Nakahiga ka sa mga bisig ko, puno ng tiwala.
Masyado pang maliit para sa mga pasanin ng mundong ito
Isara ang mga pinto, dapat maghintay ang kadiliman
Pero alam ko na na hindi ito magiging ganito magpakailanman.
At gayon pa man, dinadala pa rin kita sa aking mga bisig.
Ngunit sa labas, ang buong mundo ay naghihintay para sa iyo.
Sino ang magpoprotekta sa iyo sa mga panahong ito ng kaguluhan?
Kapag pakiramdam mo'y walang kapangyarihan at ang kawalan ng katarungan
Ngunit makinig, anak ko:
Hindi sa kapangyarihan, kundi sa kahinaan
Mahanap mo ba ang susi ng panahong ito?
Hindi ang malalakas ang nagbabago sa mundong ito.
Ngunit ang mga nagpapahinga sa kahinaan sa mga bisig ng Maylalang
Bagaman matagal na akong nakatayo sa sarili kong mga paa
Parang ikaw, ako'y walang magawa at napakaliit.
Nakikita ko ang pagdurusa ng ating panahon at ako'y tumatalakad
Sa pamamagitan lamang ng tiwala sa gitna ng bagyo
Sapagkat hindi ito nasa lakas, kundi sa kahinaan.
Handa na ba, ang susi sa panahong ito?
Hindi ang malalakas ang nagbabago sa mundong ito.
Ngunit ang mga nakatayo sa kahinaan sa mata ng bagyo
At wala nang magawa ang lahat ng malalakas na lalaki.
Kapag tayo'y mapagkakatiwalaang nagpapahinga sa mga bisig ng Maylalang