Lalo pang dumarami ang mga taong nagkakaroon ng demensya at Alzheimer's, tinatayang 1.8 milyon sa
Alemanya; mahigit 10 porsyento ang nakararanas ng depresyon.
At dumarami rin ang mga gamot, pangangalaga, gastos, at mga takot tungkol dito.
Ngayon ay nakikipag-usap ako sa isang espesyalista sa pangkalahatang medisina,
psychotherapy, at naturopathic na paggamot.
Siya ang tagapagsalita ng samahan para sa proteksyon ng pasyente na "Natürlich gesund
werden für alle e.V." (Naturally Healthy for All) .
Siya rin ay managing director, co-founder, at tagapagsalita ng propesyonal na asosasyon medikal na "Hippocratic Oath".
Itinakda ng samahang ito ang layunin na maibalik ang etika sa medisina.
Sa maraming kaso, nangingibabaw na ang lobi at mga konsiderasyong pinansyal.
Madalas ay nakasasama sa mga pasyente, sabi ni Dr. Sonja Reitz. Maligayang pagdating sa aming studio.
Oo, maraming salamat sa paanyaya. Natutuwa akong narito at umaasa akong makapag-ambag ako sa
paksang ito na kinahihiligan ng maraming tao.
Oo. Dr. Reitz, palagi mong pinag-uusapan ang pagpapanatili pagdating sa paggaling.
Ano sa tingin mo ang nagkakamali, halimbawa pagdating sa demensya?
Oo, isinama mo na ang susi na salita sa iyong tanong.
Ang katotohanan ay, madalas na hindi tungkol sa paggaling ang pangangalagang pangkalusugan.
At iyan nga ang dahilan kung bakit hindi kailanman garantisado ang pagpapanatili sa sektor ng pangangalagang pangkalusugan.
Upang maging malusog ang isang tao, kailangan munang alisin ang anumang naging sanhi ng kanyang karamdaman.
At kung walang interesado rito, malinaw na maaari itong maging, sabihin nating, isang palaging bumabalik na talamak na karamdaman
kung hindi ko itatanong ang mga sanhi at hindi ko gagamot ang mga ito, o kung hindi ko man ituturo ang mga sanhi sa mga
tao, sa mga estudyante, habang nag-aaral sila ng medisina.
Maraming pangkalahatang manggagamot ang ngayon ay tatanggi na likas nilang itanong ang mga sanhi.
Maaari mo ba itong ipaliwanag nang mas detalyado? Bakit ka nakarating sa konklusyong iyon?
Oo, gaya ng tiyak mong alam, madalas na tinututukan ng mga pangkalahatang manggagamot ang antas ng kolesterol bilang sanhi
ng sakit, na para bang ito mismo ang salarin, gaya ng sinasabi.
May sapat na literatura at ebidensya na nagpapahiwatig na ang antas ng kolesterol ay hindi sanhi, kundi
sa pinakamabuti ay sintomas ng A o B, at hindi nagdudulot ng karamdaman nang mag-isa.
Ang tunay na mga sanhi ay nasa ibang lugar, at madalas hindi napapansin.
Para bumalik sa tanong mo tungkol sa demensya, oo, bahagi rin iyon.
Ang demensya ay isa lamang sintomas na hindi na maalala ng isang tao ang mga bagay, na maaaring magkaroon siya ng
mga pagbabago sa mood na hindi niya maipaliwanag, o hindi maipaliwanag ng kanyang mga kamag-anak.
Maaari rin itong magkaroon ng maraming sanhi, tulad ng depresyon.
At ang mga sanhi ay hindi sistematikong sinisiyasat.
Nais ko lamang magbigay ng ilang halimbawa, kung maaari.
Halimbawa, kilala na ito at nailathala rin sa British Medical Journal na mahigit sa 20 porsyento ng mga taong higit sa 60
taong gulang ay may karamdaman sa pagsipsip ng bitamina B12.
Ang Bitamina B12 ay hindi basta-basta bitamina; mahalaga ito para sa pag-iisip, sa sistemang pang-imyunidad, sa
konsentrasyon, at pati na rin sa emosyonal na kagalingan.
Kung hindi sinusuri ng mga doktor ang bitamina na ito sa karaniwang pagsusuri , natural
lamang na hindi matutuklasan ang kakulangan nito.
Pagkatapos, mayroong maraming gamot na nagdudulot ng hindi pagsipsip ng B12, kahit na sapat ang kinakain.
Kaya mayroon tayong ilang iba pang mga salik na magdudulot ng ganoong kakulangan sa B12. Hindi rin iyon isinasaalang-alang.
Kaya't nanganganib akong magkaroon ng Alzheimer's, demensya, at, bilang karagdagan, depresyon kapag kulang sa B12.
Oo, masasabi na, para sa kapakinabangan ng mga pasyente, dapat na ang bawat kompanya ng seguro sa kalusugan ay
may pinakamalaking interes na sistematikong suriin ang antas ng B12 mula sa edad na 50 pataas.
Gayunpaman, hindi sapat ang antas sa dugo; kailangan isagawa ang pagsusuri ng ihi dahil may mga
pamantayan na nagbibigay ng mas tumpak na indikasyon.
At pagkatapos ay magsagawa ng mga nakatuong hakbang sa pag-iwas upang pigilan ang pag-unlad ng mga
talamak at malulubhang sakit tulad ng anemia at depresyon.
Maaari ring magdulot ang kakulangan sa B12 ng matinding depresyon at maging ng mga psychotic na karamdaman.
Sa totoo lang, totoo rin ito sa napakaraming tao na ngayon ay sumusunod sa vegetarian o vegan na
diyeta at hindi nagbibigay ng sapat na pansin dito.
Kaya may ilang tao na talagang napaka-maingat dito at kumukuha rin ng mga pandagdag sa pagkain.
Ngunit iniisip ng iba na sapat na ang kumain lamang ng mga halaman, at hindi maiiwasan ang kakulangan sa B12.
At iyon ang dahilan kung bakit ang kakasabi ko lang ay naaangkop din sa mga kabataan, sa mga kababaihan, lalo na sa mga
buntis na kababaihan, na may mas mataas na pangangailangan.
