Рӯз ба рӯз афзоиш меёбад шумораи одамоне, ки ба деменсия ва бемории Алцгеймер гирифтор мешаванд, тақрибан 1,8 миллион
нафар дар Олмон; беш аз 10 дарсад аз депрессия ранҷ мекашанд.
Ва инчунин доруҳо, нигоҳубин, хароҷот ва тарсҳо дар бораи он меафзоянд.
Имрӯз ман бо мутахассиси тибби умумӣ, психотерапия ва табобати натуропатӣ сӯҳбат мекунам.
Ӯ сухангӯи ассотсиатсияи ҳимояи беморон «Natürlich gesund werden für alle e.V.» (Табиӣ солим шудан барои ҳама) мебошад.
Ӯ инчунин мудири иҷроия, ҳаммуассис ва сухангӯи ассотсиатсияи касбии тиббӣ «Ҳифофати Ҳиппократ» мебошад.
Ин ассотсиатсия ҳадаф гузоштааст, ки ахлоқро дар тиб барқарор кунад.
Дар бисёр ҳолатҳо лоббигарӣ ва манфиатҳои молиявӣ бартариро ба даст овардаанд.
Аксаран ба зарари беморон аст, мегӯяд доктор Соня Рейтц. Хуш омадед ба студияи мо.
Бале, бисёр ташаккур барои даъват. Ман хеле хурсанд ҳастам, ки дар инҷо ҳастам ва умедворам, ки метавонам ба ин
мавзӯъ, ки барои бисёриҳо ҷолиб аст, чизе илова кунам.
Бале. Доктор Рейтц, шумо ҳамеша дар бораи устуворӣ дар мавриди шифо сухан меронед.
Ба назари шумо, масалан, дар робита ба деменсия чӣ нодуруст аст?
Бале, шумо аллакай калимаи калидиро дар саволи худ дохил кардаед.
Ҳақиқат ин аст, ки бисёр вақт соҳаи тандурустӣ ба шифо додан рабт надорад.
Ва ҳамин аст сабаби дақиқе, ки устуворӣ дар соҳаи тандурустӣ худ ба худ маъмул нест.
Барои он ки шахс солим шавад, аввал бояд он чизеро, ки ӯро бемор кардааст, бартараф кард.
Ва агар касе ба ин манфиатдор набошад, пас равшан аст, ки он метавонад, бигӯем, ба бемории музмини такроршаванда табдил ёбад,
агар ман сабабҳоро намепурсам ва онҳоро табобат намекунам, ё ҳатто дар давраи таҳсилоти тиббӣ
сабабҳоро ба мардум, ба донишҷӯён намеомӯзонам.
Бисёре аз табибони умумӣ ҳоло рад мекунанд, ки онҳо табиатан дар бораи сабабҳо мепурсанд.
Метавонед инро шарҳ диҳед? Чаро ба ин хулоса расидед?
Бале, хуб, чун шумо, албатта, огоҳед, сатҳҳои холестерин аксаран аз ҷониби табибони умумӣ ҳамчун сабаби беморӣ
ҳадаф қарор мегиранд, гӯё худи гунаҳкор бошанд, метавон гуфт.
Адабиёт ва далелҳои кофӣ вуҷуд доранд, ки нишон медиҳанд сатҳҳои холестерин сабаби A ё B нестанд, балки дар беҳтарин ҳолат
нишонаи онҳо мебошанд ва худи онҳо беморӣ ба бор намеоранд.
Сабабҳои воқеӣ дар ҷои дигар қарор доранд ва аксар вақт нодида гирифта мешаванд.
Барои баргаштан ба саволи шумо дар бораи деменсия, ҳа, ин ҳам қисми он аст.
Деменсия танҳо яке аз нишонаҳост: шахс дигар наметавонад чизҳоро ба ёд орад, эҳсосоти ноустувор дорад, ки
худаш ё наздиконаш наметавонанд онҳоро шарҳ диҳанд.
Ин низ метавонад сабабҳои зиёде дошта бошад, мисли депрессия.
Ва сабабҳо систематикӣ таҳқиқ нашудаанд.
Ман танҳо мехоҳам чанд мисол биёрам, агар ин мувофиқ бошад.
Масалан, маълум аст ва инчунин дар маҷаллаи British Medical Journal нашр шудааст, ки беш аз 20 фоизи шахсони
аз 60-сола боло дар ҷабби витамини B12 мушкилот доранд.
Витамини B12 на танҳо як витамин аст; он барои фикр кардан, барои системаи масуният, барои
тамаркуз ва инчунин барои некӯаҳволии эҳсосӣ муҳим аст.
Агар духтурон ҳангоми санҷишҳои муқаррарии скринингӣ (санҷишҳои систематикӣ (пешгириявии)) ин витаминро
санҷонанд, камбуди он табиатан нодида гирифта мешавад.
Сипас як қатор доруҳо ҳастанд, ки ҳатто агар шумо миқдори кофӣ истеъмол кунед, ба ҷабби витамини B12 халал мерасонанд.
Пас, мо як қатор омилҳои дигар дорем, ки метавонанд ба чунин камбуди витамини B12 оварда
расонанд. Ин низ ба назар гирифта нашудааст.
Пас ман бо норасоии витамини B12 хатари гирифтор шудан ба бемории Алцгеймер, деменсия ва, ҳамзамон, депрессияро дорам.
Бале, бояд гуфт, ки дар манфиати беморон ҳар як ширкати суғуртаи тиббӣ бояд бештар таваҷҷӯҳ кунад, то аз синни 50-солагӣ
ба баъд сатҳи витамини B12-ро ба таври систематикӣ санҷад.
Аммо сатҳҳои хун кофӣ нестанд; бояд санҷишҳои пешоб гузаронида шаванд, зеро параметрҳое
ҳастанд, ки нишондиҳандаи дақиқтар медиҳанд.
Ва сипас чораҳои пешгирии ҳадафмандона андешида шаванд, то рушди бемориҳои музмин ва ҷиддӣ, ба
монанди камхунӣ ва депрессия, пешгирӣ карда шаванд.
Норасоии витамини B12 низ метавонад ба депрессияи шадид ва ҳатто ихтилолҳои психотикӣ оварда расонад.
Ҳамчунин, ин ба шумораи зиёди одамоне дахл дорад, ки ҳоло парҳези вегетарианӣ ё веганӣ
доранд ва ба ин масъала кофӣ эътибор намедиҳанд.
Пас, теъдоди онҳое, ки дар ин бора хеле-хеле ҳушёр ҳастанд ва инчунин иловаҳои ғизоӣ мегиранд, хеле зиёд аст.
Аммо дигарон бар ин назаранд, ки танҳо истеъмоли растаниҳо кофист ва дар ин сурат камбуди витамини B12 ногузир аст.
Ва ҳамин аст сабабе, ки он чизеро, ки ман ҳоло гуфтам, инчунин ба ҷавонон, ба занон, махсусан ба
занони ҳомила, ки ниёзҳои афзуда доранд, дахл мекунад.
