Minder as 'n handjievol mega-korporasies beheer elke aspek van ons lewens.
Dit mag oordrewe klink, maar van die ontbyt op die tafel in die oggend tot die matras waarop ons snags slaap,
en alles wat ons tussenin doen, dra of verbruik, hang grootliks af van hierdie maatskappye.
Dit is beleggingsmaatskappye van enorme omvang wat die grootste kontantvloeië in die wêreld bestuur.
Hulle is die protagoniste van die drama wat ons tans aanskou.
Om nie te veel van jou tyd in beslag te neem nie, het ek die belangrikste inligting so bondig moontlik opgesom.
Hoe werk dit?
Kom ons neem 'n maatskappy soos PepsiCo, die moedermaatskappy van baie van die wêreld se
gewildste koeldrank- en peuselhappies, as voorbeeld.
Dit lyk of daar baie verskillende mededingende handelsmerke is, maar hulle kom almal uit die fabrieke van 'n klein
aantal maatskappye wat saam 'n monopolie in die bedryf het.
Onder die vervaardigers van verpakte kos is daar 'n aantal ander groot maatskappye soos
Unilever, Coca-Cola-maatskappy, Mondelez en Nestlé.
In hierdie beeld kan jy sien dat prakties elke bekende handelsmerk van verpakte kos aan een van hierdie korporasies behoort.
Jy kan hierdie tipe inligting maklik bekom.
Jy kan oor hulle lees op die webwerwe van die betrokke handelsmerke of op Wikipedia.
Maatskappye van hierdie omvang word gewoonlik op die aandelebeurs gelys en het 'n raad van direkteure
waarin die grootste aandeelhouers die finale sê het.
Op webwerwe soos Yahoo Finance kan ons gedetailleerde maatskappyinligting vind, insluitend die
grootste aandeelhouers van hierdie maatskappye.
Kom ons neem PepsiCo weer as voorbeeld.
Ons sien dat 73,14% van die aandele deur nie minder nie as 3 379 institusionele beleggers besit word.
Hierdie sluit beleggingsmaatskappye, beleggingsfondse, versekeringsmaatskappye,
banke en, in sommige gevalle, regerings in.
Kom ons kyk wie PepsiCo se grootste institusionele beleggers is.
Soos gesien kan word, is net tien van die 3 379 beleggers verantwoordelik vir byna 'n derde van alle aandele.
Die totale aandelkapitaal van hierdie tien toonaangewende maatskappye is ongeveer 60 miljard dollar werd.
Drie van hierdie tien beleggers besit egter meer aandele as die ander sewe.
Kom ons onthou hul name en kyk wie die meeste aandele in die Coca-Cola-maatskappy besit, Pepsi se grootste mededinger.
Ons sien dat, soos by PepsiCo, die meerderheid van die aandele deur institusionele beleggers besit word.
Kom ons kyk na die top tien en begin met die laaste een.
Ons het ook vier van hierdie ses institusionele beleggers in PepsiCo se laaste ses gesien.
Dit is Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management en Wellington Management.
Kom ons kyk nou na die vier grootste aandeelhouers.
Ons het ook drie hiervan in PepsiCo se top vier gesien.
Hulle is BlackRock, Vanguard en State Street, en daar is nog een: Berkshire Hathaway.
Dit is die vier grootste beleggingsmaatskappye in die wêreld.
PepsiCo en Coca-Cola is allesbehalwe mededingers, maar die ander groot maatskappye wat baie handelsmerke besit,
soos Unilever, Mondelez en Nestlé, word ook deur dieselfde klein groep institusionele beleggers besit.
En hierdie name kom nie net in die verpakte voedselbedryf voor nie.
Kom ons kyk byvoorbeeld na Wikipedia om te sien watter die grootste maatskappye in die tegnologiese sektor is.
Facebook besit WhatsApp en Instagram.
Saam met Twitter vorm hulle die gewildste sosiale media-platforms in die wêreld.
