Менш за жменку мегакарпарацый кантралюе кожны аспект нашага жыцця.
Гэта можа прагучаць перабольшаннем, але ад сняданку на стале раніцай да матраца, на якім мы спім уначы, і
ўсяго, што мы робім, носім ці спажываем паміж імі, — усё ў значнай ступені залежыць ад гэтых кампаній.
Гэта інвестыцыйныя кампаніі велізарных памераў, якія кіруюць найбуйнейшымі грашовымі патокамі ў свеце.
Яны — галоўныя героі драмы, сведкамі якой мы цяпер з'яўляемся.
Каб не займаць занадта шмат вашага часу, я звялічыў самую важную інфармацыю як мага каратэй.
Як гэта працуе?
Возьмем, напрыклад, такую кампанію, як PepsiCo, мацярынскую кампанію многіх самых
папулярных у свеце безалкагольных напояў і закусак.
Здаецца, існуе шмат розных канкуруючых брэндаў, але ўсе яны паходзяць з заводаў невялікай
колькасці кампаній, якія разам маюць манаполію ў галіне.
Сярод вытворцаў упакаванай ежы ёсць і шэраг іншых буйных кампаній, такіх як Unilever, Coca Cola Company, Mondelez і Nestlé.
На гэтым малюнку вы можаце ўбачыць, што практычна кожны вядомы брэнд фасаванай ежы належыць адной з гэтых карпарацый.
Вы можаце лёгка атрымаць такую інфармацыю.
Вы можаце прачытаць пра іх на сайтах адпаведных брэндаў або на Вікіпедыі.
Кампаніі такога памеру звычайна каціруюцца на фондавай біржы і маюць савет дырэктараў, у якім
найбуйнейшыя акцыянеры маюць вырашальны голас.
На такіх вэб-сайтах, як Yahoo Finance, можна знайсці падрабязную інфармацыю пра кампаніі, уключаючы іх найбуйнейшых акцыянераў.
Давайце зноў возьмем PepsiCo ў якасці прыкладу.
Мы бачым, што 73,14% акцый знаходзяцца ва ўласнасці не менш чым 3 379 інстытуцыянальных інвестараў.
Да іх адносяцца інвестыцыйныя кампаніі, інвестыцыйныя фонды, страхавыя кампаніі, банкі і, у некаторых выпадках, урады.
Давайце паглядзім, хто з'яўляецца найбуйнейшымі інстытуцыйнымі інвестарамі PepsiCo.
Як бачна, усяго дзесяць з 3 379 інвестараў валодаюць амаль трацінай усіх акцый.
Агульны акцыянерны капітал гэтых дзесяці вядучых кампаній складае каля 60 мільярдаў долараў.
Аднак тры з гэтых дзесяці інвестараў валодаюць большай колькасцю акцый, чым астатнія сем.
Давайце запомнім іх імёны і паглядзім, хто валодае найбольшай колькасцю акцый у кампаніі Coca-Cola, галоўнага канкурэнта Pepsi.
Мы бачым, што, як і ў выпадку з PepsiCo, большасць акцый знаходзіцца ва ўласнасці інстытуцыйных інвестараў.
Давайце паглядзім на топ-дзесятку і пачнём з апошняга.
Мы таксама ўбачылі чатырох з гэтых шасці інстытуцыйных інвестараў сярод апошніх шасці інвестараў PepsiCo.
Гэта Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management і Wellington Management.
Давайце цяпер разгледзім чатырох найбуйнейшых акцыянераў.
Мы таксама ўбачылі тры з іх у першай чацвёрцы PepsiCo.
Гэта BlackRock, Vanguard і State Street, і ёсць яшчэ адзін: Berkshire Hathaway.
Гэта чатыры найбуйнейшыя інвестыцыйныя кампаніі ў свеце.
PepsiCo і Coca Cola — гэта зусім не канкурэнты, але іншыя буйныя кампаніі, якія валодаюць мноствам брэндаў, такія
як Unilever, Mondelez і Nestlé, таксама належаць той жа невялікай групе інстытуцыйных інвестараў.