Ва ин яке аз чунин мисолҳост. Илова бар ин, сабабҳои маъмултарини дигари беморӣ ҳастанд, ки
ба онҳо ба таври оддӣ диққат дода намешавад.
Натиҷа ин аст, ки бемориҳои музмин рӯз ба рӯз бештар паҳн мешаванд ва хароҷоти тандурустӣ рӯз ба рӯз гаронтар мешаванд.
Ҳеҷ кадоме аз ин ба манфиати беҳтарини беморон нест. Аммо ин ба манфиати кӣ хизмат мекунад?
Ва беш аз ин, соҳаи фармасевтӣ махсусан аз доштани ҳарчи бештари беморони музмин ва дарозмуддат манфиат мебарад.
Ва ҳоло кас ҳайрон мешавад, ки оё воқеан ҳамин тавр аст?
Дар романҳои ҷиноятӣ ҳамеша мегӯянд, ки роҳи пулро пайгирӣ кунед. Оё ин воқеан дуруст аст?
Ва агар бодиққаттар назар кунед, мебинед, ки ин ҳангоми таҳсилоти онҳо оғоз меёбад, ки табибон, мутахассисони
тиб ва донишҷӯён ба таври систематикӣ барои рушди рефлексҳо тибқи шиор омӯзонида мешаванд:
Ин нишонаи ин дору, ин нишонаи ин дору.
Ва андешаи сабабӣ, андешаи мантиқӣ, он чизе, ки давраи Просвещение воқеан ба мо омӯхт, яъне дар бораи сабабҳо
пурсидан ва сипас онҳоро бартараф кардан барои ноил шудан ба таъсироти пойдор ва устувор, тадриҷан гум мешавад.
Ба ин ҳам шустушӯи мағз илова мешавад, ки аксари духтурон ҳангоми гирифтани чор ё панҷ варақаи дурахшон дар як ҳафта,
албатта ройгон, аз сар мегузаронанд, ки дар асл ба онҳо меомӯзонанд, ки дар боқимондаи умр чӣ фикр кунанд.
Пас нишонаҳо ҳастанд, ки саноати дорусозӣ дар марҳилаи хеле аввали кор таъсир мерасонад: профессорҳо аз ин саноат
маблағгузории тарафи сеюм (лоиҳаҳои тадқиқотӣ, ки асосан аз манбаъҳои беруна маблағгузорӣ мешаванд) мегиранд – ва агар
натиҷаҳои дилхоҳ ба даст наоянд, ин тадқиқот нашр намешавад.
Мо бо ҳамаи ин мушкилот ошно ҳастем, бинобар ин онҳо ҳамоно гумонбарҳои маъмулӣ мемонанд.
Пас бояд гуфт, ки дар шакли ҳозираш ин асосан ба манфиатҳои беморон дар низоми тандурустӣ хизмат намекунад.
Ва ин як вазъияти хеле, хеле душвор ва хеле бад аст, ки мо бояд фавран онро тағйир диҳем.
Агар арзишҳо барои мо муҳим бошанд, агар арзишҳои гуманитарӣ барои мо муҳим бошанд, мо бояд низоми
тандурустиро, ки беморро дар марказ қарор медиҳад, таъсис диҳем.
Ва то даме ки қарордиҳандагон аз низоми тандурустӣ, мундариҷаи он ва хатогиҳои дар он мавҷуд ноогоҳ бошанд ва қарорҳои пурра
сиёсӣ ё пурра молиявиро қабул кунанд, он муваффақ нахоҳад шуд.
Дар бораи ҷониби даромадии фондҳои суғуртаи тиббӣ, афзоиши саҳмгузориҳо ва ғайра ҳамеша сӯҳбат мешавад.
Аммо афзоиши маблағгузориҳо тиббиро беҳтар намекунад.
Ҳар давраи қонунгузорӣ дар бораи кам кардани хароҷот дар низоми тандурустӣ сухан меравад – сипас буҷетҳо
тартиб дода мешаванд, сипас як навъ ҳаққи ягона ҷорӣ карда мешавад, ки духтурон мегиранд.
Аммо он низ назорат мешавад. Оё метавонед дар ин бора бештар шарҳ диҳед?
Бале, мутаассифона, ҳамин тавр аст, шумо комилан дуруст мегӯед.
Пас мо дар ҷадвалҳои пардохт мебинем, ки барои гуфтугӯи тиббӣ пардохти назаррас камтар сурат гирифтааст.
Аммо дар бораи тибб сӯҳбат кардан осон нест. Ман танҳо ба шумо намегӯям, ки чӣ кор кунед. Сӯҳбат дар бораи тибб маънои
онро дорад, ки аввал фаҳмед, беморӣ чӣ гуна ба вуҷуд омадааст.
Чӣ рӯй дод? Шумо чӣ таҷриба кардед? Оё ягон зарбаи барқӣ буд? Оё ягон амалиёт буд?
Оё доғҳо ҳастанд? Оё дар шифоёбии захмҳо ягон мушкилот вуҷуд дошт?
Масалан, бисёриҳо намедонанд, ки доғҳои пӯст метавонанд сабаби ҷиддии беморӣ шаванд, зеро онҳо меридианҳоро (дар
тибби анъанавии чинӣ: каналҳо дар бадан, ки энергияи ҳаёт (чи) тавассути онҳо ҷорӣ мешавад) мебуранд.
Мушкили меридианҳо дар он аст, ки табибон ҳангоми таҳсил дар бораи онҳо чизе намеомӯзанд.
Дар давоми таҳсилашон табибон ба таври систематикӣ намеомӯзанд, ки кадом меридианҳои бадан чӣ вазифаро иҷро мекунанд ва оқибатҳои
бурида шудан ё монеагузории энергетикии онҳо чӣ хоҳанд буд.
Ин маънои онро дорад, ки норасоии дониш дар тибби ҳамаҷониба низ ба сифати тиб таъсир мерасонад.
Аз ин рӯ, мо, масалан, аз ассотсиатсияҳои беморон ва ассотсиатсияҳои тиббӣ даъват мекунем, ки тибби холистикӣ
(табобати комил)-ро боз ҳам бештар ворид кунанд, зеро донише, ки он пешниҳод мекунад, метавонад, масалан, аз
бисёр ҳолатҳои дард ва бемориҳои музмин пешгирӣ намояд.
Аммо табиби умумӣ иддао мекунад, ки меридианҳо вуҷуд надоранд, зеро ҳеҷ корелати физиологӣ пайдо карда намешавад.
Пас ягон меридиан нест, ки онро ифода кунад.
Ман имрӯз намехоҳам он баҳсро оғоз кунам. Он чизе, ки шумо мегӯед, дуруст нест.
Фақат аз он сабаб, ки табиби умумӣ чунин мегӯяд, маънои онро надорад, ки ин дуруст аст.
Дар давраи таҳсилашон ба табибони умумӣ пайваста меомӯзонанд, ки бояд ба гомеопатия ё
меридианҳо ё ҳар чизе бовар кунанд, аммо ин беасос аст.