Alphabet is die moedermaatskappy van alle Google-maatskappye, insluitend YouTube en Gmail, maar hulle is ook die grootste borge
en ontwikkelaars van Android, een van die twee bedryfstelsels wat byna alle slimfone en tablette in die wêreld aandryf.
Die ander bedryfstelsel is Apple se iOS.
Uiteindelik, wanneer ons Microsoft by die ander drie voeg, sien ons dat vier maatskappye die sagteware vervaardig waarop byna
alle rekenaars, tablette en slimfone in die wêreld staatmaak.
Kom ons kyk wie die grootste aandele in hierdie magtige maatskappye besit.
Op Facebook sien ons dat meer as 80% van die aandele deur institusionele beleggers besit word.
Dit is dieselfde name wat ons in die voedselbedryf gesien het.
Hier ook is dieselfde beleggers bo-aan.
Ons sien dit by Apple, maar ook by sy grootste mededinger Microsoft.
Wanneer ons na al die ander maatskappye kyk wat die tegnologiese sektor domineer en ons rekenaars, televisies, slimfone
en huishoudelike toestelle vervaardig, sien ons dieselfde groot beleggers wat 'n groot deel van die aandele besit.
Hierdie klein klub van beleggingsmaatskappye, banke en beleggingsfondse is ook die grootste aandeelhouer in die
primêre nywerhede waaruit ons grondstowwe afkomstig is.
As ons op Wikipedia na die wêreld se grootste mynmaatskappye soek, sien ons dat hul aandeelhouers
dieselfde institusionele beleggers is as oral elders.
Dieselfde geld vir die wêreld se grootste landboumaatskappye, waarop ons hele voedselbedryf afhanklik is.
Byvoorbeeld besit hulle Bayer, die moedermaatskappy van Monsanto, die wêreld se grootste saadprodusent, wat 90% van alle katoensaad
op aarde en die meerderheid van alle ander sade produseer.
Of dit nou die wêreld se grootste sonpaneelvervaardigers is of die grootste olie-raffinaderye, die
aandele word deur dieselfde maatskappye bestuur.
Hulle besit die tabakmaatskappye wat al die wêreld se gewilde tabakhandelsmerke vervaardig.
Hulle besit egter ook al die groot maatskappye in die farmaseutiese bedryf en die
wetenskaplike instellings wat die medisyne vervaardig.
Hulle besit die maatskappye wat ons metale en grondstowwe produseer, en die hele motor-, lugvaart- en
wapenbedrywe wat hierdie metale en grondstowwe verwerk.
Hulle besit die maatskappye wat ons elektronika vervaardig.
Hulle besit die groot afdelingswinkels en aanlynmarkplekke.
En selfs die betaalmiddele wat ons gebruik om vir hul produkte te betaal.
Soos ek reeds genoem het, is hierdie institusionele beleggers hoofsaaklik
beleggingsmaatskappye, banke en versekeringsmaatskappye.
Hulle is op hul beurt ook in besit van aandeelhouers.
En wat is die mees verstommende ding daaroor?
Al hierdie institusionele beleggers besit mekaar se aandele en saam vorm hulle 'n reuse
netwerk wat met 'n piramide vergelyk kan word.
Kleiner institusionele beleggers word besit deur groter beleggers, wat op hul beurt aan selfs groter beleggers behoort.
Die onsigbare punt van hierdie piramide bestaan uit slegs twee maatskappye, wie se name ons al baie keer tevore gesien het:
Hulle is Vanguard en BlackRock.
Die mag van hierdie twee maatskappye is byna buite ons verbeelding.
Nie net is hulle die grootste institusionele beleggers in al die wêreld se groot maatskappye nie, maar hulle besit
ook die ander institusionele beleggers in hierdie maatskappye, wat hulle 'n volledige monopolie gee.
