود، تا زمانی که نتایج مطالعه تأیید شوند.
و برای انجام این کار، باید مطالعاتی پاک و منزه انجام دهید.
این بدان معناست که دیگر نمی‌توانیم به تولیدکنندگان اجازه دهیم ادعاهایی مطرح کنند و مطالعاتی ارائه دهند بدون اینکه کسی
آن‌ها را بررسی کند. در حال حاضر، این مطالعات بررسی نمی‌شوند.
ما یک سازمان ایمنی دارویی، موسسه پاول اِرلیش، داریم که در مورد واکسیناسیون کووید-۱۹، مشخصات تولیدکننده را
کورکورانه پذیرفت و هیچ‌گونه آزمایشی روی دسته‌های تولید انجام نداد و بسیاری از موارد دیگر را نیز بررسی نکرد.
وقتی صحبت از واکسیناسیون کودکان می‌شود، گزارش‌هایی ارائه می‌شود، اما هیچ کنترلی وجود ندارد.
این موضوعی است که در زمینه ایمنی داروها باید بگوییم هنوز راه زیادی برای جبران داریم.
برای این منظور، ضروری است که ما برای همه مقامات ارشد بهداشتی کارشناسان مستقلی منصوب کنیم.
این بدان معناست که به نظر من همه تصمیم‌گیرندگانی که در سال‌های اخیر در این کمیته‌ها
فعال بوده‌اند، در این مرحله باید برکنار شوند.
زیرا می‌توان ثابت کرد که هر فرد به‌طور علمی عمل نکرده و در راستای منافع جمعیت رفتار نکرده است.
و در این مرحله باید یک تیم مستقل از کارشناسان تشکیل شود که بتواند مطالعات را به‌طور مکرر و مستقل بازبینی کند.
و البته، غیرقابل قبول است که لابی‌گران در راهروهای وزارت بهداشت رفت‌وآمد کنند و به آنها قانون‌گذاری دیکته کنند.
در اینجا نیز ما به سیاستمداران مستقل نیاز داریم تا این کار را انجام دهند.
و به همین دلیل ممکن است لازم باشد سیاستمداران را از این نظام حزبی حذف کنیم، سیاست‌گذاران حوزه سلامت را از نظام حزبی کنار بگذاریم و
آن‌ها را با کارشناسانی جایگزین کنیم که نمایانگر تنوع آراء باشند.
به عبارت دیگر، جایی که تخصص‌های تخصصی از حوزه‌های گوناگون گرد هم می‌آیند.
امروز نمی‌توانم نسخهٔ نهایی آن را اینجا به شما نشان دهم.
من فقط می‌توانم ببینم که ما در سطوح مختلف سیاست‌گذاری‌های گمراه‌کننده‌ای داریم و
لابی‌ها در بالاترین سطوح سیاسی نفوذ می‌کنند.
سیاست تعیین می‌کند که مقامات ارشد بهداشت، STIKO، PEI و RKI، به اصطلاح، چه چیزی را به دنیای خارج بگویند.
این علم نیست. و این بیماران را در معرض خطر قرار می‌دهد.
و این شایستهٔ یک دموکراسی نیست، همان‌طور که می‌گویند، تصویر خوبی از شما ارائه نمی‌دهد.
باید درباره منافع بیماران باشد، باید درباره آموزش و دانش باشد، درباره پزشکی مبتنی بر شواهد باشد.
من یک سؤال دیگر دارم. «مبتنی بر شواهد» به چه معناست؟
بله، شواهد مبتنی بر می‌تواند به چند طریق تفسیر شود.
ما معتقدیم که تنها در صورتی می‌توان از پزشکی مبتنی بر شواهد سخن گفت که تجربهٔ هر بیمار به‌طور جداگانه در نظر گرفته شود.
مبتنی بر شواهد اساساً به معنای سنجش مزایا و مضرات است.
پس در نهایت، باید یک محاسبه مثبت باشد.
پس همه چیزها عوارض جانبی و خطراتی دارند.
اما برای اینکه چیزی موجه، از نظر اخلاقی موجه و از نظر اخلاق‌محور موجه باشد، باید فایده‌ای روشن داشته باشد.
و این ملاحظه باید به‌صورت فردی امکان‌پذیر باشد.
و سپس، برای مثال، یکی از بنیان‌گذاران پزشکی مبتنی بر شواهد، دیوید ساکت.
برای مثال، او به‌وضوح بیان کرد که شواهدی از مطالعات وجود دارد.