Ин комилан беасос аст. Аз ҷиҳати илмӣ собит шудааст, ки потенсияҳои баланд самарабахшанд ва қонуни
шабоҳатҳо кор мекунад, яъне хомеопатия аз ҷиҳати асосҳо ва натиҷаҳои табобатӣ исбот шудааст.
Ҳамин тавр, мисли акупунктура, ки дар он, масалан, меридианҳои акупунктура гузаришпазирии
тағйирёфта доранд, муҳаққиқони рус кашф кардаанд, ки
Ҳамаи ин аз ҷиҳати илмӣ исбот шудааст.
Танҳо он дар тадқиқотҳои тиббӣ зикр нашудааст.
Ин маънои онро дорад, ки таҳқиқоти тиббӣ дигар илмӣ нестанд, дигар воқеан илмӣ нестанд, балки бештар ба як навъи
«амали омӯзишӣ» монанданд, метавон тақрибан чунин гуфт.
Ман намехоҳам инро хеле ростқавлона гӯям, аммо воқеият ин аст, ки донишҷӯён он чизеро намеомӯзанд, ки барои нигоҳ доштани
саломатии мардум ё табобати бемориҳо аз решаи онҳо зарур аст.
Аз ин рӯ, мо ба ислоҳот, аз ҷумла дар таҳқиқоти тиббӣ, ниёз дорем, ки ба сабабҳои аслӣ расидагӣ кунад.
Мо дар аввал дар бораи устуворӣ сӯҳбат кардем.
Пас табобати аломатҳо ҳалли кӯтоҳмуддат нест?
Бале, табобати аломатҳо устувор аст, агар, масалан, шумо сабабро бартараф карда бошед.
Ин маънои онро дорад, ки шумо садама доред, садама қатъ шудааст.
Пас табобати аломатҳо, табобати устухони шикаста, пӯсти харошида ва ҳар чи ки буд, хеле судманд ва бисёр муфид аст.
Равона кардани таваҷҷӯҳ ба аломатҳо муносиб аст, вақте ки сабаб дигар вуҷуд надорад.
Аммо агар, масалан, шумо аз стрессҳои доимии мавҷудиятӣ ранҷ мебаред ва дар натиҷа дардҳои меъда
доред, ва сипас танҳо як доруи меъдаро мегиред...
Ва сипас шумо онро гирифтанро бас мекунед ва боз дардҳои меъда доред – зеро сабаб, албатта, бартараф нашудааст.
Пас, агар шумо сабабҳоро бартараф накунед, нишона боқӣ мемонад.
Ва албатта, ҳамеша он қадар осон нест, ки ман мегӯям.
Баъзан шумо низ бемориҳои бисёомилӣ доред, ки маънояш он аст, ки метавонед ҳамзамон чор ё панҷ сабаб дошта бошед.
Ва пас, албатта, шумо бояд сабабҳои аслиро пайдо карда, онҳоро табобат кунед.
Ва сипас шумо низ ба шифоёбии устувори дарозмуддат таъсири бештар доред.
Ман инро аз беш аз 30 соли таҷрибаи амалӣ метавонам бигӯям.
Ман дар табобати бемориҳои музмин тахассус дорам, ки, албатта, онҳо аллакай ҳама гуна табобатро санҷидаанд ва тамоми барномаи
маъмулан тиббиро гузаштаанд, вале ин ба онҳо кумак накардааст.
Ва сипас ман, намедонам, кадом терапияи доғҳоро анҷом медиҳам ва пас мушкилот дар давоми,
бигӯем, се-чоряк соат ба таври доимӣ ҳал мешавад.
Хуб, ман метавонам ба шумо мисоли бемореро биёрам, ки бо депрессия, бемориҳои хоб ва психоневрози гумоншуда ба ман
муроҷиат карда буд ва қаблан ду бор дар шушҳояш ҷарроҳӣ шуда буд.
Духтурон онро ҷиддӣ нагирифтанд ва онҳоро бо доруҳои психотропӣ табобат карда, ба шуъбаи
равонӣ фиристоданд – психосоматика ва ғайра.
Ман доғҳои ин амалиёти шушро мувофиқи ҳолат табобат кардам ва ба травмае, ки бемор дар натиҷаи аз ҷониби духтурон ҷиддӣ
гирифта нашуданаш кашида буд, эътибор додам – ки, ба ҳар ҳол, ин низ травмаест, ки метавонад боис ба беморӣ гардад.
Ин чизест, ки шумо бояд дар хотир дошта бошед. Духтурон ҳамеша дуруст нестанд ва психотерапевтҳо низ ҳамеша дуруст нестанд.
Бале, депрессия ҳатман набояд аз низои невротикӣ ё чизи монанди он сар шавад. Он метавонад сабабҳои дигар низ дошта бошад.
Ва он ҷо, чунон ки гуфтам, ман доғҳоро тоза кардам ва осебро табобат кардам.
Ин се чоряк соат вақт гирифт, ва сипас ӯ пас аз се ҳафта ба кор баргашт.
Ва ба ӯ бояд нафақаи барвақтӣ медоданд. Вазъият ҳамин қадар бад буд.
Хуб, ман танҳо мехостам бигӯям, ки тибби холистикӣ ҳалли зиёде дорад.
Ва тамоми низоми тандурустӣ хеле, хеле самараноктар ва ҳамзамон арзонтар мешуд, агар ин ба таври
систематикӣ ва бо равиши ҳадафманд истифода мешуд.
Пас на танҳо тибби холистикӣ барои хотири худи тибби холистикӣ.
Тибби холистикӣ сабабҳои зиёди бемориро меҷӯяд. Он заҳролудшавӣ аз металлҳои вазнинро меҷӯяд ва онро аз бадан хориҷ мекунад.
Ва чанд нафар аз аритмияи дил халос мешаванд, зеро онҳо металлҳои вазнинро аз байн бурдаанд?
Чанд нафар метавонанд ҳамзамон ҳомиладор шаванд, дар ҳоле ки қаблан онҳо бефарзанд буданд?
Зеро онҳо металлҳои вазнинро хориҷ мекунанд. Инҳо танҳо чанд мисол ҳастанд.
Электросмог масъалаи дигари муҳим аст – масъалае, ки имрӯз низ хеле сабук қабул мешавад.
Аммо таҳқиқотҳое низ ҳастанд, ки нишон медиҳанд, ки омоси мағз дар ҳоли афзоиш аст, шиддати гирифторӣ ба саратон
меафзояд ва мушкилоти тамаркуз дар байни кӯдакон бештар мешаванд, ва ин ба истифодаи телефони мобилӣ вобаста аст.
Пас ман танҳо мехостам бигӯям, ки намунаҳои зиёде ҳастанд.
Кадом сабабҳои дигари беморӣ муҳиманд, вале аксар вақт нодида гирифта мешаванд? Ихтилоли стресс пас аз травма.
Дар ин ҷо як нуқтаи хеле муҳим вуҷуд дорад: мардум намефаҳманд, ки вақте онҳо, масалан, таҳти наркоз қарор мегиранд,
баданашон ҳанӯз ҳам дард мекашад, аммо онро эҳсос намекунад.
