Bir ovucdan da az mega-korporasiya həyatımızın hər bir aspektini nəzarətdə saxlayır.
Bu bəlkə də şişirdilmiş səslənə bilər, amma səhər masadakı səhər yeməyindən gecə yataqdakı döşəyə qədər,
aradakı etdiyimiz, geyindiyimiz və ya istehlak etdiyimiz hər şey əsasən bu şirkətlərdən asılıdır.
Bunlar dünyada ən böyük nağd pul axınlarını idarə edən nəhəng investisiya şirkətləridir.
Onlar hazırda şahidi olduğumuz dramın baş qəhrəmanlarıdır.
Sizin vaxtınızı çox almamaq üçün ən vacib məlumatları mümkün qədər qısa şəkildə xülasə etmişəm.
Bu necə işləyir?
Gəlin misal üçün dünyanın ən məşhur qazlı içkilərinin və qəlyanaltılarının çoxunun ana şirkəti olan PepsiCo-nu götürək.
Görünür ki, bir çox fərqli rəqib brend var, lakin onların hamısı sənayedə birlikdə monopoliyaya
malik olan azsaylı şirkətlərin fabriklərindən çıxır.
Qablaşdırılmış qidaların istehsalçıları arasında Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez və
Nestlé kimi bir sıra digər iri şirkətlər də var.
Bu şəkilə baxdıqda görürsünüz ki, demək olar ki, bütün tanınmış qablaşdırılmış qida
markaları bu korporasiyalardan birinə məxsusdur.
Bu cür məlumatı asanlıqla əldə edə bilərsiniz.
Onlar haqqında müvafiq markaların vebsaytlarında və ya Vikipediyada oxuya bilərsiniz.
Bu ölçüdəki şirkətlər adətən fond birjasında siyahıya alınır və ən böyük səhmdarların
son sözü dediyi idarə heyətinə malik olurlar.
Yahoo Finance kimi veb saytlarda biz bu şirkətlərin ən böyük səhmdarları da daxil olmaqla ətraflı məlumat əldə edə bilərik.
Gəlin yenə də PepsiCo-nu nümunə götürək.
Görürük ki, səhmlərin 73,14%-i ən azı 3 379 institusional investor tərəfindən saxlanılır.
Bunlara investisiya şirkətləri, investisiya fondları, sığorta şirkətləri, banklar və bəzi hallarda hökumətlər daxildir.
Gəlin PepsiCo-nun ən böyük institusional investorlarının kimlər olduğunu nəzərdən keçirək.
Göründüyü kimi, 3,379 investorun cəmi on nəfəri bütün səhmların demək olar ki, üçdə birinə sahibdir.
Bu on aparıcı şirkətin ümumi səhm kapitalı təxminən 60 milyard dollar dəyərindədir.
Lakin bu on investordan üçü digər yeddisindən daha çox səhmlərə malikdir.
Gəlin onların adlarını xatırlayaq və Coca-Cola Şirkətində, Pepsi-nin əsas rəqibində, ən çox səhmlərə sahib olanı görək.
Məlumat edirik ki, PepsiCo-da olduğu kimi, səhmların əksəriyyəti institusional investorlar tərəfindən saxlanılır.
Gəlin ilk onluğa nəzər salaq və sonuncudan başlayaq.
Biz həmçinin PepsiCo-nun son altı hesabat dövründə bu altı institusional investorun dördünü də gördük.
Bunlar Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management və Wellington Management-dir.
İndi dörd ən böyük səhmdara nəzər salaq.
Biz həmçinin PepsiCo-nun ilk dördlüyündə bunlardan üçünü də gördük.
Onlar BlackRock, Vanguard və State Street-dir, və başqa biri də var: Berkshire Hathaway.
Bunlar dünyanın dörd ən böyük investisiya şirkətləridir.
PepsiCo və Coca-Cola rəqiblərdən uzaqdır, lakin Unilever, Mondelez və Nestlé kimi bir çox brendə sahib
olan digər iri şirkətlər də eyni kiçik institusional investor qrupu tərəfindən idarə olunur.