من قبلاً به این مسئله پرداخته‌ام که مطالعات نیز می‌توانند دستکاری و جعل شوند.
بنابراین، اگرچه شواهد مطالعاتی مهم هستند، اما تنها عامل تعیین‌کننده نیستند.
علاوه بر این، اغلب تنها می‌توان از میانگین‌های آماری استفاده کرد.
و اگر میانگین آماری قد کسی ۱٫۷۰ متر باشد و مرد آماری ۱٫۹۰ متر قد داشته باشد، پس تو دیگر جایی در این میان نداری.
و این موضوع در مورد بسیاری از علائم بیماری نیز صادق است، به این معنی که نتایج مطالعه بازتاب‌دهنده واقعیت واقعی فرد نیست.
و به همین دلیل مهم است که خواستار در نظر گرفته شدن تجربه فردی و همچنین خواسته‌ها و ارزش‌های بیمار باشیم.
یک نفر هنوز می‌خواهد به موضوعی رسیدگی شود، نفر دیگر دیگر نمی‌خواهد.
و تخصص حرفه‌ای پزشک نیز در نظر گرفته می‌شود.
او در طول سال‌ها تجربه حرفه‌ای خود، با حروف الفبا (A، B، C، D، E) و همچنین با این بیمار تجربه کسب کرده است.
و اگر او اکنون در این مورد به نتیجه‌ای برسد، نباید آن را بی‌دلیل رد کرد.
فقط به این دلیل که یک مطالعه با یک مقدار میانگین در جایی وجود دارد.
با این حال، اغلب مشخص نیست که آیا مطالعه واقعاً علل موجود در این بیمار را تصادفی‌سازی کرده است یا خیر .
همان‌طور که گفتم، ما در سطح علمی با یک کمبود سیستماتیک مواجه هستیم، زیرا تصادفی‌سازی بر
اساس علل مختلف بیماری به‌درستی انجام نمی‌شود.
تصادفی به این معنی است که من شاخه‌های مختلف مطالعه را بررسی می‌کنم.
برخی، به اصطلاح، اکنون زخم‌های زیادی دارند، در حالی که برخی دیگر اصلاً زخمی ندارند.
اینکه مسئله زخم‌ها نیز همراه با آلودگی محیط زیست پوشش داده شده است.
برای مثال، یک نفر دچار مسمومیت با جیوه و استرس زیاد است، دیگری آلرژی دارد و نفر بعدی هیچ‌یک از این مشکلات را ندارد.
باید به آن به شکلی متمایز نگاه کنید تا ببینید: خب، گروه‌های مختلف کوهورت چگونه به اقدامات درمانی خاص واکنش نشان می‌دهند.
بنابراین تفکر مبتنی بر شواهد باید از سه جنبه در نظر گرفته شود.
و شواهد مطالعاتی هنوز نیازمند بررسی‌های بیشتری است، زیرا ما در آنجا کاستی‌های قابل‌توجهی را مشاهده می‌کنیم.
این موضوع نیز رسماً شناخته شده و پیش از این موضوع کنفرانس‌های علمی بزرگ بوده است.
این واقعیت که بسیاری از مطالعات در اینجا دارای کاستی‌های روش‌شناختی هستند و دستکاری آشکاری
صورت گرفته است – یعنی جعل‌ها و تلاش‌ها برای جعل.
و سپس بعداً به‌عنوان علم فروخته می‌شود.
این امر بیماران را در معرض مفهوم نادرست علم یا علم نادرست قرار می‌دهد.
و بنابراین علم دیگر دوست و یار ما نیست، بلکه خطری است که با آن روبه‌رو هستیم.
و به همین دلیل، به‌ویژه در حوزهٔ پزشکی، ما به اصلاحات ۲.۰ نیاز داریم – بار دیگر تأکید می‌کنم – تا
ایمنی مردم و بهترین کیفیت ممکن را تضمین و برقرار کنیم.
مستقل از منافع سودجویانه برخی بازیگران در بخش مراقبت‌های بهداشتی.
اما این همچنین هزینه‌ها را برای اقتصاد کاهش می‌دهد که یک اثر جانبی مطلوب خواهد بود.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توان فرض کرد که.
اکنون با این مشکل مواجهیم که قدرتمندان تمایلی به واگذاری قدرت خود ندارند و بعید است داوطلبانه این کار را انجام دهند.
