Luwih akèh wong sing ngalami demensia lan penyakit Alzheimer, watara 1,8 yuta ing
Jerman; luwih saka 10 persen nandhang depresi.
Lan uga ana luwih akeh obat, perawatan, biaya, lan wedi babagan iki.
Dina iki aku lagi ngomong karo spesialis ing kedokteran umum, psikoterapi, lan perawatan naturopati.
Dheweke juru bicara asosiasi perlindungan pasien "Natürlich gesund werden für alle
e.V." (Warok Sakit kanthi Alami kanggo Kabeh) .
Dheweke uga direktur pelaksana, salah siji pangadeg, lan juru bicara kanggo asosiasi profesional medis "Hippocratic Oath".
Asosiasi iki wis netepake tujuan kanggo mbalekake etika ing kedokteran.
Ing akèh kasus, lobi lan pertimbangan finansial wis nguwasani.
Asring malah ngrugèkaké pasien, ujare Dr Sonja Reitz. Sugeng rawuh ing studio kita.
Inggih, matur nuwun sanget amarga panjenengan sampun ngundang. Kula remen sanget saged rawuh ing mriki lan
mugi kula saged nyumbang soko babagan topik menika, ingkang narik kawigaten kathah tiyang.
Ya. Dr. Reitz, sampeyan tansah ngomong babagan kelestarian nalika ngrembug babagan penyembuhan.
Miturut panjenengan, apa sing salah, contone babagan demensia?
Ya, sampeyan wis kalebu tembung kunci ing pitakon sampeyan.
Kasunyatane, asring banget, layanan kesehatan ora babagan nyembuh.
Lan kuwi persis sebabe kelestarian ora mesthi ana ing sektor kesehatan.
Supaya wong bisa waras, dhisik kudu mbusak apa wae sing ndadekake dheweke lara.
Lan yen ora ana sing kasengsem karo kuwi, mula cetha manawa kuwi bisa dadi, ayo diomong, penyakit kronis sing bola-bali
terus-terusan yen aku ora takon apa sababé lan ora nambani sabab-sebabé, utawa yen aku malah ora mulang sabab-sebabé marang
wong-wong, marang mahasiswa, nalika padha sinau kedokteran.
Akeh dhokter umum saiki bakal mbantah yèn padha mesthi takon babagan sabab-sebabé.
Bisa panjenengan njlentrehake bab kuwi? Kepiye panjenengan tekan kesimpulan kuwi?
Ya, kaya sing mesthi wis sampeyan ngerti, tingkat kolesterol asring dadi sasaran para dokter umum minangka panyebab penyakit,
kaya-kaya kuwi sing dadi biang keladinya, bisa diomongake.
Ana literatur lan bukti sing cukup kanggo nyaranake manawa tingkat kolesterol ora dadi panyebab, nanging paling ora
minangka gejala saka A utawa B, lan ora nyebabake lara dhewe.
Sabab sejatine ana ing panggonan liya, lan asring ora digatekake.
Kanggo bali menyang pitakonmu babagan demensia, ya, kuwi uga kalebu.
Demensia mung salah siji gejala, yaiku wong ora bisa eling maneh marang prekara-prekara, bisa uga ngalami owah-owahan swasana
ati sing ora bisa diterangake déwé utawa déning seduluré.
Iki uga bisa nduwé akèh panyebab, kaya depresi.
Lan (sebab-sebab) ora ditliti sacara sistematis.
Aku mung pengin menehi sawetara conto, yen ora apa-apa.
Contone, wis kondhang lan uga wis diterbitake ing British Medical Journal, manawa luwih saka 20 persen wong sing
umuré luwih saka 60 taun ngalami gangguan nyerep vitamin B12.
Vitamin B12 ora mung vitamin sembarangan; vitamin iki penting kanggo mikir, kanggo sistem kekebalan awak,
kanggo konsentrasi, lan uga kanggo kesejahteraan emosional.
Yen dhokter ora mriksa vitamin iki nalika pemeriksaan skrining normal , kekurangané mesthi bakal ora katon.
Banjur ana akèh obat-obatan sing nyebabake B12 ora bisa diserep, sanajan wis dikonsumsi kanthi cukup.
Dadi kita duwe sawetara faktor liya sing bisa nyebabake kurangé vitamin B12 kaya ngono. Kuwi uga ora digatekake.
Dadi aku ngadhepi risiko Alzheimer, demensia, lan uga depresi nalika kekurangan vitamin B12.
Ya, kudu diomongake manawa, kanggo kapentingan pasien, saben perusahaan asuransi kesehatan kudu nduwé kapentingan paling gedhé
kanggo sacara sistematis mriksa kadar B12 wiwit umur 50 taun.
Nanging, tingkat ing getih ora cukup; tes urin kudu ditindakake, amarga ana paramèter sing menehi indikasi sing luwih akurat.
Lan banjur njupuk langkah-langkah pencegahan sing terarah kanggo nyegah penyakit kronis lan serius
kaya anemia lan depresi supaya ora muncul wiwitane.
Kekurangan vitamin B12 uga bisa nyebabake depresi abot lan malah gangguan psikotik.
Kebetulan, iki uga ditrapake kanggo akèh wong sing saiki ngetutake diet vegetarian utawa vegan lan ora cukup merhatiake iki.
Dadi ana akèh wong sing pancèn banget nggatekake bab kuwi lan uga ngonsumsi suplemen diet.
Nanging wong liya mikir cukup mung mangan tanduran, banjur kurangé vitamin B12 ora bisa dihindari.