Və bu adlar yalnız qablaşdırılmış qida sənayesində tapılmır.
Məsələn, texnologiya sektorundakı ən böyük şirkətlərin hansılar olduğunu görmək üçün Vikipediyaya baxaq.
Facebook WhatsApp-ın və Instagram-ın sahibidir.
Twitter ilə birlikdə onlar dünyada ən populyar sosial media platformalarını təşkil edirlər.
Alphabet Google-un bütün şirkətlərinin, o cümlədən YouTube və Gmail-in ana şirkətidir, lakin onlar həmçinin demək olar ki,
bütün dünyada smartfonları və planşetləri işlədən iki əməliyyat sistemindən biri olan Android-in
ən böyük sponsorları və inkişaf etdiriciləridir.
Digər əməliyyat sistemi Apple-ın iOS-udur.
Nəhayət, Microsoft-u digər üç şirkətə əlavə etdiyimiz zaman görürük ki, dörd şirkət dünyada demək olar ki,
bütün kompüterlərin, planşetlərin və smartfonların asılı olduğu proqram təminatını istehsal edir.
Gəlin bu güclü şirkətlərdə ən böyük paylara kimlərin sahib olduğunu nəzərdən keçirək.
Facebook-da görürük ki, payların 80%-dən çoxu institusional investorların əlinə keçib.
Bunlar qida sənayesində gördüyümüz eyni adlardır.
Burada da zirvədə eyni investorlar var.
Bunu Apple-da görürük, eyni zamanda onun əsas rəqibi Microsoft-da da.
Texnologiya sektorunda üstünlük təşkil edən və kompüterlərimizi, televizorlarımızı, smartfonlarımızı və məişət texnikamızı istehsal
edən digər bütün şirkətlərə baxdıqda, eyni iri investorların səhm paketlərinin böyük hissəsinə sahib olduqlarını görürük.
Bu kiçik investisiya şirkətləri, banklar və investisiya fondları klubudur və eyni zamanda
xammalımızın alındığı əsas sənayelərdə ən böyük səhmdardır.
Əgər biz Vikipediyada dünyanın ən böyük mədən şirkətlərini axtarsaq, görürük ki, onların səhmdarları hər
yerdə olduğu kimi eyni institusional investorlardır.
Eyni qayda dünyanın ən böyük kənd təsərrüfatı şirkətlərinə də aiddir, çünki bütün qida sənayemiz onlardan asılıdır.
Məsələn, onlar Bayer şirkətinə sahibdirlər, bu, dünyanın ən böyük toxum istehsalçısı Monsanto-nun ana şirkətidir və
yer üzündəki bütün pambıq toxumlarının 90%-ni və digər bütün toxumların əksəriyyətini istehsal edir.
İstər dünyanın ən böyük günəş paneli istehsalçıları, istərsə də ən böyük neft emalı zavodları
olsun, səhm eyni şirkətlər tərəfindən idarə olunur.
Onlar dünyanın bütün məşhur tütün markalarını istehsal edən tütün şirkətlərinə sahibdirlər.
Lakin onlar həmçinin dərman sənayesindəki bütün iri şirkətlərə və dərmanları istehsal edən elmi institutlara sahibdirlər.
Onlar metal və xammal istehsal edən şirkətlərə, eləcə də bu metal və xammalı emal edən
avtomobil, təyyarə və silah sənayelərinə sahibdirlər.
Onlar bizim elektronikanı istehsal edən şirkətlərin sahibləridir.
Onlar böyük şöbə mağazalarına və onlayn bazar yerlərinə sahibdirlər.
Və hətta onların məhsulları üçün ödəmək üçün istifadə etdiyimiz ödəniş vasitələri.
Artıq qeyd etdiyim kimi, bu institusional investorlar əsasən investisiya şirkətləri, banklar və sığorta şirkətləridir.
Onlar da öz növbəsində səhmdarların mülkiyyətindədir.
Və bunun ən heyrətamiz tərəfi nədir?
Bu institusional investorların hamısı bir-birinin səhmlerini sahibdir və birlikdə piramidaya
bənzədilə bilən nəhəng bir şəbəkə təşkil edirlər.
