Malpli ol manpleno da mega-korporacioj kontrolas ĉiun aspekton de niaj vivoj.
Tio eble sonas troigita, sed de la matenmanĝo sur la tablo ĝis la matraco, sur kiu ni dormas nokte, kaj ĉio, kion ni faras, portas
aŭ konsumas intere, plejparte dependas de ĉi tiuj kompanioj.
Ĉi tiuj estas investaj kompanioj de enorma grandeco, kiuj administras la plej grandajn monfluojn en la mondo.
Ili estas la protagonistoj de la dramo, kiun ni nuntempe atestas.
Por ne preni tro multe da via tempo, mi resumis la plej gravajn informojn kiel eble plej mallonge.
Kiel ĝi funkcias?
Ni prenu ekzemple kompanion kiel PepsiCo, la patrina kompanio de multaj el la plej popularaj
senalkoholaj trinkaĵoj kaj manĝetoj en la mondo.
Ŝajnas esti multaj diversaj konkurantaj markoj, sed ili ĉiuj devenas de la fabrikoj de malgranda nombro da
kompanioj, kiuj kune havas monopolon en la industrio.
Inter la fabrikantoj de pakitaj manĝaĵoj estas pluraj aliaj grandaj kompanioj, kiel
Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez kaj Nestlé.
En ĉi tiu bildo vi povas vidi, ke preskaŭ ĉiu bone konata marko de pakita manĝaĵo apartenas al unu el ĉi tiuj korporacioj.
Vi povas facile akiri ĉi tiun specon de informoj.
Vi povas legi pri ili en la retejoj de la koncernaj markoj aŭ en Vikipedio.
Kompanioj de ĉi tiu grandeco kutime estas listigitaj en la borso kaj havas estraron, en kiu
la plej grandaj akciuloj havas la decidpovon.
En retejoj kiel Yahoo Finance, ni povas trovi detalajn informojn pri kompanioj, inkluzive
de la plej grandaj akciuloj de tiuj kompanioj.
Ni denove prenu PepsiCo kiel ekzemplon.
Ni observas, ke 73,14% de la akcioj estas posedataj de ne malpli ol 3 379 instituciaj investantoj.
Tiuj inkluzivas investajn kompaniojn, investajn fondusojn, asekurkompaniojn, bankojn kaj, en iuj kazoj, registarojn.
Ni rigardu, kiuj estas la plej grandaj instituciaj investantoj de PepsiCo.
Kiel videblas, nur dek el la 3 379 investantoj konsistigas preskaŭ trionon de ĉiuj akcioj.
La totala akcia kapitalo de ĉi tiuj dek ĉefaj kompanioj valoras ĉirkaŭ 60 miliardojn da dolaroj.
Tamen tri el ĉi tiuj dek investantoj posedas pli da akcioj ol la aliaj sep.
Ni memoru iliajn nomojn kaj vidu, kiu posedas la plej multajn akciojn en la kompanio Coca-Cola, la ĉefa konkuranto de Pepsi.
Ni observas, ke, kiel ĉe PepsiCo, la plimulto de akcioj estas posedataj de instituciaj investantoj.
Ni rigardu la dek plej bonajn kaj komencu per la lasta.
Ni ankaŭ vidis kvar el ĉi tiuj ses instituciaj investantoj en la lastaj ses de PepsiCo.
Jen Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management kaj Wellington Management.
Ni nun rigardu la kvar plej grandajn akciulojn.
Ni ankaŭ vidis tri el ĉi tiuj en la kvar plej bonaj de PepsiCo.
Ili estas BlackRock, Vanguard kaj State Street, kaj estas ankoraŭ unu: Berkshire Hathaway.
Jen la kvar plej grandaj investaj kompanioj en la mondo.
PepsiCo kaj Coca-Cola estas ĉio krom konkurantoj, sed la aliaj grandaj kompanioj, kiuj posedas multajn markojn, kiel
Unilever, Mondelez kaj Nestlé, ankaŭ estas posedataj de la sama malgranda grupo de instituciaj investantoj.