Бале, ва баъзан анестезия кофӣ чуқур нест, ки метавонад боиси ихтилоли стрессии пас аз осеб гардад ва ин низ метавонад
бемориҳои музминро, ҳам равонӣ ва ҳам ҷисмонӣ, ба вуҷуд орад.
Ва ҳамаи ин чизҳоро, ман мегӯям, ба одамон, ба донишҷӯён метавон омӯхт.
Бароям вақти зиёд намегирад, ки танҳо бигӯям: шумо метавонед инро бо анҷом додани ин ва он корҳо
фаҳмед; шумо бояд танҳо таърихи тиббиро гиред .
Ва ҳоло, бозгашта ба саволи шумо, агар системаи пардохтҳо аз аввал монеъ шавад, ки духтурон таърихи беморонро
бигиранд, ва агар омӯзиши тиббӣ духтуронро аз омӯхтани сабабҳо боздорад, пас ҳа, устуворӣ кафолат дода намешавад.
Барои ҳамин ман мегӯям, ки мо имконияти сарфаи хеле калон, миллиардҳоро, дорем, агар мо сабабҳоро дар тадқиқотҳои
тиббӣ ва табобат дар қабулгоҳҳои духтурон муттаҳид кунем, ва тибби холистикӣ ҷузъи он аст; бе он ин кор намешавад.
Аммо ин худ хабарҳои хуб аст, ки хароҷот воқеан метавонанд коҳиш ёбанд ва беморон
метавонанд аз бартариҳои иловагӣ манфиат гиранд.
Биёед боз ба ин психосоматика баргардем.
Дар асл, ин охирин корт аст, ки духтур мебозад, вақте ки ҳамаи ташхисҳояш ва донишҳои анъанавии
тиббӣ ноком мешаванд; пас ин ҳолат психосоматикӣ аст.
Бале, шумо мефаҳмед, ки бо мутахассиси тибби психосоматикӣ ва психотерапевтӣ сӯҳбат доред.
Хуб, боз як бор шумо дуруст ба нуқтаи ҳассос ишора мекунед.
Ҳамин тавр аст: психотерапевтҳо, новобаста аз он ки онҳо равоншиносон ҳастанд ё духтурони психотерапия,
мефаҳманд, ки вақте синдроми депрессия доранд, бояд дар ҷустуҷӯи низоъҳо ё ҳар чи бошад, бошанд.
Он чизе, ки шумо фаромӯш кардаед ё ба шумо нагуфтаанд, ин аст, ки аксар вақт дар паси ин сабабҳои ҷисмонӣ вуҷуд доранд.
Ва ин на танҳо гипертиреоз аст, балки ҳамин чизест, ки духтури умумӣ медонад ва онро тафтиш мекунад.
Аммо норасоии витамини B12, норасоии кислотаи фолий , норасоии витамини B6, ихтилоли стресс пас
аз осеби равонӣ, заҳролудшавӣ бо металлҳои вазнин.
Мисли бисёре аз беморон дар амалияи ман, ман беморон доштам, ки бинобар заҳролудшавӣ бо симоб ба бемории
обсессивӣ-компульсивӣ гирифтор шуданд, ё бинобар заҳролудшавӣ бо симоб ба эпилепсия гирифтор шуданд.
Ва ҳамаи инро, ҳатто ҳолатҳои музмин ва хроникӣ, яъне пурра шифо додан, тавассути детоксикасия табобат кардан мумкин аст.
Пас инҳо нуқтаҳои муҳиме ҳастанд, ки ман мегӯям, ки тиб дур, дур, дур, дур, дур менигарад...
Нуқтаҳои дигаре низ ҳастанд, ки дар онҳо ӯ низ нигоҳашро мекашад.
Аммо ин метавонад ба сатҳҳои комилан дигар расад, масалан ба мавзӯи дарки берун аз бадан.
Бале, ин шояд каме аз доираи ин муҳокима берун бошад, аммо ман танҳо мехоҳам кӯтоҳ ба он ишора кунам.
Баъзе ҳодисаҳо ҳастанд, ки ҳазорон нафар онҳоро таҷриба кардаанд ва тиб онҳоро шарҳ дода
наметавонад; аз ин рӯ онҳоро нодида мегирад.
Одамон танҳо рӯй мегардонанд, гӯё ки он вуҷуд надорад.
Гӯё мо дар асрҳои миёна будем ва давраи Просвещениеро надошта бошем, ва дар асл ҳеҷ зарурате набуд, ки
мухолифатҳоро бо низоми ҳукмрони таълимӣ ва доираи ҳукмрони гипотезаҳо равшан созем ва гипотезаҳоро васеъ намоем.
Дар тиб ин ба таври фаврӣ зарур аст ва дер боз интизор мерафт.
Ин инчунин ба мавзӯъҳои эҳдои узвҳо, бардошти узвҳо, муайян кардани марг ва ғайра дахл дорад.
Пас, ин боз як заминаест, ки ман мегӯям дар тиб Реформатсия 2.0 лозим аст, то беморон беҳтар шаванд.
Мо ба одамоне ниёз дорем, ки содиқанд ва инро пеш мебаранд, зеро сиёсатмадорон ба талаботи беморон,
вақте ки онҳоро шахсан иброз мекунанд, гӯш намедиҳанд.
Бале, агар шумо ба онҳо занг занед ва бигӯед: «Ман чизе медонам, оё шумо намехостед ҳар сол се миллиард евро сарфа кунед?»
Пас ӯ ба ҳар ҳол онро нодида мегирад, зеро дигарон ба ӯ мегӯянд: «Мо ин корро намекунем, мо ин корро намекунем.»
Аммо агар, шояд, як миллион бемор қуттии мактубҳои ин сиёсатмадорро пур кунанд, ё гурӯҳи парлумонӣ ё ҳизбҳои дахлдор
ҳама якбора садо баланд карда дархосте таҳия кунанд, пас имкони шунида шудани он хеле бештар
мешавад, зеро дар он сурат мардум дарк мекунанд:
Хуб, интихоботи оянда метавонад наздик бошад.
Оё мо воқеан мехоҳем ба ин одамон равшан кунем, ки мо онҳоро нодида гирифтанро идома хоҳем дод, ё мехоҳем онҳоро ҷиддӣ гирем?
Ва ҳамин аст сабабе, ки ман мегӯям, мардум бояд худро ташкил кунанд, нерӯҳояшонро
муттаҳид созанд ва овозашонро ба гӯш расонанд.
Пеш аз он ки ба ин гузарем, шумо ҳизбҳоро зикр кардед.
Ин чӣ тавр аст? Ҳоло, ба ибораи дигар, дар бозор чандин бозигарони нав пайдо шудаанд. Оё онҳо аз ин огоҳанд?
Хуб, ман фикр мекунам, ки ҳизбҳои нав дар ин соҳа ҳанӯз таҷрибаи кофӣ надоранд.