Kiçik institusional investorlar daha böyük investorların mülkiyyətindədir, onlar isə öz
növbəsində daha da böyük investorlara məxsusdur.
Bu piramidanın görünməz ucu yalnız iki şirkətdən ibarətdir, onların adlarını biz əvvəllər dəfələrlə görmüşük:
Onlar Vanguard və BlackRock-dur.
Bu iki şirkətin gücü demək olar ki, təsəvvürümüzün hüdudlarından kənardır.
Onlar təkcə dünyanın bütün əsas şirkətlərində ən böyük institusional investorlar deyillər, həm də bu
şirkətlərdəki digər institusional investorları da özlərinə məxsus edərək tam monopoliya yaradırlar.
Bloomberg-un maliyyə məlumatları və analitikası sahəsində dünyanın ən nüfuzlu qurumlarından biri olan hesabatına görə,
ekspertlər proqnozlaşdırırlar ki, 2028-ci ilə qədər bu iki şirkət birgə təxminən 20 trilyon dollarlıq investisiyanı idarə
edəcək və yer üzündəki demək olar ki, hər şeyə sahib olacaq.
Bloomberg özü BlackRock-u hökumətin dördüncü qolu adlandırıb, çünki o, federal banklarla, yəni mərkəzi banklarla
sıx əlaqələri saxlayan yeganə qeyri-dövlət müəssisəsidir.
BlackRock yalnız Bundesbanklara pul kredit etmir, həm də onların ən vacib məsləhətçisi və Bundesbankların
istifadə etdiyi kompüter sisteminin inkişaf etdiricisidir.
Dozinlərlə BlackRock əməkdaşı Bush və Obama administrasiyaları dövründə Ağ Evdə yüksək vəzifələr tutub
və hazırda Joe Biden administrasiyasında da tuturlar.
BlackRock-un baş icraçı direktoru Larri Fink bir çox dövlət başçıları və siyasətçilər arasında
xoş qarşılanan qonaqdır – və bu başa düşüləndir.
O, ipləri çəkən şirkətin üzüdür.
Amma Larry Fink özü ipləri çəkmir.
Əslində, BlackRock özü səhmdarların mülkiyyətindədir.
Və bu səhmdarların kim olduğunu araşdıranda qəribə bir nəticəyə gəlirik.
Görürük ki, BlackRock-un ən böyük səhmdarı Vanguard-dır. Və məhz burada işlər bulanıqlaşır.
Vanguardın özünəməxsus strukturu var ki, bu da onun səhmdarlarının və ya müştərilərinin
kim olduğunu müəyyən etməyi mümkünsüz edir.
Vanguard-ın sahibi olan elita dünyanın ən güclü şirkətinin sahibi olduqlarını heç kimin bilməsini istəmir.
Amma əlbəttə ki, bu
Bunu araşdırmağa hazır olanlar üçün heç bir sirr deyil.
Oxfam və Bloomberg-in hesabatları göstərir ki, dünyanın əhalisinin 1%-i digər 99%-dən daha çox pula sahibdir.
Əlbəttə ki, dünyanın ən güclü şirkətinə sahib olanlar bu 1% içində ən zənginlərdir.
Başqa sözlə, siz ən yüksək 0,001%-dənsiniz.
Bu o deməkdir ki, Vanguard dünyanın ən zəngin ailələrinin əlinə keçib.
Onların tarixini araşdırdıqda görürük ki, bu ailələr həmişə piramidanın zirvəsində olublar, bəziləri isə
Sənaye İnqilabının başlanmasından xeyli əvvəl belə.
Amma çox detala girmədən sadəcə qeyd etmək istərdim ki, bu ailələrin çoxu krallıq qan xəttinə mənsubdur və onlar
bizim bank sistemimizin, Birləşmiş Millətlər Təşkilatının və dünyanın hər bir sənaye sektorunun qurucularıdır.
Bu ailələr heç vaxt gücünü itirmədilər, lakin dünya əhalisinin artması səbəbindən Vanguard kimi investisiya şirkətlərinin
arxasında gizlənməyə məcbur oldular; Vanguard-ın ən böyük səhmdarları isə bu ailələrin özəl
fondları və qeyri-kommersiya təşkilatlarıdır.
