דו ליגסט אין מיינע אָרעמס, פול מיט צוטרוי
נאָך אַלץ צו קליין פֿאַר די משׂאות פֿון דער וועלט
שלאָסט די טירן, די פינצטערניש מוז וואַרטן
אָבער איך ווייס שוין אַז עס וועט נישט שטענדיק אַזוי זײַן
און נאָך טראָג איך דיך אין מײַנע אָרעמס
אָבער אינדרויסן וואַרט די גאַנצע וועלט אויף דיר
ווער וועט אײַך באַשיצן אין די דאָזיקע שטורמישע צײַטן?
ווען דו פֿילסט זיך מאַכטלאָז און די אומגערעכטיקייט
אָבער הער, מײַן קינד:
נישט אין כּוח, נאָר אין שוואַכקייט
קענט איר געפֿינען דעם שליסל צו דער דאָזיקער תּקופֿה?
ניט די שטאַרקע ענדערן די וועלט
אָבער די וואָס רוען אין שוואַכקייט אין די אָרעמס פֿון דעם באַשעפֿער
כאָטש איך שטיי שוין לאַנג אויף מײַנע אייגענע צוויי פֿיס
איך פֿיל זיך ווי דו, אַזוי הילפֿלאָז און אַזוי קליין
איך זע דאָס ליידן פֿון אונדזער צײַט און שטיי
נאָר דורך צוטרוי אין מיטן שטורעם
וואָרום ניט אין כּוח, נאָר אין שוואַכקייט
איז עס גרייט, דער שליסל צו דער צײַט?
ניט די שטאַרקע ענדערן די וועלט
אָבער די וואָס שטייען אין שוואַכקייט אין דעם אויג פֿונעם שטורעם
און אַלע די שטאַרקע מענער קענען גאָרנישט טאָן
ווען מיר רוען מיט בטחון אין די אָרעמס פֿון דעם באַשעפֿער