Ман намехоҳам бигӯям, ки иродаи кофӣ нест; намехоҳам онро ҳамин тавр баён кунам.
Албатта нишонаҳое ҳастанд, ки онҳо мехоҳанд манфиатҳои шаҳрвандонро ҷиддитар қабул кунанд.
Аммо ҳанӯз каме таҷрибаи махсус зарур аст, то воқеан ин донишро аз тибби холистикӣ ворид кунем, ки дар
асл тибби маъмулиро ба таври сабабӣ такмил медиҳад.
Зеро боз як бор ғояи марказӣ чунин аст: агар сабаб ҳанӯз вуҷуд дошта бошад, шифо имконнопазир аст.
Муолиҷаи доимӣ ғайриимкон аст.
Аз ин рӯ мо бояд низоми тандурустиро ба тавре аз нав созем, ки ба сабабҳои аслӣ расидагӣ кунад.
Инчунин ба илм низ дахл мекунад, зеро дар он ҷо низ хатогиҳои мувофиқ вуҷуд доранд.
Ва инчунин коди ICD .
Шумо медонед, ки кодҳои ташхисии духтурон комилан ба нишонаҳо нигаронида шудаанд.
Он танҳо «гастрит» мегӯяд – намегӯяд «гастрит аз сабаби ташвиши экзистенсиалӣ» ё чизи
монанди он. Бале, бинобар ин ҳеҷ иртиботе нест.
Ва дар ин ҷиҳат таҳқиқоте, ки гузаронида мешавад, аксаран нуқсон дорад, зеро он байни сабабҳо фарқ намегузорад ва
бинобар ин он чизеро намеёбад, ки ба ин сабаб мувофиқ аст.
Пас шумо танҳо чизеро хоҳед ёфт, ки ҳамзамон бо ҳама чиз мувофиқ аст.
Ва он одатан заҳрноктарин аст.
Ва боз ман бо масъалаи таъсироти паҳлӯӣ ва зарари баъдӣ рӯ ба рӯ мешавам.
Пас шумо мегӯед, ки ин як хатои систематикӣ аст, ки тамоми тиббиро фаро гирифтааст?
Бале, ҳадди ақалл якто. Пас, агар шумо хатои систематикии самтгирии сабабиро ба назар гиред, мо якто дорем.
Ояндаашро дар низоми тандурустӣ «идоракунии нодуруст» меноманд.
Пас, ин нодурустии идоракунии молиявӣ аст, ки ҳеҷ кадоме аз он пардохт намешавад.
Чизе, ки кӯмак мекунад ва воқеан шифо мебахшад, пул намегирад.
Чизҳое, ки таъсироти паҳлӯии каманд, истисно карда мешаванд.
Ҳар чизе, ки таъсири паҳлӯӣ дорад, маҳдуд аст.
Ҳанӯз ҳам барои машваратчиёни баландпоя имконпазир аст, ки шартномаҳои бонусӣ дошта бошанд – ин маънои онро дорад, ки
онҳо барои табобатҳои махсусан гарон мукофоти иловагӣ мегиранд, дар ҳоле ки барои равандҳои арзонтар пардохт намешавад.
Пас чанд хатои систематикӣ вуҷуд доранд, ки боиси он мешаванд, ки беморон он чи воқеан барои онҳо хуб аст, нагиранд.
Аз ин рӯ, дар мавзӯи ассотсиатсияи тиббӣ ва барқарорсозии ахлоқ дар тиб:
Таваҷҷӯҳ бояд ба таъмини он равона шавад, ки бемор бо назардошти тамоми донишҳои мавҷуда барои духтур беҳтарин табобатро гирад.
Ва на аз он сабаб, ки барои он бештар ё камтар пул мегирад.
Аз ин рӯ зарур аст талаб карда шавад, ки ҳамаи равандҳои тиббӣ новобаста аз усули истифодашуда баробар пардохт карда шаванд.
Ва духтур бояд қарор гирад, ки кадом усул бояд истифода шавад.
Ва барои он ки ӯ тавонад ин қарорро қабул кунад, ӯ бояд дар ҳамаи усулҳо омӯзонида шавад, на танҳо се аз панҷ ё шаш.
Аз ин рӯ, мо воқеан ба Реформация 2.0 дар соҳаи тандурустӣ ниёз дорем, то он дастрастар, устувортар, бештар ба беморон нигаронида
шуда ва – ин ҷо боз як нуқтаи хеле муҳим – бехатартар гардад.
Бале, амният масъалаи муҳим аст. Шумо дар куҷо имкони беҳтарсозиро мебинед?
Бале, ин масъала хеле муҳим шудааст, зеро дар чандин соҳа корҳои зиёде ҳастанд, ки бояд ҷуброн карда шаванд.
Пас расман чунин аст, ки дар Олмон нисбат ба кишварҳои ҳамсояи хуб саноатӣшуда одамони хеле зиёдтар
ҷарроҳӣ мешаванд, масалан дар буғумҳои ронашон ва ғайра.
Ин маънои онро дорад, ки мо, албатта, дар муайян кардани нишондодҳо барои ҷарроҳӣ каме саховатмандтарем.
Савол дар он аст, ки ҳар амалиёт хатарҳо ва таъсироти тарафӣ дорад – сироятҳо ҳастанд, маргумир аз
анестезия, аз таъсироти тарафии ҷарроҳӣ ва ғайра.
Ин мавзӯъ дар байни аҳли тиб низ васеъ муҳокима мешавад.
Аммо дигар масъалаҳо шояд ҳатто муҳимтар бошанд.
Яъне мавзӯи Немезис дар тиб .
Ин аллакай дар солҳои 1970-ум нашр шуда буд , ки дар он савол гузошта мешуд, ки оё тиб дар бисёр
соҳаҳо бештар зарар мерасонад ё манфиат меорад.
Ва ҳоло, ки ман таъсири паҳлӯии доруҳоро зикр кардам, Маълумотҳое ҳастанд, ки ҳам дар Олмон, аз ҷониби профессор Шёнхофер дар
Бремен, ва ҳам дар он замон дар ИМА муайян шудаанд, ки дар Олмон тақрибан 50 000 нафар ҳар сол аз таъсири номатлуби
доруҳое мефавтанд, ки онҳоро дуруст истеъмол кардаанд – яъне на аз ҳад зиёд, на бо нияти худкушӣ ва чизҳои монанди ин.
Ин пеш аз он буд, ки мо коронавирус дошта бошем, пеш аз он ки мо ваксинаи mRNA гирем.
Ин воқеан як мушкили хеле, хеле калон буд, ки дар он одамон – 200 000 нафар – ба бемористонҳо бинобар
таъсири паҳлӯӣ, яъне аз доруҳо, бистарӣ мешуданд.
Ин маънои онро дорад, ки зарур аст истифодаи доруҳое, ки таъсироти номатлуби зиёд доранд, коҳиш дода, онҳоро бо дигар
доруҳо ё моддаҳо иваз кард, ки дар табобати ин ҳолат низ самарабахшанд, аломатҳоро сабук
мекунанд ва таъсироти номатлуби камтар доранд.