Onlar biznes, siyasət və media arasında əlaqə rolunu oynayır, bu isə əhəmiyyətli maraqlar toqquşmalarına səbəb olur.
Lakin ilk baxışdan bu xüsusilə nəzərə çarpmır.
Qeyri-kommersiya təşkilatları, yəni fondlar, ianələrə əsaslanan təşkilatlardır və bu ianələri
kimdən aldıqlarını açıqlamağa məcbur deyillər.
Onlar bu pulu istədikləri sahəyə investisiya edə bilərlər və iştirak etdikləri digər layihələrə yenidən
investisiya etdikləri müddətcə qazanclarına vergi ödəməlidirlər.
Xeyriyyə təşkilatları görünməz investorlardan yüzlərlə milyard dollar köçürə bilərlər.
Avstraliya hökumətinin hesabatına görə, qeyri-kommersiya təşkilatları buna görə də terror qruplarını
maliyyələşdirmək və böyük məbləğdə pul yumaq üçün idealdır.
1%-lik iyerarxiyanın zirvəsindəki ailələrin fondları və vəsaitləri mümkün qədər səhnə arxasında gizlənirlər.
Lakin yüksək profilli və diqqət çəkən hallarda onlar reytinqdə aşağı pillələrdə yerləşən, lakin çox zəngin
olan xeyriyyəçi ailələrin fondlarına müraciət edirlər.
Bunlar Bill & Melinda Gates Fondu, mübahisəli milyarder Corc Sorosun Açıq Cəmiyyət Fondları və Klinton Fondudur.
Bu fondların ölçüsü barədə sizə təsəvvür vermək üçün qısa bir təqdimat.
Böyük İqtisadi Forumun rəsmi saytına görə, 2020-ci ildə prezident Donald Trampın ÜST-ə ABŞ maliyyə yardımını dayandırmasından sonra
Gates Fondu Ümumdünya Səhiyyə Təşkilatının ən böyük donorudur.
Bu, Gates Fondunu sağlamlığımızla bağlı bütün sahələrdə dünyada ən nüfuzlu təşkilatlardan birinə çevirir.
Gates Fondu dünyanın ən böyük 16 farmasevtik şirkəti – Pfizer, AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech və Bayer
daxil olmaqla – ilə sıx tərəfdaşlıq qurub və biz indi bu şirkətlərdə ən çox səhmlərə sahib olanları gördük.
Bill Gates dünyanın ən zəngin insanlarından biri olmuş kasıb kompüter həvəskarı deyildi. Əksinə, o, özü kimi
mütləq elita üçün çalışan xeyriyyəçi ailədən gəlirdi.
Bill Microsoft-un təsisçisidir, bu şirkət BlackRock, Vanguard və son vaxtlara qədər Berkshire Hathaway-ə məxsusdur.
Məncə, növbəti mövzu sualla başlamalıdır.
Video montajda çox az təcrübəsi olan və köhnə noutbukdan istifadə edən mənim kimi təsadüfi bir şəxs 20 dəqiqəyə obyektiv
şəkildə göstərə bilər ki, bütün sənaye sahələrində dünya üzrə tam monopoliyaya yalnız iki şirkət malikdir.
Bu sualı doğur: niyə bunların heç biri mediada işıqlandırılmır?
Bu cavabı yenidən Vikipediyadan alırıq.
Təxminən 90% beynəlxalq media orqanları doqquz media konglomeratına məxsusdur.
Bu media konsernlərinə məxsus şirkətlərin sayı onları siyahıya almağı mümkünsüz edir.
Gözlənildiyi kimi, ən böyük səhmdarlar Vanguard və BlackRock-dur.
Saatlarla davam edə bilərəm, demək ki, demək olar ki, dünyanın hər bir ölkəsində yerli media bu cür konglomeratların əlindədir,
onlar isə öz növbəsində bizim institusional investorlarımıza və ya son dərəcə zəngin və güclü elit ailələrə məxsusdur.