Volgens 'n verslag deur Bloomberg, een van die wêreld se mees gerespekteerde instellings op die gebied van finansiële data en
analise, voorspel kenners dat teen 2028 die twee maatskappye gesamentlik ongeveer $20 biljoen aan
beleggings sal bestuur en byna alles op aarde sal besit.
Bloomberg self het BlackRock beskryf as die vierde arm van die regering omdat dit die enigste
nie-regeringsinstelling is wat noue bande met die federale banke, ook bekend as sentrale banke, onderhou.
BlackRock leen nie net geld aan die Bundesbanks nie, maar is ook hul belangrikste raadgewer en die ontwikkelaar van
die rekenaarstelsel wat deur die Bundesbanks gebruik word.
Tientalle BlackRock-werknemers het senior posisies in die Wit Huis beklee tydens die Bush- en
Obama-administrasies en tans onder Joe Biden.
BlackRock se uitvoerende hoof Larry Fink is 'n welkome gas onder baie staatshoofde en politici – en dit is verstaanbaar.
Hy is die gesig van die maatskappy wat aan die toue trek.
Maar Larry Fink trek nie self aan die toue nie.
In werklikheid is BlackRock self in besit van aandeelhouers.
En wanneer ons kyk wie hierdie aandeelhouers is, kom ons tot 'n vreemde gevolgtrekking.
Ons sien dat BlackRock se grootste aandeelhouer Vanguard is. En hier raak dit vaag.
Vanguard self het 'n unieke struktuur wat dit onmoontlik maak om te identifiseer wie sy aandeelhouers of kliënte is.
Die elite wat Vanguard besit, wil nie hê enigiemand moet weet dat hulle die eienaars is
van die magtigste maatskappy in die wêreld nie.
Maar natuurlik is dit
Geen geheim vir dié wat bereid is om daarna te kyk nie.
Verslae van Oxfam en Bloomberg toon dat 1% van die wêreldbevolking meer geld besit as die ander 99%.
Natuurlik is dié wat die kragtigste maatskappy ter wêreld besit, ook die rykste onder hierdie 1%.
Met ander woorde, jy is onder die top 0,001%.
Dit beteken dat Vanguard in die hande is van die rykste gesinne in die wêreld.
Wanneer ons hul geskiedenis bestudeer, vind ons dat hierdie gesinne nog altyd bo-aan die piramide was, sommige
selfs lank voor die aanvang van die Nywerheidsrewolusie.
Maar sonder om te veel in detail te gaan, wil ek net uitwys dat baie van hierdie families tot koninklike bloedlyne
behoort en dat hulle die stigters is van ons banksisteem, die Verenigde Nasies en elke nywerheidssektor in die wêreld.
Hierdie families het nooit hul mag verloor nie, maar as gevolg van die groeiende wêreldbevolking is hulle gedwing om agter
beleggingsmaatskappye soos Vanguard te skuil, waarvan die grootste aandeelhouers die privaatfondse en
nie-winsgewende organisasies van hierdie families is.
Hulle is die skakel tussen besigheid, politiek en die media, wat tot beduidende belangekonflikte lei.
By die eerste oogopslag is dit egter nie besonder opvallend nie.
Nie-winsgewende organisasies, ook bekend as stiftings, is organisasies wat op skenkings staatmaak, en hulle is nie verplig
om bekend te maak van wie hulle hierdie skenkings ontvang nie.
Hulle kan hierdie geld in wat ook al hulle wil belê en hoef nie belasting op hul winste te betaal nie, solank hierdie
winste in ander projekte waarin hulle betrokke is, herbelê word.
Welsynorganisasies kan honderde miljarde dollars van onsigbare beleggers verskuif.
Volgens 'n verslag van die Australiese regering is nie-winsgewende organisasies dus ideaal om
terreurgroepe te finansier en groot geldbedrae te witwas.
Die stigtings en fondse van die gesinne bo-aan die 1%-hiërargie verberg hulself so veel as moontlik agter die skerms.