At ito ay isa sa mga ganitong halimbawa. Bukod dito, may iba pang mga karaniwang sanhi ng sakit na hindi lamang sinisiyasat.
Ang resulta ay nagiging mas at mas karaniwan ang mga talamak na sakit, at ang
pangangalagang pangkalusugan ay nagiging lalong mahal.
Wala sa mga ito ang para sa pinakamabuting interes ng mga pasyente. Ngunit kaninong interes ang pinaglilingkuran nito?
At hindi na kailangang sabihin na partikular na nakikinabang ang industriya ng parmasyutiko sa pagkakaroon ng
maraming pasyenteng may talamak na karamdaman at pangmatagalang pasyente hangga't maaari.
At ngayon ay nagtatanong ang isa, totoo nga ba iyon?
Sa mga nobelang krimen, palagi nilang sinasabi na sundan ang bakas ng pera. Totoo nga ba iyon?
At kung titignan mong mabuti, makikita mong nagsisimula ito sa kanilang pag-aaral, na ang mga doktor, mga propesyonal
sa medisina, at mga estudyante ay sistematikong sinasanay upang paunlarin ang kanilang mga reflex ayon sa motto:
Ang sintomas ng gamot na ito, ang sintomas ng gamot na ito.
At ang pag-iisip na sanhi at lohikal, ang tunay na itinuro sa atin ng Panahon ng Kaliwanagan—ang pagtatanong tungkol sa
mga sanhi at pag-aalis nito upang makamit ang pangmatagalan at napapanatiling mga epekto—ay unti-unting nawawala.
Dagdag pa rito ang pag-uutos ng isip na nararanasan ng karamihan sa mga doktor kapag tumatanggap sila ng apat o limang makintab na
polyeto bawat linggo, libre siyempre, na sa esensya ay nagtuturo sa kanila kung ano ang dapat nilang isipin sa buong buhay nila.
Kaya may mga palatandaan na ang industriya ng parmasyutiko ay nagkakaroon ng impluwensya sa napakaagang yugto, kung saan ang
mga propesor ay tumatanggap ng third-party funding mula sa industriya ng parmasyutiko – at kung hindi makamit
ang inaasahang resulta, hindi nailalathala ang pag-aaral.
Pamilyar kami sa lahat ng mga problemang ito, kaya nanatili ang mga karaniwang pinaghihinalaan.
Kaya kailangang sabihin na, sa kasalukuyang anyo nito, hindi ito pangunahing nagsisilbi sa
interes ng mga pasyente sa sistemang pangkalusugan.
At iyon ay isang napakahirap at napakasamang sitwasyon na kailangang-kailangan nating baguhin.
Kung mahalaga sa atin ang mga pagpapahalaga, kung mahalaga sa atin ang mga makataong pagpapahalaga, dapat tayong magtatag
ng isang sistemang pangkalusugan na nakatuon sa pasyente.
At hindi ito magtatagumpay hangga't ang mga gumagawa ng desisyon ay hindi pamilyar sa sistema ng pangangalagang pangkalusugan, sa
nilalaman nito at sa mga pagkakamali sa nilalamang iyon, at gumagawa lamang ng mga
desisyong purong pampulitika o purong pinansyal.
Palaging pinag-uusapan ang panig ng kita ng pondo ng segurong pangkalusugan, ang pagtaas ng kontribusyon, at iba pa.
Ngunit ang pagtaas ng kontribusyon ay hindi nagpapabuti sa medisina.
Sa bawat panahon ng lehislatura, may usapan tungkol sa pagbabawas ng gastos sa sistemang pangkalusugan –
pagkatapos ay binubuo ang mga badyet, at ipinapakilala ang mga flat rate na tinatanggap ng mga doktor.
Ngunit kinokontrol din iyon. Maaari mo bang ipaliwanag iyon?
Oo, sa kasamaang-palad ganoon nga, tama ka talaga.
Kaya nakikita natin sa mga iskedyul ng bayad ang makabuluhang kakulangan sa bayad para sa pagsasagawa ng medikal na pag-uusap.
Hindi madaling pag-usapan ang medisina. Hindi ko lang sinasabi kung ano ang dapat mong gawin. Ang pag-usap
tungkol sa medisina ay nangangahulugang una munang alamin kung paano naganap ang karamdaman.
Ano ang nangyari? Ano ang naranasan mo? Mayroon bang mga pagkabigla? Mayroon bang mga operasyon?
Mayroon bang mga peklat? Mayroon bang naging problema sa paggaling ng sugat?
Halimbawa, maraming tao ang hindi alam na ang mga peklat ay maaaring maging isang makabuluhang sanhi ng
karamdaman dahil pinuputol nila ang mga meridiyano .
Ang problema sa mga meridyan ay hindi ito pinag-aaralan ng mga doktor sa kanilang pag-aaral.
Sa kanilang pag-aaral, hindi sistematikong natututuhan ng mga doktor kung aling mga meridiyen sa katawan ang
gumaganap ng ano at kung ano ang magiging kahihinatnan kung maputol o ma-block ang mga ito sa enerhiya.
Ibig sabihin nito, ang kakulangan ng kaalaman sa holistikong medisina ay may epekto rin sa kalidad ng medisina.
Kaya't nanawagan kami sa mga samahan ng pasyente at mga medikal na samahan, halimbawa, na mas lubos na isama ang holistikong
medisina, dahil ang kaalamang ibinibigay nito ay maaaring makaiwas sa napakaraming kaso
ng sakit at talamak na karamdaman, halimbawa.
Gayunpaman, igigiit ng isang pangkalahatang manggagamot na hindi umiiral ang mga meridiyen
dahil walang matutuklasang pisyolohikal na katapat .
Kaya walang meridian na kumakatawan dito.
Mas gugustuhin kong huwag buksan ang talakayang iyon ngayon. Hindi tama ang sinasabi mo.
Hindi dahil lang sinabi iyon ng pangkalahatang manggagamot, ay totoo na.
Sa kanilang pag-aaral, palagi nilang itinuturo sa mga general practitioner na dapat silang maniwala sa
homeopathy o meridians o kung ano pa man, pero kalokohan iyon.