Lan mulane apa sing aku omongake barusan uga ditrapake kanggo wong enom, kanggo wanita,
utamane wanita meteng, sing kabutuhane saya tambah.
Lan iki salah siji conto kaya ngono. Saliyane, ana panyebab lara umum liyane sing pancen ora ditliti.
Asilé, penyakit kronis saya tambah umum, lan layanan kesehatan saya tambah larang.
Kabeh iki ora kanggo kapentingan paling apik pasien. Nanging kapentingan sapa sing dilayani?
Lan wis cetha manawa industri farmasi entuk kauntungan khusus saka nduwèni sak akèh-akèhé pasien kronis jangka panjang.
Lan saiki ana sing gumun, apa pancen kaya ngono?
Ing novel kriminal, padha tansah kandha supaya ngetutake jejak dhuwit. Apa kuwi pancen bener?
Lan yen sampeyan ndeleng luwih cedhak, sampeyan bisa weruh yen iki diwiwiti nalika padha sinau, yaiku para
dhokter, profesional medis, lan mahasiswa diklatih sacara sistematis kanggo ngembangake refleks miturut motto:
Gejala saka obat iki, gejala saka obat iki.
Lan pamikiran kausal, pamikiran logis, apa sing saktenane diwulangake dening Zaman Pencerahan, yaiku takon
babagan sebab lan banjur ngilangi supaya entuk asil sing langgeng lan lestari, saiki saya luntur.
Banjur ana pencucian otak sing dialami akèh dhokter mengko, nalika padha nampa papat utawa lima brosur
kinclong saben minggu, gratis mesthi, sing sejatine mulang apa sing kuduné dipikiraké sajrone sisa uripé.
Ana pratandha yèn industri farmasi ngetokaké pangaribawa wiwit tahap awal banget, kanthi para profesor nampa dana
pihak katelu saka industri farmasi – lan yèn asil sing dikarepake ora kacapai, panalitèn kuwi ora diterbitaké.
Kita wis ngerti kabeh masalah iki, mula isih dadi tersangka sing biyasa.
Dadi kudu diomongake manawa, ing wangun saiki, iki ora utamane nglayani kapentingan pasien ing sistem kesehatan.
Lan iku kahanan sing banget angel, kahanan sing banget ala, sing kudu kita ganti kanthi cepet.
Yen nilai-nilai iku penting kanggo kita, yen nilai-nilai kemanusiaan iku penting kanggo kita, kita kudu
netepake sistem layanan kesehatan sing ngutamakake pasien.
Lan ora bakal kasil salawase para sing njupuk keputusan ora ngerti babagan sistem kesehatan, isiné lan
kesalahan ing isiné, lan njupuk keputusan mung adhedhasar politik utawa mung adhedhasar finansial.
Ana omongan terus-terusan babagan sisih pendapatan dana asuransi kesehatan, kenaikan iuran lan sapiturute.
Nanging kenaikan kontribusi ora ndadekake obat dadi luwih apik.
Saben periode legislatif, ana omongan bab ngurangi biaya ing sistem kesehatan – banjur digawe anggaran,
banjur diwenehi tarif tetep sing ditampa para dhokter.
Nanging kuwi uga dikontrol. Bisa panjenengan njlentrehake bab kuwi?
Ya, sayangé pancèn kaya ngono, panjenengan pancèn bener.
Dadi kita weruh ing jadwal biaya ana pambayaran sing kurang banget kanggo obrolan medis.
Ngomong babagan obat-obatan ora gampang, nanging. Aku ora mung ngandhani kowe apa sing kudu ditindakake.
Ngomong babagan obat-obatan tegese kudu ngerti dhisik kepiye penyakit kuwi bisa muncul.
Apa sing kelakon? Apa sing kowe alami? Apa ana kaget? Apa ana operasi?
Apa ana bekas luka? Apa wis ana masalah karo penyembuhan luka?
Contone, akèh wong ora ngerti yèn bekas tatu bisa dadi panyebab utama lara amarga ngiris meridian .
Masalahe meridian yaiku para dhokter ora sinau babagan meridian nalika padha sinau.
Sajrone sinau, para dhokter ora sinau sacara sistematis meridian endi ing awak sing duwé fungsi apa lan apa
akibaté yèn dipotong utawa diblokir sacara énergetik.
Iki ateges yèn kurangé kawruh ing obat holistik uga nduwèni pangaruh marang kualitas obat.
Mulane kita ngajak asosiasi pasien lan asosiasi medis, umpama, supaya ngintegrasikake pengobatan holistik luwih
kuwat, amarga kawruh sing diwenehake bisa nyegah akèh banget kasus lara lan penyakit kronis, umpama.
Nanging, dhokter umum bakal ngendika manawa meridien ora ana amarga ora ana korelat fisiologis sing bisa ditemokake.
Dadi ora ana bujur sing makili kuwi.
Aku luwih milih ora mbukak diskusi kuwi dina iki. Sing kok omongake ora bener.
Mung amarga dhokter umum ngomong kaya ngono, ora ateges iku bener.
Nalika sinau, dhokter umum tansah diajari manawa kudu pracaya marang homeopati utawa
meridian utawa apa wae, nanging kuwi omong kosong.
Iku mung omong kosong. Wis kabukten sacara ilmiah manawa potensi dhuwur iku efektif lan yèn hukum sing padha iku
lumaku, tegesé homeopati wis kabukten saka dhasar lan asilé .