Məsələn, Birləşmiş Krallıqda demək olar ki, bütün populyar qəzetlər və jurnallar Daily Mail Group-a,
Reach-ə və yuxarıda qeyd olunan News Corp-a məxsusdur.
Niderlandda bütün media orqanları De Persgroep, Mediahuis və Bertelsmann tərəfindən nəzarət edilir.
Almaniyada isə bütün media ya Almaniya hökuməti, ya ProSiebenSat1, ya Axel Springer və yenə də misli görünməmiş ölçülü
bir konglomerat olan Bertelsmann tərəfindən nəzarət edilir.
Bertelsmann təkcə dünyanın ən böyük kitab nəşriyyatçısı Penguin Random House-un ana şirkəti və BMG Music-in sahibi və təsisçisi
deyil, eyni zamanda 67 televiziya kanalı, on axın platforması və 38 radio stansiyası olan törəməsi RTL vasitəsilə
Avropa mediasının böyük hissəsini də nəzarətdə saxlayır.
RTL-ə əlavə olaraq, Bertelsmann Fransanın əsas kütləvi informasiya vasitələrinin böyük hissəsinə sahibdir və keçmiş
prezident Berluskoniyə məxsus, İtaliyanın əksər əsas kütləvi informasiya vasitələrini nəzarətdə saxlayan güclü
Media Set konglomeratı ilə birlikdə İspaniyanın bütün populyar televiziya kanallarına da sahibdir.
Müxtəlif xəbər media orqanları öz xəbərlərini hazırlamır, əksinə Reuters, Hollandiyanın ANP və Fransanın AFP kimi xəbər
agentliklərinin məlumat və şəkillərindən istifadə edirlər.
Bu təşkilatlar heç də müstəqil deyillər.
Media orqanlarımızda və ya bu xəbər agentliklərində çalışan ən vacib jurnalistlər və redaktorlar Avropa Jurnalistika Mərkəzi
kimi mühüm jurnalistika təşkilatları ilə əlaqələndirilirlər.
Avropa Jurnalistika Mərkəzi Avropa üzrə media ilə bağlı layihələrin ən böyük maliyyələşdiricilərindən biridir.
Jurnalist təhlil və rəylər üçün dünyanın bütün aparıcı media orqanları sahəsində ən güclü
təşkilat olan Project Syndicate-dən istifadə edir.
Bu, 156 ölkədəki 506 ən vacib media orqanına təchiz edir.
Project Syndicate və Avropa Jurnalistika Mərkəzi kimi təşkilatlar, xəbər agentlikləri ilə birlikdə, dünyanın
müxtəlif media orqanları arasında əlaqə rolunu oynayır.
Xəbər aparıcıları teleprompterlərindən xəbərləri oxuyanda, mətnin bu təşkilatlardan
birinə məxsus olması yüksək ehtimalla baş verir.
Nəticədə qlobal media işıqlandırması tez-tez sinxronlaşdırılır.
Gəlin xəbər agentlikləri ilə birlikdə xəbərlərimizi hazırlayan təşkilatlara nəzər salaq.
Project Syndicate-də biz Bill & Melinda Gates Fondunu, Açıq Cəmiyyət Fondunu və Avropa Jurnalistika Mərkəzini görürük.
Sonra isə Avropa Jurnalistika Mərkəzi özü var.
Burada da Gates Fondu və Açıq Cəmiyyət Fondunu görürük, onlar da Facebook, Google, Niderlandın Təhsil,
Mədəniyyət və Elm Nazirliyi və Niderlandın Xarici İşlər Nazirliyindən böyük ianələr alırlar.
Məlumat axınımızın mərkəzindəki təşkilatlar bütün mediaya nəzarət edən eyni elitanın
xeyriyyə təşkilatları tərəfindən maliyyələşdirilir.
Lakin vergi pulumuzun bir hissəsi də bu təşkilatlara gedir.