Kaj ĉi tiuj nomoj ne troviĝas nur en la industrio de pakita manĝaĵo.
Ni rigardu Vikipedion, ekzemple, por vidi kiuj estas la plej grandaj kompanioj en la teknologia sektoro.
Facebook posedas WhatsApp kaj Instagram.
Kune kun Twitter, ili formas la plej popularajn sociajn amaskomunikilajn platformojn en la mondo.
Alphabet estas la patrina kompanio de ĉiuj Google-kompanioj, inkluzive de YouTube kaj Gmail, sed ĝi ankaŭ estas la plej granda
sponsoro kaj disvolvanto de Android, unu el la du operaciumoj kiuj funkciigas preskaŭ ĉiujn
inteligentajn telefonojn kaj tabulkomputilojn en la mondo.
La alia operaciumo estas la iOS de Apple.
Fine, kiam ni aldonas Microsoft al la aliaj tri, ni vidas, ke kvar kompanioj produktas la programaron,
de kiu preskaŭ ĉiuj komputiloj, tabulkomputiloj kaj saĝtelefonoj en la mondo dependas.
Ni rigardu, kiu posedas la plej multajn akciojn en ĉi tiuj potencaj kompanioj.
En Facebook ni vidas, ke pli ol 80% de la akcioj estas posedataj de instituciaj investantoj.
Jen la samaj nomoj, kiujn ni vidis en la manĝaĵa industrio.
Ankaŭ ĉi tie la samaj investantoj estas ĉe la supro.
Ni vidas tion ĉe Apple, sed ankaŭ ĉe ĝia ĉefa konkuranto Microsoft.
Kiam ni rigardas ĉiujn aliajn kompaniojn, kiuj dominas la teknologian sektoron kaj fabrikas niajn komputilojn,
televidilojn, inteligentajn telefonojn kaj hejmajn aparatojn, ni vidas la samajn ĉefajn
investantojn posedantajn grandan parton de la akcioj.
Ĉi tiu malgranda klubo de investaj kompanioj, bankoj kaj investaj fondusoj estas ankaŭ la plej granda akciulo en la
primaraj industrioj, el kiuj devenas niaj krudmaterialoj.
Se ni serĉas en Vikipedio la plej grandajn minadkompaniojn en la mondo, ni vidas, ke iliaj akciuloj
estas la samaj instituciaj investantoj kiel ĉie aliloke.
La sama validas por la plej grandaj agrikulturaj kompanioj de la mondo, de kiuj dependas nia tuta manĝaĵa industrio.
Ekzemple, ili posedas Bayer, la patrina kompanio de Monsanto, la plej granda semproduktanto en la mondo, kiu produktas 90% de ĉiuj
kotonaj semoj sur la tero kaj la plimulton de ĉiuj aliaj semoj.
Ĉu temas pri la plej grandaj fabrikantoj de sunpaneloj en la mondo aŭ pri la plej grandaj naftorafinejoj,
la akcioj estas administrataj de la samaj kompanioj.
Ili posedas la tabakajn kompaniojn, kiuj fabrikas ĉiujn popularajn tabakajn markojn de la mondo.
Tamen ili ankaŭ posedas ĉiujn ĉefajn kompaniojn en la farmacia industrio kaj la sciencajn
institutojn, kiuj fabrikas la medikamentojn.
Ili posedas la kompaniojn, kiuj produktas niajn metalojn kaj krudajn materialojn, kaj la tutan
aŭtomobilan, aviadilan kaj armilan industrion, kiu prilaboras tiujn metalojn kaj krudajn materialojn.
Ili posedas la kompaniojn, kiuj fabrikas niajn elektronikajn aparatojn.
Ili posedas la grandajn universumajn butikojn kaj la interretajn merkatojn.
Kaj eĉ la pagmanieroj, kiujn ni uzas por pagi iliajn produktojn.
