Ավելացող թվով մարդիկ են տառապում դեմենցիայով և Ալցհեյմերի հիվանդությամբ, Գերմանիայում մոտավորապես 1,8
միլիոն; ավելի քան 10 տոկոսը տառապում է դեպրեսիայով։
Եվ դրա հետ կապված դեղերի, խնամքի, ծախսերի և վախերի քանակը նույնպես օրեցօր ավելանում է։
Այսօր ես զրուցում եմ ընդհանուր բժշկության, հոգեթերապիայի և նատուրոպաթիկ բուժման մասնագետի հետ։
Նա «Natürlich gesund werden für alle e.V.» («Բնականաբար առողջ դառնալ բոլորի համար»)
հիվանդների պաշտպանության ասոցիացիայի խոսնակն է .
Նա նաև «Հիպոկրատական երդում» բժշկական մասնագիտական ասոցիացիայի գործադիր տնօրենն է, համահիմնադիրը և խոսնակը։
Այս ասոցիացիան իր առջև է դրել բժշկության մեջ էթիկան վերականգնելու նպատակ։
Շատ դեպքերում լոբբինգն ու ֆինանսական նկատառումները գերիշխել են։
Շատ հաճախ դա վնասում է հիվանդներին, ասում է դոկտոր Սոնյա Ռայթցը։ Բարի գալուստ մեր ստուդիա։
Այո, շատ շնորհակալ եմ հրավերի համար։ Ես շատ ուրախ եմ այստեղ լինելու համար և հույս ունեմ, որ կարող եմ այս
թեմային, որը շատերի համար հետաքրքիր է, ինչ-որ բան ավելացնել։
Այո։ Դոկտոր Ռայթս, երբ խոսքը վերաբերում է բուժմանը, դուք միշտ խոսում եք կայունության մասին։
Ձեր կարծիքով, օրինակ՝ դեմենցիայի դեպքում, ինչն է սխալ ընթանում։
Այո, դուք արդեն ներառել եք բանալի բառը ձեր հարցում։
Փաստն այն է, որ շատ հաճախ առողջապահությունը բուժման մասին չէ։
Եվ հենց դրա համար է, որ առողջապահական ոլորտում կայունությունը ինքնաբերաբար տրված չէ։
Մարդուն առողջ դարձնելու համար նախ պետք է հեռացնել այն ամենը, ինչը նրան հիվանդացրել է։
Եվ եթե դրանով ոչ ոք չի հետաքրքրվում, ապա պարզ է, որ դա կարող է դառնալ, ասենք, մշտապես կրկնվող քրոնիկ հիվանդություն, եթե ես չեմ
հետաքննում պատճառները և չեմ բուժում դրանք, կամ նույնիսկ չեմ սովորեցնում մարդկանց, ուսանողներին
դրանց մասին բժշկական ուսումնառության ընթացքում։
Շատ ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկներ այժմ կհերքեն, որ նրանք բնականաբար հետաքրքրվում են պատճառների մասին։
Կարո՞ղ եք դա ավելի մանրամասն բացատրել։ Ինչո՞ւ եք այդ եզրակացության եկել։
Այո, ինչպես դուք անշուշտ գիտեք, ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկները հաճախ թիրախավորում են խոլեստերինի մակարդակները որպես
հիվանդության պատճառ, ասես դրանք հենց մեղավորն են, կարելի է ասել։
Բավարար գրականություն և ապացույցներ կան, որոնք ցույց են տալիս, որ խոլեստերինի մակարդակները չեն հանդիսանում A-ի
կամ B-ի պատճառը, այլ առավելագույնը դրանց ախտանիշն են և ինքնուրույն հիվանդություն չեն առաջացնում։
Իրական պատճառները գտնվում են այլուր և հաճախ անտեսվում են։
Ձեր դեմենցիայի մասին հարցին վերադառնալով՝ այո, դա նույնպես դրա մի մասն է։
Դեմենցիան ընդամենը մեկ ախտանիշ է՝ մարդը այլևս չի կարողանում հիշել իրադարձությունները, նրա տրամադրության տատանումները,
որոնք ինքը կամ նրա հարազատները չեն կարողանում բացատրել։
Սա նույնպես կարող է ունենալ բազմաթիվ պատճառներ, ինչպես դեպրեսիան։
Եվ (պատճառները) համակարգված կերպով չեն հետազոտվում։
Ես պարզապես կցանկանայի ներկայացնել մի քանի օրինակներ, եթե դա հարմար է։
Օրինակ, լավ հայտնի է, և դա նաև հրապարակվել է «Ärzteblatt» բժշկական ամսագրում, որ 60 տարեկանից բարձր մարդկանց
ավելի քան 20 տոկոսը ունի B12 վիտամինի ներծծման խանգարում։
Վիտամին B12-ը սովորական վիտամին չէ. այն կարևոր է մտածելու, իմունային համակարգի,
կենտրոնացման և նաև էմոցիոնալ բարեկեցության համար։
Եթե բժիշկները սովորական զննման ընթացքում այս վիտամինի համար ստուգումներ չեն անցկացնում, դրա պակասը բնականաբար անտեսվելու է։
Հետո կան բազմաթիվ դեղեր, որոնք նպաստում են B12-ի չներծծմանը, նույնիսկ եթե դուք բավարար քանակությամբ եք այն օգտագործում։
Այսպիսով, մենք ունենք մի շարք այլ գործոններ, որոնք կարող են հանգեցնել B12 վիտամինի նման պակասի։ Դա նույնպես հաշվի չի առնվում։
Այսպիսով, B12 վիտամինի պակասի դեպքում ես վտանգի տակ եմ դնում Ալցհեյմերի հիվանդության,
դեմենցիայի և, ի դեպ, դեպրեսիայի զարգացմանը։
Այո, կարելի է ասել, որ հիվանդների շահերից ելնելով՝ յուրաքանչյուր առողջապահական ապահովագրական ընկերություն պետք է
առավելագույն հետաքրքրություն ցուցաբերի 50 տարեկանից սկսած B12 մակարդակի համակարգված ստուգումների նկատմամբ։
Այնուամենայնիվ, արյան մակարդակները բավարար չեն; անհրաժեշտ է անցկացնել մեզի թեստեր, քանի որ կան
ցուցանիշներ, որոնք տալիս են ավելի ճշգրիտ տեղեկություն։
Եվ ապա ձեռնարկել թիրախային կանխարգելիչ միջոցառումներ՝ կանխելու անեմիայի և դեպրեսիայի նման
քրոնիկ, լուրջ հիվանդությունների առաջացումը։
B12 վիտամինի պակասը կարող է նաև հանգեցնել ծանր դեպրեսիայի և նույնիսկ պսիխոզային խանգարումների։
Ի դեպ, սա վերաբերում է նաև բազմաթիվ մարդկանց, ովքեր այժմ հետևում են բուսակեր կամ վեգան
դիետային և բավարար ուշադրություն չեն դարձնում դրան։