Vir hoëprofiel- en aandagtrekkende sake wend hulle egter tot die stichtings van filantropiese
families wat laer in die ranglys is, maar ook baie ryk is.
Dit is die Bill & Melinda Gates-stigting, die Open Society-stigtings van die omstrede
multimiljardêr George Soros, en die Clinton-stigting.
'n Kort inleiding om jou 'n idee te gee van die grootte van hierdie fondasies.
Volgens die amptelike webwerf van die Wêreld-ekonomiese forum is die Gates-stigting die grootste skenker aan die
Wêreldgesondheidsorganisasie nadat president Donald Trump in 2020 die Amerikaanse befondsing vir die WGO gestaak het.
Dit maak die Gates-stigting een van die mees invloedryke organisasies ter wêreld in alle
gebiede wat verband hou met ons gesondheid.
Die Gates-stigting het 'n noue vennootskap met die 16 grootste farmaseutiese maatskappye ter wêreld, insluitend Pfizer,
AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech en Bayer, en ons het pas gesien wie die meeste aandele in hierdie maatskappye besit.
Bill Gates was allesbehalwe 'n arm rekenaarnerd wat dit reggekry het om een van die rykste mense ter wêreld te word.
Hy het eerder uit 'n filantropiese familie gekom wat, soos hy self, vir die absolute elite gewerk het.
Bill is die stigter van Microsoft, wat deur BlackRock, Vanguard en tot onlangs deur Berkshire Hathaway besit is.
Ek dink die volgende onderwerp moet met 'n vraag begin.
'n lukrake persoon soos ek, met baie min ervaring in videobewerking en wat 'n ou skootrekenaar gebruik, kan
objektief in 20 minute aantoon dat slegs twee maatskappye 'n totale monopolie oor alle nywerheidssektore wêreldwyd het.
Dit vra die vraag: waarom word daar in die media nie van enigiets hiervan melding gemaak nie?
Ons kry hierdie antwoord weer van Wikipedia.
Ongeveer 90% van die internasionale media is in besit van nege mediakonglomerate.
Die maatskappye wat deur hierdie media-konglomerate besit word, is te talryk om op te noem.
Soos verwag, is die grootste aandeelhouers Vanguard en BlackRock.
Ek kan ure aanhou en daarop wys dat in byna elke land op aarde die plaaslike media in die hande is van hierdie soort
konglomerate, wat op hul beurt besit word deur ons institusionele beleggers of uiters ryk en magtige elite-gesinne.
In die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, behoort feitlik alle gewilde koerante en tydskrifte aan die
Daily Mail Group, Reach en die voornoemde News Corp.
In Nederland word alle media-uitlate deur De Persgroep, Mediahuis en Bertelsmann beheer.
En in Duitsland word die hele media óf deur die Duitse regering, ProSiebenSat1, Axel Springer en weer Bertelsmann
beheer, wat ook 'n konglomeraat van ongekende omvang is.
Bertelsmann is nie net die moedermaatskappy van die wêreld se grootste boekuitgewer, Penguin Random House, en die eienaar en
stigter van BMG Music nie, maar beheer ook 'n groot deel van die Europese media deur sy filiaal RTL, 'n maatskappy met
67 televisiekanae, tien stroomplatforms en 38 radiostasies.
Benewens RTL besit Bertelsmann ook 'n groot aandeel in die Franse hoofstroommedia, en saam met Mediaset, die magtige Italiaanse
konglomeraat wat deur die voormalige president Berlusconi besit word en wat die meeste van die Italiaanse hoofstroommedia
beheer, besit hulle ook al die gewilde Spaanse televisiesenders.
Die verskillende nuusmedia vervaardig nie hul eie nuus nie, maar gebruik inligting en beelde van nuusagentskappe
soos Reuters, die Nederlandse ANP en die Franse AFP.
Hierdie organisasies is allesbehalwe onafhanklik.