Kiel mi jam menciis, ĉi tiuj instituciaj investantoj estas ĉefe investaj kompanioj, bankoj kaj asekurkompanioj.
Ili, siavice, ankaŭ estas posedataj de akciuloj.
Kaj kio estas la plej miriga afero pri ĝi?
Ĉiuj ĉi tiuj instituciaj investantoj posedas akciojn unu de la alia kaj kune ili formas
grandegan reton, kiu povas esti komparata al piramido.
La pli malgrandaj instituciaj investantoj apartenas al pli grandaj investantoj, kiuj
siavice apartenas al eĉ pli grandaj investantoj.
La nevidebla pinto de ĉi tiu piramido konsistas el nur du kompanioj, kies nomojn ni jam multfoje vidis:
Ili estas Vanguard kaj BlackRock.
La potenco de ĉi tiuj du kompanioj estas preskaŭ preter nia imago.
Ne nur ili estas la plej grandaj instituciaj investantoj en ĉiuj ĉefaj kompanioj tutmonde, sed ili ankaŭ posedas
la aliajn instituciajn investantojn en tiuj kompanioj, kio donas al ili kompletan monopolon.
Laŭ raporto de Bloomberg, unu el la plej respektataj institucioj en la kampo de financaj datumoj kaj analizo, spertuloj antaŭvidas,
ke ĝis 2028 la du kompanioj kune administros ĉirkaŭ 20 bilionojn da dolaroj en investoj kaj posedos preskaŭ ĉion sur la Tero.
Bloomberg mem priskribis BlackRock kiel la kvaran brakon de la registaro, ĉar ĝi estas la sola ne-registara
institucio, kiu konservas proksimajn ligojn kun la federaciaj bankoj, ankaŭ konataj kiel centraj bankoj.
BlackRock ne nur pruntas monon al la Bundesbankoj, sed ankaŭ estas ilia plej grava konsilisto kaj la
disvolvanto de la komputila sistemo uzata de la Bundesbankoj.
Dekduoj da dungitoj de BlackRock okupis altajn postenojn en la Blanka Domo dum la
administracioj de Bush kaj Obama kaj nuntempe sub Joe Biden.
La ĉefoficisto de BlackRock, Larry Fink, estas bonvena gasto inter multaj ŝtatestroj
kaj politikistoj – kaj tio estas komprenebla.
Li estas la vizaĝo de la kompanio, kiu tiras la ŝnurojn.
Sed Larry Fink mem ne tiras la ŝnurojn.
Fakte, BlackRock mem estas posedata de akciuloj.
Kaj kiam ni rigardas, kiuj estas ĉi tiuj akciuloj, ni alvenas al stranga konkludo.
Ni vidas, ke la plej granda akciulo de BlackRock estas Vanguard. Kaj ĉi tie ĝi iĝas nebula.
Vanguard mem havas unikan strukturon, kiu malebligas identigi, kiuj estas ĝiaj akciuloj aŭ klientoj.
La elito, kiu posedas Vanguard, ne volas, ke iu ajn sciu, ke ili estas la posedantoj de la plej potenca kompanio en la mondo.
Sed kompreneble tio estas
Ne estas sekreto por tiuj, kiuj pretas esplori ĝin.
Raportoj de Oxfam kaj Bloomberg montras, ke 1% de la mondpopulacio posedas pli da mono ol la aliaj 99%.
Kompreneble, tiuj, kiuj posedas la plej potencan kompanion en la mondo, estas ankaŭ la plej riĉaj inter ĉi tiu 1%.
Alivorte, vi estas inter la supraj 0,001%.
Tio signifas, ke Vanguard estas en la manoj de la plej riĉaj familioj en la mondo.
Kiam ni studas ilian historion, ni trovas, ke ĉi tiuj familioj ĉiam estis ĉe la pinto de la piramido, iuj
eĉ longe antaŭ la komenco de la Industria Revolucio.