Walang katuturan iyan. Napatunayan na sa agham na epektibo ang mataas na potensya at gumagana ang batas ng
pagkakatulad, na nangangahulugang napatunayan ang homeopathy, sa parehong mga pundasyon at mga resulta ng terapiya.
Katulad ng sa akupunktura, kung saan ang mga meridiyen ng akupunktura, halimbawa, ay nagpapakita ng binagong
kondaktibidad, natuklasan ng mga mananaliksik na Ruso na
Lahat ng ito ay napatunayan nang siyentipiko.
Ngunit hindi ito napapasama sa mga medikal na pag-aaral.
Ibig sabihin nito ay hindi na siyentipiko ang mga pag-aaral medikal, hindi na talaga siyentipiko,
kundi isang uri ng "training act", masasabi pa nga.
Ayokong sabihin nang masyadong prangka, pero ang katotohanan ay hindi natututo ang mga estudyante ng mga
kailangang malaman para mapanatiling malusog ang mga tao o gamutin ang mga sakit sa kanilang ugat.
Kaya kailangan natin ng reporma, kabilang na ang sa pag-aaral ng medisina, na tumutugon sa mga ugat na sanhi.
Pinag-usapan natin ang pagpapanatili sa simula.
Kaya hindi ba pansamantalang solusyon ang paggamot sa mga sintomas?
Oo, ang paggamot sa mga sintomas ay napapanatili kung, halimbawa, naalis mo na ang sanhi.
Ibig sabihin nito ay nagkaroon ka ng aksidente, at huminto na ang aksidente.
Pagkatapos, ang paggamot sa mga sintomas, sa nabasag na buto, sa gasgas na balat, o kung
ano man iyon, ay napakabuti at napakatulong.
Ang pagtutok sa sintomas ay angkop kapag ang sanhi ay hindi na umiiral.
Ngunit kung, halimbawa, nakararanas ka ng talamak na stress sa pag-iral at may pananakit ng tiyan bilang resulta, at
pagkatapos ay uminom ka lang ng panulgang para sa tiyan...
At pagkatapos ay tumigil ka sa pag-inom nito at sumakit muli ang tiyan mo – dahil hindi pa nawala ang sanhi, siyempre.
Kaya kung hindi mo aalisin ang mga sanhi, mananatili ang sintomas.
At siyempre, hindi ito palaging kasing dali ng pagkakasabi ko.
Minsan mayroon ka ring mga multifactorial na sakit, na nangangahulugang maaari kang
magkaroon ng apat o limang sanhi nang sabay.
At saka, siyempre, kailangan mong hanapin ang mga ugat na sanhi at gamutin ang mga ito.
At saka mas malaki rin ang epekto mo sa napapanatiling pangmatagalang paggaling.
Masasabi ko ito mula sa mahigit 30 taon ng praktikal na karanasan.
Dalubhasa ako sa paggamot ng mga talamak na karamdaman na, siyempre, ay dumaan na sa lahat ng pagsubok
at sumailalim sa buong karaniwang programang medikal, ngunit hindi ito nakatulong sa kanila.
At saka ginagawa ko, hindi ko alam, ilang scar therapy, at natutugunan nang permanente ang problema sa
loob ng, sabihin nating, tatlong-kapat ng isang oras.
Aba, maaari kong ibigay sa iyo ang isang halimbawa ng pasyenteng lumapit sa akin na may depresyon, mga karamdaman sa
pagtulog, at diumano'y psychoneurosis , na dati nang sumailalim sa dalawang operasyon sa kanyang mga baga.
Hindi ito sineryoso ng mga doktor at ginamot sila ng mga psychotropic na gamot, ipinadala sila
sa isang psychiatric ward – psychosomatics, atbp.
Inayos ko nang naaayon ang mga peklat mula sa operasyon sa baga at tinugunan ko ang trauma na naranasan ng pasyente dahil
hindi siya pinansin nang seryoso ng mga doktor – na, sa totoo lang, ay isa ring trauma na maaaring magdulot ng karamdaman.
Iyon ang dapat mong tandaan. Hindi palaging tama ang mga doktor, at gayundin ang mga psychotherapist.
Oo, hindi kailangang sanhi ng isang neyrotikong tunggalian o katulad nito ang depresyon.
Maaari rin itong magkaroon ng iba pang mga sanhi.
At doon, gaya ng sinabi ko, nilinis ko ang mga peklat at ginamot ko ang trauma.
Tumatagal iyon ng tatlong-kapat na oras, at pagkatapos ng tatlong linggo ay bumalik na siya sa trabaho.
At dapat sana'y binigyan siya ng maagang pagreretiro. Ganoon kalala ang sitwasyon.
Aba, gusto ko lang sabihin na maraming solusyon ang holistikong medisina.
At ang buong sistemang medikal ay magiging mas epektibo at mas mura kung ito ay
sistematikong gagamitin sa paraang nakatuon sa sanhi.
Kaya hindi lang holistikong medisina para lang sa holistikong medisina.
Ang holistikong medisina ay naghahanap ng maraming sanhi ng karamdaman. Hinahanap nito ang
pagkalason sa mabibigat na metal at tinatanggal ito.
At ilang tao ang nawalan ng cardiac arrhythmia dahil naalis nila ang mga mabibigat na metal?
Ilan ang mga taong maaaring mabuntis nang sabay-sabay kahit dati silang baog?
Dahil inaalis nila ang mga mabibigat na metal. Ilan lamang ito sa mga halimbawa.
Ang electrosmog ay isa pang isyu – isa na masyadong binabalewala ngayon.
Gayunpaman, may mga pag-aaral ding nagpapakita na tumataas ang bilang ng mga bukol sa utak, dumarami ang kaso ng kanser, at
nagiging mas karaniwan ang mga problema sa konsentrasyon ng mga bata, at ito ay nakadepende sa paggamit ng mobile phone.
Kaya gusto ko lang sabihin na maraming, maraming halimbawa.
Anong iba pang mga sanhi ng sakit ang mahalaga ngunit madalas na hindi napapansin? Post-traumatic stress disorder.