Həyatımızın hər bir aspektini, aldığımız məlumata qədər, idarə edən elita, yer üzündəki bütün müxtəlif sənayeləri bir-birinə
qoşmaq üçün təsəvvür edilməz dərəcədə koordinasiya olunmuş səylərə əsaslanır ki, hamısı elitanın maraqları naminə işləsin.
Bu, dünyanın ən vacib təşkilatlarından biri olan Dünya İqtisadi Forumunda baş verir.
Davosda keçirilən illik görüşündə dünyanın ən böyük şirkətlərinin baş icraçı direktorları dövlət başçıları,
siyasətçilər və UNICEF və Greenpeace kimi digər nüfuzlu fərdlər və təşkilatlarla bir araya gəlirlər.
DÜV-nin himayəçilər şurasına ABŞ-ın sabiq vitse-prezidenti və "iqlim dəyişikliyi guru"su Al Qor, BlackRock-un baş icraçı
direktoru Larri Fink, Avropa Mərkəzi Bankının prezidenti Kristin Lagard, CERN-in direktoru Fabiola Cianotti, İordaniya kraliçası,
Beynəlxalq Qızıl Xaç Komitəsinin direktoru Peter Maurer və dünyanın ən nüfuzlu şirkətlərinin bir çox
digər siyasətçiləri və baş icraçı direktorları daxildir.
Wikipedia aşağıdakını bildirir:
Tənqidçilərə görə, Dünya İqtisadi Forumu ən zəngin şirkətlərin digər şirkətlər və ya siyasətçilərlə
razılaşmalar bağlaya biləcəyi bir iqtisadi forumdur.
Bir çox iştirakçı üçün Dünya İqtisadi Forumunun məqsədi qlobal problemləri həll etmək yox, şəxsi mənfəət əldə etməkdir.
Tezliklə aydın olur ki, Dünya İqtisadi Forumunun bu tənqidçiləri haqlıdırlar, çünki biz ən vacib
tərəfdaşların kim olduğunu və onların Forumun büdcəsinin təxminən 71%-ni təşkil etdiyini görürük.
Bunlara BlackRock, Açıq Cəmiyyət Fondları, Bill & Melinda Gates Fondu və Vanguard və BlackRock tərəfindən birbaşa və ya dolayı
yolla səhm sahibi olduqları bir çox digər iri şirkətlər daxildir.
Dünya İqtisadi Forumunun prezidenti və təsisçisi alman professor və iş adamı Klaus Şvabdır.
"Böyük Yenidənqurma" kitabında o, təşkilatının planlarını ətraflı təsvir edir.
Schwab-a görə, köhnə cəmiyyətimiz ölkələrin suverenliyini hər şeyi əhatə edən qlobal hökumətə təslim etdiyi, insanların heç nə
sahibi olmadığı, yalnız dövlət üçün işləyib qarşılığında mənzil, səhiyyə və digər bütün əsas
ehtiyacları əldə etdiyi yeni bir cəmiyyətlə əvəz olunmalıdır.
Yəqin ki, Yeni Dünya Nizamı haqqında kifayət qədər eşitmisiniz.
Media bizə inandırmağa çalışır ki, bu, sui-qəsd nəzəriyyəçiləri üçün mövzudur, baxmayaraq ki, Corc
Buş-körpü, Nelson Mandela və Bill Klinton kimi prezidentlər nəsillər boyu bu barədə danışırlar.
Mandela istisna olmaqla, ömürləri boyu hamısı elitanın üzvü olmuş bu vacib şəxslər hər şeyə qadir bir
dünya hökuməti xəyal edən yeganə insanlar deyillər.
2015-ci ildə BMT öz mübahisəli 2030 Gündəliyini təqdim etdi, bu, Klaus Schwabın Böyük
Sıfırlamasına demək olar ki, tamamilə bənzəyir.
BMT və Schwab öz sözlərinə görə, 2030-cu ilə qədər Yerdə yoxsulluq, aclıq, ekoloji çirklənmə və
xəstəliklərin aradan qalxmasını təmin etmək istəyirlər.
Kiçik şərtləri oxuyana qədər bu yaxşı plan kimi səslənir.
Fikirdir ki, Gündəm 2030-un xərclərini biz, vətəndaşlar ödəməliyik.
