Gure bizitzako alderdi guztiak esku gutxiko mega-korporazio batzuek baino gutxiagok kontrolatzen dituzte.
Agian gehiegizkoa dirudi, baina goizean mahai gainean dagoen gosariaren hasieratik gauean lo egiten dugun matratzera
arte, eta bitartean egiten, janzten edo kontsumitzen dugun guztia, neurri handi batean enpresa horietatik menpe dago.
Hauek munduko diru-fluxu handienak kudeatzen dituzten tamaina izugarriko inbertsio-enpresak dira.
Haiek dira une honetan ikusten ari garen dramaren protagonistak.
Zure denbora gehiegi hartu ez dezan, informazio garrantzitsuena ahalik eta laburrena den moduan laburbildu dut.
Nola funtzionatzen du?
Adibide gisa, hart dezagun PepsiCo bezalako enpresa bat, munduko edari freskagarri eta
aperitibo ospetsuenetako askoren enpresa nagusia.
Marka lehiakor desberdin asko daudela dirudi, baina guztiak enpresa gutxi batzuen lantegietatik
datoz, eta haiek batera industriaren monopolioa dute.
Elikagai ontziratu ekoizleen artean, beste hainbat enpresa handi daude, hala nola
Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez eta Nestlé.
Irudi honetan ikus dezakezuenez, ontziraturiko elikagaien ia marka ezagun guztiak korporazio horietako baten jabetzan daude.
Erraz lor dezakezu informazio mota hau.
Haiei buruzko informazioa irakur dezakezu dagokion marken webguneetan edo Wikipedian.
Tamaina honetako enpresak normalean burtsan kotizatzen dira eta zuzendaritza-batzordea
dute, non akziodun handienek azken hitza duten.
Yahoo Finance bezalako webguneetan enpresen informazio zehatza aurki dezakegu, tartean enpresa horien akziodun nagusiak.
Hart dezagun berriro PepsiCo adibide gisa.
Behatzen dugu akzioen %73,14 gutxienez 3.379 inbertitzaile instituzionalek dutela.
Hauek inbertsio-enpresak, inbertsio-funtsak, aseguru-enpresak, bankuak eta, kasu batzuetan, gobernuak barne hartzen dituzte.
Begiratu dezagun zeintzuk diren PepsiCo-ren inbertitzaile instituzional handienak.
Ikusten denez, 3.379 inbertitzaileetatik hamarrek bakarrik ia akzio guztien heren bat osatzen dute.
Hamarkada enpresa nagusi hauen kapital sozial osoa gutxi gorabehera 60 mila milioi dolar balio du.
Hala ere, hamar inbertitzaile hauetatik hiruk beste zazpiek baino akzio gehiago dituzte.
Gogoratu dezagun haien izenak eta ikus dezagun nor den Coca-Cola Konpainiako akzio gehien duena, Pepsiren lehiakor nagusia.
Ohartzen gara, PepsiCo-n bezala, akzioen gehiengoa inbertitzaile instituzionalek dutela.
Begiratu dezagun hamar onenei eta hasi azkenarekin.
Era berean, PepsiCoren azken sei inbertitzaile instituzionaletatik sei horietako lau ikusi genituen.
Hauek dira Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management eta Wellington Management.
Orain, lau akziodun handienak azter dezagun.
Gainera, PepsiCoren lau onenen artean hauek hiru ere ikusi genituen.
Hauek dira BlackRock, Vanguard eta State Street, eta beste bat dago: Berkshire Hathaway.
Hauek dira munduko lau inbertsio-enpresa handienak.
PepsiCo eta Coca-Cola ez dira inolaz ere lehiakideak, baina Unilever, Mondelez eta Nestlé bezalako marka asko
dituzten beste enpresa handiak ere instituziozko inbertitzaileen talde txiki beraren jabetzan daude.
Eta izen hauek ez dira soilik ontziraturiko elikagaien industrian aurkitzen.
Begi bat emango diogu Wikipediari, adibidez, teknologia sektoreko enpresa handienak zein diren ikusteko.