May napakahalagang punto rito: hindi napagtatanto ng mga tao na kapag sila ay na-anesthetisa, halimbawa, ay nakakaranas pa rin
ng sakit ang kanilang katawan; hindi lang nila ito nararamdaman.
Oo, at kung minsan hindi sapat ang lalim ng anestesia, na maaaring magdulot ng post-traumatic stress
disorder, na maaari ring magdulot ng mga talamak na karamdaman, pareho sa isip at sa katawan.
At lahat ng mga bagay na ito ay maaaring ituro sa mga tao, masasabi kong sa mga estudyante.
Hindi ako naglalaan ng matagal para lang sabihing, malalaman mo iyon sa pamamagitan ng paggawa nito at
niyon; kailangan mo lang kumuha ng medikal na kasaysayan .
At ngayon, bumabalik sa iyong tanong, kung pinipigilan ng sistema ng bayad ang mga doktor na kunin ang kasaysayan ng pasyente nang
lubusan, at kung pinipigilan naman ng medikal na pagsasanay ang mga doktor na matuto tungkol sa mga
sanhi, kung gayon oo, hindi garantisado ang pagpapanatili.
Kaya sinasabi ko na mayroon tayong napakalaking potensyal na matipid, na umaabot sa bilyon-bilyong piso, kung isasama natin
ang mga sanhi sa mga medikal na pag-aaral at paggamot sa mga klinika ng doktor, at bahagi rito ang
holistikong medisina; kung wala ito, hindi ito gagana.
Ngunit magandang balita na iyon mismo, na maaaring mabawasan ang mga gastos at makinabang
ang mga pasyente sa karagdagang mga benepisyo.
Balik tayo muli sa psychosomatics na ito.
Iyon ang huling baraha na nilalaro ng doktor kapag nabigo ang lahat ng kanyang mga pagsusuri at karaniwang kaalaman
sa medisina; saka ito itinuturing na kasong psychosomatic.
Oo, napagtatanto mo na nakikipag-usap ka sa isang espesyalista sa medisinang psychosomatic at psychotherapeutic.
Sige, muli, tama kang tumatama sa maselang punto.
Ganito lang talaga: natututo ang mga psychotherapist, maging psychologist man o doktor ng psychotherapy, na
kapag may depresibong sindrom sila, kailangan nilang hanapin ang mga salungatan o kung ano pa man.
Ang nakalimutan mo o hindi pa nasasabi sa iyo ay madalas na may mga pisikal na sanhi sa likod nito.
At hindi lang iyon ang hyperthyroidism; iyon lang ang alam ng GP at iyon ang sinusuri niya.
Ngunit kakulangan sa B12, kakulangan sa folic acid , kakulangan sa B6, post-traumatic
stress disorder, pagkalason sa mabibigat na metal.
Tulad ng maraming pasyente sa aking klinika, nagkaroon ako ng mga pasyenteng nag-develop ng
obsessive-compulsive disorder dahil sa pagkalason sa merkuryo, o ng epilepsy dahil sa pagkalason sa merkuryo.
At ang lahat ng ito ay maaaring gamutin, kahit na sa permanenteng at kronikong paraan, ibig sabihin
ay gumaling, sa pamamagitan ng pag-detoksipikasyon.
Kaya't iyan ang mahahalagang punto kung saan sinasabi kong lumilingon ang medisina palayo, palayo, palayo, palayo, palayo…
May iba pang mga sandali kung kailan tumitingin din siya sa ibang direksyon.
Ngunit maaari itong umabot sa ganap na ibang antas, halimbawa, sa paksa ng persepsyon na lampas sa katawan.
Oo, maaaring medyo lampas iyon sa saklaw ng talakayang ito, pero gusto ko lang itong sandaling banggitin.
May ilang mga penomenon na naranasan ng libu-libong tao na hindi kayang ipaliwanag ng medisina, at dahil hindi nito
ito maipaliwanag, pinapabayaan na lang nito ang mga ito.
Tumitingin lang ang mga tao sa ibang direksyon, na para bang wala iyon.
Parang nasa Gitnang Panahon tayo at hindi pa natin naranasan ang Panahon ng Kaliwanagan, at tila walang tunay na panawagan upang
linawin ang mga kontradiksyon sa umiiral na sistema ng pagtuturo, sa umiiral na hanay ng mga
hipotesis, at upang palawakin ang mga hipotesis .
Ito ay lubhang kailangan at matagal nang dapat gawin sa medisina.
Tinatalakay din nito ang mga paksa ng pagbibigay ng organo, pag-aalis ng organo, pagtukoy ng kamatayan, atbp.
Kaya, isa pang konteksto kung saan sinasabi kong kailangan natin ng Reporma 2.0 sa
medisina upang mas makinabang ang mga pasyente.
Kailangan namin ng mga taong nakatuon at magsusulong nito, dahil hindi nakikinig ang mga pulitiko sa mga kahilingan
ng mga pasyente kapag inihaharap ito ng mga indibidwal.
Oo, kung tatawagan mo sila at sasabihin, "May alam ako, hindi mo ba gustong makatipid ng tatlong bilyong euro bawat taon?"
Pagkatapos ay hindi na niya ito pinapansin dahil sinasabi sa kanya ng iba: Hindi namin gagawin ito, hindi namin gagawin ito.
Ngunit kung sakaling isang milyong pasyente ang bumaha sa kahon ng sulat ng pulitikong ito, o kung sabay-sabay na magtataas ng
boses ang grupong parlamentaryo o ang mga kaukulang partido at bumuo ng isang kahilingan, mas malaki ang tsansa
na mapakinggan ito, dahil doon napagtatanto ng mga tao:
Sige, maaaring magkasing-lapit ang susunod na halalan.
Talaga bang gusto nating ipaalam sa mga taong ito na patuloy natin silang hindi papansinin, o gusto ba nating seryosohin sila?
At iyan ang dahilan kung bakit sinasabi ko na kailangang mag-organisa ang mga tao,
magsanib-puwersa, at ipaabot ang kanilang mga tinig.
Bago tayo lumipat doon, nabanggit mo ang mga partido.
Paano 'yan? Medyo marami na ngayon ang mga bagong manlalaro sa merkado, gaya ng sinasabi. Alam ba nila 'yan?