І гэтыя назвы сустракаюцца не толькі ў харчовай прамысловасці.
Давайце, напрыклад, зірнем на Вікіпедыю, каб убачыць, якія кампаніі з'яўляюцца найбуйнейшымі ў тэхналагічным сектары.
Facebook валодае WhatsApp і Instagram.
Разам з Твітарам яны ўтвараюць самыя папулярныя сацыяльныя сеткі ў свеце.
Alphabet — мацярынская кампанія ўсіх кампаній Google, у тым ліку YouTube і Gmail, але яна таксама з'яўляецца найбуйнейшым
спонсарам і распрацоўшчыкам Android — адной з дзвюх аперацыйных сістэм, якія забяспечваюць
працу амаль усіх смартфонаў і планшэтаў у свеце.
Іншая аперацыйная сістэма — гэта iOS ад Apple.
Нарэшце, калі мы дадамо Microsoft да трох іншых, мы бачым, што чатыры кампаніі вырабляюць праграмнае забеспячэнне, ад якога
залежаць амаль усе камп'ютары, планшэты і смартфоны ў свеце.
Давайце паглядзім, хто валодае найбольшай колькасцю акцый у гэтых уплывовых кампаніях.
У Facebook мы бачым, што больш за 80% акцый знаходзяцца ва ўласнасці інстытуцыйных інвестараў.
Гэта тыя ж назвы, якія мы бачылі ў харчовай прамысловасці.
І тут наверсе тыя ж інвестары.
Мы бачым гэта ў Apple, але і ў яе галоўнага канкурэнта Microsoft.
Калі мы глядзім на ўсе іншыя кампаніі, якія дамінуюць у тэхналагічным сектары і вырабляюць нашы камп'ютары,
тэлевізары, смартфоны і бытавую тэхніку, мы бачым тых жа буйных інвестараў, якія валодаюць значнай часткай акцый.
Гэты невялікі клуб інвестыцыйных кампаній, банкаў і інвестыцыйных фондаў таксама з'яўляецца найбуйнейшым
акцыянерам у галінах першаснай вытворчасці, ад якіх паходзяць нашы сыравінныя матэрыялы.
Калі мы пашукаем у Вікіпедыі найбуйнейшыя горназдабыўныя кампаніі свету, мы ўбачым, што іх акцыянерамі
з'яўляюцца тыя ж інстытуцыйныя інвестары, як і паўсюль.
Тое ж самае тычыцца найбуйнейшых у свеце сельскагаспадарчых кампаній, ад якіх залежыць уся наша харчовая прамысловасць.
Напрыклад, яны валодаюць кампаніяй Bayer, мацярынскай кампаніяй Monsanto, найбуйнейшага ў свеце вытворцы насення, які выпускае 90%
усяго баваўнянага насення на зямлі і большасць іншага насення.
Няхай гэта найбуйнейшыя ў свеце вытворцы сонечных панэляў ці найбуйнейшыя нафтаперапрацоўчыя
заводы, акцыямі кіруюць адны і тыя ж кампаніі.
Яны валодаюць тытунёвымі кампаніямі, якія вырабляюць усе папулярныя ў свеце тытунёвыя брэнды.
Аднак яны таксама валодаюць усімі буйнымі кампаніямі ў фармацэўтычнай прамысловасці і
навуковымі інстытутамі, якія вырабляюць лекі.
Яны валодаюць кампаніямі, якія вырабляюць нашы металы і сыравіну, і ўсёй аўтамабільнай, авіяцыйнай і зброевай
прамысловасцю, якая перапрацоўвае гэтыя металы і сыравіну.
Яны валодаюць кампаніямі, якія вырабляюць нашу электроніку.
Яны валодаюць буйнымі ўнівермагамі і інтэрнэт-крамамі.
І нават сродкі плацяжу, якімі мы расплачваемся за іх тавары.