Kaya ing akupunktur, ing ngendi meridian akupunktur, umpama, nuduhake konduktivitas
sing owah, para panaliti Rusia wis nemokake yen
Kabeh iki wis kabukten sacara ilmiah.
Nanging ora mlebu ing panaliten medis.
Iki ateges sinau kedokteran ora maneh ilmiah, ora maneh pancen ilmiah, nanging luwih kaya
sawijining 'latihan akt', meh bisa diomongake.
Aku ora pengin ngomong kanthi kasar banget, nanging kasunyatane para siswa durung sinau apa sing dibutuhake kanggo
njaga kasehatan wong utawa ngobati penyakit saka panyebabé.
Mulane kita butuh reformasi, kalebu ing studi medis, sing ngatasi panyebab sing sejati.
Kita wis rembug bab kelestarian ing wiwitan.
Dadi, apa ngobati gejala iku ora solusi jangka pendek?
Ya, ngobati gejala iku lestari yen, umpama, sampeyan wis ngilangi sababe.
Iku ateges kowe kecelakaan, kecelakaané wis mandheg.
Banjur ngobati gejala, ngobati balung sing patah, kulit sing lecet, apa wae kuwi, pancen banget migunani lan mbiyantu.
Orientasi gejala iku pas nalika panyebabé wis ora ana maneh.
Nanging yen, umpama, kowe nandhang stres eksistensial kronis lan amarga kuwi kowe lara
weteng, banjur kowe mung ngombe obat weteng...
Lan banjur kowe mandheg ngombe iku lan kowe krasa lara weteng maneh – merga sababe durung ilang, mesthi wae.
Dadi yen sampeyan ora ngilangi panyebabé, gejala bakal tetep ana.
Lan mesthi wae, ora mesthi gampang kaya sing tak omongake.
Kadhangkala sampeyan uga duwe penyakit multifaktorial, sing tegese sampeyan bisa duwe papat utawa lima panyebab sekaligus.
Lan banjur, mesthi wae, kowe kudu nggoleki panyebab sing sejatine lan ngobati.
Lan banjur sampeyan uga nduwèni pangaruh sing luwih gedhé marang panyembuhan lestari jangka panjang.
Aku bisa ngomong iki saka luwih saka 30 taun pengalaman praktis.
Aku ahli ngobati penyakit kronis sing wis ngalami macem-macem perawatan lan wis ngliwati kabèh
program medis konvensional, nanging ora ana asil.
Lan banjur aku nindakake, aku ora ngerti, terapi bekas luka, lan banjur masalahé rampung
permanèn sajrone, ayo diomongké, telung perempat jam.
Ya, aku bisa menehi conto pasien sing teka marang aku kanthi depresi, gangguan turu, lan psychoneurosis sing diarani
, sing sadurunge wis ngalami loro operasi ing paru-parune.
Para dhokter ora nganggep serius lan ngobati wong-wong mau nganggo obat psikotropik, banjur ngirim
menyang bangsal psikiatri – psikosomatis, lan sapiturute.
Aku nambani bekas tatu saka operasi paru-paru iki kanthi pas lan ngatasi trauma sing dialami pasien amarga
ora dianggep serius dening para dhokter – sing uga kalebu trauma sing bisa nyebabake lara.
Iku prelu dieling-eling. Dokter ora mesthi bener, lan psikoterapis uga ora.
Ya, depresi ora mesthi disebabake déning konflik neurotik utawa sing padha. Depresi uga bisa disebabake déning sebab liya.
Lan ing kana, kaya sing tak kandhakake, aku wis ngresiki bekas luka lan ngobati traumane.
Iku njupuk telung perempat jam, banjur dheweke bali kerja sawisé telung minggu.
Lan dheweke kuduné diwènèhi pensiun dini. Mangkono parahé kahanané.
Ya, aku mung pengin ngomong yen obat holistik nduweni akeh solusi.
Lan sistem medis sakabehe bakal dadi luwih efektif banget lan uga luwih murah yen iki digunakake sacara
sistematis kanthi cara sing berorientasi marang sebab.
Dadi ora mung kedokteran holistik mung amarga kedokteran holistik.
Pengobatan holistik nggoleki akèh panyebab lara. Iku nggoleki keracunan logam abot lan ngeluaraké racuné.
Lan pinten wong sing ilang aritmia jantung amarga wis mbusak logam abot?
Pira wong sing bisa ngandhut bebarengan nalika sadurunge padha ora bisa ngandhut?
Amarga padha mbusak logam abot. Iki mung sawetara conto.
Electrosmog iku masalah liyane – masalah sing saiki uga dianggep enteng banget.
Nanging ana uga panaliten sing nuduhaké yèn tumor otak saya mundhak, insidèn kanker saya tambah, lan
masalah konsentrasi ing bocah-bocah saya umum, lan kabèh iki ana gandhèngané karo panggunaan ponsel.
Dadi aku mung pengin ngomong yen ana akeh banget conto.
Apa waé panyebab lara liyane sing penting nanging asring ora digatekake? Gangguan sing ana gandhèngané karo trauma.
Ana sawijining poin sing penting banget ing kene: wong-wong ora nyadari yèn nalika padha dibius,
umpama, awaké isih ngrasakaké lara, mung ora nyadari.
Ya, lan kadhangkala anestesi ora cukup jero, sing bisa nyebabake gangguan stres pasca-trauma, sing uga
bisa nyebabake penyakit kronis, loro mental lan fisik.
Lan kabèh iki bisa diajari marang wong, maksudku murid-murid.