Ин маро боз ба мавзӯи тибби холистикӣ бармегардонад.
Растаниҳо аксар вақт нисбат ба бисёр чизҳои дигар хеле бехатартаранд.
Албатта, ман ба тибби анъанавӣ ниёз дорам, ман ҳеҷ гоҳ намехоҳам онро барҳам диҳам.
Аз ин рӯ, мо барои кори анҷомдодаи шӯъбаи нигоҳубини ҷиддӣ, ҷарроҳии осеб ва ғайра хеле, хеле миннатдорем.
Аммо дар бисёр соҳаҳо воқеан зарур аст, ки ба сатҳи зарурӣ расем, то огоҳиро дар бораи алтернативаҳое, ки таъсири паҳлӯӣ каманд,
баланд бардорем ва онҳоро дар хатти аввали табобат дохил намоем.
Пас мо талаб мекунем, ки созмонҳои беморон ҳамеша аввал доруеро таъин кунанд, ки камтарин таъсироти тарафӣ
дорад, агар он, бигӯем, самаранокии якхела дошта бошад.
Пас ин иҷозат дода намешавад: он чизе, ки ба фонди суғуртаи тиббӣ пардохта мешавад, яъне он чизе, ки зарар меорад, ва он
чизе, ки бехатартар аст, гӯё, шумо бояд худатон пардохт кунед.
Ин доруҳои дараҷаи дуюм ва сеюм мебошанд, ки ғайриахлоқӣ аст ва беасос одамонеро, ки пули камтар доранд, қурбони
таъсири паҳлӯӣ мегардонад. Ин чизҳо бояд қатъ карда шаванд.
Ва ҳар касе, ки хомеопатия ё тибби гиёҳиро масхара мекунад, ба оддӣ намедонад, ки ин тиб ба чӣ дастовардҳо қодир аст.
Бале, ин чизест, ки ман мегӯям барои беҳтарсозӣ ҷой вуҷуд дорад.
Дар мавриди эмгузаронӣ мо бо мушкили хеле калон рӯ ба рӯ ҳастем.
Таҳқиқоти охирин дар Амрико, ки ҳоло нашр шудааст аз ҷониби Бунёди Генри Форд нишон медиҳад, ки кӯдакони эмшуда, ки
дар ИМА барномаи хеле васеи эмкунӣ доранд, 57 фоизи онҳо то синни 10-солагӣ ба бемориҳои музмин гирифтор мешаванд.
Дар ҳамин ҳол, 17 фоизи кӯдакони эмнашуда то синни 10-солагӣ ба бемориҳои музмин гирифтор мешаванд.
Рост гӯем, 40 фоизи кӯдакон ба бемориҳои музмин гирифтор мешаванд, зеро онҳо эм карда мешаванд.
Албатта, бо каме тафаккури илмӣ ман наметавонам ин изҳоротро пазируфта бошам, зеро бешубҳа чанд омилҳои ҳамроҳ вуҷуд доранд.
Аммо теъдоди зиёде, 30 фоиз, 35 фоиз, метавон бо итминон гуфт, танҳо аз он сабаб бемор мешаванд, ки чандин маротиба эм шудаанд.
Ва ҳеҷ тадқиқоте дар бораи таъсири эмгузарониҳои омехта вуҷуд надорад.
Ҳеҷ гуна тадқиқот анҷом дода намешавад. Таҳлилҳои воқеии плацебо вуҷуд надоранд.
Ин маънои онро дорад, ки дар ин ҷо низ мо боз изи пулро мебинем. Чаро онҳо сохта нашуданд?
Пас ба кӯдакон доруҳо дода мешаванд, дар ҳоле ки ягон тадқиқоти назоратшаванда бо плацебо гузаронида нашудааст.
Ман инро маҳкумшаванда мешуморам, ва мо дар Ассотсиатсияи ҳифзи беморон ва Ассотсиатсияи тиббӣ низ ҳамин тавр мешуморем.
Масъалаҳоро бояд бодиққат баррасӣ ва таҳлил кард, бар асоси далелҳо .
Бо ваксинаи COVID-19, ё дақиқтараш ваксинаи mRNA, мо як технологияи навро дар ихтиёр дорем, ки дар он,
бигӯем, мошинҳои хурд барои истеҳсоли протеинҳо истифода мешаванд, ки метавонанд ба бадан зарари ҷиддӣ расонанд.
Ва ин мошинчаҳои хурд тавассути бастабандӣ, яъне нанозарраҳои липидӣ , ба ҳамаи ҳуҷайраҳои бадан интиқол дода мешуданд.
Онҳо ҳатто пас аз моҳҳо ва солҳо таъсир мерасонанд, зеро таҳқиқот ва пажӯҳишҳо ҳоло инро ошкор мекунанд.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо дар бадани одамон бомбаҳои вақтиро насб карда, ба онҳо гуфтанд, ки ин эмгузаронӣ аст.
Самаранокӣ ва бехатарии ин эмгузаронӣ ҳеҷ гоҳ исбот нашудааст.
Он ҳеҷ гоҳ аз сироят ҳифз накардааст. Он инчунин ҳеҷ гоҳ мавзӯи тадқиқот набуд.
Ин ба як мушкили бузурги саломатӣ табдил ёфтааст, аз ин рӯ мо талаб мекунем, ки ҳамаи иҷозатномаҳо барои ин
моддаҳо бекор карда шаванд, то ҳама чиз дуруст равшан гардад.
Зеро ҳатто ҳоло одамони зиёде аз таъсири тарафӣ мефавтанд, гарчанде ки ин
эмгузаронӣҳо ду ё се сол пеш гузаронида шуда буданд.
Инро метавон бо санҷишҳои хун, санҷишҳои бофтаҳо ва санҷишҳои рагҳо муайян кард – масалан, агар шумо бадани
беморони сактаи мағзро пас аз марг тафтиш кунед, тромбҳо ин протеинҳои шипиро дар бар мегиранд.
Ба гуфтаи он чи ба мо гуфтанд, онҳо воқеан пас аз 14 рӯз бояд нопадид шаванд.
Пас аз ду солу ним онҳо ҳанӯз ҳам ҳастанд. Ин дар омосҳо пайдо мешавад.
Пас ҳамаи инҳо низ бояд баррасӣ шаванд.
Ва ҳамин ҷо ба шумо хотиррасонии иҷозатнома лозим аст.
Дар мавриди эмгузаронӣ барои кӯдакон ҳамаи тавсияҳоро дар ҳоли ҳозир бояд муваққатан боздошт кард, то аввал танҳо
тавсияи духтур ва, намедонам, шояд низ ихтиёри волидон амал кунад, то натиҷаҳои таҳқиқот тасдиқ шаванд.
Ва барои ин шумо бояд тадқиқотҳои пок гузаронед.
Ин маънои онро дорад, ки мо дигар наметавонем ба истеҳсолкунандагон иҷозат диҳем, ки даъвоҳо
пеш баранд ва таҳқиқотҳоро бидуни санҷиш пешниҳод кунанд. Ҳоло онҳо санҷида намешаванд.