Sa tingin ko, kulang pa rin ang sapat na kadalubhasaan ng mga bagong partido sa larangang ito.
Ayaw kong sabihing kulang sa kalooban; ayaw kong ilahad ito sa ganoong paraan.
Tunay na may mga palatandaan na nais nilang seryosohin nang higit pa ang interes ng mga mamamayan.
Ngunit may kulang pang kaunting kadalubhasaan upang tunay na maisama ang kaalamang ito mula sa
holistikong medisina, na sa katotohanan ay nagpapabuti sa medisina sa paraang nakatuon sa sanhi.
Dahil, muli, ang pangunahing ideya ay: hindi maaaring magkaroon ng lunas kung patuloy na umiiral ang sanhi.
Hindi posible ang permanenteng lunas.
Kaya kailangan nating ayusin muli ang sistema ng pangangalagang pangkalusugan sa paraang tumutugon sa mga ugat na sanhi.
Ito ay naaangkop din sa agham, kung saan mayroon din tayong mga katugmang pagkakamali.
At pati na rin ang ICD code .
Alam mo na ang mga diagnostic code ng mga doktor ay nakatuon lamang sa mga sintomas.
Nakasulat lang ang "gastritis" – hindi sinasabing "gastritis dahil sa eksistensyal na
pagkabalisa" o kung ano pa man. Oo, kaya walang kaugnayan.
At sa ganitong aspekto, madalas na may kapintasan ang isinasagawang pananaliksik dahil hindi nito
pinagkakaiba ang mga sanhi at dahil dito, hindi nito natatagpuan ang mga bagay na akma sa sanhing ito.
Pagkatapos, makakakita ka lang ng isang bagay na bagay sa lahat nang sabay-sabay.
At iyon karaniwang ang pinaka-nakalalason.
At saka muling nahaharap ako sa isyu ng mga side effect at ng kasunod na pinsala.
Kaya sinasabi mong ito ay isang sistematikong pagkakamali na kumakalat sa medisina?
Oo, kahit isa. Kaya kung isasaalang-alang mo ang sistematikong pagkakamali sa oryentasyon ng sanhi, mayroon tayo ng isa.
Ang susunod ay tinatawag na maling pamamahala sa sistemang pangkalusugan.
Kaya ang maling pamamahala sa pananalapi, na wala ni isa man sa mga ito ang binabayaran.
Ang nakakatulong, ang tunay na nakapagpapagaling, ay hindi binabayaran.
Ang mga bagay na may kaunting epekto ay hindi isinasama.
Ang anumang may mga side effect ay limitado.
Pinapayagan pa rin na magkaroon ng mga bonus na kontrata ang mga senior consultant – ibig sabihin nito ay tumatanggap sila ng
karagdagang bayad para sa mga partikular na mamahaling paggamot, habang ang mga hindi
gaanong mamahaling pamamaraan ay hindi binabayaran.
Kaya may ilang sistematikong pagkakamali na nagreresulta sa hindi pagkuha ng mga pasyente
ng kung ano ang tunay na mabuti para sa kanila.
Kaya, tungkol sa samahan ng medisina at pagpapanumbalik ng etika sa medisina:
Dapat nakatuon ang pansin sa pagtiyak na matatanggap ng pasyente ang pinakamainam na paggamot
batay sa lahat ng kaalamang mayroon ang doktor.
At hindi dahil mas marami o mas kaunti ang perang nakukuha niya para rito.
Kaya't kinakailangang igiit na pantay na bayaran ang lahat ng medikal na pamamaraan, anuman ang paraan na ginamit.
At dapat magpasya ang doktor kung aling pamamaraan ang dapat gamitin.
At upang makagawa siya ng desisyong iyon, kailangang sanayin din siya sa lahat ng mga
pamamaraan. Hindi lang tatlo sa lima o anim.
Kaya talagang kailangan natin ng Reporma 2.0 sa pangangalagang pangkalusugan upang maging mas abot-kaya, mas
napapanatili, mas nakatuon sa pasyente, at – narito pa ang isa pang napakahalagang punto – mas ligtas.
Oo, mahalaga ang seguridad. Saan mo nakikita ang puwang para sa pagpapabuti?
Oo, naging napakahalagang isyu ito dahil marami pang kailangang maabutan sa ilang larangan.
Kaya opisyal nang mas maraming tao ang sumasailalim sa operasyon sa Alemanya kaysa sa mga karatig na maunlad na
industriyang bansa, halimbawa sa kanilang balakang, atbp.
Ibig sabihin nito ay malinaw na mas bukas-palad kami pagdating sa pagtukoy ng mga indikasyon para sa operasyon.
Ang tanong ay na ang bawat operasyon ay may mga panganib at mga side effect – may mga impeksyon, may mga pagkamatay
dahil sa anestesia, dahil sa mga side effect ng operasyon, atbp.
Ito ay isang paksa na malawak ding pinag-uusapan sa hanay ng mga propesyonal sa medisina.
Ngunit ang iba pang mga isyu ay marahil mas mahalaga pa.
Ito ay ang paksa ng Nemesis sa medisina .
Ito ay nailathala na noong dekada 1970 , na nagtatanong kung ang medisina ba ay nagdudulot ng mas
maraming pinsala kaysa kabutihan sa maraming larangan.
At ngayon na nabanggit ko na ang mga side effect ng gamot, May mga datos na natukoy sa Alemanya, ni Prof. Schönhofer sa Bremen,
at noon din sa USA, na nagpapakita na sa Alemanya ay tinatayang 50,000 katao ang namamatay bawat taon dahil sa mga side
effect ng gamot na ininom nila nang tama – ibig sabihin, hindi dahil sa overdose, o may balak magpakamatay, o kung ano pa man.
Iyon ay bago pa tayo nagkaroon ng coronavirus, bago pa tayo nakatanggap ng bakunang mRNA.
Talagang napakalaking isyu iyon, kung saan 200,000 katao ang na-ospital dahil sa mga side effect ng gamot.
Ibig sabihin nito ay napakahalaga na bawasan ang paggamit ng mga gamot na maraming side effect at palitan ang mga ito ng
ibang gamot o sangkap na nakapagpapagaling din, nagpapagaan ng mga sintomas, at may mas kaunting side effect.