Як я ўжо згадваў, гэтыя інстытуцыйныя інвестары — гэта ў асноўным інвестыцыйныя кампаніі, банкі і страхавыя кампаніі.
Яны, у сваю чаргу, таксама належаць акцыянерам.
І што ў гэтым самае дзіўнае?
Усе гэтыя інстытуцыйныя інвестары валодаюць акцыямі адзін аднаго і разам утвараюць
велізарную сетку, якую можна параўнаць з пірамідкай.
Меншыя інстытуцыйныя інвестары належаць большым інвестарам, якія, у сваю чаргу, належаць яшчэ большым інвестарам.
Нябачная вяршыня гэтай піраміды складаецца ўсяго з дзвюх кампаній, назвы якіх мы бачылі шмат разоў раней:
Гэта Vanguard і BlackRock.
Магутнасць гэтых дзвюх кампаній амаль неўяўляльная для нас.
Яны не толькі з'яўляюцца найбуйнейшымі інстытуцыянальнымі інвестарамі ва ўсіх буйных кампаніях па ўсім свеце,
але і валодаюць іншымі інстытуцыянальнымі інвестарамі ў гэтых кампаніях, што дае ім поўную манаполію.
Паводле справаздачы Bloomberg, адной з самых паважаных сусветных арганізацый у галіне фінансавых даных і аналізу, эксперты
прагназуюць, што да 2028 года дзве кампаніі будуць сумесна кіраваць інвестыцыямі на суму каля 20
трыльёнаў долараў і валодаць амаль усім на Зямлі.
Сам Блумберг ахарактарызаваў BlackRock як чацвёртую галіну ўрада, таму што гэта адзіная няўрадавая ўстанова,
якая падтрымлівае цесныя сувязі з федэральнымі банкамі, таксама вядомымі як цэнтральныя банкі.
BlackRock не толькі пазычае грошы Бундсбанку, але і з'яўляецца яго найважнейшым кансультантам і распрацоўшчыкам
камп'ютарнай сістэмы, якой карыстаецца Бундсбанк.
Дзясяткі супрацоўнікаў BlackRock займалі высокія пасады ў Белым доме падчас адміністрацый Буша і Абамы,
а таксама пры цяперашняй адміністрацыі Джо Байдэна.
Генеральны дырэктар BlackRock Лары Фінк — жаданы госць сярод многіх кіраўнікоў дзяржаў і палітыкаў, і гэта зразумела.
Ён — твар кампаніі, якая цягне за нітачкі.
Але Лары Фінк не кіруе з-за куліс асабіста.
Насамрэч, BlackRock сам належыць акцыянерам.
І калі мы глядзім, хто гэтыя акцыянеры, мы прыходзім да дзіўнага высновы.
Мы бачым, што найбуйнейшым акцыянерам BlackRock з'яўляецца Vanguard. І тут усё становіцца неясным.
Сама кампанія Vanguard мае ўнікальную структуру, з-за якой немагчыма вызначыць, хто яе акцыянеры або кліенты.
Эліта, якая валодае Vanguard, не хоча, каб хто-небудзь ведаў, што яны з'яўляюцца ўладальнікамі самай магутнай кампаніі ў свеце.
Але, вядома, гэта
не сакрэт для тых, хто гатовы прыгледзецца.
Справаздачы Oxfam і Bloomberg паказваюць, што 1% насельніцтва свету валодае большай колькасцю грошай, чым астатнія 99%.
Вядома, уладальнікі самай магутнай кампаніі ў свеце таксама з'яўляюцца самымі багатымі сярод гэтага 1%.
Іншымі словамі, вы ўваходзіце ў 0,001% найлепшых.
Гэта азначае, што Vanguard знаходзіцца ў руках самых заможных сем'яў свету.
Калі мы вывучаем іх гісторыю, мы выяўляем, што гэтыя сем'і заўсёды былі на вяршыні піраміды, некаторыя
— нават задоўга да пачатку прамысловага перавароту.