Die belangrikste joernaliste en redakteurs wat vir ons media-uitlate of hierdie nuusagentskappe werk,
is geaffilieer aan belangrike joernalistieke organisasies soos die Europese Joernalistiek-sentrum.
Die Europese Joernalistiek-sentrum is een van die grootste befondsers van mediaverwante projekte regoor Europa.
Vir joernalistieke ontleding en opinie gebruik al die wêreld se belangrikste media-uitlate Project
Syndicate, die magtigste organisasie in sy veld.
Dit voorsien die 506 belangrikste media-uitlate in 156 lande.
Project Syndicate en organisasies soos die Europese Joernalistiek-sentrum, tesame met nuusagentskappe, is die
skakel tussen verskillende media-uitlate regoor die wêreld.
Wanneer nuuslesers die nuus vanaf hul teleprompter lees, is daar 'n hoë waarskynlikheid dat
die teks van een van hierdie organisasies af kom.
Gevolglik is wêreldwye mediaverspreiding dikwels gesinchroniseer.
Kom ons kyk na die organisasies wat ons nuus saam met die nuusagentskappe produseer.
By Project Syndicate sien ons die Bill & Melinda Gates-stigting, die Open Society-stigting en die Europese Joernalistiek-sentrum.
Dan is daar die Europese Joernalistiekentrum self.
Hier sien ons ook die Gates-stigting en die Open Society-stigting, wat ook groot skenkings ontvang van Facebook,
Google, die Nederlandse Ministerie van Onderwys, Kultuur en Wetenskap en die Nederlandse Ministerie van Buitelandse Sake.
Die organisasies in die middelpunt van ons inligtingsvloei word befonds deur die liefdadigheidsorganisasies
van dieselfde elite wat ook die hele media beheer.
Egter gaan 'n deel van ons belastinggeld ook na hierdie organisasies.
Die elite wat elke aspek van ons lewens beheer, selfs tot by die inligting wat ons ontvang, is afhanklik van 'n ondenkbaar
gecoördineerde poging om al die verskillende nywerhede op aarde met mekaar te verbind om te verseker
dat hulle almal in die belange van die elite werk.
Dit gebeur by die Wêreld Ekonomiese Forum, een van die belangrikste organisasies in die wêreld.
By sy jaarlikse byeenkoms in Davos kom die hoofuitvoerende beamptes van die wêreld se grootste maatskappye
byeen met staatshoofde, politici en ander invloedryke individue en organisasies soos UNICEF en Greenpeace.
Die WEF se kuratorium sluit in die voormalige Amerikaanse visepresident en "klimaatsveranderingsguru" Al Gore,
BlackRock-hoofuitvoerende beampte Larry Fink, president van die Europese Sentrale Bank Christine Lagarde, CERN-direkteur Fabiola
Gianotti, die Koningin van Jordanië, direkteur van die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis Peter
Maurer, en baie ander politici en hoofuitvoerende beamptes van die wêreld se mees invloedryke maatskappye.
Wikipedia rapporteer die volgende:
Volgens kritici is die WEF 'n ekonomiese forum waar die rykste maatskappye ooreenkomste met
ander maatskappye of politici kan onderhandel.
Vir baie deelnemers is die doel van die WEF persoonlike gewin eerder as om wêreldwye probleme op te los.
Dit word vinnig duidelik dat hierdie kritici van die WEF reg is wanneer ons kyk wie die belangrikste
vennote is, wat byna 71% van die WEF se begroting uitmaak.
Hierdie sluit in BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation en baie ander
groot maatskappye wie se aandele direk of indirek deur Vanguard en BlackRock besit word.
Die president en stigter van die WEF is Klaus Schwab, 'n Duitse professor en sakeman.
In sy boek "The Great Reset" beskryf hy sy organisasie se planne in detail.
Volgens Schwab moet ons ou samelewing vervang word deur 'n nuwe een waarin lande hul soewereiniteit prysgee aan 'n alomvattende
wêreldregering, waarin mense niks besit nie, maar vir die staat werk en in ruil behuising,
gesondheidsorg en alle ander basiese noodsaaklikhede ontvang.