Ito ay nagbabalik sa akin sa paksa ng holistikong medisina.
Ang mga halaman ay kadalasang mas ligtas kaysa sa maraming iba pang bagay.
Siyempre kailangan ko ng karaniwang gamot, hindi ko kailanman gustong alisin ito.
Kaya lubos kaming nagpapasalamat sa trabahong isinagawa ng medisinang pang-intensive care, trauma surgery, atbp.
Gayunpaman, may tunay na pangangailangan na makahabol sa maraming larangan upang mapataas ang kamalayan sa
mga alternatibong may kaunting epekto at maisama ang mga ito sa unang linya ng paggamot.
Kaya hinihiling namin na ang mga samahan ng pasyente ay palaging unang ibigay ang gamot na may pinakamababang mga
side effect, basta't pareho ang bisa, sabihin nating ganoon.
Kaya hindi iyon pinapayagan; ang isang iyon ay binabayaran ng pondo ng seguro sa kalusugan, ang nagdudulot
ng pinsala, at ang mas ligtas, gaya ng sinasabi, kailangan mong bayaran nang sarili mo.
Ito ay pangalawa at pangatlong uri ng gamot na hindi etikal, na ginagawang biktima ng hindi kinakailangang mga side
effect ang mga taong kulang sa pera. Dapat itong itigil.
At sinumang nagbibiro sa homeopathy o halamang-gamot ay hindi talaga alam kung ano ang kayang makamit ng gamot na ito.
Oo, iyon ay isang bagay na masasabi kong may puwang para sa pagpapabuti.
Mayroon tayong napakalaking problema pagdating sa pagbabakuna.
Ang kamakailang pag-aaral sa Amerika, na ngayon ay nailathala ng Henry Ford Foundation, ay nagpapakita na ang mga batang
nabakunahan, na may napakalawak na iskedyul ng pagbabakuna sa USA, 57 porsyento sa kanila ay
nagkakaroon ng talamak na karamdaman pagsapit ng edad na 10.
Samantala, 17 porsyento ng mga batang hindi nabakunahan ay nagkakaroon ng talamak na karamdaman bago umabot sa edad na 10.
Sa tuwirang pagsasalita, 40 porsyento ng mga bata ay nagkakaroon ng talamak na karamdaman dahil sila ay nabakunahan.
Siyempre, sa kaunting siyentipikong pag-iisip, hindi ko matatanggap ang pahayag na
ito, dahil tiyak na may ilang kasamang salik.
Ngunit isang malaking bilang, 30 porsyento, 35 porsyento, ay masasabi nang may katiyakan na nagkakasakit
lamang dahil na-bakunahan na sila nang maraming beses.
At walang mga pag-aaral tungkol sa mga epekto ng pinagsamang pagbabakuna.
Walang anumang pananaliksik na isinasagawa. Walang tunay na pagsusuri ng placebo.
Ibig sabihin, dito rin natin muling nakikita ang bakas ng pera. Bakit hindi sila ginawa?
Kaya't binibigyan ng gamot ang mga bata nang walang isinagawang anumang pag-aaral na kontrolado ng placebo.
Itinuturing kong kasuklam-suklam ito, gayundin kami sa Patient Protection Association at sa Medical Association.
Dapat maingat na suriin at pag-aralan ang mga bagay batay sa siyentipikong ebidensya.
Sa bakunang COVID-19, o mas tiyak, sa bakunang mRNA, mayroon tayong bagong teknolohiyang magagamit, kung saan, sabihin
nating, ginagamit ang maliliit na makina upang gumawa ng mga protina na maaaring magdulot ng malubhang pinsala sa katawan.
At ang mga maliliit na makinang ito ay naihatid sa lahat ng selula ng katawan sa
pamamagitan ng packaging, ang lipid nanoparticles .
Patuloy pa rin silang may epekto kahit makalipas ang mga buwan at taon, gaya ng
natutuklasan ngayon ng mga pag-aaral at pananaliksik.
Ibig sabihin, naglagay sila ng mga time bomb sa mga tao at sinabi sa kanila na ito ay isang pagbabakuna.
Ang bisa ng bakunang ito, pati na rin ang kaligtasan nito, ay hindi kailanman napatunayan.
Hindi ito kailanman nakapagprotekta laban sa impeksyon. Hindi rin ito kailanman naging paksa ng pananaliksik.
Naging malaking problema sa kalusugan ito, kaya hinihiling namin na bawiin ang lahat ng pag-apruba para sa mga substansiyang
ito hanggang sa maipaliwanag nang maayos ang lahat.
Dahil kahit ngayon, mas maraming tao pa rin ang namamatay dahil sa mga side effect, kahit na ang mga bakunang
ito ay ibinigay dalawa o tatlong taon na ang nakalipas.
Maaari itong matukoy sa pamamagitan ng pagsusuri ng dugo, pagsusuri ng tisyu, pagsusuri ng mga daluyan ng dugo – halimbawa,
kung magsasagawa ka ng awtopsiya sa mga pasyenteng nagkaroon ng stroke, ang mga pamumuo
ng dugo ay naglalaman ng mga spike protein .
Ayon sa sinabi sa amin, dapat talagang nawala na sila pagkatapos ng 14 na araw.
Pagkalipas ng dalawang taon at kalahati, nandiyan pa rin sila. Matatagpuan ito sa mga bukol.
Kaya kailangang suriin din ang lahat ng iyon.
At doon mo kailangan ang pag-alala sa lisensya.
Pagdating sa pagbabakuna ng mga bata, dapat pansamantalang itigil muna ang lahat ng mga rekomendasyon, upang sa simula ay
rekomendasyon lamang ng doktor at, hindi ko alam, marahil pati na rin ang pagpapasya ng mga magulang,
hanggang sa makumpirma ang mga resulta ng pag-aaral.
At para magawa iyon, kailangan mong magsagawa ng malinis na pag-aaral.
Ibig sabihin nito ay hindi na natin maaaring payagan ang mga tagagawa na gumawa ng mga pahayag at maglahad ng
mga pag-aaral nang walang sinumang sumusuri sa mga ito. Sa kasalukuyan, hindi pa ito sinusuri.