Facebookek WhatsApp eta Instagram ditu.
Twitterrekin batera, munduko gizarte-sareen plataforma ezagunenak osatzen dituzte.
Alphabet Googleko enpresa guztien enpresa nagusia da, YouTube eta Gmail barne, baina baita Androiden babesle eta garatzaile
nagusietako bat ere; Android munduko ia smartphone eta tableta guztiei bultzada ematen dieten bi sistema eragileetako bat da.
Beste sistema eragilea Apple-ren iOS da.
Azkenik, Microsoftek beste hiru horiei bat egiten dionean, ikusten dugu lau enpresek munduko ia ordenagailu, tableta
eta smartphone guztiek menpe duten softwarea ekoizten dutela.
Begiratu dezagun zeinek dituen akzio gehien enpresa boteretsu hauetan.
Facebooken ikusten dugu partekatzeen %80 baino gehiago inbertitzaile instituzionalek dutela.
Hauek dira elikagaien industrian ikusi ditugun izen berberak.
Hemen ere, inbertitzaile berberak daude goian.
Hau Apple-n ikusten dugu, baina baita bere lehiakide nagusia den Microsoft-en ere.
Teknologia sektorean nagusi diren eta gure ordenagailuak, telebistak, smartphoneak eta etxetresna elektrikoak fabrikatzen
dituzten beste enpresa guztiei begiratuta, akzioen zati handi bat jabetzan duten inbertitzaile nagusi berberak ikusten ditugu.
Inbertsio-enpresen, bankuen eta inbertsio-funtsen klub txiki honek ere gure lehengaiak jatorrizko
lehen sektoreko industrien akziodun nagusia da.
Munduko meatzaritza-enpresa handienak Wikipedian bilatzen baditugu, ikusiko dugu haien akziodunak beste edozein
lekutan bezala instituziozko inbertitzaile berberak direla.
Gauza bera gertatzen da munduko nekazaritza-enpresa handienekin, gure elikagai-industria osoa haien menpe baitago.
Adibidez, Bayer enpresa dute, Monsanto-ren enpresa nagusia, munduko hazi-ekoizlerik handiena; Bayerrek lurreko kotoi-hazi
guztien %90 eta beste hazi guztien gehiengoa ekoizten ditu.
Eguzki-moduluen munduko fabrikatzaile handienak edo petrolio-errefineri handienak izan,
akzioak enpresa berberiek kudeatzen dituzte.
Munduko tabako marka ospetsu guztiak ekoizten dituzten tabako-enpresen jabe dira.
Hala ere, farmazia-industriako enpresa nagusi guztiak eta sendagaiak ekoizten dituzten
institutu zientifikoak ere beren jabetzan dituzte.
Haiek dira gure metalez eta lehengaiak ekoizten dituzten enpresen jabeak, baita metalez eta lehengai horiek
prozesatzen dituzten automobilgintzako, aeronautikako eta armagintza-industrien jabeak ere.
Gure elektronika ekoizten duten enpresen jabeak dira.
Haiek dituzte departamentu-denda handiak eta lineako merkatu-plaza handiak.
Eta baita haien produktuak ordaintzeko erabiltzen ditugun ordainbideak ere.
Jada aipatu dudanez, inbertsio-instituzio hauek batez ere inbertsio-konpainiak, bankuak eta aseguru-konpainiak dira.
Haiek, berriz, akziodunen jabetzan daude ere.
Eta zer da horretan harrigarriena?
Instituziozko inbertitzaile hauek guztiek elkarren akzioak dituzte, eta batera piramide batekin
alder daitekeen sare erraldoi bat osatzen dute.
Inbertitzaile instituzional txikiagoak inbertitzaile handiagoen jabetzan daude, eta hauek, berriz, are handiagoen jabetzan.
Piramide honen ikusezina den puntak bi enpresa besterik ez ditu, eta haien izenak aurretik askotan ikusi ditugu:
Vanguard eta BlackRock dira.
Bi enpresa hauen boterea ia gure irudimena gainditzen du.