Այսպիսով, բավականին շատ մարդիկ կան, ովքեր դրա նկատմամբ շատ-շատ գիտակից են և նաև սննդային հավելումներ են ընդունում։
Բայց մյուսները կարծում են, որ բավական է միայն բուսական սնունդ ուտել, և B12 վիտամինի պակասը անխուսափելի է։
Եվ հենց դրա համար այն, ինչ ես նոր ասացի, վերաբերում է նաև երիտասարդներին, կանանց,
հատկապես հղի կանանց, որոնց կարիքները մեծացել են։
Եվ սա նման օրինակներից մեկն է։ Բացի այդ, կան հիվանդությունների այլ տարածված պատճառներ, որոնք պարզապես չեն ուսումնասիրվում։
Արդյունքում քրոնիկ հիվանդությունները դառնում են ավելի ու ավելի տարածված, իսկ առողջապահությունը դառնում է ավելի ու ավելի թանկ։
Սրանք ոչ մեկը հիվանդների լավագույն շահերին չեն ծառայում։ Բայց ո՞ւմ շահերին են դրանք ծառայում։
Եվ, բնականաբար, դեղագործական արդյունաբերությունը առավելապես շահում է, երբ հնարավորինս շատ քրոնիկ
հիվանդությամբ տառապող, երկարաժամկետ պացիենտներ ունենա։
Եվ հիմա մարդը զարմանում է՝ արդյոք դա իսկապես այդպես է՞
Հանցագործական վեպերում միշտ ասում են՝ հետևել փողի հետքերին։ Դա իսկապես ճիշտ է՞
Եթե ավելի ուշադիր նայեք, կտեսնեք, որ դա սկսվում է նրանց ուսումնառության ընթացքում՝ բժիշկները, բժշկական
մասնագետները և ուսանողները համակարգված կերպով ուսուցվում են ռեֆլեքսներ զարգացնելու՝ ըստ կարգախոսի:
Այս դեղամիջոցի այս ախտանիշը, այս դեղամիջոցի այս ախտանիշը։
Եվ պատճառական, տրամաբանական մտածողությունը, այն, ինչը իրականում սովորեցրեց մեզ Լուսավորչությունը՝ պատճառների
մասին հարցնելը և դրանք վերացնելը՝ տևական և կայուն արդյունքների հասնելու համար, աստիճանաբար կորցնում է։
Դրան գումարվում է ուղեղային լվացումը, որին ենթարկվում են բժիշկների մեծ մասը, երբ շաբաթական ստանում են չորս կամ հինգ
փայլուն բրոշյուրներ, իհարկե անվճար, որոնք, ըստ էության, սովորեցնում են նրանց, թե ինչ պետք է մտածեն ողջ կյանքի ընթացքում։
Այսպիսով, կան ցուցումներ, որ դեղագործական արդյունաբերությունը ազդեցություն է գործադրում շատ վաղ փուլում՝ պրոֆեսորները ստանում
են երրորդ կողմի ֆինանսավորում (հիմնականում արտաքին աղբյուրներից ֆինանսավորվող հետազոտական նախագծեր) դեղագործական
արդյունաբերությունից, և եթե ցանկալի արդյունքներ չեն ստացվում, ուսումնասիրությունը չի հրապարակվում։
Մենք ծանոթ ենք այս բոլոր խնդիրներին, ուստի մնում են սովորական կասկածյալները։
Այսպիսով, պետք է նշել, որ իր ներկայիս ձևով սա առաջին հերթին չի ծառայում առողջապահական համակարգի հիվանդների շահերին։
Եվ դա շատ, շատ դժվար իրավիճակ է, շատ վատ իրավիճակ, որը մենք հրատապորեն պետք է փոխենք։
Եթե արժեքները մեզ համար կարևոր են, եթե մարդասիրական արժեքները մեզ համար կարևոր են, մենք պետք է
ստեղծենք հիվանդակենտրոն առողջապահական համակարգ։
Եվ դա չի հաջողվի այնքան ժամանակ, քանի դեռ որոշում կայացնողները անտեղյակ են առողջապահական համակարգից, դրա բովանդակությունից
և այդ բովանդակության մեջ առկա սխալներից, և կայացնում են բացառապես քաղաքական կամ բացառապես ֆինանսական որոշումներ։
Առողջապահական ապահովագրության ֆոնդերի եկամտային կողմի, վճարումների ավելացման և այլնի մասին անընդհատ խոսակցություններ են լինում։
Բայց ներդրումների ավելացումները բժշկությունը չեն բարելավում։
Յուրաքանչյուր օրենսդրական շրջանում խոսվում է առողջապահական համակարգի ծախսերը նվազեցնելու մասին – ապա
կազմվում են բյուջեներ, այնուհետև ներդրվում են բժիշկների համար միատեսակ հաստատուն վճարներ։
Բայց դա նույնպես վերահսկվում է։ Կարո՞ղ եք դա մանրամասնել։
Այո, ցավոք, այդպես է, դուք լիովին ճիշտ եք։
Այսպիսով, վճարային գրաֆիկներում մենք տեսնում ենք, որ բերանով դեղորայքի նշանակման համար վճարումը զգալիորեն պակաս է։
Բժշկության մասին խոսելը, սակայն, հեշտ չէ։ Ես պարզապես չեմ ասում, թե ինչ անել։ Բժշկության մասին խոսելը
նշանակում է նախ պարզել, թե ինչպես է հիվանդությունը առաջացել։
Ի՞նչ պատահեց։ Դու ի՞նչ ապրեցիր։ Շոկներ եղե՞լ են։ Օպերացիաներ եղե՞լ են։
Կա՞ն սպիեր։ Վնասվածքների ապաքինման ընթացքում խնդիրներ եղե՞լ են։
Օրինակ՝ շատերը չեն գիտակցում, որ սպիերը կարող են լինել հիվանդության նշանակալի
պատճառ, քանի որ դրանք խափանում են մերիդիանները ։
Մերիդիանների խնդիրը նրանում է, որ բժիշկները իրենց ուսումնառության ընթացքում դրանց մասին չեն սովորում։
Ուսման ընթացքում բժիշկները համակարգված կերպով չեն ուսումնասիրում, թե մարմնի որ մերիդիաններն ինչ գործառույթներ
են իրականացնում և ինչ հետևանքներ են լինում, եթե դրանք կտրվեն կամ էներգետիկորեն խոչընդոտվեն։
Սա նշանակում է, որ հոլիստիկ բժշկության գիտելիքների պակասը նույնպես ազդում է բժշկության որակի վրա։
Դրա համար մենք, օրինակ, կոչ ենք անում հիվանդների միություններին և բժշկական միություններին ավելի ակտիվորեն ներդնել
հոլիստիկ բժշկությունը, քանի որ այն տրամադրած գիտելիքը կարող է կանխել շատ-շատ ցավի և քրոնիկ հիվանդությունների դեպքեր։
Այնուամենայնիվ, ընդհանուր պրակտիկ բժիշկը կպնդի, որ մերիդիաններ գոյություն չունեն, քանի որ