Jy het waarskynlik al heelwat gehoor oor die Nuwe Wêreldorde.
Die media wil hê ons moet glo dat dit 'n onderwerp vir samenzweringsteoretici is, alhoewel
presidente soos George Bush Senior, Nelson Mandela en Bill Clinton al generasies daaroor praat.
Hierdie belangrike figure, wat, behalwe Mandela, almal gedurende hul lewens tot die elite behoort het, is nie die
enigstes wat van 'n almagtige wêreldregering droom nie.
In 2015 het die VN sy omstrede Agenda 2030 voorgestel, wat byna identies is aan Klaus Schwab se Groot Hersetting.
In hul eie woorde wil die VN en Schwab verseker dat daar teen 2030 geen armoede, honger,
omgewingsbesoedeling of siekte meer op aarde sal wees nie.
Dit klink soos 'n goeie plan totdat jy die fynskrif lees.
Die idee is dat Agenda 2030 deur ons, die burgers, betaal moet word.
En net soos ons nou gevra word om ons fundamentele regte op te gee ter wille van openbare gesondheid, sal ons gevra word
om ons voorspoed op te gee ter wille van armoedevermindering.
Dit is nie samenzweringsteorieë nie. Jy kan hieroor self op die amptelike webwerf lees.
Kortliks kom dit daarop neer:
Die VN wil die belastinggeld van alle Westerse lande neem en dit aan die megakorporasies van die elite gee,
wat dan die opdrag sal hê om die samelewing te herbou.
Die VN sê dat hierdie enorme projek 'n wêreldregering vereis, en die VN self het die taak op
hom geneem om hierdie wêreldregering te wees.
Net soos Schwab glo die VN ook dat 'n pandemie die perfekte geleentheid is om die implementering van Agenda 2030 te versnel.
Dit is kommerwekkend dat die WEF en die VN openlik erken dat hulle pandemies en ander rampe as 'n geleentheid beskou om die
samelewing te hervorm, veral aangesien ons gesien het dat die elite oor alle middele beskik om ons te laat
glo dat daar 'n pandemie is, en selfs om een te skep.
Die elites het absoluut geen voorneme om hul rykdom met ons te deel nie.
In werklikheid is hulle eerlik oor hul planne om selfs die laaste bietjie van ons te neem.
Maar vir nou kan jy met eenvoudige logika verstaan dat 'n nuwe wêreldorde of 'n allesomvattende wêreldregering
die enigste manier is vir 'n klein elite om hul mag oor 'n steeds groeiende wêreldbevolking te behou.
Maatskappye soos BlackRock en Vanguard baat nie by nasionale grense, invoerbelasting en werklike diversiteit nie.
Slegs deur vrees en media-manipulasie kan hulle hul invloed oor ons almal behou.
Die elites het geen voorneme om ons te genees van die ontelbare siektes wat ons opgedoen het
deur die giftige kos wat hulle produseer nie.
En van die omgewingsbesoedeling wat dit veroorsaak het.
Want as ons nie siek word nie, sou die hele farmaseutiese bedryf ineenstort.
"Niks verkoop so goed soos vrees nie" is die motto van vooraanstaande virologen soos Mark van Ranst.
Ek hoop dat ek jou met hierdie video kan bereik om die steeds toenemende afstand tussen ons te verminder.
Slegs wanneer ons verdeeld is, kan die elite hul mag oor ons behou.
Die grootste vrees van die elite is dat ons sal besef wat regtig in die wêreld aangaan.
En die enigste manier waarop die elite glo dat hulle dit kan voorkom, is deur sensuur.
Voorkom menslike kontak.
Die konstante lastering van politieke teenstanders of dié wat anders dink.
En die gebruik van brute krag.
Die planne van die elite is duidelik, net soos die meedoënlose wyse waarop hulle dit wil implementeer.