Aku ora butuh wektu suwe mung kanggo ngomong, kowe bisa nemokake kuwi kanthi cara iki, kanthi
cara kuwi, kowe mung kudu njupuk riwayat medis .
Lan saiki, bali menyang pitakon sampeyan, yen sistem biaya nyegah dhokter njupuk riwayat pasien wiwitane, lan
yen pelatihan medis nyegah dhokter sinau babagan panyebab, mula ya, kelangsungan ora dijamin.
Mula saka iku aku kandha yèn kita nduwé potensi tabungan sing gedhé banget, nganti milyaran, yèn kita nggabungaké sabab-sabab
mau menyang panaliten medis lan perawatan ing praktik dhokter, lan obat holistik iku pérangané; tanpa kuwi, ora bakal bisa.
Nanging kuwi kabar apik dhewe, amarga biaya saktenane bisa dikurangi lan pasien bisa entuk kauntungan tambahan.
Ayo padha bali maneh marang psikososomatika iki.
Iku saktenane kertu pungkasan sing dipaénaké dhokter nalika kabèh diagnosisé lan kawruh medis
konvensionalé gagal; banjur iku kasus psikosomatik.
Ya, sampeyan ngerti menawa sampeyan lagi ngomong karo spesialis ing kedokteran psikosomatik lan psikoterapeutik.
Oke, dadi sepisan maneh kowe pancen nyorot titik sing nyeri.
Mung kaya ngono: psikoterapis, apa psikolog utawa dhokter psikoterapi, padha sinau manawa nalika ana wong sing
ngalami sindrom depresi, kudu nggoleki konflik sing dadi dhasar.
Sing wis kowe lali utawa durung tau diandhani yaiku asring ana sebab fisik ing mburi iki.
Lan kuwi ora mung hiper-tiroidisme, kuwi sing dingerteni dokter umum lan sing dipriksa.
Nanging kurangé vitamin B12, kurangé asam folat , kurangé vitamin B6, gangguan stres pasca-trauma, keracunan logam abot.
Kaya akèh pasien ing praktikku, aku wis nduwé pasien sing ngalami gangguan obsesif-kompulsif amarga kena keracunan
merkuri, utawa ngalami epilepsi amarga kena keracunan merkuri.
Lan kabèh iki bisa diobati, malah sacara permanèn lan kronis, yaiku mari, liwat detoksifikasi.
Dadi kuwi poin-poin penting sing tak kandhakake manawa kedokteran terus-terusan ngalihaké pandangan, ngalihaké pandangan,
ngalihaké pandangan, ngalihaké pandangan, ngalihaké pandangan...
Ana titik-titik liyane ing ngendi dheweke uga ngalihaké pandangane.
Nanging iki bisa tekan tingkat sing beda banget, contone babagan persepsi metu saka awak.
Ya, kuwi bisa uga rada ngluwihi cakupan diskusi iki, nanging aku mung pengin nyentuh sakedhik bab kuwi.
Ana sawetara fenomena sing wis dialami ewonan wong, nanging kedokteran ora bisa nerangake, lan
amarga ora bisa nerangake, kedokteran mung nglirwakake.
Wong-wong mung ngalihaké pandangan, kaya ora ana.
Kaya-kaya kita ana ing Abad Pertengahan lan durung ngalami Pencerahan, lan sejatine ora ana panjalukan kanggo nerangake
kontradiksi marang sistem ajaran sing ana, marang macem-macem hipotesis sing ana, lan kanggo ngembangake hipotesis .
Iki pancen dibutuhake kanthi darurat lan wis suwe banget telat ing babagan kedokteran.
Iki uga nyentuh babagan sumbangan organ, pambuangan organ, penentuan pati, lan sapiturute.
Dadi iki minangka wewengkon liya sing tak kandhakake yèn kita butuh Reformation 2.0 ing
bidang kedokteran kanggo nambah perawatan pasien.
Kita butuh wong-wong sing komitmen lan sing bakal majokake iki, amarga para politikus ora ngrungokake
panjalukan pasien nalika diajukake déning individu.
Ya, yen kowe nelpon wong-wong mau lan kandha, "Aku ngerti soko, apa kowe ora kepengin ngirit telung milyar euro saben taun?"
Banjur dheweke tetep nglirwakake amarga wong liya kandha marang dheweke: "Kita ora bakal nindakake, kita ora bakal nindakake."
Nanging yen umpama yuta pasien padha ngluber kothak layangé politikus iki, utawa kelompok parlemen utawa partai-partai sing
relevan padha ngangkat swara bebarengan lan nyusun panyuwunan, mula duwé kasempatan luwih gedhé kanggo
dirungokaké, amarga wektu kuwi wong-wong padha nyadari:
Oke, pemilihan sabanjure bisa ketat.
Apa pancen kita kepengin nerangake marang wong-wong iki manawa kita bakal terus nglirwakake dheweke,
utawa apa kita kepengin nganggep dheweke kanthi serius?
Lan mulane aku ngomong manawa wong-wong kudu ngatur awake dhewe, padha kudu nggabungake kekuwatan lan nggawe swarane krungu.
Sadurunge kita nerusake menyang kuwi, sampeyan nyebutake partai-partai.
Kepiye kuwi? Saiki ana cukup akèh pemain anyar ing pasar, bisa diomongké. Apa padha ngerti bab kuwi?
Ya, aku mikir partai-partai anyar isih kurang duwe keahlian sing cukup ing babagan iki.