որևէ ֆիզիոլոգիական համարժեք չի հայտնաբերվում։
Այսպիսով, չկա որևէ մերիդիան, որը դա ներկայացնի։
Ես նախընտրում եմ այսօր չսկսել այդ քննարկումը։ Դուք ճիշտ չեք ասում։
Միայն այն պատճառով, որ ձեր ընդհանուր բժիշկն է ասում, չի նշանակում, որ դա ճիշտ է։
Ուսման ընթացքում ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկներին անընդհատ սովորեցնում են, որ պետք է հավատան հոմեոպաթիային կամ
մերիդիաններին կամ ցանկացած այլ բանի, բայց դա անհեթեթություն է։
Դա պարզապես անհեթեթություն է։ Գիտականորեն ապացուցվել է, որ բարձր պոտենցիաները արդյունավետ են և որ նմանատիպության օրենքը գործում
է, ինչը նշանակում է, որ հոմեոպաթիան հիմնարար սկզբունքներով և արդյունքներով (թերապիայի արդյունքներով) ապացուցված է։
Ինչպես ասեղնաբուժության դեպքում, որտեղ, օրինակ, ասեղնաբուժական մերիդիանները ցուցաբերում են փոփոխված
հաղորդունակություն, ռուս հետազոտողները պարզել են, որ
Սա ամբողջությամբ գիտականորեն ապացուցված է։
Պարզապես այն չի ընդգրկվում բժշկական հետազոտություններում։
Սա նշանակում է, որ բժշկական հետազոտությունները այլևս գիտական չեն, այլևս իսկապես գիտական չեն, այլ ավելի շուտ մի
տեսակ «պատրաստման գործողություն», կարելի է գրեթե ասել։
Չեմ ուզում շատ կոպիտ ասել, բայց փաստն այն է, որ ուսանողները չեն սովորում այն, ինչ անհրաժեշտ է մարդկանց առողջ
պահելու կամ հիվանդությունները արմատներից բուժելու համար։
Դրա համար մեզ անհրաժեշտ է բարեփոխում, այդ թվում՝ բժշկական ուսումնասիրություններում, որը կանդրադառնա արմատական պատճառներին։
Սկզբում մենք խոսեցինք կայունության մասին։
Արդյո՞ք ախտանիշների բուժումը կարճաժամկետ լուծում չէ՞
Այո, ախտանիշների բուժումը կայուն է, եթե, օրինակ, դուք վերացրել եք պատճառը։
Դա նշանակում է, որ դուք վթարի եք ենթարկվել, վթարը դադարել է։
Այնուհետև ախտանիշները բուժելը՝ կոտրված ոսկորը, քերծված մաշկը կամ ինչ էլ որ լիներ, չափազանց օգտակար և շատ օգտակար է։
Ախտանիշների վրա կենտրոնացումը տեղին է, երբ պատճառը այլևս գոյություն չունի։
Բայց եթե, օրինակ, դուք տառապում եք քրոնիկական էքզիստենցիալ սթրեսից և դրա հետևանքով ունեք ստամոքսի
ցավեր, ապա պարզապես ստամոքսի դեղորայք եք ընդունում…
Եվ հետո դու դադարում ես այն ընդունել, և կրկին ստամոքսի ցավեր ես ունենում, որովհետև, իհարկե, պատճառը չի վերացել։
Այսպիսով, եթե չվերացնեք պատճառները, ախտանիշը կմնա։
Եվ, իհարկե, դա միշտ այնքան հեշտ չէ, որքան ես ներկայացնում եմ։
Երբեմն դուք ունեք նաև բազմաֆակտորային հիվանդություններ, ինչը նշանակում է, որ կարող եք միաժամանակ ունենալ չորս կամ հինգ պատճառ։
Եվ հետո, իհարկե, պետք է որոնել արմատական պատճառները և դրանք բուժել։
Եվ հետո դուք նաև ավելի մեծ ազդեցություն ունեք կայուն երկարաժամկետ բուժման վրա։
Ես կարող եմ սա ասել ավելի քան 30 տարվա գործնական փորձի հիման վրա։
Ես մասնագիտացած եմ քրոնիկ հիվանդությունների բուժման մեջ, որոնք, իհարկե, արդեն անցել են բոլոր փորձությունների միջով և անցել
են ամբողջ ավանդական բժշկական ծրագիրը, սակայն դա նրանց չի օգնել։
Եվ հետո ես անում եմ, չգիտեմ, ինչ-որ սպիային թերապիա, և խնդիրը, ասենք, երեք քառորդ ժամում վերջնականապես լուծվում է։
Լավ, կարող եմ ձեզ ներկայացնել մի հիվանդի օրինակ, որը դիմեց ինձ դեպրեսիայի, քնի խանգարումների և ենթադրյալ
հոգե-նյարդային խանգարման ախտանիշներով, ով նախկինում երկու անգամ վիրահատվել էր թոքերի վրա։
Բժիշկները դա լուրջ չընդունեցին, նրանց բուժեցին հոգեներգործուն դեղերով, ուղարկեցին հոգեբուժարան՝ պսիխոսոմատիկայի և այլն։
Ես համապատասխան կերպով բուժեցի թոքերի այս վիրահատությունից մնացած սպիերը և անդրադարձա հիվանդի կրած տրավմային, որը
առաջացել էր բժիշկների կողմից նրան լուրջ չընդունելու հետևանքով, ինչը, ի դեպ, նույնպես կարող է հանգեցնել հիվանդության։
Դա մի բան է, որը պետք է հիշեք։ Բժիշկները միշտ չէ, որ ճիշտ են, և հոգեթերապևտները նույնպես։
Այո, դեպրեսիան պարտադիր չէ, որ առաջանա նյարդոթիկական հակամարտությունից կամ նման մի
բանից։ Այն կարող է ունենալ նաև այլ պատճառներ։
Եվ այնտեղ, ինչպես ասացի, ես մաքրեցի սպիերը և բուժեցի տրավման։
Դա տևեց երեք քառորդ ժամ, և երեք շաբաթ անց նա վերադարձավ աշխատանքի։
Եվ նրան պետք է շուտաժամկետ թոշակի անցնելու հնարավորություն տային։ Այդքան վատ էր իրավիճակը։
Լավ, ես պարզապես ուզում էի ասել, որ հոլիստիկ բժշկությունը ունի բազմաթիվ լուծումներ։
Եվ ամբողջ բժշկական համակարգը շատ, շատ ավելի արդյունավետ և նաև ավելի էժան կդառնար, եթե սա
համակարգված, պատճառային մոտեցմամբ կիրառվեր։
Ուրեմն ոչ միայն հոլիստիկ բժշկություն՝ հոլիստիկ բժշկության համար։
Հոլիստիկ բժշկությունը հիվանդության բազմաթիվ պատճառներ է փնտրում։ Այն հայտնաբերում է ծանր
մետաղներով թունավորում և դրանք դուրս է մղում։
Եվ քանի՞ մարդ է կորցնում իր սրտային ռիթմի խանգարումը, քանի որ նրանք հեռացրել են ծանր մետաղները։