Але, не ўдаючыся ў занадта вялікія дэталі, я проста хацеў бы адзначыць, што многія з гэтых сем'яў належаць каралеўскім
дынастыям і што яны з'яўляюцца заснавальнікамі нашай банкаўскай сістэмы, Арганізацыі
Аб'яднаных Нацый і кожнага прамысловага сектара ў свеце.
Гэтыя сем'і ніколі не гублялі сваёй улады, але з-за росту сусветнага насельніцтва яны былі вымушаны хавацца за
інвестыцыйнымі кампаніямі, такімі як Vanguard, найбуйнейшымі акцыянерамі якой з'яўляюцца
прыватныя фонды і некамерцыйныя арганізацыі гэтых сем'яў.
Яны з'яўляюцца сувязным звяном паміж бізнесам, палітыкай і СМІ, што прыводзіць да значных канфліктаў інтарэсаў.
Аднак на першы погляд гэта асабліва не заўважна.
Некамерцыйныя арганізацыі, таксама вядомыя як фонды, — гэта арганізацыі, якія залежаць ад ахвяраванняў і
не абавязаны раскрываць, ад каго яны іх атрымліваюць.
Яны могуць інвеставаць гэтыя грошы ў што заўгодна і не плацяць падатку з прыбытку, пакуль гэты прыбытак
рэінвестуецца ў іншыя праекты, у якіх яны ўдзельнічаюць.
Дабрачынныя арганізацыі могуць перамяшчаць сотні мільярдаў долараў ад нябачных інвестараў.
Паводле справаздачы ўрада Аўстраліі, некамерцыйныя арганізацыі таму ідэальна падыходзяць для фінансавання
тэрарыстычных груповак і адмывання вялікіх сум грошай.
Фонды і дабрабыт сем'яў, што знаходзяцца на вяршыні іерархіі 1%, хаваюцца за кулісамі як мага больш.
Аднак у выпадках, якія выклікаюць вялікую ўвагу і рэзананс, яны звяртаюцца да фондаў філантрапічных сем'яў, якія знаходзяцца
ў ніжэйшых пазіцыях рэйтынгу, але таксама вельмі заможныя.
Гэта Фонд Біла і Мелінды Гейтс, Фонды «Адкрытае грамадства» спрэчнага мільярдэра Джорджа Сароса і Фонд Клінтана.
Кароткі ўступ, каб вы маглі ўявіць маштабы гэтых фондаў.
Паводле афіцыйнага сайта Сусветнага эканамічнага форуму, Фонд Гейтса з'яўляецца найбуйнейшым донарам Сусветнай
арганізацыі аховы здароўя пасля таго, як прэзідэнт Дональд Трамп спыніў фінансаванне СААЗ з боку ЗША ў 2020 годзе.
Гэта робіць Фонд Гейтса адной з самых уплывовых арганізацый у свеце ва ўсіх сферах, звязаных са здароўем.
Фонд Гейтса мае цеснае партнёрства з 16 найбуйнейшымі фармацэўтычнымі кампаніямі свету, у тым ліку Pfizer, AstraZeneca,
Johnson & Johnson, BioNTech і Bayer, і мы толькі што ўбачылі, хто валодае найбольшай колькасцю акцый у гэтых кампаніях.
Біл Гейтс быў зусім не бедным камп'ютарным фанатыкам, які дасягнуў поспеху і стаў адным з самых багатых
людзей у свеце. Насамрэч, ён паходзіў з сям'і філантропаў, якая, як і ён сам, працавала на абсалютную эліту.
Біл — заснавальнік Microsoft, які належыць BlackRock, Vanguard і, да нядаўняга часу, Berkshire Hathaway.
Я думаю, што наступная тэма павінна пачынацца з пытання.
Такі звычайны чалавек, як я, з вельмі малым досведам у відэамантажы і на старым ноўтбуку, можа аб'ектыўна за
20 хвілін паказаць, што толькі дзве кампаніі маюць поўную манаполію на ўсе прамысловыя сектары ва ўсім свеце.