Mayroon kaming awtoridad sa kaligtasan ng gamot, ang Paul Ehrlich Institute, na bulag na tinanggap ang mga espesipikasyon ng
tagagawa para sa bakunang COVID-19, hindi nagsagawa ng anumang pagsusuri sa batch at
nabigong suriin ang maraming iba pang bagay.
Pagdating sa pagbabakuna ng mga bata, may mga naiulat, ngunit walang pagsusuri.
Ito ay isang bagay kung saan masasabi kong kailangan pa nating makahabol pagdating sa kaligtasan ng gamot.
Para sa layuning ito, kinakailangan na magtalaga tayo ng mga independiyenteng eksperto sa
lahat ng mga nakatataas na awtoridad sa kalusugan.
Ibig sabihin nito, sa palagay ko, dapat nang tanggalin sa posisyon ang lahat ng mga tagapagpasya na
naging aktibo sa mga komiteng ito sa mga nakaraang taon.
Dahil napatunayan na ang bawat indibidwal ay hindi kumilos nang siyentipiko at hindi para sa kapakinabangan ng populasyon.
At sa puntong ito, kailangang bumuo ng isang independiyenteng pangkat ng mga eksperto na maaaring
paulit-ulit na suriin ang mga pag-aaral nang mag-isa.
At siyempre, hindi katanggap-tanggap na palaging papasok-labas ang mga lobbyista sa pasilyo ng Kagawaran ng
Kalusugan at nag-uutos sa kanila tungkol sa mga batas.
Dito rin, kailangan natin ng mga independiyenteng politiko para gawin ito.
At iyon ang dahilan kung bakit maaaring kailanganin na alisin ang mga pulitiko sa sistemang partidaryo, alisin ang mga
tagapagbalangkas ng patakaran sa kalusugan sa sistemang partidaryo, at palitan sila ng mga
eksperto na kumakatawan sa iba't ibang pananaw.
Sa madaling salita, kung saan nagsasama-sama ang dalubhasang kaalaman mula sa iba't ibang larangan.
Hindi ko maipapakita sa iyo ang panghuling burador nito dito ngayon.
Nakikita ko lamang na mayroon tayong maling mga patakaran sa maraming antas, at ang mga lobbyista ay
nag-iimpluwensya sa pinakamataas na antas ng politika.
Ang pulitika ang nagtatakda kung ano ang sasabihin ng mga pangunahing awtoridad sa kalusugan,
STIKO, PEI at RKI, sa mundo sa labas, gaya ng sinasabi.
Hindi ito agham. At inilalagay nito ang mga pasyente sa panganib.
At hindi iyan ang nararapat sa isang demokrasya, gaya ng sabi nila, hindi ito magandang sumasalamin sa iyo.
Dapat itong tungkol sa interes ng mga pasyente, tungkol sa edukasyon at kaalaman,
tungkol sa medisinang nakabatay sa ebidensya.
May isa pa akong tanong. Ano ang ibig sabihin ng "evidence-based"?
Oo, ang batay sa ebidensya ay maaaring ipakahulugan sa iba't ibang paraan.
Naniniwala kami na makatuwiran lamang talakayin ang medisinang nakabatay sa ebidensya kung
isinasaalang-alang ang karanasan ng bawat pasyente.
Ang "evidence-based" ay karaniwang nangangahulugang pagtatimbang ng mga benepisyo at pinsala.
Kaya, sa huli, dapat itong maging positibong pagkalkula.
Kaya lahat ng bagay ay may mga side effect at panganib.
Ngunit dapat may malinaw na benepisyo para maging makatarungan, moral na makatarungan, at etikal na makatarungan.
At ang pagsasaalang-alang na ito ay dapat na posible sa indibidwal na batayan.
At saka, halimbawa, isa sa mga nagtatag ng medisinang nakabatay sa ebidensya, si David Sackett.
Halimbawa, malinaw niyang sinabi na may ebidensya mula sa mga pag-aaral.
Napag-usapan ko na ang problema na maaaring manipulahin at palsipikahin ang mga pag-aaral.
Kaya, bagaman mahalaga ang ebidensya mula sa pag-aaral, hindi ito ang nag-iisang salik na nagpapasya.
Higit pa rito, madalas na tanging estadistikal na mga karaniwang halaga lamang ang magagamit.
At kung ang estadistikal na karaniwang taas ay 1.70 metro, pero ang estadistikal na
lalaki ay 1.90 metro, hindi ka na talaga kasya.
At ganoon din ang kaso sa maraming sintomas ng sakit, kung saan ang mga resulta ng pag-aaral ay hindi
sumasalamin sa aktwal na kalagayan ng indibidwal.
At iyon ang dahilan kung bakit mahalagang igiit na isaalang-alang din ang indibidwal na karanasan,
pati na ang mga hangarin at pagpapahalaga ng pasyente.
Ang isang tao ay gusto pa ring may gawin tungkol sa isang bagay, ang isa naman ay ayaw na nito.
At isinasaalang-alang din ang propesyonal na kadalubhasaan ng doktor.
Sa kanyang maraming taon ng propesyonal na karanasan, nakakuha siya ng karanasan sa A,
B, C, D, E at pati na rin sa pasyenteng ito.
At kung ngayon ay nakarating na siya sa isang konklusyon tungkol dito, hindi ito dapat basta-bastang balewalain.
Hindi dahil may umiiral na pag-aaral na may karaniwang halaga kahit saan.
Gayunpaman, madalas hindi malinaw kung talagang inirandomisa ng pag-aaral ang mga sanhi na naroroon sa pasyenteng ito .
Tulad ng sinabi ko, mayroon tayong sistematikong kakulangan sa antas ng agham dahil hindi maayos na isinasagawa
ang randomisasyon ayon sa iba't ibang sanhi ng sakit.
Ang "randomised" ay nangangahulugang sinusuri ko ang iba't ibang sanga ng pag-aaral.
Ang ilan, masasabi nga, ay may maraming peklat na ngayon, habang ang iba ay wala naman.