و اگر آنها بگویند که احزاب جدید نیز واقعاً این موضوع را در دستور کار خود ندارند، پس نمی‌توان از آنها انتظار پیشرفتی داشت.
رویکرد شما چیست؟ جمعیت چگونه می‌تواند بر آن تأثیر بگذارد؟
من چنین تصویر تیره‌ای ارائه نمی‌دهم. ما نمی‌دانیم.
تا کنون برداشت من این است که آنها به دنبال دریافت مشاوره‌های کافی و متنوع نیستند.
خب، من این تصور را دارم که آن‌ها هنوز هم فقط به شرکت‌های بیمه درمانی یا شرکت‌های داروسازی مراجعه می‌کنند و به هرچه آن‌ها
می‌گویند گوش می‌دهند و واقعاً به حرف‌های بیماران گوش نکرده‌اند.
پس اگر صدای بیماران را به گوش برسانید، معتقدم که طرف‌های مختلف بسیار پذیرای این موضوع خواهند بود.
و به همین دلیل ضروری است که بیماران خود را سازماندهی کنند.
به همین دلیل این انجمن حمایت از بیماران به نام «Natürlich gesund werden für alle e.V.» (www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org)
وجود دارد. هزینهٔ سالانهٔ عضویت ۳۰ یورو است.
ما البته خوشحال خواهیم شد اگر بسیاری از کسانی که امروز گوش می‌دهند بگویند: «باشه، ما از این
حمایت می‌کنیم.» این مثل نوعی اتحادیه بیماران است.
پس هیچ فایدهٔ مستقیمی ندارد، اما اگر تعدادشان زیاد باشد و غیره، ممکن است بعداً به دست آید.
اما ما خوش‌آمدیم که دست به دست هم دهیم و با هم اقدام کنیم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
این بدان معناست که اگر مسئله‌ای باشد که بخواهیم تغییرش دهیم، همهٔ ما می‌توانیم هم‌زمان یک ایمیل بنویسیم
یا همهٔ ما می‌توانیم هم‌زمان یک نامه یا کارت بنویسیم.
و این تأثیرگذار است. به این ترتیب، زنان نیز در تثبیت برابری در قانون اساسی موفق شده‌اند.
این یک کمپین کارت‌پستال بود. خب، اعداد هم مهم بودند.
شما به آن انجمن حمایت از بیماران اشاره کردید که مردم می‌توانند در آن ثبت‌نام کنند.
آیا راه‌های دیگری برای حمایت از این هدف وجود دارد؟
بله، در انجمن حمایت از بیماران همین‌طور است.
همان‌طور که گفتم، می‌توانید با پرداخت سالانه ۳۰ پوند عضو شوید. هر کسی توان پرداخت آن را دارد.
و نکته‌ی دیگر این است که ما در انجمن پزشکی دکمه‌ای در وب‌سایت‌مان به نام «مشارکت» داریم که بخشی از سوگند بقراط است.
و در آنجا می‌توانید ثبت‌نام کنید تا زمانی که، برای مثال، ما کمپین‌هایی را برای ترویج بهبودها در یک حوزه یا حوزه‌ی
دیگر از نظام مراقبت‌های بهداشتی اجرا می‌کنیم، از آن مطلع شوید.
و همچنین این امکان وجود دارد – من اینجا به‌طور مختصر این را نشان دادم، شاید بتوانم آن را برایتان بالا نگه
دارم تا ببینید – ما فهرستی از امضاها تهیه کرده‌ایم.
پس وقتی در خانه هستید و با دوستان‌تان دیدار می‌کنید و دربارهٔ وضعیت نامناسب سلامتی و اینکه چه چیزهایی درست کار
نمی‌کنند صحبت می‌کنید، لطفاً این دادخواست را به آن‌ها نشان دهید و از آن‌ها بخواهید که آن را امضا کنند.
سپس زمانی که تبلیغ دیگری برای برجسته کردن یک یا دو امتیاز ارائه شود، به شما نیز اطلاع داده خواهد شد.
پس، این‌گونه است که فرد صرفاً حق دارد مطلع شود.
این یک اعلام رضایت است که ما ممکن است از آدرس ایمیل استفاده کنیم.
بله، خیلی ممنون.
خواهش می‌کنم.
دکتر سونیا رایتز، از شما برای این مصاحبه سپاسگزارم. برای شما بهترین‌ها را آرزو می‌کنم و امیدوارم دفعه بعد دوباره شما را ببینم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ واقعاً بسیار سپاسگزارم. ۱۲۳۴۳۲۱