Və elə indi bizdən ictimai sağlamlıq naminə əsas hüquqlarımızı imtəna etməyimiz istəndiyi kimi, gələcəkdə də bizdən yoxsulluğun
azaldılması naminə rifahımızı imtəna etməyimiz istənəcək.
Bunlar sui-qəsd nəzəriyyələri deyil. Bunu rəsmi saytda özünüz oxuya bilərsiniz.
Qısacası, bu belə yekunlaşır:
BMT bütün Qərb ölkələrinin vergi pullarını götürüb elitlərin mega-korporasiyalarına vermək istəyir,
onlar isə cəmiyyəti yenidən qurmaq tapşırığı alacaqlar.
BMT deyir ki, bu nəhəng layihə dünya hökumətini tələb edir və BMT özü bu dünya hökuməti rolunu üzərinə götürüb.
Schwab kimi, BMT də hesab edir ki, pandemiya 2030-cu Gündəliyinin həyata keçirilməsini sürətləndirmək üçün mükəmməl fürsətdir.
Dünya İqtisadi Forumunun və BMT-nin pandemiyaları və digər fəlakətləri cəmiyyəti yenidən formalaşdırmaq fürsəti kimi
gördüklərini açıq şəkildə etiraf etməsi narahatlıq doğurur, xüsusilə də biz elitlərin pandemiyanın
olduğuna inandırmaq və hətta birini yaratmaq üçün bütün vasitələrə malik olduqlarını gördük.
Elitlər öz sərvətlərini bizimlə bölüşmək niyyətində heç də deyillər.
Əslində, onlar bizdən son damlasına qədər hər şeyi almaq planları barədə dürüstdürlər.
Amma indilik sadə məntiqlə başa düşə bilərsiniz ki, yeni dünya nizamı və ya hər şeyi əhatə edən dünya hökuməti
kiçik bir elitanın daim artan dünya əhalisi üzərində hakimiyyətini qorumağın yeganə yoludur.
BlackRock və Vanguard kimi şirkətlər milli sərhədlərdən, idxal vergilərindən və həqiqi müxtəliflikdən fayda görmürlər.
Yalnız qorxu və media manipulyasiyası vasitəsilə onlar üzərimizdəki nüfuzlarını qoruyub saxlaya bilərlər.
Elitlər onların istehsal etdikləri zəhərli qidalardan yoluxduğumuz saysız-hesabsız
xəstəlikləri müalicə etmək niyyətində deyillər.
Və onun yaratdığı ekoloji çirklənmədən.
Çünki xəstələnməsək, bütün dərman sənayesi çökərdi.
"Heç nə qorxu qədər yaxşı satılmır" Mark van Ranst kimi aparıcı viroloqların şüarıdır.
Ümid edirəm ki, bu video ilə sizə çata bilərəm və aramızdakı getdikcə artan məsafəni azalda bilərəm.
Yalnız biz bölündükdə elita üzərimizdəki hakimiyyətini qoruya bilər.
Elitlərin ən böyük qorxusu odur ki, biz dünyada əslində nə baş verdiyini anlayacağıq.
Və elitaların buna mane ola biləcəklərinə inandıqları yeganə yol senzuradır.
İnsanla təmasın qarşısını almaq.
Siyasi rəqiblərin və ya fərqcə düşünənlərin daimi böhtan atılması.
Və kobud gücdən istifadə.
Elitlərin planları aydındır, eləcə də onları həyata keçirmək üçün nəzərdə tutduqları amansız üsul da aydındır.
Əgər buna imkan versək, bir zamanlar bildiyimiz şeyin külündən yeni bir cəmiyyət yaranacaq.
Yeni bir cəmiyyət ki, orada biz heç nəyə, hətta öz evlərimizə belə sahib olmayacağıq.
Elitlər indidən 2030-cu ilə qədər hazırda sahib olduğunuz hər şeyin onlara məxsus olmasını təmin etmək istəyirlər.
Bu dağıdıcı iqtisadi böhran tələb edir.
Əvvəlcə cəmiyyətin dayağı olan orta sinif hədəf alınır.