Առաջներում անպտուղ լինելուց հետո քանի՞ մարդ կարող է միաժամանակ հղիանալ։
Քանի որ դրանք հեռացնում են ծանր մետաղները։ Սրանք ընդամենը մի քանի օրինակներ են։
Էլեկտրոսմոգը մեկ այլ խնդիր է՝ որը այսօր նույնպես չափազանց թեթև են ընդունում։
Այնուամենայնիվ, կան նաև հետազոտություններ, որոնք ցույց են տալիս, որ ուղեղի ուռուցքների թիվը աճում է, քաղցկեղի հաճախականությունը
մեծանում է, երեխաների մոտ կենտրոնանալու խնդիրները դառնում են ավելի տարածված, և դա կախված է բջջային հեռախոսի օգտագործումից։
Ուրեմն, ես պարզապես ուզում էի ասել, որ կան շատ, շատ օրինակներ։
Ի՞նչ այլ հիվանդության պատճառներ են կարևոր, բայց հաճախ անտեսվում են? Պոստտրավմատիկ սթրեսային խանգարում։
Այստեղ կա շատ կարևոր մի կետ. մարդիկ չեն գիտակցում, որ, օրինակ, անզգայացման ժամանակ նրանց
մարմինը դեռևս ցավ է զգում, պարզապես այն չի ընկալում։
Այո, և երբեմն անզգայացման միջոցը բավարար խորը չէ, ինչը կարող է հանգեցնել հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարման, որը նույնպես կարող է
առաջացնել քրոնիկ հիվանդություններ՝ թե՛ հոգեկան, թե՛ ֆիզիկական։
Եվ այս բոլոր բաները, կարելի է սովորեցնել մարդկանց, իմ կարծիքով՝ ուսանողներին։
Ինձ շատ ժամանակ չի պահանջվում պարզապես ասելու համար, որ դուք կարող եք դա պարզել այս ու այն անելով;
ձեզ պարզապես պետք է վերցնել բժշկական պատմություններ ։
Եվ հիմա, վերադառնալով ձեր հարցին, եթե վճարային համակարգը սկզբունքորեն թույլ չի տալիս բժիշկներին վերցնել հիվանդների
անամնեզը, և եթե բժշկական ուսուցումը խոչընդոտում է բժիշկներին իմանալ պատճառները, ապա այո, կայունությունը երաշխավորված չէ։
Դրա համար ես ասում եմ, որ մենք ունենք հսկայական, հսկայական հնարավոր տնտեսումներ միլիարդավոր դոլարների չափով, եթե մենք
պատճառները ինտեգրենք բժշկական հետազոտությունների և բուժման մեջ բժիշկների պրակտիկայում, և հոլիստիկ
բժշկությունը դրա մի մասն է; առանց դրա դա չի աշխատի։
Բայց դա ինքնին լավ նորություն է, որ ծախսերը կարող են իրականում կրճատվել և հիվանդները
կարող են օգտվել հավելյալ առավելություններից։
Եկեք նորից վերադառնանք այս պսիխոսոմատիկային։
Դա, ըստ էության, բժշկի վերջին քարտն է, երբ նրա բոլոր ախտորոշումները և ավանդական բժշկական գիտելիքները
ձախողվում են; այդ դեպքում դա հոգեբանական-սոմատիկ դեպք է։
Այո, դուք գիտակցում եք, որ խոսում եք հոգեբանական և հոգեթերապևտիկ բժշկության մասնագետի հետ։
Լավ, այսպիսով կրկին դուք ճիշտ եք հպվում ցավոտ կետին։
Պարզապես այդպես է. հոգեթերապևտները, լինի հոգեբաններ, թե հոգեթերապիայի բժիշկներ, սովորում են, որ երբ ունեն դեպրեսիվ
համախտանիշ, պետք է փնտրեն հակամարտությունները կամ որևէ այլ բան։
Այն, ինչ դու մոռացել ես կամ քեզ չեն ասել, այն է, որ հաճախ դրա ետևում ֆիզիկական պատճառներ կան։
Եվ դա ոչ միայն հիպերթիրեոիդիզմ է, դա այն է, ինչ գլխավոր բժիշկը գիտի և ինչը ստուգում է։
Բայց B12 վիտամինի պակաս, ֆոլաթթվի պակաս , B6 վիտամինի պակաս, հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարում, ծանր մետաղներով թունավորում։
Ինչպես իմ պրակտիկայում շատ հիվանդների դեպքում, եղել են հիվանդներ, որոնք սնդով թունավորվելու հետևանքով
զարգացրել են օբսեսիվ-կոմպուլսիվ խանգարումներ կամ էպիլեպսիա։
Եվ այս ամենը՝ նույնիսկ մշտական և քրոնիկական դեպքերում, կարելի է բուժել՝ դետոքսիկացիայի միջոցով։
Այսպիսով, սրանք են այն կարևոր կետերը, որտեղ ես ասում եմ, որ բժշկությունը նայում է հեռու, հեռու, հեռու, հեռու, հեռու…
Կան նաև այլ պահեր, երբ նա նույնպես նայում է մի կողմ։
Բայց սա կարող է հասնել լրիվ այլ մակարդակների, օրինակ՝ դուրս մարմնային ընկալման թեմային։
Այո, դա կարող է մի փոքր դուրս լինել այս քննարկման շրջանակից, բայց ես պարզապես ուզում եմ կարճ անդրադառնալ դրան։
Կան որոշ երևույթներ, որոնք հազարավոր մարդիկ են ապրել, և որոնք բժշկությունը պարզապես չի կարող
բացատրել, և քանի որ չի կարող, պարզապես անտեսում է դրանք։
Մարդիկ պարզապես հայացքը շրջում են, կարծես այն այնտեղ չլիներ։
Ասես մենք միջնադարում լինեինք, մեզ մոտ չլիներ Լուսավորչությունը, և իրականում ոչ ոք չէր պահանջում պարզաբանել գերիշխող
ուսուցման համակարգի և գերիշխող հիպոթեզների շրջանակի հակասությունները, ինչպես նաև ընդլայնել հիպոթեզները ։
Սա բժշկության մեջ հրատապ անհրաժեշտություն է և վաղուց ուշացած է։
Սա նաև առնչվում է օրգանների նվիրատվության, օրգանների հեռացման, մահվան հաստատման և այլնի թեմաներին։
Այսպիսով, սա ևս մեկ համատեքստ է, որտեղ ես ասում եմ, որ բժշկության մեջ անհրաժեշտ է Ռեֆորմացիա
2.0, որպեսզի հիվանդները ավելի լավ վիճակում լինեն։
Մեզ անհրաժեշտ են նվիրված մարդիկ, որոնք կշարժեն այս գործընթացը առաջ, քանի որ քաղաքական գործիչները անհատների
կողմից ներկայացված հիվանդների պահանջներին չեն լսում։
Այո, եթե զանգահարեք նրանց և ասեք. «Ես ինչ-որ բան գիտեմ, չէ՞ որ դուք չէիք ուզում տարեկան երեք միլիարդ եվրո խնայել?»