Мо як мақоми назорати бехатарии доруҳо дорем, Институти Пол Эрлих, ки дар мавриди эмгузаронии COVID-19 беандеша
мушаххасоти истеҳсолкунандаро қабул кард ва ягон санҷиши партияҳоро ё бисёр чизҳои дигарро анҷом надод.
Вақте ки сухан дар бораи эмгузаронии кӯдакон меравад, маълумотҳо гузориш дода мешаванд, аммо ҳеҷ гуна санҷиш вуҷуд надорад.
Дар ин маврид ман мегӯям, ки мо бояд дар соҳаи бехатарии доруҳо ба дараҷаи зарурӣ расем.
Барои ин зарур аст, ки мо ба ҳамаи мақомотҳои олии тандурустӣ коршиносони мустақил таъин намоем.
Ин маънои онро дорад, ки ҳамаи қарордиҳандагоне, ки дар чанд соли охир дар ин кумитаҳо фаъолият кардаанд, ба
назари ман, дар ин лаҳза бояд аз кор барканор шаванд.
Зеро исбот кардан мумкин аст, ки ҳар як шахс илмӣ амал накардааст ва дар манфиати аҳолӣ амал накардааст.
Ва дар ин марҳила бояд як дастаи мустақили коршиносон ташкил карда шавад, ки тавонанд
таҳқиқотҳоро такрор ба такрор мустақилона баррасӣ кунанд.
Ва, албатта, ғайри қобили қабул аст, ки лоббистҳо дар коридорҳои Вазорати тандурустӣ
омада-раванд ва ба онҳо қонунгузориро дикта кунанд.
Дар ин ҷо низ мо ба сиёсатмадорони мустақил ниёз дорем, то ин корро анҷом диҳанд.
Ва ҳамин аст, ки шояд лозим ояд сиёсатмадоронро аз ин низоми ҳизбӣ хориҷ кунанд, сиёсатгузорони соҳаи тандурустиро
аз низоми ҳизбӣ дур созанд ва онҳоро бо коршиносоне иваз кунанд, ки назари гуногунро намояндагӣ мекунанд.
Ба ибораи дигар, ҷое ки тахассуси мутахассисон аз соҳаҳои гуногун ҷамъ меоянд.
Ман имрӯз дар ин ҷо нусхаи ниҳоиро ба шумо нишон дода наметавонам.
Ман танҳо мебинам, ки дар бисёр сатҳҳо сиёсати мо нодуруст аст ва лоббиҳо дар баландтарин сатҳи сиёсат таъсир мерасонанд.
Сиёсат муайян мекунад, ки мақомотҳои олии тандурустии олмонӣ, STIKO, PEI ва RKI, ба ҷаҳони беруна чӣ мегӯянд, ба ибораи дигар.
Ин илм нест. Ва ин беморонро дар хатар мегузорад.
Ва ин ба демократия мувофиқ нест, чунон ки мегӯянд, ин ба шумо хуб намеояд.
Ин бояд дар бораи манфиатҳои беморон бошад, дар бораи таълим ва дониш, дар бораи тибби асосёфта бар далелҳо бошад.
Ман боз як савол дорам. «Бар асоси далелҳо» чӣ маъно дорад?
Бале, «бар асоси далелҳо» метавонад ба чанд роҳ тафсир карда шавад.
Мо бовар дорем, ки сухан дар бораи тибби асосёфта бар далелҳо танҳо дар сурате оқилона аст,
ки таҷрибаи ҳар як бемор ба назар гирифта шавад.
Асосёфта бар далелҳо аслан маънои муқоиса кардани манфиатҳо ва зарарҳоро дорад.
Пас, дар ниҳоят, он бояд ҳисоби мусбат бошад.
Пас ҳама чизҳо таъсироти паҳлӯӣ ва хатарҳо доранд.
Аммо барои он ки чизе қобили асоснокӣ, аз ҷиҳати ахлоқӣ ва этикӣ асоснок бошад, бояд манфиати возеҳ вуҷуд дошта бошад.
Ва ин баррасӣ бояд дар асоси инфиродӣ имконпазир бошад.
Ва сипас, масалан, яке аз ҳамасосгузорони тибби асосёфта бар далелҳо, Дэвид Саккетт.
Масалан, ӯ возеҳ изҳор дошт, ки аз тадқиқотҳо далелҳо вуҷуд доранд.
Ман аллакай масъаларо баррасӣ кардаам, ки таҳқиқотҳо низ метавонанд таҳрир ва сохтакорӣ шаванд.
Аз ин рӯ, гарчанде далелҳои тадқиқот муҳиманд, онҳо ягона омиле нестанд, ки қарор қабул мекунад.
Илова бар ин, аксар вақт танҳо истифодаи миёнаҳои статистикӣ имконпазир аст.
Ва агар миёнаи статистикӣ нишон диҳад, ки касе 1,70 м баландӣ дорад, аммо марди статистикӣ 1,90
м бошад, пас ту дигар ба он мувофиқат намекунӣ.
Ва ин ҳолат дар бораи бисёр нишонаҳои беморӣ низ дуруст аст, зеро натиҷаҳои таҳқиқот воқеияти воқеии шахсро инъикос намекунанд.
Ва ҳамин аст, ки муҳим аст талаб кардан, ки таҷрибаи инфиродӣ низ ба назар гирифта шавад ва хоҳишҳои бемор,
махсусан хоҳишҳо ва арзишҳои ӯ низ ба назар гирифта шаванд.
Яке ҳанӯз мехоҳад, ки бо чизе бархӯрд шавад, дигаре дигар намехоҳад.
Ва ин ки таҷрибаи касбии духтур низ ба назар гирифта мешавад.
Дар тӯли солҳои зиёди таҷрибаи касбӣ ӯ таҷриба ҳосил кардааст бо A, B, C, D, E ва инчунин бо ин бемор.
Ва агар ҳоло ӯ дар ин бора ба хулосае расад, он набояд беэътиборона рад карда шавад.
Фақат аз он сабаб, ки дар ҷое як таҳқиқот бо як арзиши миёна вуҷуд дорад.
Аммо аксар вақт номаълум аст, ки оё дар ин бемор омилҳои мавҷуда воқеан тасодуфан тақсим шудаанд ё не .
Чуноне ки гуфтам, мо дар сатҳи илмӣ камбудии систематикӣ дорем, зеро рандомизатсия мувофиқи
сабабҳои гуногуни беморӣ дуруст анҷом дода намешавад.
Тасодуфӣ маънои онро дорад, ки ман шохаҳои гуногуни таҳқиқотро меомӯзам.
Баъзеҳо, гӯё, ҳоло доғҳои зиёде доранд, дар ҳоле ки дигарон умуман ягон доғ надоранд.
Масъалаи доғҳо низ, ҳамроҳ бо ифлосшавии муҳити зист, баррасӣ шудааст.