Гэта наводзіць на пытанне: чаму пра ўсё гэта не паведамляецца ў СМІ?
Мы зноў атрымліваем гэты адказ ад Вікіпедыі.
Каля 90% міжнародных СМІ знаходзяцца ў валоданні дзевяці медыя-канламератаў.
Кампаніі, якія належаць гэтым медыя-канламератам, занадта шматлікія, каб іх пералічыць.
Як і чакалася, найбуйнейшымі акцыянерамі з'яўляюцца Vanguard і BlackRock.
Я мог бы гадзінамі працягваць, адзначаючы, што амаль у кожнай краіне свету мясцовыя СМІ знаходзяцца ў руках такіх
кангламератаў, якія, у сваю чаргу, належаць нашым інстытуцыйным інвестарам або надзвычай заможным і ўплывовым элітным сем'ям.
Напрыклад, у Вялікабрытаніі практычна ўсе папулярныя газеты і часопісы належаць Daily
Mail Group, Reach і ўжо згаданай News Corp.
У Нідэрландах усе СМІ належаць De Persgroep, Mediahuis і Bertelsmann.
А ў Германіі ўся сродкі масавай інфармацыі кантралююцца альбо нямецкім урадам, альбо ProSiebenSat1, Axel
Springer і зноў жа Bertelsmann, які таксама з'яўляецца канламератам беспрэцэдэнтнага памеру.
Bertelsmann — гэта не толькі мацярынская кампанія найбуйнейшага ў свеце кніжнага выдавецтва Penguin Random House, а таксама
ўладальнік і заснавальнік BMG Music, але і кантралюе значную частку еўрапейскіх СМІ праз сваю даччыную кампанію
RTL — прадпрыемства, якое валодае 67 тэлеканаламі, дзесяццю стрымінгавымі платформамі і 38 радыёстанцыямі.
Акрамя RTL, Bertelsmann таксама валодае значнай доляй французскіх асноўных СМІ, а разам з Media Set, магутным італьянскім
канламератам, які належыць былому прэзідэнту Берлусконі і які кантралюе большасць італьянскіх асноўных СМІ, яны
таксама валодаюць усімі папулярнымі іспанскімі тэлеканаламі.
Розныя СМІ не ствараюць свае навіны самастойна, а выкарыстоўваюць інфармацыю і выявы ад інфармацыйных агенцтваў,
такіх як Reuters, нідэрландскае ANP і французскае AFP.
Гэтыя арганізацыі зусім не з'яўляюцца незалежнымі.
Самыя важныя журналісты і рэдактары, якія працуюць у нашых СМІ або ў гэтых інфармацыйных агенцтвах,
звязаны з важнымі журналісцкімі арганізацыямі, такімі як Еўрапейскі цэнтр журналістыкі.
Еўрапейскі цэнтр журналістыкі з'яўляецца адным з найбуйнейшых фундатараў медыяпраектаў па ўсёй Еўропе.
Для журналісцкага аналізу і меркаванняў усе найбуйнейшыя сусветныя СМІ выкарыстоўваюць Project
Syndicate, самую ўплывовую арганізацыю ў сваёй галіне.
Яна забяспечвае 506 найважнейшых СМІ ў 156 краінах.
«Праект Сіндыкейт» і такія арганізацыі, як Еўрапейскі цэнтр журналістыкі, разам з інфармацыйнымі
агенцтвамі з'яўляюцца звяном паміж рознымі СМІ па ўсім свеце.
Калі вядучыя чытаюць навіны з тэлепрамптэраў, існуе высокая верагоднасць, што тэкст паходзіць адной з гэтых арганізацый.
У выніку глабальнае асвятленне ў СМІ часта сінхранізаванае.
Давайце разгледзім арганізацыі, якія ствараюць нашы навіны ў супрацоўніцтве з навінавымі агенцтвамі.
У Project Syndicate мы бачым Фонд Біла і Меліндай Гейтс, Фонд «Адкрытае грамадства» і Еўрапейскі цэнтр журналістыкі.