Հետո նա այնուամենայնիվ անտեսում է դա, որովհետև մյուսները նրան ասում են՝ «Մենք դա չենք անում, մենք դա չենք անում»։
Բայց եթե մի միլիոն հիվանդներ հեղեղեն այս քաղաքական գործչի փոստարկղը, կամ խորհրդարանական խումբը կամ համապատասխան
կուսակցությունները միաժամանակ բարձրացնեն իրենց ձայնը և ձևակերպեն պահանջ, ապա դրա լսելի լինելու հնարավորությունը
շատ ավելի մեծ է, որովհետև այդ ժամանակ մարդիկ հասկանում են՝
Լավ, հաջորդ ընտրությունները կարող են սերտ լինել։
Իրոք՞ ուզում ենք այս մարդկանց հստակ ցույց տալ, որ մենք շարունակելու ենք անտեսել
նրանց, թե՞ ուզում ենք նրանց լուրջ ընդունել։
Եվ հենց դրա համար եմ ասում, որ մարդիկ պետք է կազմակերպվեն, միավորեն իրենց ուժերը և իրենց ձայնը լսելի դարձնեն։
Նախքան դրան անցնելը, դուք նշեցիք կուսակցություններին։
Ինչպե՞ս է դա։ Շուկայում, կարելի է ասել, այժմ բավականին շատ նոր խաղացողներ կան։ Արդյո՞ք նրանք դա գիտակցում են։
Դե, ես կարծում եմ, որ նոր կուսակցություններին այս ոլորտում դեռևս պակասում է բավարար փորձառություն։
Ես չեմ ուզում ասել, որ կամքի պակաս կա; ես չեմ ուզում դա այդպես ձևակերպել։
Անշուշտ կան նշաններ, որ նրանք ցանկանում են քաղաքացիների շահերը ավելի լուրջ ընդունել։
Բայց դեռևս պակասում է մի փոքր փորձ, որպեսզի իսկապես ինտեգրվի հոլիստիկ բժշկության այս գիտելիքը, որը իրականում
բարելավում է բժշկությունը պատճառահետևանքային մոտեցմամբ։
Քանի որ, կրկին, կենտրոնական գաղափարը հետևյալն է՝ եթե պատճառը շարունակում է գոյություն ունենալ, ապա բուժում չի կարող լինել։
Մշտական բուժում հնարավոր չէ։
Դրա համար մենք պետք է վերակառուցենք առողջապահական համակարգը՝ լուծելով դրա արմատական պատճառները։
Սա վերաբերում է նաև գիտությանը, որտեղ մենք նույնպես ունենք համապատասխան սխալներ։
և ICD կոդը նույնպես։
Դուք գիտեք, որ բժիշկների ախտորոշման կոդերը բացառապես ախտանիշային են։
Այնտեղ պարզապես գրված է «գաստրիտ», ոչ թե «գաստրիտ՝ գոյաբանական անհանգստության պատճառով»
կամ նման որևէ բան։ Այո, այսինքն՝ որևէ կապ չկա։
Եվ այս առումով իրականացվող հետազոտությունները հաճախ թերի են, քանի որ չեն տարբերակում պատճառները և, հետևաբար,
չեն գտնում այն, ինչը համապատասխանում է տվյալ պատճառին։
Այդ դեպքում դու կգտնես միայն այնպիսի բան, որը միաժամանակ համադրվում է ամեն ինչի հետ։
Եվ դա սովորաբար ամենավնասակարն է։
Եվ հետո կրկին առջևում է կողմնակի ազդեցությունների և դրանց հետևանքով առաջացած վնասների խնդիրը։
Այսինքն՝ դուք ասում եք, որ դա բժշկության մեջ լայնորեն տարածված համակարգային սխալ է՞
Այո, առնվազն մեկը։ Այսպիսով, եթե հաշվի առնեք պատճառաբանության ուղղվածության համակարգային սխալը, ունենք մեկը։
Հաջորդը կոչվում է առողջապահական համակարգի ոչ պատշաճ կառավարում։
Այսպիսով, ֆինանսական վատ կառավարման համար ոչինչ չի վճարվում։
Ինչը օգնում է, ինչը իսկապես բուժում է, դրա համար չեն վճարում։
Փոքր կողմնակի ազդեցություններ ունեցող բաները բացառվում են։
Ամեն ինչ, ինչը ունի կողմնակի ազդեցություններ, սահմանափակված է։
Բարձրակարգ խորհրդատուների համար դեռևս թույլատրվում է ունենալ բոնուսային պայմանագրեր՝ այսինքն՝ նրանք ստանում են
հավելյալ վարձատրություն հատկապես թանկարժեք բուժումների համար, իսկ ավելի էժան ընթացակարգերը չեն վճարվում։
Այսպիսով, կան մի քանի համակարգային սխալներ, որոնք հանգեցնում են նրան, որ հիվանդները չեն
ստանում այն, ինչը իրականում նրանց համար լավ է։
Ուստի, բժշկական ասոցիացիայի և բժշկության էթիկայի վերականգնման թեմայով:
Ուշադրությունը պետք է կենտրոնացվի այն ապահովելու վրա, որ հիվանդը ստանա հնարավոր լավագույն
բուժումը՝ հիմնված բժշկին հասանելի բոլոր գիտելիքների վրա։
Եվ ոչ թե նրա համար, որ դրա դիմաց նա ստանում է ավելի շատ կամ ավելի քիչ գումար։
Ուստի անհրաժեշտ է պահանջել, որ բոլոր բժշկական ընթացակարգերը վճարվեն հավասարաչափ, անկախ կիրառված մեթոդից։
Եվ բժիշկը պետք է որոշի, թե որ մեթոդը պետք է կիրառվի։
Եվ որպեսզի նա կարողանա կայացնել այդ որոշումը, նա պետք է նաև ուսուցված լինի բոլոր
մեթոդներով, ոչ միայն հինգից կամ վեցից երեքով։
Դրա համար մեզ իսկապես անհրաժեշտ է առողջապահության մեջ «Reformation 2.0»-ը, որպեսզի այն դառնա ավելի մատչելի, ավելի կայուն, ավելի
հիվանդակենտրոն և — ահա ևս մեկ շատ կարևոր կետ — ավելի անվտանգ։
Այո, անվտանգությունը կարևոր խնդիր է։ Որտեղ եք տեսնում բարելավման տեղ։
Այո, սա դարձել է շատ կարևոր խնդիր, քանի որ մի շարք ոլորտներում շատ բան է մնացել լրացնելու։
Այսպիսով, պաշտոնապես պարզ է, որ Գերմանիայում շատ ավելի շատ մարդիկ են ենթարկվում վիրահատության, քան հարևան, լավ
արդյունաբերականացված երկրներում, օրինակ՝ կոնքի հոդերի վիրահատությունների համար և այլն։
Սա նշանակում է, որ վիրահատության ցուցումները որոշելիս մենք ակնհայտորեն մի փոքր ավելի մեծահոգի ենք։
Հարցը նրանում է, որ յուրաքանչյուր վիրահատություն ունի ռիսկեր և կողմնակի ազդեցություններ – կան ինֆեկցիաներ, անզգայացման և
վիրահատության կողմնակի ազդեցությունների հետևանքով մահեր և այլն։
Սա մի թեմա է, որը բժշկական մասնագիտության շրջանում նույնպես լայնորեն քննարկվում է։
Բայց այլ խնդիրներ, հավանաբար, ավելի կարևոր են։
Այսինքն՝ բժշկության մեջ Նեմեզիսի թեման
Սա արդեն հրապարակվել էր 1970-ականներին , որտեղ հարցադրվում էր, թե արդյոք բժշկությունը բազմաթիվ