Sed sen tro eniri en detalojn, mi nur ŝatus rimarki, ke multaj el ĉi tiuj familioj apartenas al reĝaj sangolinioj kaj ke
ili estas la fondintoj de nia banka sistemo, de la Unuiĝintaj Nacioj kaj de ĉiu industria sektoro en la mondo.
Tiuj familioj neniam perdis sian potencon, sed pro la kreskanta mondpopulacio ili estis devigitaj kaŝi sin malantaŭ investaj
kompanioj kiel Vanguard, kies plej grandaj akciuloj estas la privataj fondusoj kaj neprofitcelaj organizaĵoj de tiuj familioj.
Ili estas la ligilo inter komerco, politiko kaj amaskomunikiloj, kio kondukas al signifaj konfliktoj de intereso.
Je unua rigardo, tamen, tio ne estas aparte rimarkebla.
Neprofitcelaj organizaĵoj, ankaŭ konataj kiel fondaĵoj, estas organizaĵoj kiuj dependas de donacoj, kaj ili ne
estas devigataj malkaŝi de kiu ili ricevas tiujn donacojn.
Ili povas investi ĉi tiun monon en kion ajn ili volas kaj ne devas pagi imposton pri siaj profitoj, kondiĉe ke tiuj profitoj estas
reinvestitaj en aliaj projektoj, en kiuj ili estas implikitaj.
Bonfaraj organizoj povas movi centojn da miliardoj da dolaroj de nevideblaj investantoj.
Laŭ raporto de la aŭstralia registaro, neprofitcelaj organizaĵoj tial estas idealaj por financi
teroristajn grupojn kaj blankigi grandajn sumojn da mono.
La fondaĵoj kaj fondusoj de la familioj ĉe la pinto de la 1%-hierarkio kaŝiĝas malantaŭ la kulisoj kiel eble plej multe.
Tamen, por altprofilaj kaj atentokaptaj kazoj, ili turniĝas al la fondaĵoj de filantropiaj familioj, kiuj
estas pli malalte en la rangotabelo, sed ankaŭ tre riĉaj.
Jen la Fondaĵo Bill & Melinda Gates, la Fondaĵoj de Malfermita Societo de la kontestata
multimilionulo George Soros, kaj la Fondaĵo Clinton.
Mallonga enkonduko por doni al vi ideon pri la grandeco de ĉi tiuj fondaĵoj.
Laŭ la oficiala retejo de la Monda Ekonomia Forumo, la Fondaĵo Gates estas la plej granda donacanto al la Monda
Organizaĵo pri Sano, post kiam prezidento Donald Trump haltigis la usonan financadon por la MOS en 2020.
Tio faras la Gates-Fondacion unu el la plej influaj organizoj en la mondo en ĉiuj kampoj rilataj al nia sano.
La Gates-Fondaĵo havas proksiman partnerecon kun la 16 plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo, inkluzive de Pfizer,
AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech kaj Bayer, kaj ni ĵus vidis, kiu posedas la plej multajn akciojn en ĉi tiuj kompanioj.
Bill Gates neniel estis malriĉa komputila entuziasmulo, kiu fariĝis unu el la plej riĉaj homoj en la
mondo. Male, li devenis el filantropa familio, kiu, kiel li mem, laboris por la absoluta elito.
Bill estas la fondinto de Microsoft, kiu estas posedata de BlackRock, Vanguard kaj,
ĝis antaŭ nelonge, de Berkshire Hathaway.
Mi pensas, ke la sekva temo devus komenci per demando.
Hazarda persono kiel mi, kun tre malmulte da sperto pri videoredaktado kaj uzante malnovan tekokomputilon, povas
objektive montri en 20 minutoj, ke nur du kompanioj havas kompletan monopolon super ĉiuj industriaj sektoroj tutmonde.
Tio levas la demandon: kial neniu el tio estas raportata en la amaskomunikiloj?
Ni denove ricevas ĉi tiun respondon de Vikipedio.