Aku ora pengin ngomong yèn ana kurang kemauan; aku ora pengin ngomong kaya ngono.
Ana pratandha sing cetha manawa padha kepengin luwih nggatekake kapentingan warga.
Nanging isih ana sakedhik keahlian sing kurang supaya pancen bisa nggabungake kawruh saka kedokteran holistik, sing
sejatine nambah kedokteran kanthi cara adhedhasar sebab.
Amarga, sepisan maneh, gagasan pokoké yaiku: ora bakal ana obat yèn sababé isih ana.
Ora ana panyembuhan permanen sing bisa.
Mula saka iku kita kudu nyusun maneh sistem kesehatan kanthi cara sing berorientasi marang sebab.
Iki uga ditrapake ing ilmu pengetahuan, ing ngendi kita uga duwe kesalahan sing cocog.
Lan kode ICD uga.
Sampeyan ngerti yèn kode diagnostik dhokter iku mung adhedhasar gejala.
Mung ditulis "gastritis" – ora ana sing nyebut "gastritis amarga kecemasan eksistensial" utawa
apa wae kaya ngono. Ya, mula ora ana gandhengane.
Lan ing babagan iki, panaliten sing ditindakake asring cacat amarga ora mbedakake antarane sebab-sebab,
mula ora nemokake apa sing cocog karo sebab kasebut.
Banjur kowe mung bakal nemokake barang sing cocog karo kabeh sekaligus.
Lan kuwi biasane sing paling racun.
Lan banjur aku maneh duwe masalah efek samping lan karusakan sing ditimbulake.
Dadi kowe ngomong iki kesalahan sistemik sing nyebar ing bidang kedokteran?
Ya, paling ora siji. Dadi yen sampeyan njupuk kesalahan sistematis saka orientasi sebab, kita duwe siji.
Sing sabanjuré diarani mismanagement ing sistem kesehatan.
Dadi salah urus keuangan kuwi, ora ana siji wae sing mbayar.
Sing mbantu, sing pancen nyembuhake, ora mbayar.
Barang-barang sing duwé efek samping sithik ora kalebu.
Apa waé sing nduwé efek samping diwatesi.
Isih diijini kanggo konsultan senior nduwé kontrak bonus – iki ateges padha nampa imbalan tambahan kanggo perawatan sing regané
larang banget, déné prosedur sing regané luwih murah ora dibayar.
Dadi ana sawetara kesalahan sistematis sing nyebabake pasien ora entuk apa sing pancen apik kanggo dheweke.
Mula, babagan asosiasi medis lan mulihake etika ing kedokteran:
Fokusé kudu ana ing njamin yèn pasien nampa perawatan sing paling apik adhedhasar kabèh kawruh sing diduwèni dhokter.
Lan ora amarga dheweke entuk luwih akeh dhuwit utawa luwih sithik dhuwit kanggo kuwi.
Mulane perlu nuntut supaya kabèh prosedur medis dibayar kanthi padha, ora preduli cara sing digunakaké.
Lan dhokter kudu mutusake cara sing kudu digunakake.
Lan supaya dhèwèké bisa nggawe keputusan kuwi, dhèwèké uga kudu dilatih ing kabèh cara. Ora mung telu saka limang utawa enem.
Mulane kita pancen butuh Reformation 2.0 ing layanan kesehatan supaya luwih terjangkau, luwih lestari, luwih ngarahake
marang pasien lan – iki ana poin penting liyane – luwih aman.
Ya, keamanan iku masalah sing penting. Ing endi sampeyan weruh ana ruang kanggo perbaikan?
Ya, iki wis dadi masalah sing penting banget amarga ana akèh sing kudu dijarahi ing pirang-pirang bidang.
Dadi wis resmi manawa luwih akèh wong ngalami operasi ing Jerman tinimbang ing negara-negara tangga teparo sing
wis maju industriné, umpama ing pinggul, lan sapituruté.
Iki ateges kita mesthi rada luwih dermawan nalika nemtokake indikasi kanggo operasi.
Pitakonané yaiku saben operasi nduwèni risiko lan efek samping – ana infeksi, ana pati amarga
anestesi, amarga efek samping saka operasi, lan sapituruté.
Iki topik sing uga asring dibahas ing kalangan profesi medis.
Nanging masalah liyane bisa uga luwih penting.
Yaiku, topik Nemesis ing kedokteran .
Iki wis diterbitake ing taun 1970-an , sing pitakon apa kedokteran luwih nimbulake cilaka
tinimbang manfaat ing pirang-pirang bidang.
Lan saiki aku wis nyebutake efek samping obat, Ana angka-angka sing wis ditemtokake ing Jerman, déning Prof. Schönhofer ing
Bremen, lan ing wektu kuwi uga ing Amerika Serikat, sing nuduhaké yèn ing Jerman watara 50.000 wong mati saben taun amarga efek
samping obat sing wis dijupuk kanthi bener – yaiku ora kelebihan dosis, ora kanthi niat bunuh diri, utawa apa waé kaya ngono.
Iku sadurunge kita kena coronavirus, sadurunge kita entuk vaksin mRNA.
Iku pancen masalah sing gedhé banget, ing ngendi ana 200.000 rawat inap ing rumah sakit
amarga efek samping, yaiku saka obat-obatan.
Iki ateges wigati kanggo nyuda panggunaan obat sing nduwé akèh efek samping lan nggantèkaké karo obat utawa zat liya
sing uga efektif kanggo nambani kahanan kasebut, ngurangi gejala, lan nduwé efek samping sing luwih sithik.