Sahibkarlar böyük borcların altına düşməyə məcbur olurlar, bu isə nəticədə onların
bütün əmlaklarını itirmələrinə gətirib çıxarır.
Bundan sonra işlər sürətlə inkişaf edəcək.
Banklar çökəcək, nağd pul mövcudluğunu itirəcək və aclıqdan qorunmağın yeganə yolu hökumət dəstəyini qəbul etmək olacaq ki,
bu dəstək peyvənd sertifikatının təqdim edilməsi və bütün şəxsi mülkiyyətin təhvil verilməsi kimi müxtəlif şərtlərə tabe olacaq.
Çünki sahibkarlar ilk zərbəni alırlar, buna görə də bir çoxları böhranı dərhal hiss etməyəcək.
İnsanlar çox gec olana qədər bir-biri ilə bölünmüş qalırlar.
Bu, mənim uydurduğum qiyamət ssenarisi deyil.
Bu sadəcə Böyük Sıfırlama, Yeni Dünya Nizamıdır, uzun nəsillərdir hazırlanır və dünyanın hər bir
kommunist diktaturasındaca geniş sınaqdan keçirilib.
Amma bu, fərqli istiqamətə də gedə bilər və Böyük Yenidənqurma əvəzinə Böyük Oyanış yaradaraq heç kimin ac
qalmayacağı, davamlı şəkildə azadlıqla birlikdə və təbiətlə harmoniyada yaşaya biləcəyimiz bir dünya qura bilərik.
Bu idealist xəyalpərəstlik deyil.
Həmişə elitanın gücünü sındırmağa çalışan qüvvələr olub, lakin son vaxtlara qədər kütləvi şəbəkəni hərəkətə
gətirmək üçün ünsiyyət vasitələrimiz həmişə yetərsiz idi.
Elitlər həmişə bizə Tesla kimi dahilərin kəşfləri barədə məlumat verməyiblər; o, təmiz, pulsuz
enerji sahəsində xeyli irəliləyişlər əldə etmişdi.
Yaxud Dr Rife, o, Tesla kimi şübhəli şəraitdə ölməzdən əvvəl ən azı 16 son mərhələli
xərçəng xəstəsini radio dalğaları ilə sağaltmışdı.
Yaxud Henry Ford, 1941-ci ildə artıq bioplastikdən hazırlanmış, poladdan daha möhkəm olduğu
sübut edilmiş bir avtomobil istehsal etmişdi.
Elitlər bizdən saysız-hesabsız belə texnikaları gizlədiblər, çünki onlar bütün sənayelərdəki monopoliyalarına təhdid yaradır.
Bunlar bizə azadlıq verəcək və elitlərin qorxumuzdan və onların məhsullarına asılılığımızdan
qaynaqlanan hakimiyyətinə təhdid yaradacaq texnologiyalar idi.
Bunlar sui-qəsd nəzəriyyələri deyil, faktlardır.
Bununla demək istəyirəm ki, hamımız üçün yoxsulluqdan, çirklənmədən, xəstəlikdən və müharibədən
azad yeni imkanlar dünyası açılır, hökumətlər xalqın xeyri üçün işləyir, əksinə deyil.
Farma­sötika sənayesinə yüzlərlə milyard funt qazandıran saysız-hesabsız xəstəliklər müalicə olunacaq.
Artıq heç kəs ləyaqətli həyat sürmək üçün barmaqlarını sümüyünə qədər işlətməli deyil.
İnsanlar artıq media, farmasevtika sənayesi, iqlim lobbiçiləri və siyasətçilər tərəfindən yayılan yalanlardan qorxmayacaqlar.
Bütün bunları üfüqdə görmək olar, amma əvvəlcə fırtınanı atlatmalı və cəmiyyətimizdəki əsl problemin nə olduğunu dərk etməliyik.
Səyahətimiz məhz buradan başlayır, bu çətin bir səyahət olacaq, amma biz onu birlikdə
edəcəyik və yıxıldıqda bir-birimizə kömək edəcəyik.
Biz qorxmayacağıq. Biz 99%-ik.