Ez bakarrik mundu osoko enpresa nagusietan inbertitzaile instituzional handienak direlako, baizik eta
enpresa horietako beste inbertitzaile instituzionalak ere beren jabetzan dituztelako, monopolio osoa emanez.
Bloomberg-en txosten baten arabera, finantza-datu eta -analisiaren arloan munduko erakunde errespetatuenetako bat
denak, adituek aurreikusten dute 2028rako bi enpresek elkarrekin 20 bilioi dolar inguruko inbertsioak kudeatuko
dituztela eta Lurrean dagoen ia guztia jabetuko dutela.
Bloomberg berak deskribatu zuen BlackRock gobernuaren laugarren beso gisa, izan ere, gobernuz kanpoko erakunde
bakarra baita, banku federalekin, banku zentral gisa ere ezagutzen direnekin, harreman estuak mantentzen dituena.
BlackRock-ek ez du soilik Bundesbank-ei dirua maileguan ematen, baizik eta haien aholkulari garrantzitsuena
ere bada eta Bundesbank-ek erabiltzen duten ordenagailu-sistemaren garatzailea ere bada.
BlackRockeko dozenaka langilek kargu goratuak izan dituzte AEBetako Etxe Zurian Bush eta Obama
administrazioetan, eta gaur egun Joe Bidenen agintaldian ere.
BlackRock-eko zuzendari nagusi Larry Fink estatu-buruzagi eta politikari askoren artean
gonbidatu atsegina da – eta hori ulergarria da.
Hark hariak tiratzen dituen enpresaren aurpegia da.
Baina Larry Finkek ez ditu hariak berak tiratzen.
Egiazki, BlackRock bera akziodunek dute jabetza.
Eta akziodun hauek nor diren ikusten dugunean, ondorio bitxi batera iristen gara.
Ikusten dugu BlackRock-en akziodun handiena Vanguard dela. Eta hemen gauzak ilunago bihurtzen dira.
Vanguardek berak egitura berezia du, eta horrek ezinezkoa egiten du haren akziodunak edo bezeroak zein diren identifikatzea.
Vanguard-en jabe diren eliteek ez dute nahi inork jakin dezala munduko enpresa boteretsuena beraiek direla.
Baina, noski, hau da
Hura aztertzeko prest daudenentzat ez da sekreturik.
Oxfam eta Bloomberg-en txostenek erakusten dute munduko biztanleriaren %1ek gainerako %99ek baino diru gehiago duela.
Jakina, munduko enpresa indartsuena dutenek ere %1 horien artean aberatsenak dira.
Beste modu batera esanda, goiko %0,001ekoen artean zaude.
Horrek esan nahi du Vanguard munduko aberatsen familien esku dagoela.
Haien historia aztertzen dugunean, ohartzen gara familia hauek beti piramidearen gailurrean egon direla, batzuk
Industria Iraultzaren hasieratik askoz lehenagotik ere.
Baina xehetasun gehiegitan sartu gabe, nabarmendu nahi nuke familia hauetako asko odol errege-lineetakoak direla
eta gure banku-sistemaren, Nazio Batuen Erakundearen eta munduko industria-sektore guztien sortzaileak direla.
Familia hauek inoiz ez zuten beren boterea galdu, baina munduko biztanleriaren hazkundeagatik, Vanguard bezalako
inbertsio-enpresen atzean ezkutatzera behartuak izan ziren; enpresa horien akziodun nagusiak familia horien funts
pribatuek eta irabazi asmorik gabeko erakundeek osatzen dituzte.
Enpresa, politika eta hedabideen arteko lotura dira, eta horrek interes gatazka nabarmenak sortzen ditu.
Hala ere, lehen begiratuan hau ez da bereziki nabaritzen.
Irabazi asmorik gabeko erakundeak, fundazio izenez ere ezagunak, dohaintzetan oinarritzen diren erakundeak dira, eta ez dute
derrigorrez argitu behar dohaintza horiek nori jasotzen dituzten.
Diru hau nahi duten edozein gauzatan inbertitu dezakete, eta beren irabazietan ez dute zerga ordaindu
beharrik, irabazi horiek parte hartzen duten beste proiektu batzuetan berriro inbertitzen badituzte.