Ĉirkaŭ 90% de la internaciaj amaskomunikiloj estas posedataj de naŭ amaskomunikilaj konglomeratoj.
La kompanioj posedataj de ĉi tiuj amaskomunikilaj konglomeratoj estas tro multaj por listigi.
Kiel atendite, la plej grandaj akciuloj estas Vanguard kaj BlackRock.
Mi povus daŭri horojn, montrante ke en preskaŭ ĉiu lando sur la tero la lokaj amaskomunikiloj estas en la manoj de tiaj
konglomeratoj, kiuj siavice estas posedataj de niaj instituciaj investantoj aŭ de ekstreme riĉaj kaj potencaj elitfamilioj.
En la Unuiĝinta Reĝlando, ekzemple, preskaŭ ĉiuj popularaj gazetoj kaj revuoj apartenas al Daily
Mail Group, Reach kaj la supre menciita News Corp.
En Nederlando ĉiuj amaskomunikiloj estas posedataj de De Persgroep, Mediahuis kaj Bertelsmann.
Kaj en Germanio la tuta amaskomunikilaro estas kontrolata aŭ de la germana registaro, ProSiebenSat1, Axel
Springer kaj denove Bertelsmann, kiu ankaŭ estas konglomerato de senprecedenca grandeco.
Bertelsmann ne nur estas la patrina kompanio de la plej granda mond-libroeldonejo Penguin Random House, kaj la posedanto kaj
fondinto de BMG Music, sed ankaŭ kontrolas grandan parton de la eŭropaj amaskomunikiloj per sia filio RTL, kompanio kun 67
televidkanaloj, dek streaming-platformoj kaj 38 radiostacioj.
Krom RTL, Bertelsmann ankaŭ posedas grandan parton de la francaj ĉefaj amaskomunikiloj, kaj kune kun Mediaset, la potenca itala
konglomerato posedata de la eksa prezidanto Berlusconi, kiu kontrolas la plejparton de la italaj ĉefaj amaskomunikiloj, ili
ankaŭ posedas ĉiujn popularajn hispanajn televidajn staciojn.
La diversaj novaĵmedioj ne produktas siajn proprajn novaĵojn, sed uzas informojn kaj bildojn de novaĵagentejoj
kiel Reuters, la nederlanda ANP kaj la franca AFP.
Tiuj organizoj estas ĉio krom sendependaj.
La plej gravaj ĵurnalistoj kaj redaktistoj laborantaj por niaj amaskomunikiloj aŭ ĉi tiuj novaĵagentejoj estas asociitaj kun
gravaj ĵurnalismaj organizoj kiel la Eŭropa Ĵurnalismo-Centro.
La Eŭropa Ĵurnalistika Centro estas unu el la plej grandaj financantoj de amaskomunikil-rilataj projektoj tra Eŭropo.
Por ĵurnalista analizo kaj opinio, ĉiuj ĉefaj amaskomunikiloj de la mondo uzas Project
Syndicate, la plej potencan organizon en sia kampo.
Ĝi provizas la 506 plej gravajn amaskomunikilojn en 156 landoj.
Project Syndicate kaj organizoj kiel la Eŭropa Ĵurnalismo-Centro, kune kun novaĵagentejoj, servas kiel la
ligilo inter diversaj amaskomunikiloj tra la mondo.
Kiam novaĵlegantoj legas la novaĵojn el siaj teleprompteroj, estas alta probablo, ke la
teksto devenas de unu el ĉi tiuj organizoj.
Kiel rezulto, la tutmonda amaskomunikila kovrado ofte estas sinkronigita.
Ni rigardu la organizojn, kiuj produktas niajn novaĵojn en kunlaboro kun novaĵagentejoj.
Ĉe Project Syndicate ni vidas la Fondaĵon Bill & Melinda Gates, la Fondaĵon Malferma Societo kaj la Eŭropan Ĵurnalisman Centron.