Na tinatalakay din ang isyu ng mga peklat, pati na rin ang polusyon sa kapaligiran.
Halimbawa, ang isang tao ay may pagkalason sa merkuryo at mataas na antas ng stress, ang isa naman ay may
alerhiya, at ang susunod na tao ay wala sa mga problemang ito.
Kailangan mong tingnan ito sa isang pinagkaibang paraan upang makita: OK, paano tumutugon ang iba't
ibang grupong kohort sa ilang mga hakbang sa paggamot.
Kaya't ang pag-iisip na nakabatay sa ebidensya ay dapat isaalang-alang sa tatlong paraan.
At ang ebidensya ng pag-aaral ay kailangang sumailalim pa sa masusing pagsusuri, dahil
nakikita namin ang makabuluhang mga kakulangan dito.
Ito ay opisyal ding kilala at naging paksa na ng mga pangunahing siyentipikong kumperensya.
Ang katotohanang maraming pag-aaral dito ang may mga kakulangan sa metodolohiya at naganap ang halatang manipulasyon – ibig
sabihin, mga paglilinlang at mga pagtatangka ng paglilinlang.
At pagkatapos ay ibinebenta ito bilang agham.
Ito ay naglalantad sa mga pasyente sa maling konsepto ng agham o sa maling agham.
At kaya hindi na kaibigan at katulong natin ang agham, kundi ang panganib na kinahaharap natin.
At iyan ang dahilan kung bakit, lalo na sa larangan ng medisina, kailangan natin ang Reporma 2.0 – inuulit ko
rito – upang matiyak at maitatag ang kaligtasan ng mga tao at ang pinakamataas na kalidad.
Hindi nakadepende sa interes sa kita ng ilang manlalaro sa sektor ng pangangalagang pangkalusugan.
Ngunit magpapababa rin iyon ng gastos para sa ekonomiya, na magiging kanais-nais na epekto.
Maaaring ipagpalagay iyon.
Ngayon ay mayroon tayong problema na ang mga nasa kapangyarihan ay nag-aatubiling isuko ang kanilang
kapangyarihan, at malabong gawin nila ito nang kusang-loob.
At kung sasabihin nila na wala rin talaga ito sa kanilang adyenda ang mga bagong partido, hindi na
dapat asahan ang anumang pag-unlad mula sa kanila.
Ano ang iyong pamamaraan? Paano maaaring maimpluwensyahan ito ng populasyon?
Hindi ko ipipinta ang ganoong madilim na larawan. Hindi natin alam.
Sa ngayon, ang impresyon ko ay hindi sila humihingi ng sapat na pluralistikong payo.
Sa tingin ko, pumupunta pa rin sila sa mga kumpanya ng seguro sa kalusugan o sa mga kumpanya ng parmasyutiko at
nakikinig lang sa anumang sasabihin nila, at hindi naman talaga nila pinakinggan ang sinasabi ng mga pasyente.
Kaya kung mapapakinggan mo ang mga tinig ng mga pasyente, naniniwala ako na bukas dito ang iba't ibang panig.
At iyon ang dahilan kung bakit kinakailangan para sa mga pasyente na mag-organisa.
Kaya naman mayroon itong samahan para sa proteksyon ng pasyente na tinatawag na "Natürlich gesund werden für alle
e.V." (www.natuerlichgesundwerdenfueralle.org). Ang taunang bayad sa pagiging miyembro ay 30 euro.
Siyempre, ikatutuwa namin kung maraming nakikinig ngayon ang magsasabing, "Sige, sinusuportahan
namin ito." Parang isang uri ng unyon ng mga pasyente.
Kaya walang direktang benepisyo rito, pero maaaring dumating iyon mamaya kung marami sa kanila at iba pa.
Ngunit malugod tayong makipagsanib-puwersa at magsagawa ng aksyon nang magkakasama.
Ibig sabihin nito, kung may isyung nais nating baguhin, maaari tayong lahat na mag-email nang sabay-sabay o maaari
tayong lahat na magsulat ng liham o kard nang sabay-sabay.
At nag-iwan iyon ng malaking impresyon. Sa ganitong paraan, nagtagumpay din ang mga kababaihan na
maisama ang pagkakapantay-pantay sa konstitusyon.
Ito ay isang kampanya ng postcard. Sige, mahalaga rin ang mga numero.
Binanggit mo ang samahan para sa proteksyon ng pasyente na maaaring pagrehistrahan ng mga tao.
May iba pa bang paraan para suportahan ang adhikaing ito?
Oo, ganoon talaga sa Asosasyon para sa Proteksyon ng Pasyente.
Maaari kang maging miyembro sa halagang £30 bawat taon, gaya ng sinabi ko. Kaya iyon ng kahit sino.
At ang isa pa, kami sa Medical Association ay may pindutan sa aming website na tinatawag na
"Makilahok" , na bahagi ng Panunumpa ni Hippocrates.
At doon ka maaaring mag-sign up upang maabisuhan kapag, halimbawa, nagsasagawa kami ng mga kampanya para
itaguyod ang mga pagpapabuti sa isang bahagi o sa iba pa ng sistema ng pangangalagang pangkalusugan.
At may posibilidad din – maikli ko lang itong ipinakita rito, marahil maaari ko itong itaas
dito – naghanda kami ng listahan ng mga pirma.
Kaya kapag nasa bahay ka at nakikipagkita sa mga kaibigan, pag-usapan ninyo ang kalusugan at kung gaano kasama ang lahat o
kung ano ang hindi gumagana, pagkatapos ay ipakita mo sa kanila ang petisyong ito at hilingin mo rin na pirmahan nila ito.
Pagkatapos ay ipapaalam din sa iyo kapag may isa pang promosyon na magdadala ng isa o dalawang puntos sa unahan.
Kaya, ang totoo ay may karapatan lamang ang isang tao na mabigyan ng abiso.
Ito ay isang pahayag ng pahintulot na maaari naming gamitin ang email address.
Oo, maraming salamat.
Walang anuman.
Dr. Sonja Reitz, salamat sa panayam na ito. Nais ko sa iyo ang lahat ng pinakamabuti at umaasa akong makita ka muli sa susunod.
Maraming salamat po talaga.