As ons dit toelaat om te gebeur, sal 'n nuwe samelewing uit die as van wat ons eens geken het, ontstaan.
'n Nuwe samelewing waarin ons niks sal besit nie, nie eens ons eie huise nie.
Die elite wil verseker dat tussen nou en 2030 alles wat jy tans besit, aan hulle behoort.
Dit vereis 'n verwoestende ekonomiese krisis.
Eerstens word die middelklas, wat die ruggraat van die samelewing is, aangeval.
Ondernemers word gedwing om enorme skulde aan te gaan, wat uiteindelik daartoe lei dat hulle al hul besittings verloor.
Daarna sal dinge vinnig ontwikkel.
Die banke sal ineenstort, kontant sal ophou bestaan, en die enigste manier om honger te voorkom, sal wees om
staatsondersteuning te aanvaar, wat onderhewig sal wees aan verskeie voorwaardes, soos om bewys van
inentings te verskaf en om alle privaatbesittings oor te gee.
Aangesien entrepreneurs die eerste is wat val, sal baie ander nie onmiddellik die krisis voel nie.
Mense bly onder mekaar verdeeld totdat dit te laat is.
Dit is nie 'n ondergangsscenario wat ek uitgedink het nie.
Dit is eenvoudig Die Groot Hersetting, die Nuwe Wêreldorde, wat al vir baie geslagte voorberei is en uitvoerig
in elke kommunistiese diktatuur in die wêreld getoets is.
Maar dit kan ook in 'n ander rigting gaan, en in plaas van 'n Groot Hersetting kan ons 'n Groot Ontwaking bewerkstellig en 'n
wêreld skep waarin niemand honger hoef te ly nie en waarin ons saam en met die natuur in vryheid op 'n volhoubare wyse kan leef.
Dit is nie idealistiese dagdroom nie.
Daar was nog altyd kragte wat probeer het om die mag van die elite te breek, maar tot onlangs was ons kommunikasie-middele
altyd onvoldoende om 'n massanetwerk in beweging te sit.
Die elite het ons nog altyd in die duister gehou oor die ontdekkings van genieë soos Tesla, wat ver
gevorder het op die gebied van skoon, vrye energie.
Of Dr Rife, wat radiogolwe gebruik het om ten minste 16 terminaal kankerpasiënte te genees voordat hy,
soos Tesla, onder verdagte omstandighede gesterf het.
Of Henry Ford, wat reeds in 1941 'n motor uit bioplastiek vervaardig het wat sterker as staal geblyk het.
Die elite het ons ontelbare sulke tegnieke voorgehou omdat dit 'n bedreiging vir hul monopolieë in alle nywerhede inhou.
Dit was tegnologieë wat ons vryheid sou gegee het en die mag van die elites sou bedreig het, wat
gebaseer is op ons vrees en afhanklikheid van hul produkte.
Dit is nie samenzweringsteorieë nie, maar feite.
Wat ek hiermee bedoel, is dat 'n wêreld van nuwe moontlikhede vir ons almal oopgaan, 'n wêreld sonder armoede,
besoedeling, siekte of oorlog, waar regerings vir die welstand van die mense werk en nie andersom nie.
Ontelbare siektes wat honderde miljarde dollars vir die farmaseutiese bedryf genereer, sal genees word.
Niemand hoef meer hul vingers tot op die been te werk om 'n waardige lewe te lei nie.
Mense sal nie meer in vrees leef vir die leuens wat deur die media, die farmaseutiese bedryf,
klimaatlobbyiste en politici versprei word nie.
Al hierdie dinge is aan die horison sigbaar, maar ons moet eers die storm deurstaan en erken
wat die werklike probleem in ons samelewing is.
Hier begin ons reis, en dit sal 'n moeilike reis wees, maar ons sal dit saam aanpak en
mekaar help om op te staan wanneer ons val.
Ons sal nie bang wees nie. Ons is die 99%.