Институтҳои миллии тандурустӣ дар штати Мэриленд, Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, таҳқиқоти охиринро нашр кардаанд, ки нишон
медиҳанд, сатҳҳои баланди CO₂ на танҳо афзоиши растаниҳоро ташвиқ мекунанд, балки метавонанд консентратсияи
моддаҳои дорои аҳамияти тиббиро дар онҳо низ зиёд кунанд.
Растаниҳои шифобахш, ки ҳазорсолаҳо дар тибби табиӣ истифода мешаванд, махсусан бой аз моддаҳои фаъол мебошанд.
Азбаски чанд ҳазор сол пеш миқдори CO₂ дар атмосфера нисбат ба имрӯз хеле баланд буд, комилан эҳтимол дорад, ки гиёҳҳои шифобахш
дар он замон таъсири боз ҳам қавитар доштанд, нисбат ба ҳозира.
Хулоса ин аст, ки афзоиши сатҳи диоксиди карбон дар атмосфера ба назар мерасад, ки бештар судманд аст, на зараровар.
Ин саволро ба миён мегузорад: вақте ки дар сиёсат ва ВАО-и асосӣ ҳавотирсозони иқлим таъсироти мусбати CO₂-ро, мисли ин, пинҳон
мекунанд ва ҳатто бо онҳо мубориза мебаранд, оё ин онҳоро ва пуштибонони онҳоро дар паси Барномаи 2030-и
СММ ҳамчун зараровар ва зидди инсоният ошкор намекунад?