ոլորտներում ավելի շատ վնաս է պատճառում, քան օգուտ։
Եվ հիմա, երբ ես անդրադարձել եմ դեղորայքի կողմնակի ազդեցություններին, Գերմանիայում՝ Բրեմենի պրոֆ. Շոնհոֆերի, և այն
ժամանակ ԱՄՆ-ում կատարված տվյալները ցույց են տալիս, որ Գերմանիայում տարեկան մոտ 50 000 մարդ է մահանում դեղորայքի կողմնակի
ազդեցություններից, որոնք նրանք ընդունել են ճիշտ՝ այսինքն՝ ոչ գերդոզայով, ոչ ինքնասպանական մտադրությամբ և նման այլ դեպքերում։
Դա այն ժամանակ էր, երբ դեռ չունեինք կորոնավիրուս, երբ դեռ չէինք ստացել mRNA պատվաստանյութը։
Դա իսկապես, իսկապես լուրջ խնդիր էր, երբ մարդիկ՝ կողմնակի ազդեցությունների, այսինքն՝
դեղորայքի պատճառով, 200 000 անգամ հոսպիտալացվել են։
Սա նշանակում է, որ անհրաժեշտ է նվազեցնել բազմաթիվ կողմնակի ազդեցություններ ունեցող դեղերի օգտագործումը և փոխարինել դրանք այլ
դեղերով կամ նյութերով, որոնք նույնպես արդյունավետ են վիճակի բուժման մեջ, թեթևացնում են
ախտանիշները և ունեն ավելի քիչ կողմնակի ազդեցություններ։
Սա ինձ վերադարձնում է հոլիստիկ բժշկության թեմային։
Բույսերը հաճախ շատ ավելի անվտանգ են, քան բազմաթիվ այլ բաներ։
Իհարկե ինձ անհրաժեշտ է ավանդական բժշկությունը, ես երբեք չեմ ցանկանա դրանից հրաժարվել։
Ուստի մենք շատ, շատ երախտապարտ ենք ինտենսիվ թերապիայի բժշկության, տրավմատոլոգիական
վիրաբուժության և այլնի կատարած աշխատանքի համար։
Այնուամենայնիվ, բազմաթիվ ոլորտներում առկա է իրական անհրաժեշտություն՝ հետ մնացածը լրացնելու, քիչ կողմնակի
ազդեցություններ ունեցող այլընտրանքների վերաբերյալ իրազեկվածություն բարձրացնելու և դրանք բուժման առաջին գծում ներառելու համար։
Ուստի մենք պահանջում ենք, որ հիվանդների միությունները դեղը միշտ առաջին հերթին կիրառեն այն տարբերակով, որը ունի ամենաքիչ կողմնակի
ազդեցությունները, եթե, ասենք, դրա արդյունավետությունը նույնն է։
Այսինքն՝ դա թույլատրված չէ. վնաս պատճառող այդ մեկը վճարվում է առողջապահական ապահովագրության ֆոնդի կողմից, իսկ այն, ինչը,
կարելի է ասել, ավելի անվտանգ է, դուք պետք է ինքներդ վճարեք։
Սա երկրորդական և երրորդական կարգի դեղորայք է, որը անբարոյական է և անտեղի դարձնում է քիչ գումար ունեցող
մարդկանց կողմնակի ազդեցությունների զոհեր։ Սրանք այն բաներն են, որոնք պետք է դադարեցվեն։
Եվ ովքեր հոմեոպաթիան կամ բուսաբուժությունը ծաղրում են, պարզապես չեն գիտակցում, թե ինչի է այս բժշկությունը ընդունակ։
Այո, սա այնպիսի բան է, որտեղ, իմ կարծիքով, կա բարելավման տեղ։
Վակցինացիաների հարցում մենք ունենք շատ մեծ խնդիր։
Ամերիկայում վերջերս անցկացված ուսումնասիրությունը, որը այժմ հրապարակվել է Հենրի Ֆորդի հիմնադրամի կողմից ցույց է տալիս, որ
ԱՄՆ-ում շատ լայն պատվաստանյութային ժամանակացույցով պատվաստված երեխաների 57 տոկոսը մինչև
10 տարեկան հասնելը դառնում է քրոնիկ հիվանդ։
Մինչդեռ չպատվաստված երեխաների 17 տոկոսը մինչև 10 տարեկան հասնելը զարգացնում է քրոնիկ հիվանդություններ։
Անկեղծ ասած, երեխաների 40 տոկոսը պատվաստվելու պատճառով դառնում է քրոնիկ հիվանդ։
Իհարկե, մի փոքր գիտական մտածողությամբ ես չեմ կարող համաձայնվել այս հայտարարության հետ,
քանի որ անշուշտ կան մի քանի ուղեկցող գործոններ։
Բայց մեծ թվով մարդիկ՝ 30 տոկոսը, 35 տոկոսը, կարելի է վստահորեն ասել, միայն հիվանդանում
են այն պատճառով, որ բազմիցս պատվաստվել են։
Եվ համակցված պատվաստումների ազդեցությունների վերաբերյալ որևէ ուսումնասիրություն չկա։
Ուսումնասիրություններ ընդհանրապես չեն իրականացվում։ Չկան իսկական պլացեբո-վերլուծություններ։
Դա նշանակում է, որ այստեղ նույնպես կրկին տեսնում ենք փողի հետքը։ Ինչու դրանք չեն պատրաստվել?
Այսպիսով, երեխաներին դեղեր են տալիս առանց որևէ պլացեբո-կոնտրոլված հետազոտություն անցկացնելու։
Ես սա համարում եմ դատապարտելի, ինչպես նաև մենք՝ Հիվանդների Պաշտպանության Ասոցիացիան և Բժշկական Ասոցիացիան։
Բաները պետք է ուշադիր քննվեն և վերլուծվեն ապացույցների հիման վրա։
COVID-19-ի պատվաստանյութով, կամ ավելի ճիշտ՝ mRNA-պատվաստանյութով, մենք ունենք մեր տրամադրության տակ նոր տեխնոլոգիա, որտեղ,
ասենք, փոքր մեքենաներ են օգտագործվում՝ արտադրելու համար սպիտակուցներ, որոնք կարող են լուրջ վնաս հասցնել օրգանիզմին։
Եվ այս փոքրիկ մեքենաները փաթեթավորման՝ լիպիդային նանոմասնիկների միջոցով տեղափոխվեցին մարմնի բոլոր բջիջներ ։
Նրանք շարունակում են ազդեցություն ունենալ անգամ ամիսներ և տարիներ անց, ինչպես այժմ պարզվում է
ուսումնասիրությունների և հետազոտությունների արդյունքում։
Դա նշանակում է, որ նրանք մարդկանց մեջ տեղադրել են ժամային ռումբեր և նրանց ներկայացրել են, թե դա պատվաստում է։
Այս պատվաստանյութի արդյունավետությունն ու անվտանգությունը երբեք չեն ապացուցվել։
Այն երբեք չի պաշտպանել վարակից։ Այն նույնպես երբեք չի եղել հետազոտության առարկա։
Սա դարձել է ահռելի առողջապահական խնդիր, ուստի մենք պահանջում ենք, որ այս նյութերի բոլոր թույլտվությունները
չեղյալ հայտարարվեն, մինչև ամեն ինչ պատշաճ կերպով պարզաբանվի։
Քանի որ նույնիսկ հիմա ավելի շատ մարդիկ են մահանում կողմնակի ազդեցություններից, չնայած որ այս
պատվաստումները կատարվել են երկու կամ երեք տարի առաջ։
Սա կարելի է պարզել արյան, հյուսվածքների և անոթների թեստերով – օրինակ, եթե կատարեք ինսուլտով հիվանդների
աուտոպսիա, թրոմբերը պարունակում են այս սպայք-պրոտեինները .