Iki nggawa aku bali menyang topik obat holistik.
Tanduran asring luwih aman tinimbang akèh barang liyané.
Mesthi aku butuh obat konvensional, aku ora bakal pengin mbusak.
Mula saka iku, kita banget-banget matur nuwun marang karya sing wis ditindakake dening kedokteran
perawatan intensif, bedah trauma, lan sapiturute.
Nanging, pancen perlu ngimbangi ing pirang-pirang bidang supaya bisa nambah kesadaran babagan alternatif sing duwé
efek samping sithik lan kalebu ing garis ngarep pangobatan.
Mula saka iku, kita nuntut supaya asosiasi pasien tansah maringi obat sing efek sampingé paling
sithik dhisik, asal duwé efektivitas sing padha, umpama.
Dadi kuwi ora diijini, barang siji kuwi dibayar dening dana asuransi kesehatan, barang sing nyebabake karusakan, lan
barang sing luwih aman, bisa diomongake, kowe kudu mbayar dhewe.
Iki obat kualitas nomer loro lan telu, sing ora etis, nggawe wong sing duwé dhuwit sithik dadi korban
efek samping kanthi ora perlu. Iki prelu dihentèkaké.
Lan sapa waé sing ngolok-olok homeopati utawa obat herbal, mesthi ora ngerti apa sing bisa digayuh déning obat iki.
Ya, kuwi bab sing tak kira isih ana ruang kanggo perbaikan.
Kita duwe masalah sing gedhe banget babagan vaksinasi.
Panliten anyar ing Amerika, sing saiki wis diterbitake saka Henry Ford Foundation, nuduhaké yèn bocah-bocah sing divaksinasi, sing
nduwèni jadwal vaksinasi sing amba banget ing Amerika Serikat, 57 persen saka bocah-bocah
mau dadi lara kronis sadurungé umuré 10 taun.
Sajeroning wektu sing padha, 17 persen bocah sing durung divaksin ngalami penyakit kronis sadurunge umuré 10 taun.
Kanthi cetha, 40 persen bocah dadi lara kronis amarga divaksinasi.
Mesthi wae, kanthi sethithik pamikiran ilmiah, aku ora bisa sarujuk karo pratelan iki,
amarga mesthi ana sawetara faktor sing nyertai.
Nanging persentase gedhé, 30 persen nganti 35 persen, bisa diomongaké kanthi yakin, mung lara amarga wis divaksin bola-bali.
Lan ora ana panaliten babagan efek vaksinasi kombinasi.
Ora ana riset sing ditindakake babar pisan. Ora ana analisis placebo sejati.
Iku ateges ing kene uga kita weruh jejak dhuwit maneh. Napa ora digawe?
Dadi bocah-bocah diwenehi obat tanpa ana studi kontrol plasebo sing wis dilakoni.
Aku nganggep iki, lan kita ing Asosiasi Perlindhungan Pasien lan Asosiasi Medis nganggep iki, iku pantes dicela.
Prelu dipriksa kanthi teliti lan dianalisis adhedhasar bukti .
Kanthi vaksinasi COVID-19, utawa luwih tepaté vaksinasi mRNA, kita nduwé teknologi anyar sing bisa digunakaké, ing ngendi,
ayo diomongké, mesin-mesin cilik digunakaké kanggo ngasilaké protein sing bisa nyebabaké karusakan serius marang awak.
Lan mesin-mesin cilik iki diangkut menyang kabèh sel awak liwat kemasan, yaiku nanopartikel lipid .
Padha tetep duwe pengaruh sanajan wis pirang-pirang wulan lan taun, kaya sing saiki ditemokake dening studi lan riset.
Iku ateges padha nancepake bom wektu ing wong-wong lan ngusulake marang wong-wong mau yen iku vaksinasi.
Manpaate vaksinasi iki, uga keamanané, durung tau kabukten.
Iku ora tau nglindhungi saka infeksi. Uga ora tau dadi subyek riset.
Iki wis dadi masalah kesehatan sing gedhe, mula kita nuntut supaya kabèh ijin kanggo zat-zat iki
dibatalake nganti kabèh wis cetha kanthi bener.
Amarga sanajan saiki, isih ana luwih akèh wong sing mati amarga efek samping, sanajan vaksinasi iki
wis diwènèhaké rong utawa telung taun kepungkur.
Iki bisa ditemtokake liwat tes getih, tes jaringan, tes pembuluh getih – contone, yen sampeyan nindakake otopsi
marang pasien stroke, trombi ngemot protein spike iki .
Miturut sing diomongake marang kita, sejatine kuwi kudu ilang sawisé 14 dina.
Sawisé rong setengah taun, isih ana ing kono. Iki ditemokaké ing tumor.
Dadi kabeh kuwi uga kudu ditinjau maneh.
Lan ing kono kowe perlu lisensi supaya bisa dielingi maneh.
Yen babagan vaksinasi bocah, kabèh rekomendasi saiki kudu ditangguhaké dhisik, supaya wiwitané mung ana rekomendasi
dhokter lan, aku ora ngerti, mbok menawa uga miturut pertimbangan wong tuwa, nganti asil panaliten dikonfirmasi.
Lan kanggo nindakake kuwi, sampeyan kudu nindakake panaliten sing teliti.
Iki ateges kita ora bisa maneh ngidini para pabrikan nggawe klaim lan nampilake studi tanpa
ana sing mriksa. Saiki, kuwi durung dipriksa.