Poste estas la Eŭropa Ĵurnalismo-Centro mem.
Ankaŭ ĉi tie ni vidas la Gates-Fondacion kaj la Fondacion Malferma Societo, kiuj ankaŭ ricevas grandajn donacojn de
Facebook, Google, la Nederlanda Ministerio pri Edukado, Kulturo kaj Scienco, kaj la
Nederlanda Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj.
La organizoj en la centro de nia informfluo estas financataj de la bonfaraj organizoj de la sama
elito, kiu ankaŭ kontrolas la tutan amaskomunikilaron.
Tamen, parto de niaj impostaj monoj ankaŭ iras al ĉi tiuj organizoj.
La elito, kiu kontrolas ĉiun aspekton de niaj vivoj, eĉ la informojn, kiujn ni ricevas, dependas de neimageble kunordigita
penado por konekti ĉiujn diversajn industriojn sur la Tero kaj certigi, ke ili ĉiuj laboru en la interesoj de la elito.
Ĉi tio okazas ĉe la Monda Ekonomia Forumo, unu el la plej gravaj organizoj en la mondo.
Dum sia ĉiujara kunveno en Davos, la ĉefaj ekzekutivoj de la plej grandaj kompanioj de la mondo kunvenas kun
ŝtatestroj, politikistoj kaj aliaj influhavaj individuoj kaj organizoj kiel UNICEF kaj Greenpeace.
La kuratora estraro de la Monda Ekonomia Forumo inkluzivas eksan usonan vicprezidanton kaj "gurun pri klimata ŝanĝo" Al Gore, la
ĉefoficiston de BlackRock Larry Fink, la prezidantinon de la Eŭropa Centra Banko Christine Lagarde, la direktoron de CERN
Fabiola Gianotti, la reĝinon de Jordanio, la direktoron de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco Peter
Maurer, kaj multajn aliajn politikistojn kaj ĉefoficistojn de la plej influaj kompanioj de la mondo.
Vikipedio raportas la jenon:
Laŭ kritikistoj, la Monda Ekonomia Forumo estas ekonomia forumo, kie la plej riĉaj kompanioj povas negoci
interkonsentojn kun aliaj kompanioj aŭ politikistoj.
Por multaj partoprenantoj, la celo de la WEF estas persona profito anstataŭ solvi tutmondajn problemojn.
Rapide evidentiĝas, ke ĉi tiuj kritikantoj de la WEF pravas, kiam ni rigardas, kiuj estas la plej gravaj
partneroj, kiuj konsistigas preskaŭ 71% de la buĝeto de la WEF.
Tiuj inkluzivas BlackRock, la Fondaĵojn de la Malferma Societo, la Fondaĵon Bill & Melinda Gates kaj multajn
aliajn grandajn kompaniojn, kies akciojn posedas rekte aŭ nerekte Vanguard kaj BlackRock.
La prezidanto kaj fondinto de la Monda Ekonomia Forumo estas Klaus Schwab, germana profesoro kaj komercisto.
En sia libro "La Granda Restartigo", li detale priskribas la planojn de sia organizo.
Laŭ Schwab, nia malnova socio devus esti anstataŭigita per nova, en kiu landoj rezignas pri sia suvereneco al ĉion ampleksa
mondregistaro, en kiu homoj posedas nenion krom laboras por la ŝtato kaj en interŝanĝo ricevas
loĝadon, sanzorgon kaj ĉiujn aliajn bazajn bezonaĵojn.
Vi verŝajne aŭdis sufiĉe multe pri la Nova Monda Ordo.
La amaskomunikiloj volas, ke ni kredu, ke ĉi tio estas temo por konspirteoriistoj, kvankam prezidentoj kiel
George Bush la Maljuna, Nelson Mandela kaj Bill Clinton jam dum generacioj parolas pri ĝi.
Ĉi tiuj gravaj figuroj, kiuj, krom Mandela, ĉiuj dum siaj vivoj apartenis al la elito, ne estas
la solaj, kiuj revas pri ĉiopova mondregistaro.