Потым ёсць сам Еўрапейскі цэнтр журналістыкі.
Тут мы таксама бачым Фонд Гейтса і Фонд «Адкрытае грамадства», якія таксама атрымліваюць вялікія ахвяраванні ад
Facebook, Google, Міністэрства адукацыі, культуры і навукі Нідэрландаў і Міністэрства замежных спраў Нідэрландаў.
Арганізацыі, якія знаходзяцца ў цэнтры нашага інфармацыйнага патоку, фінансуюцца дабрачыннымі
арганізацыямі той самай эліты, якая таксама кантралюе ўсе СМІ.
Аднак частка нашых падатковых грошай таксама ідзе ў гэтыя арганізацыі.
Эліта, якая кантралюе кожны аспект нашага жыцця, аж да інфармацыі, якую мы атрымліваем, залежыць ад неверагодна
скаардынаваных намаганняў, каб звязаць усе розныя галіны на Зямлі і забяспечыць, каб яны ўсе працавалі ў інтарэсах эліты.
Гэта адбываецца на Сусветным эканамічным форуме, адной з самых важных арганізацый у свеце.
На сваёй штогадовай сустрэчы ў Давосе кіраўнікі найбуйнейшых сусветных кампаній збіраюцца разам з
кіраўнікамі дзяржаў, палітыкамі і іншымі ўплывовымі асобамі і арганізацыямі, такімі як ЮНІСЕФ і Грынпіс.
У склад папячыцельскага савета WEF уваходзяць былы віцэ-прэзідэнт ЗША і «гуру кліматычных змен» Эл Гор, генеральны дырэктар
BlackRock Лэры Фінк, прэзідэнт Еўрапейскага цэнтральнага банка Крысціян Лагард, дырэктар ЦЭРН Фабіёла Джанаці, каралева
Іарданіі, дырэктар Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа Петар Маўрэр і многія іншыя палітыкі і
генеральныя дырэктары самых уплывовых кампаній свету.
Вікіпедыя паведамляе наступнае:
Паводле крытыкаў, сусветны эканамічны форум — гэта эканамічны форум, дзе найбагацейшыя кампаніі могуць
заключаць здзелкі з іншымі кампаніямі або палітыкамі.
Для многіх удзельнікаў мэта WEF — асабістая выгада, а не вырашэнне глабальных праблем.
Хутка становіцца зразумела, што гэтыя крытыкі WEF маюць рацыю, калі мы паглядзім, хто з'яўляецца найважнейшымі
партнёрамі, на долю якіх прыпадае амаль 71% бюджэту WEF.
Сюды ўваходзяць BlackRock, Фонды адкрытага грамадства, Фонд Біла і Мелінды Гейтс і многія іншыя буйныя кампаніі,
акцыі якіх прама ці ўскосна належаць Vanguard і BlackRock.
Прэзідэнт і заснавальнік Сусветнага эканамічнага форуму — Клаус Шваб, нямецкі прафесар і бізнесмен.
У сваёй кнізе «Вялікі рэсет» ён падрабязна апісвае планы сваёй арганізацыі.
Паводле Шваба, нашае старое грамадства павінна быць замененае новым, у якім краіны адмовяцца ад свайго суверэнітэту на карысць
уссеабдымнай сусветнай урады, у якім людзі нічога не будуць валодаць, а будуць працаваць на дзяржаву і ўзамен атрымліваць
жыллё, медыцынскае абслугоўванне і ўсе іншыя асноўныя патрэбы.
Вы, напэўна, даволі шмат чулі пра Новы сусветны парадак.
СМІ хочуць, каб мы паверылі, што гэта тэма для тэарэтыкаў змовы, хоць такія прэзідэнты, як Джордж Буш-старэйшы, Нэльсан Мандэла
і Біл Клінтан, гавораць пра гэта ўжо некалькі пакаленняў.