Масалан, як нафар заҳролудшавии симоб дорад ва сатҳҳои баланди стресс дорад, дигаре аллергия дорад
ва шахси сеюм ҳеҷ кадоме аз ин мушкилот надорад.
Шумо бояд ба он ба таври фарқкунанда назар андозед, то бубинед: хуб, гурӯҳҳои гуногуни когорӣ ба
чораҳои муайяни табобатӣ чӣ гуна вокуниш нишон медиҳанд.
Пас, андешаи асосёфта бар далелҳо бояд аз се ҷиҳат баррасӣ шавад.
Ва далелҳои тадқиқотӣ ҳанӯз бояд таҳти баррасии иловагӣ қарор гиранд, зеро мо дар он ҷо камбудиҳои назаррасро мебинем.
Ин низ расман маъруф аст ва аллакай мавзӯи конфронсҳои бузурги илмӣ шудааст.
Ин ки бисёре аз таҳқиқотҳо дар ин ҷо нуқсонҳои методологӣ доранд ва манипулятсияи возеҳ – яъне
қаллобӣ ва кӯшишҳои қаллобӣ – сурат гирифтааст.
Ва сипас онро баъд ҳамчун илм мефурӯшанд.
Ин беморонро бо мафҳуми бардурӯғи илм ё бо илми бардурӯғ рӯ ба рӯ мекунад.
Ва бинобар ин илм дигар дӯсту ёвари мо нест, балки хатарест, ки мо бо он рӯ ба рӯ ҳастем.
Ва ҳамин аст сабаб, ки махсусан дар соҳаи тиб мо ба Реформация 2.0 ниёз дорем – ман дар ин ҷо худро такрор мекунам – то барои
мардум бехатарӣ ва беҳтарин сифатро таъмин ва мустаҳкам намоем.
Мустақил аз манфиатҳои даромадии баъзе бозигарон дар соҳаи тандурустӣ.
Аммо инчунин хароҷотро барои иқтисод кам мекунад, ки ин таъсири иловагии дилхоҳ хоҳад буд.
Мо метавонем тахмин кунем, ки.
Ҳоло мо бо мушкилот рӯбарӯ ҳастем, ки онҳое, ки дар қудрат ҳастанд, аз даст додани қудраташон худдорӣ
мекунанд ва эҳтимолан ин корро ихтиёран намекунанд.
Ва агар онҳо гӯянд, ки ҳизбҳои нав низ воқеан инро дар барномаи худ надоранд, пас аз онҳо ҳеҷ беҳбудӣ интизор намешавад.
Равиши шумо чист? Аҳолӣ чӣ гуна метавонад ба ин таъсир расонад?
Ман чунин тасвири торик намекашам. Мо намедонем.
То ҳол таассуроти ман чунин аст, ки онҳо маслиҳатҳои кофии плюралистиро ҷустуҷӯ намекунанд.
Хуб, ман чунин таассурот дорам, ки онҳо ҳанӯз ҳам танҳо ба ширкатҳои суғуртаи тиббӣ ё ширкатҳои дорусозӣ
мераванд ва ба ҳар чи онҳо мегӯянд гӯш медиҳанд, вале воқеан ба он чи беморон мегӯянд, гӯш накардаанд.
Пас, агар овозҳои беморонро шунида шаванд, ман бовар дорам, ки ҷонибҳои гуногун ба ин хеле кушода хоҳанд буд.
Ва аз ин рӯ барои беморон зарур аст, ки худро ташкил кунанд.
Барои ҳамин ин ассотсиатсияи ҳифзи беморон бо номи «Natürlich gesund werden für alle e.V.»
(www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org) вуҷуд дорад. Ҳаққи узвияти солона 30 евро мебошад.
Албатта, мо хеле хушҳол мешудем, агар бисёре аз онҳое, ки имрӯз гӯш мекунанд, мегуфтанд: «Хуб, мо инро
дастгирӣ мекунем». Ин мисли як навъ иттиҳоди беморон аст.
Пас аз он фоидаи мустақим нест, аммо ин метавонад баъдтар рух диҳад, агар онҳо зиёд бошанд ва ғайра.
Аммо моро хуш омадед, ки нерӯҳоямонро муттаҳид карда, якҷоя амал кунем.
Ин маънои онро дорад, ки агар масъалае бошад, ки мо мехоҳем онро тағйир диҳем, мо ҳама метавонем ҳамзамон почтаи
электронӣ нависем ё ҳама метавонем ҳамзамон нома ё корт нависем.
Ва ин таассур мебахшад. Бо ҳамин роҳ, занон низ тавонистанд баробариро дар Конститутсияи кишвар сабт кунанд.
Ин як маъракаи почтаи тасвирӣ буд. Хуб, рақамҳо низ аҳамият доштанд.
Шумо дар бораи ин ассотсиатсияи ҳифзи беморон, ки мардум метавонанд дар он сабти ном шаванд, зикр кардед.
Оё роҳҳои дигаре ҳастанд, ки метавон ин ҳадафро дастгирӣ кард?
Бале, ҳамин тавр аст бо Ассотсиатсияи ҳифзи беморон.
Чунон ки гуфтам, шумо метавонед бо пардохти 30 фунт стерлинг дар як сол узвият гиред. Ҳар кас метавонад инро пардохт кунад.
Ва чизи дигар ин аст, ки мо дар Ассотсиатсияи тиббӣ дар вебсайти худ тугмае дорем бо номи
«Иштирок кардан» , ки он қисми Қасami Гиппократ аст.
Ва дар он ҷо шумо метавонед сабти ном шавед, то, масалан, вақте ки мо маъракаҳоро барои пешбурди беҳбудӣ дар
ягон соҳаи низоми тандурустӣ роҳандозӣ мекунем, огоҳ шавед.
Ва инчунин имконият вуҷуд дорад – ман инро дар ин ҷо мухтасаран нишон додам, шояд битавонам онро ба
шумо нишон диҳам – мо рӯйхати имзоҳоро омода кардаем.
Пас вақте дар хона ҳастед ва бо дӯстонатон вохӯрда, дар бораи саломатӣ ва он ки ҳама чиз чӣ қадар бад аст ё чӣ кор намекунад
суҳбат мекунед, лутфан ин муроҷиатномаро ба онҳо нишон диҳед (феҳристро дар Kla.TV дар барнома пайдо кардан
мумкин аст!) ва аз онҳо низ хоҳиш кунед, ки онро имзо кунанд.
Пас шумо низ огоҳ карда мешавед, вақте ки боз як аксия мешавад, то як ё ду холро ба пеш орад.
Пас, чунин аст, ки шахс танҳо ҳақ дорад, ки огоҳ карда шавад.
Ин изҳороти розигӣ аст, ки мо метавонем суроғаи почтаи электронӣ-ро истифода барем.
Бале, бисёр ташаккур.
Лутфан.
Доктор Соня Рейтц, ташаккур барои ин мусоҳиба. Ман ба шумо ҳама беҳтаринҳоро таманно мекунам ва
умедворам, ки бори оянда боз шуморо хоҳам дид.
Аз шумо воқеан бисёр ташаккур.