Kita duwe otoritas keamanan obat, Paul Ehrlich Institute, sing kanthi membuta-tuli nampa spesifikasi
pabrikan kanggo vaksin COVID-19, ora nindakake pemeriksaan batch lan gagal mriksa akèh bab liyane.
Yen babagan vaksinasi bocah, kabar diwenehake, nanging ora ana pemeriksaan.
Iki bab sing tak kandhakake yèn kita isih kudu ngimbangi babagan keamanan obat.
Kanggo tujuan iki, perlu kita ngangkat para ahli independen dadi kabeh panguwasa kesehatan senior.
Iki ateges kabeh sing njupuk keputusan sing wis aktif ing panitia-panitia iki ing taun-taun
pungkasan, miturut panemuku, kudu dipecat saiki.
Amarga bisa kabukten manawa saben individu ora tumindak ilmiah lan ora kanggo kapentingan masyarakat.
Lan ing titik iki, tim ahli mandiri kudu dibentuk sing bisa bola-bali mriksa studi kanthi mandiri.
Lan mesthi wae ora bisa ditrima yen para pelobi mlebu-metu ing lorong-lorong Departemen Kesehatan lan
maringi arahan undang-undang marang para pejabat.
Ing kene uga, kita butuh politisi mandiri sing bakal nindakake iki.
Lan mulane bisa uga perlu mbusak para politikus saka sistem partai iki, mbusak para pembuat kebijakan kesehatan saka sistem
partai, lan ngganti karo para ahli sing makili maneka pandangan.
Kanthi tembung liya, ing ngendi keahlian khusus saka maneka warna bidang padha kumpul.
Aku ora bisa nuduhake draf pungkasan kanggo kuwi ing kene dina iki.
Aku mung bisa ndeleng yèn kita nduwèni kabijakan sing nyasar ing pirang-pirang tingkat, karo para
pelobi sing ngetokaké pangaribawa ing pucuking politik.
Politik nemtokake apa sing kudu diomongake dening panguwasa kesehatan paling dhuwur, STIKO,
PEI, lan RKI marang donya njaba, bisa diomongake.
Iki dudu ilmu pengetahuan. Lan kuwi ndadekake pasien dadi rawan.
Lan kuwi ora pantes kanggo demokrasi, kaya sing padha kandha, kuwi ora nggambarke kowe kanthi apik.
Iki kuduné bab kapentingan pasien, bab pendidikan lan kawruh, bab kedokteran adhedhasar bukti.
Aku duwe pitakon liyane. Apa tegese adhedhasar bukti?
Ya, adhedhasar bukti bisa ditafsirake kanthi macem-macem cara.
Kita pracaya mung wajar kanggo ngomong babagan kedokteran adhedhasar bukti yen pengalaman saben pasien dianggep.
Basis bukti sejatine ateges nimbang-nimbang manfaat lan bebaya.
Dadi, ing pungkasané, kudu dadi itungan sing positif.
Dadi kabeh prekara nduwé efek samping lan bebaya.
Nanging kudu ana manfaat sing cetha supaya sawijining prakara bisa dianggep adil sacara moral lan etika.
Lan pertimbangan iki kudu bisa ditindakake sacara individu.
Lan banjur ana, umpama, salah siji pangadeg bareng saka kedokteran adhedhasar bukti, David Sackett.
Contone, dheweke kanthi cetha nyatakake yen ana bukti saka panaliten.
Aku wis mbahas masalah manawa panaliten uga bisa dimanipulasi lan dipalsukake.
Mula, sanajan bukti panaliten iku penting, iku ora dadi siji-sijine faktor penentu.
Kajaba iku, asring mung bisa nggunakake rata-rata statistik.
Lan yen rata-rata statistik nyebutake yen wong duwé dhuwuré 1,70 meter, nanging wong statistik
duwé dhuwuré 1,90 meter, mula kowe ora muat maneh.
Lan iki uga kedadeyan karo akèh gejala lara, amarga asil panaliten ora nggambarake kasunyatan sejati kanggo saben individu.
Lan mulane penting kanggo nuntut supaya pengalaman pribadi uga digatekake, supaya karep
pasien uga digatekake, utamane karep lan nilaine.
Siji wong isih kepengin supaya ana sing ngurus, wong liyane ora kepengin maneh.
Lan kaahlian profesional dhokter uga digatekake.
Liwat pirang-pirang taun pengalaman profesionalé, dhèwèké wis nduwèni pengalaman karo A, B, C, D, E lan uga karo pasien iki.
Lan yen saiki dheweke tekan kesimpulan babagan iki, mula ora kena langsung diabaikan.
Mung amarga ana panaliten kanthi nilai rata-rata ing endi wae.
Nanging, asring ora cetha apa panaliten kasebut pancen wis ngacakake sebab-sebab sing ana ing pasien iki .
Kaya sing wis tak kandhakake, kita duwe kekurangan sistematis ing tingkat ilmiah amarga randomisasi ora
ditindakake kanthi bener miturut macem-macem panyebab penyakit.
Randomised tegese aku mriksa macem-macem cabang studi.
Sawetara, bisa diomongake, saiki duwe akèh bekas, déné liyané ora ana siji-sijia.
Yèn masalah bekas uga ditangani, bareng karo polusi lingkungan.
Contone, ana siji wong kena keracunan merkuri lan nduwé skor stres sing dhuwur, ana liyané sing nduwé
alergi, lan wong sabanjuré ora nduwé masalah-masalah iki.