Гэтыя важныя асобы, якія, акрамя Мандэлы, усе належалі да эліты пры сваім жыцці, — не
адзіныя, хто марыць пра ўсемагутны сусветны ўрад.
У 2015 годзе ААН прадставіла сваю спрэчную «Агенду 2030», якая амаль ідэнтычная «Вялікаму перазапуску» Клауса Шваба.
Паводле іх уласных слоў, ААН і Шваб хочуць забяспечыць, каб да 2030 года на Зямлі больш не было беднасці,
голаду, забруджвання навакольнага асяроддзя або хвароб.
Гэта гучыць як добры план, пакуль вы не прачытаеце дробны шрыфт.
Ідэя ў тым, што Агенду 2030 павінны аплачваць мы, грамадзяне.
І гэтаксама, як цяпер нас просяць адмовіцца ад нашых фундаментальных правоў дзеля аховы здароўя, нас папросяць
адмовіцца ад нашага дабрабыту дзеля змяншэння беднасці.
Гэта не тэорыі змовы. Вы можаце прачытаць пра гэта самастойна на афіцыйным сайце.
Карацей кажучы, усё зводзіцца да наступнага:
ААН хочаць забраць падатковыя грошы ўсіх заходніх краін і аддаць іх элітным мегакарпарацыям, якія
потым возьмуць на сябе задачу па перабудове грамадства.
ААН кажа, што гэты велізарны праект патрабуе сусветнага ўрада, і сама ААН узяла на сябе задачу стаць гэтым сусветным урадам.
Як і Шваб, ААН таксама лічыць, што пандэмія — гэта выдатная магчымасць для паскарэння рэалізацыі Дзённага парадку 2030.
Нясёне, што Сусветны эканамічны форум і ААН адкрыта прызнаюць, што разглядаюць пандэміі і іншыя бедствы як магчымасць
пераўтварыць грамадства, асабліва таму, што мы ўжо бачылі, што эліта мае ва ўсім распараджэнні сродкі, каб прымусіць
нас паверыць у існаванне пандэміі, і нават стварыць яе.
Эліта абсалютна не мае намеру дзяліцца сваім багаццем з намі.
Насамрэч, яны шчырыя наконт сваіх планаў забраць у нас нават апошняе.
Але пакуль што вы можаце зразумець з простай логікі, што новы сусветны парадак або ўсеагульны сусветны ўрад — гэта
адзіны спосаб для невялікай эліты захаваць сваю ўладу над сусветным насельніцтвам, якое пастаянна расце.
Такія кампаніі, як BlackRock і Vanguard, не маюць выгады ад нацыянальных межаў,
імпартных падаткаў і сапраўднай разнастайнасці.
Толькі праз страх і маніпуляцыі СМІ яны могуць падтрымліваць свой уплыў на ўсіх нас.
Эліта не мае намеру вылечыць нас ад незлічоных хвароб, якія мы падхапілі ад таксічнай ежы, што яны вырабляюць.
І ад забруджвання навакольнага асяроддзя, якое яно выклікала.
Бо калі б мы не хварэлі, уся фармацэўтычная індустрыя абвалілася б.
«Нішто не прадаецца так добра, як страх» — дэвіз вядучых вірусолагаў, такіх як Марк ван Ранст.
Спадзяюся, што я змагу дастукацца да вас гэтым відэа, каб скараціць нашу ўсё большую адлегласць.
Толькі калі мы расколатыя, эліта можа захоўваць сваю ўладу над намі.
Найвялікшы страх эліты — што мы зразумеем, што насамрэч адбываецца ў свеце.
І адзіны спосаб, якім эліта лічыць, што можа гэта прадухіліць, — гэта цэнзура.
Прадухіленне кантакту з чалавекам.
Пастаянная паклёпніцтва на палітычных апанентаў або тых, хто думае інакш.
І выкарыстанне брутфорсу.
Планы эліты зразумелыя, як і бязлітасны спосаб, якім яны збіраюцца іх рэалізаваць.
Калі мы дазволім гэтаму адбыцца, з попелу таго, што мы калісьці ведалі, узнікне новае грамадства.