En 2015, la UN prezentis sian kontestatan Agendon 2030, kiu estas preskaŭ identa al la Granda Restartigo de Klaus Schwab.
Laŭ siaj propraj vortoj, UN kaj Schwab volas certigi, ke ĝis 2030 ne plu estos malriĉeco,
malsato, media poluo aŭ malsanoj sur la Tero.
Tio sonas kiel bona plano ĝis vi legas la malgrandajn literojn.
La ideo estas, ke ni, la civitanoj, devus pagi por Agendo 2030.
Kaj same kiel nun oni petas nin rezigni pri niaj fundamentaj rajtoj por la sano de la publiko, oni petos
nin rezigni pri nia prospero por redukti malriĉecon.
Ĉi tiuj ne estas konspiraj teorioj. Vi povas mem legi pri tio en la oficiala retejo.
Mallonge, ĝi reduktiĝas al ĉi tio:
La UN volas preni la impostan monon de ĉiuj okcidentaj landoj kaj doni ĝin al la megakorporacioj de la
elito, kiuj tiam estos taskitaj rekonstrui la socion.
La UN diras, ke ĉi tiu enorma projekto postulas mondan registaron, kaj la UN mem prenis sur sin la taskon esti tiu mondregistaro.
Same kiel Schwab, ankaŭ la UN kredas, ke pandemio estas la perfekta ŝanco por akceli la efektivigon de Agendo 2030.
Estas maltrankvilige, ke la Monda Ekonomia Forumo kaj la Unuiĝintaj Nacioj malkaŝe agnoskas, ke ili vidas pandemiojn kaj
aliajn katastrofojn kiel ŝancon por restrukturigi la socion, precipe ĉar ni vidis, ke la elito disponas pri ĉiuj rimedoj
por igi nin kredi, ke ekzistas pandemio, kaj eĉ por krei unu.
La elitoj tute ne intencas dividi sian riĉaĵon kun ni.
Fakte, ili estas honestaj pri siaj planoj preni eĉ la lastan peceton de ni.
Sed por nun vi povas kompreni per simpla logiko, ke nova mondordo aŭ ĉion ampleksa mondregistaro estas la sola
maniero por malgranda elito konservi sian potencon super ĉiam kreskanta mondpopulacio.
Kompanioj kiel BlackRock kaj Vanguard ne profitas el naciaj landlimoj, importaj impostoj kaj vera diverseco.
Nur per timo kaj amaskomunikila manipulado ili povas konservi sian influon super ni ĉiuj.
La elitoj ne intencas kuraci nin de la senfinaj malsanoj, kiujn ni kontraktis pro la toksa manĝaĵo, kiun ili produktas.
Kaj pro la media poluado, kiun ĝi kaŭzis.
Ĉar se ni ne malsaniĝus, la tuta farmacia industrio kolapsus.
"Nenio vendiĝas tiel bone kiel timo" estas la devizo de gvidaj virusologoj kiel Mark van Ranst.
Mi esperas, ke mi povas atingi vin per ĉi tiu video por redukti la ĉiam kreskantan distancon inter ni.
Nur kiam ni estas dividitaj, la elito povas konservi sian potencon super ni.
La plej granda timo de la elito estas, ke ni ekkomprenos, kio vere okazas en la mondo.
Kaj la sola maniero, per kiu la elito kredas, ke ĝi povas malhelpi tion, estas per cenzuro.
Malhelpi homan kontakton.
La konstanta kalumniado de politikaj kontraŭuloj aŭ de tiuj, kiuj pensas alimaniere.
Kaj la uzo de bruta forto.
La planoj de la elito estas klaraj, same kiel la senkompata maniero, per kiu ili intencas ilin efektivigi.
Se ni permesos, ke tio okazu, nova socio leviĝos el la cindroj de tio, kion ni iam konis.