Ըստ մեզ ասվածի, դրանք իրականում պետք է անհետանան 14 օր անց։
Երկու ու կես տարի անց նրանք դեռ այնտեղ են։ Սա հանդիպում է ուռուցքներում։
Այս ամենը նույնպես պետք է վերանայվի։
Եվ հենց այստեղ ձեզ անհրաժեշտ է լիցենզիայի վերականգնումը։
Երեխաների պատվաստումների հարցում բոլոր առաջարկությունները առայժմ պետք է դադարեցվեն, որպեսզի սկզբում հաշվի առնվի
միայն բժշկի խորհուրդը և, գուցե, ծնողների հայեցողությունը, մինչև ուսումնասիրության արդյունքները հաստատվեն։
Եվ դրա համար դուք պետք է անցկացնեք մաքուր հետազոտություններ։
Սա նշանակում է, որ մենք այլևս չենք կարող թույլ տալ, որ արտադրողները պնդումներ անեն և ներկայացնեն ուսումնասիրություններ
առանց որևէ մեկի դրանք ստուգելու։ Ներկայում դրանք չեն ստուգվում։
Մենք ունենք դեղամիջոցների անվտանգության կարգավորիչ՝ Պաուլ Էրլիխի ինստիտուտը, որը COVID-19 պատվաստանյութի դեպքում կույրաբար
ընդունեց արտադրողի տեխնիկական պայմանները և չկատարեց խմբաքանակների որևէ ստուգում, ինչպես նաև չստուգեց բազմաթիվ այլ ցուցանիշներ։
Երբ խոսքը երեխաների պատվաստումների մասին է, տվյալներ են հաղորդվում, սակայն ստուգումներ չեն անցկացվում։
Սա այնպիսի մի բան է, որի առնչությամբ, իմ կարծիքով, մեզ դեռ շատ բան կա անելու՝ դեղերի անվտանգության ոլորտում։
Այս նպատակին հասնելու համար անհրաժեշտ է, որ բոլոր բարձրագույն առողջապահական մարմիններում նշանակենք անկախ փորձագետներ։
Սա նշանակում է, որ վերջին տարիներին այս հանձնաժողովներում ակտիվ եղած բոլոր որոշում
կայացնողները, իմ կարծիքով, այս պահին պետք է ազատվեն։
Քանի որ կարելի է ապացուցել, որ յուրաքանչյուր անհատ չի գործել գիտականորեն և չի գործել բնակչության շահերից ելնելով։
Եվ այս պահին պետք է ձևավորվի անկախ փորձագետների թիմ, որը կարող է բազմիցս անկախորեն վերանայել ուսումնասիրությունները։
Եվ, իհարկե, անընդունելի է, որ լոբբիստները գան ու գնան Առողջապահության նախարարության
միջանցքներով և նրանց թելադրեն օրենսդրություն։
Այստեղ նույնպես մեզ անհրաժեշտ են անկախ քաղաքական գործիչներ, որպեսզի դա անեն։
Եվ հենց դրա համար կարող է անհրաժեշտ լինել քաղաքական գործիչներին հեռացնել այս կուսակցական համակարգից, առողջապահական
քաղաքականություն մշակողներին հեռացնել կուսակցական համակարգից և փոխարինել նրանց բազմակարծություն ներկայացնող փորձագետներով։
Մյուս խոսքով՝ այնտեղ, որտեղ տարբեր ոլորտների մասնագիտական փորձը միավորվում է։
Ես այսօր այստեղ չեմ կարող ձեզ ցույց տալ դրա վերջնական տարբերակը։
Ես միայն տեսնում եմ, որ բազմաթիվ մակարդակներում մեր քաղաքականությունը սխալ ուղղվածություն
ունի, իսկ լոբբիստները քաղաքականության ամենաբարձր մակարդակում ազդեցություն են գործադրում։
Քաղաքականությունն է որոշում, թե ավագ առողջապահական մարմինները՝ STIKO-ն, PEI-ն և RKI-ն, ինչ
պետք է ասեն արտաքին աշխարհին, կարելի է ասել։
Դա գիտություն չէ։ Եվ դա հիվանդներին վտանգի տակ է դնում։
Եվ դա, ինչպես ասում են, ժողովրդավարությանը չի վայելում, և դա ձեզ վրա լավ տպավորություն չի թողնում։
Դա պետք է լինի հիվանդների շահերի մասին, կրթության և գիտելիքի մասին, ապացուցողական բժշկության մասին։
Ունեմ մեկ այլ հարց։ Ի՞նչ է նշանակում «ապացույցների վրա հիմնված»։
Այո, ապացույցների վրա հիմնվածը կարելի է մեկնաբանել տարբեր ձևերով։
Մենք կարծում ենք, որ միայն տրամաբանական է խոսել ապացուցված բժշկության մասին, եթե հաշվի է
առնվում յուրաքանչյուր պացիենտի անհատական փորձը։
Ապացույցների վրա հիմնվածը, ըստ էության, նշանակում է օգուտների և վնասների համեմատություն։
Այսպիսով, վերջում դա պետք է դրական հաշվարկ լինի։
Այսպիսով, բոլոր բաներն ունեն կողմնակի ազդեցություններ և վտանգներ։
Բայց որպեսզի ինչ-որ բան արդարացված, բարոյապես արդարացված, էթիկապես արդարացված լինի, պետք է լինի հստակ օգուտ։
Եվ այս հաշվի առումը պետք է հնարավոր լինի անհատական հիմունքներով։
Եվ հետո, օրինակ, ապացույցների վրա հիմնված բժշկության համահիմնադիրներից մեկը՝ Դեյվիդ Սեքեթը։
Օրինակ, նա հստակ հայտարարեց, որ գոյություն ունեն ուսումնասիրությունների ապացույցներ։
Ես արդեն քննարկել եմ այն խնդիրը, որ ուսումնասիրությունները նույնպես կարելի է մանիպուլացնել և կեղծել։
Ուստի, թեև ուսումնասիրության ապացույցները կարևոր են, դրանք միակ որոշիչ գործոնը չեն։
Բացի այդ, հաճախ հնարավոր է միայն վիճակագրական միջին արժեքներ կիրառել։
Եթե վիճակագրական միջինը ցույց է տալիս, որ մարդը 1,70 մ է, իսկ վիճակագրական տղամարդը՝ 1,90 մ, ապա դու այլևս չես տեղավորվում։
Եվ այսպես է նաև հիվանդության բազմաթիվ ախտանիշների դեպքում, երբ հետազոտության արդյունքները չեն արտացոլում անհատի իրական վիճակը։
Եվ հենց դրա համար է կարևոր պահանջել, որ անհատական փորձը նույնպես հաշվի առնվի, որ հիվանդի ցանկությունները նույնպես
հաշվի առնվեն, հատկապես նրա ցանկություններն ու արժեքները։
Մեկը դեռ ուզում է, որ ինչ-որ հարց լուծվի, մյուսը այլևս դա չի ուզում։
Եվ բժշկի մասնագիտական փորձը նույնպես հաշվի է առնվում։
Իր բազմամյա մասնագիտական փորձի ընթացքում նա ձեռք է բերել փորձ A, B, C, D, E-ի, ինչպես նաև այս հիվանդի հետ։
Եվ եթե նա այժմ այս հարցում եզրակացության գա, ապա այն չի կարելի անտեսել։
Պարզապես այն պատճառով, որ մի ուսումնասիրություն, որի արդյունքում ստացվել է որոշ միջին արժեք, գոյություն ունի որևէ տեղ։
Այնուամենայնիվ, հաճախ անհայտ է՝ արդյոք ուսումնասիրությունը իսկապես պատահականացրել է այս հիվանդի մոտ առկա պատճառները ։