Новае грамадства, у якім мы не будзем валодаць нічым, нават уласнымі дамамі.
Эліта хоча гарантаваць, што да 2030 года ўсё, што вы цяпер валодаеце, будзе належаць ёй.
Для гэтага патрабуецца разбуральны эканамічны крызіс.
Спачатку атакуюць сярэдні клас, які з'яўляецца асновай грамадства.
Прадпрымальнікі вымушаны браць велізарныя пазыкі, што ў выніку прыводзіць да таго, што яны губляюць усё сваё маёмасць.
Пасля гэтага ўсё будзе развівацца хутка.
Банкі абвалююцца, наяўныя грошы перастануць існаваць, і адзіным спосабам пазбегнуць голаду будзе прыняць дзяржаўную дапамогу,
якая будзе мець на ўвазе розныя ўмовы, напрыклад, прад'яўленне пасведчання аб вакцынацыі і здачу ўсёй прыватнай уласнасці.
Паколькі прадпрымальнікі першымі пакутуюць, многія іншыя не адчуюць крызіс адразу.
Людзі застаюцца расколатымі паміж сабой, пакуль не стане занадта позна.
Гэта не катастрафічны сцэнар, які я прыдумаў.
Гэта проста Вялікі перазапуск, Новы сусветны парадак, які рыхтаваўся шмат пакаленняў і шырока
пратэставаўся ва ўсіх камуністычных дыктатурах свету.
Але гэта можа адбыцца і ў іншым кірунку, і замест Вялікага скідання мы можам прывесці да Вялікага абуджэння і
стварыць свет, у якім ніхто не будзе галадаць і ў якім мы зможам жыць разам і з прыродай вольна і ўстойліва.
Гэта не ідэалістычнае мроіце.
Заўсёды існавалі сілы, якія спрабавалі зламаць уладу эліты, але да нядаўняга часу нашы сродкі сувязі былі
заўсёды недастатковымі, каб запусціць масавую сетку.
Эліта заўсёды хавала ад нас адкрыцці такіх геніяў, як Тэсла, які быў значна наперадзе ў галіне чыстай, свабоднай энергіі.
Або доктар Райф, які выкарыстоўваў радыёхвалі, каб вылечыць прынамсі 16 пацыентаў з невылечным ракам,
перш чым ён, як і Тэсла, памёр у сумных абставінах.
Ці Генры Форд, які яшчэ ў 1941 годзе вырабіў аўтамабіль з біяпластыку, што аказаўся трывалейшым за сталь.
Эліта схавала ад нас незлічонае мноства такіх тэхнік, бо яны ўяўляюць пагрозу для іх манаполій ва ўсіх галінах.
Гэта былі тэхналогіі, якія далі б нам свабоду і пагражалі б уладзе эліт, заснаванай на нашым страху і залежнасці ад іх прадуктаў.
Гэта не тэорыі змовы, а факты.
Я маю на ўвазе, што для ўсіх нас адкрываецца свет новых магчымасцей, свет без беднасці, забруджвання, хвароб ці
войнаў, дзе ўрады працуюць на карысць народа, а не наадварот.
Нелічоныя хваробы, якія прыносяць сотні мільярдаў долараў фармацэўтычнай прамысловасці, будуць вылечаны.
Цяпер нікому не трэба працаваць да касцей, каб весці годнае жыццё.
Людзі больш не будуць жыць у страху перад хлуснёй, якую распаўсюджваюць СМІ,
фармацэўтычная індустрыя, кліматычныя лабісты і палітыкі.
Усё гэта бачна на гарызонце, але спачатку мы павінны перажыць шторм і ўсвядоміць, якая сапраўдная праблема ў нашым грамадстве.
Менавіта тут пачынаецца наш шлях, і ён будзе цяжкім, але мы адправімся ў яго разам і будзем
дапамагаць адно аднаму падняцца, калі ўпадзём.
Мы не будзем баяцца. Мы — 99%.