Kowe kudu ndeleng kanthi cara sing dibedakake kanggo weruh: ya, kepiye klompok kohort sing
beda-beda nanggapi langkah-langkah perawatan tartamtu.
Mula pamikiran adhedhasar bukti kudu dianggep kanthi telung cara.
Lan bukti panaliten isih kudu diparingi panyelidikan luwih lanjut, amarga kita weruh ana kekurangan sing signifikan ing kana.
Iki uga wis dikenal sacara resmi lan wis dadi topik ing konferensi ilmiah gedhe.
Kasunyatan manawa akèh panaliten ing kéné nduwèni kakirangan metodologis lan ana
manipulasi sing cetha – yaiku palsu lan upaya palsu.
Lan banjur didol minangka ilmu pengetahuan sakwise.
Iki nggawe pasien kapapar karo konsep ilmu palsu utawa ilmu palsu.
Mula saka iku, ilmu pengetahuan ora maneh dadi kanca lan pitulung kita, nanging malah dadi bebaya sing lagi kita hadapi.
Lan mulane, utamane ing babagan kedokteran, kita butuh Reformation 2.0 – aku mbaleni kene – supaya bisa njamin lan
netepake keamanan kanggo wong-wong lan kualitas sing paling apik.
Mandiri saka kapentingan bathi sawatara pemain ing sektor kesehatan.
Nanging kuwi uga bakal nyuda biaya kanggo ekonomi, sing bakal dadi efek samping sing dikarepake.
Bisa dianggep kaya ngono.
Saiki kita ngadhepi masalah manawa wong-wong sing nduwèni kuwasa ora gelem ngeculaké kuwasaé, lan ora
kamungkinan bakal nindakake kuwi kanthi sukarela.
Lan yen padha kandha manawa partai-partai anyar uga sejatine ora nduwé iki ing agendané, mula ora bakal
ana perbaikan sing bisa diarep-arep saka wong-wong mau.
Apa pendekatan sampeyan? Kepiye populasi bisa mengaruhi iki?
Aku ora bakal nggambarake kahanan sing peteng banget. Kita ora ngerti.
Nganti saiki, kesan aku yaiku dheweke ora ngupaya saran pluralistik sing cukup.
Ya, aku krasa yen padha isih mung menyang perusahaan asuransi kesehatan utawa perusahaan farmasi lan
ngrungokake apa wae sing diomongake, lan durung tenan ngrungokake apa sing diomongake para pasien.
Dadi yen sampeyan nggawe swara pasien dirungokake, aku yakin manawa macem-macem pihak bakal banget mbukak marang iki.
Lan mulane perlu kanggo pasien supaya padha ngorganisasi awake dhewe.
Mula ana asosiasi perlindungan pasien sing diarani "Natürlich gesund werden für alle e.V."
(www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org). Biaya keanggotaan taunan 30 euro.
Mesthi wae kita bakal bungah banget yen akèh wong sing ngrungokaké dina iki padha kandha, "Oke, kita
ndhukung iki." Iki kaya sawijining serikat pasien.
Dadi ora ana manfaat langsung saka kuwi, nanging kuwi bisa teka mengko yen akèh lan sapituruté.
Nanging kita diparingi sambutan kanggo padha nggabungake kekuwatan lan tumindak bebarengan.
Iki ateges yèn ana masalah sing arep kita owahi, kita kabèh bisa nulis email bebarengan utawa
kita kabèh bisa nulis layang utawa kertu bebarengan.
Lan kuwi nggawe kesan. Kanthi cara iki, para wanita uga kasil nglestarekake kesetaraan ing konstitusi.
Iku kampanye poscard. Oke, angka-angka uga penting.
Sampeyan nyebutake asosiasi perlindungan pasien iki sing bisa didhaptarake dening wong.
Apa ana cara liya kanggo ndhukung sebab iki?
Ya, kaya ngono kuwi karo asosiasi perlindungan pasien.
Sampeyan bisa dadi anggota kanthi £30 saben taun, kaya sing wis tak kandhakake. Sapa wae bisa mbayar kuwi.
Lan bab liyane yaiku kita ing Asosiasi Medis nduwé tombol ing situs web kita sing dijenengi
"Participate" , sing dadi pérangan saka Sumpah Hipokrates.
Lan ing kono sampeyan bisa ndaftar supaya kabari nalika, umpama, kita nglakokake kampanye kanggo nyengkuyung perbaikan
ing salah siji bidang utawa liyane saka sistem kesehatan.
Lan uga ana kamungkinan – aku wis kanthi cekak nampilake iki ing kene, mbok menawa aku bisa ngangkat supaya
sampeyan bisa ndeleng – kita wis nyiyapake daftar tandha tangan.
Dadi nalika kowe ana ing omah lan ketemu kanca-kanca, padha rembugan babagan kesehatan lan sepira parah kahanane
utawa apa sing ora mlaku, banjur tulung tunjukna petisi iki marang wong-wong mau lan ajak padha teken uga.
Banjur sampeyan uga bakal dikabari nalika ana promosi liyane kanggo ngangkat siji utawa loro poin.
Dadi, pancen wong iku mung nduwé hak kanggo dikabari.
Iki minangka deklarasi persetujuan manawa kita bisa nggunakake alamat email.
Ya, matur nuwun sanget.
Sami-sami.
Dr Sonja Reitz, matur nuwun wis rembugan karo kita. Mugi-mugi sing paling apik, lan ketemu maneh ing wektu sabanjure.
Matur nuwun sanget.