Ինչպես ասացի, գիտական մակարդակում մեզ մոտ առկա է համակարգված պակաս, քանի որ ռանդոմիզացիան հիվանդության
տարբեր պատճառների համաձայն չի իրականացվում պատշաճ կերպով։
«Randomised» նշանակում է, որ ես ուսումնասիրում եմ ուսումնասիրության տարբեր ճյուղեր։
Ոմանք, կարելի է ասել, այժմ ունեն բազմաթիվ սպիեր, իսկ մյուսները՝ ոչ մի։
Մաշկի սպիերի խնդիրը նույնպես ընդգրկված է, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտվածությունը։
Օրինակ՝ մեկ մարդ ունի սնդիկի թունավորում և բարձր , մյուսը՝ ալերգիաներ, իսկ երրորդը՝ այս խնդիրներից ոչ մեկը չունի։
Դուք պետք է դրան նայեք տարբերակված կերպով՝ հասկանալու համար՝ լավ, ինչպես են տարբեր
խմբերը արձագանքում որոշ բուժման միջոցառումներին։
Այսպիսով, ապացույցների վրա հիմնված մտածողությունը պետք է դիտարկվի երեք ձևով։
Եվ ուսումնասիրության ապացույցները դեռ պետք է ենթարկվեն լրացուցիչ քննության, քանի որ մենք
այնտեղ նկատում ենք նշանակալի թերություններ։
Սա նույնպես պաշտոնապես հայտնի է և արդեն եղել է խոշոր գիտական կոնֆերանսների քննարկման թեմա։
Այն փաստը, որ այստեղ բազմաթիվ հետազոտություններ ունեն մեթոդաբանական թերություններ և որ ակնհայտ մանիպուլյացիա
է տեղի ունեցել՝ այսինքն՝ կեղծումներ և կեղծման փորձեր։
Եվ հետո այն վաճառվում է որպես գիտություն։
Սա հիվանդներին ենթարկում է կեղծ գիտության կամ կեղծ գիտության գաղափարին։
Եվ այդպիսով գիտությունը այլևս մեր ընկերն ու օգնականը չէ, այլ այն վտանգն է, որի առջև մենք կանգնած ենք։
Եվ հենց դրա համար, հատկապես բժշկության ոլորտում, մեզ անհրաժեշտ է «Reformation 2.0»-ը – կրկնում եմ – որպեսզի ապահովենք և
հաստատենք մարդկանց անվտանգությունն ու հնարավորինս բարձր որակը։
Առողջապահական ոլորտի որոշ խաղացողների շահույթային շահերից անկախ։
Բայց դա նաև կնվազեցնի տնտեսության ծախսերը, ինչը ցանկալի կողմնակի ազդեցություն կլիներ։
Կարելի է ենթադրել, որ։
Հիմա մենք ունենք այն խնդիրը, որ իշխանության մեջ գտնվողները հակառակվում են հրաժարվել իրենց
իշխանությունից և, ամենայն հավանականությամբ, դա կամավոր չեն անի։
Եվ եթե նրանք ասեն, որ նոր կուսակցությունները նույնպես իրականում դա իրենց օրակարգում չունեն,
ապա նրանցից որևէ բարելավում չի կարելի ակնկալել։
Ձեր մոտեցումն ինչպիսին է? Ինչպե՞ս կարող է բնակչությունը դա ազդել?
Ես չէի նկարագրի այդքան մռայլ պատկեր։ Մենք չգիտենք։
Մինչ այժմ իմ տպավորությունն այն է, որ նրանք չեն փնտրում բավարար պլյուրալիստական խորհրդատվություն։
Լավ, ինձ մոտ տպավորություն է, որ նրանք դեռ պարզապես գնում են առողջապահական ապահովագրական ընկերությունների կամ
դեղագործական ընկերությունների մոտ և լսում են, ինչ նրանք ասում են, և իրականում չեն լսել, թե հիվանդները ինչ են ասում։
Այսպիսով, եթե հիվանդների ձայները լսելի դարձնեք, ես հավատում եմ, որ տարբեր կողմեր շատ բաց կլինեն դրան:
Եվ հենց դրա համար հիվանդներին անհրաժեշտ է կազմակերպվել։
Դրա համար գոյություն ունի «Natürlich gesund werden für alle e.V.» («www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org»)
անվանումով հիվանդների պաշտպանության ասոցիացիայի կայք։ Տարեկան անդամակցության վճարը 30 եվրո է։
Մենք, իհարկե, ուրախ կլինեինք, եթե այսօր շատ լսողներ ասեին՝ «լավ, մենք սա աջակցում ենք»: Դա մի տեսակ հիվանդների միություն է։
Ուստի դրանից անմիջական օգուտ չկա, բայց դա կարող է հայտնվել ավելի ուշ, եթե դրանցից շատ լինեն և այլն։
Բայց մենք ողջունվում ենք միավորել ուժերն ու միասին գործողություններ ձեռնարկել։
Սա նշանակում է, որ եթե կա որևէ խնդիր, որը ցանկանում ենք փոխել, մենք բոլորս կարող ենք միաժամանակ էլեկտրոնային նամակ
գրել, կամ բոլորս միաժամանակ կարող ենք նամակ կամ բացիկ գրել։
Եվ դա տպավորություն է թողնում։ Այս կերպ կանայք նույնպես հաջողվել են սահմանադրությամբ ամրագրել հավասարությունը։
Դա բացիկային արշավ էր։ Լավ, թվերը նույնպես կարևոր էին։
Դուք նշեցիք այս հիվանդների պաշտպանության ասոցիացիան, որին մարդիկ կարող են գրանցվել։
Կա՞ն այլ եղանակներ այս նպատակին աջակցելու համար։
Այո, հենց այդպես է հիվանդների պաշտպանության ասոցիացիայի դեպքում։
Ինչպես ասացի, տարեկան 30 ֆունտ ստերլինգով կարող եք դառնալ անդամ։ Դա յուրաքանչյուրի համար մատչելի է։
Եվ մյուսը այն է, որ Մեր բժշկական ասոցիացիայի կայքում կա «Մասնակցել» կոճակ , որը Հիպոկրատական երդման մի մասն է։
Եվ այնտեղ կարող եք գրանցվել, որպեսզի ծանուցում ստանաք, օրինակ, երբ մենք իրականացնում ենք արշավներ առողջապահական
համակարգի որևէ ոլորտում բարեփոխումները խթանելու համար։
Եվ կա նաև հնարավորություն – ես այստեղ կարճ ցուցադրել եմ դա, գուցե կարող եմ այն ձեզ ցույց
տալ – մենք կազմել ենք ստորագրությունների ցուցակ։
Երբ տանը ընկերներիդ հետ հանդիպեք և խոսեք առողջության մասին ու այն մասին, թե որքան վատ է ամեն ինչ կամ ինչը չի աշխատում, խնդրում
եմ ցույց տալ նրանց այս ստորագրահավաքը (ցուցակը կարելի է գտնել Kla.TV-ում՝ ծրագրի ներքո) և խնդրել նրանց նույնպես ստորագրել։
Այնուհետև ձեզ նույնպես կտեղեկացնեն, երբ լինի հաջորդ ակցիան, որը մեկ կամ երկու միավոր առաջ կբերի։
Այսպիսով, պարզ է, որ մարդը պարզապես իրավունք ունի ծանուցվելու։
Սա համաձայնության հայտարարություն է, որ մենք կարող ենք օգտագործել էլփոստի հասցեն։
Այո, շատ շնորհակալություն։
Շատ հաճելի է։
Դոկտոր Սոնյա Ռայթս, շնորհակալություն այս հարցազրույցի համար։ Ձեզ մաղթում եմ ամենայն
բարիք և հույս ունեմ հաջորդ անգամ կրկին հանդիպել։
Շատ շնորհակալ եմ։