Nova socio, en kiu ni posedos nenion, eĉ ne niajn proprajn hejmojn.
La elito volas certigi, ke inter nun kaj 2030 ĉio, kion vi nuntempe posedas, apartenos al ili.
Tio postulas detruan ekonomian krizon.
Unue, la meza klaso, kiu estas la spino de la socio, estas atakata.
Entreprenistoj estas devigitaj preni enormajn ŝuldojn, kio finfine kondukas al tio, ke ili perdas ĉiujn siajn posedaĵojn.
Post tio, aferoj rapide evoluos.
La bankoj kolapsos, kontanta mono ĉesos ekzisti, kaj la sola maniero eviti malsaton estos akcepti registaran subtenon, kiu
estos submetita al diversaj kondiĉoj, kiel prezenti atestilon pri vakcinado kaj transdoni ĉiujn privatajn posedaĵojn.
Ĉar entreprenistoj estas la unuaj, kiuj falas, multaj aliaj ne tuj sentos la krizon.
Homoj restas dividitaj inter si ĝis tro malfrue.
Ĉi tio ne estas iu mondfinoscenaro, kiun mi elpensis.
Ĉi tio estas simple La Granda Restartigo, la Nova Monda Ordo, kiu estis preparata dum multaj generacioj kaj
vaste testita en ĉiu komunista diktaturo en la mondo.
Sed tio ankaŭ povas iri en alian direkton, kaj anstataŭ Granda Restarigo ni povas estigi Grandan Vekiĝon kaj krei
mondon, en kiu neniu devas malsatiĝi kaj en kiu ni povas vivi kune kaj kun la naturo libere kaj daŭrigeble.
Ĉi tio ne estas idealisma tagrevado.
Ĉiam ekzistis fortoj, kiuj provis rompi la potencon de la elito, sed ĝis antaŭ nelonge niaj
komunikrimedoj ĉiam estis nesufiĉaj por ekmovi amasreton.
La elito ĉiam tenis nin en mallumo pri la malkovroj de geniuloj kiel Tesla, kiu estis multe
progresinta en la kampo de pura, senpaga energio.
Aŭ D-ro Rife, kiu uzis radioondojn por kuraci almenaŭ 16 terminalajn kancerajn pacientojn antaŭ ol li,
kiel Tesla, mortis sub suspektindaj cirkonstancoj.
Aŭ Henry Ford, kiu jam en 1941 fabrikis aŭton el bioplastiko, kiu pruviĝis esti pli forta ol ŝtalo.
La elito retenis de ni sennombrajn tiajn teknikojn, ĉar ili minacas iliajn monopolojn en ĉiuj industrioj.
Tiuj estis teknologioj, kiuj estus donintaj al ni liberecon kaj minacis la potencon de la elitoj, kiu
baziĝas sur nia timo kaj dependeco de iliaj produktoj.
Ĉi tiuj ne estas konspiraj teorioj, sed faktoj.
Kion mi per tio celas diri estas, ke mondo de novaj eblecoj malfermiĝas por ni ĉiuj, mondo sen malriĉeco,
poluo, malsanoj aŭ milito, kie registaroj laboras por la bono de la popolo kaj ne inverse.
Senfinaj malsanoj, kiuj generas centojn da miliardoj da funtoj por la farmacia industrio, estos kuracitaj.
Neniu plu devas labori ĝis la ostoj por gvidi dignan vivon.
Homoj ne plu vivos en timo pro la mensogoj disvastigitaj de la amaskomunikiloj, la farmacia
industrio, klimatlobiistoj kaj politikistoj.
Ĉio ĉi videblas ĉe la horizonto, sed ni unue devas elteni la ŝtormon kaj rekoni, kio estas la vera problemo en nia socio.
Jen kie nia vojaĝo komenciĝas, kaj ĝi estos malfacila vojaĝo, sed ni ekiros ĝin kune
kaj helpos unu la alian leviĝi kiam ni falos.
Ni ne timos. Ni estas la 99%.