Gobelazko erakundeek ehunka mila milioi dolar mugi ditzakete ikusezin diren inbertitzaileetatik.
Australiako gobernuaren txosten baten arabera, irabazi asmorik gabeko erakundeak, beraz, ezin hobeak dira talde
terrorista finantzatzeko eta diru kopuru handiak zuritzeko.
%1eko hierarkiaren goiko familien fundazioek eta funtsak ahalik eta gehien eszenen atzean ezkutatzen dira.
Hala ere, oihartzun handiko eta arreta erakartzen duten kasuetarako, sailkapenetan beherago dauden baina oso
aberatsak diren filantropia-familia fundazioetara jotzen dute.
Hauek dira Bill & Melinda Gates Fundazioa, eztabaidagarria den multimilionari George Sorosen
Open Society Fundazioak eta Clinton Fundazioa.
Fundazio hauen tamaina nolakoa den ulertzeko sarrera labur bat.
World Economic Forum-eko webgune ofizialaren arabera, Gates Fundazioa da Munduko Osasun Erakundearen (MOE)
dohaintzaile handiena, Donald Trump presidenteak 2020an AEBen finantzaketa bertan behera utzi ondoren.
Honek Gates Fundazioa gure osasunarekin lotutako arlo guztietan munduko eragin handieneko erakundeetako bat bihurtzen du.
Gates Fundazioak munduko 16 farmazeutika handienekin lankidetza estua du, besteak beste Pfizer, AstraZeneca, Johnson
& Johnson, BioNTech eta Bayer barne, eta orain ikusi dugu zeinek dituen enpresa horietako akzio gehien.
Bill Gates ez zen inolaz ere pobre ordenagailu-zalea, munduko aberatsenetako bat bihurtu zena. Aitzitik,
filantropiako familia batean jaio zen, eta hark bezala, absolutu elitearentzat lan egiten zuten.
Bill da Microsoften sortzailea, eta Microsoft BlackRockek, Vanguardek eta, duela
gutxira arte, Berkshire Hathawayk du jabetza.
Uste dut hurrengo gaia galdera batekin hasi beharko litzatekeela.
Ni bezalako ausazko pertsona batek, bideo-edizioan esperientzia oso gutxi duena eta ordenagailu eramangarri zahar bat erabiltzen
duena, 20 minututan modu objektiboan erakutsi dezake mundu osoko industria-sektore
guztietan bi enpresak bakarrik dutela monopolio osoa.
Honek galdera sortzen du: zergatik ez da hau guztia hedabideetan agertzen?
Erantzun hau berriro jasotzen dugu Wikipediatik.
Nazioarteko hedabideen %90 inguru bederatzi hedabide-konglomeraturen jabetzan dago.
Hedabide-konglomeratu hauek dituzten enpresak zerrendatzeko gehiegi dira.
Espero bezala, akziodun handienak Vanguard eta BlackRock dira.
Ordu luzez jarrai nezake, Lurreko ia herrialde guztietan tokiko hedabideak halako konglomeratuen esku daudela azpimarratuz, eta
konglomeratu horiek, berriz, gure inbertitzaile instituzionalek edo aberats eta boteretsu elite-familiek dituztenak.
Erresuma Batuan, adibidez, ia egunkari eta aldizkari popular guztiak Daily Mail Group-eko,
Reach-eko eta aipatutako News Corp-ekoak dira.
Herbehereetan, hedabide guztiak De Persgroepek, Mediahuisek eta Bertelsmann-ek kontrolatzen dituzte.
Eta Alemanian, hedabide guztiak Alemaniako gobernuak, ProSiebenSat1ek, Axel Springerrek eta berriro ere
Bertelsmann-ek kontrolatzen ditu; azken hori ere inoiz ikusi gabeko tamainako konglomeratua baita.
Bertelsmann ez da munduko liburu-argitaletxerik handienaren, Penguin Random House-en, enpresa nagusia eta BMG Music-en jabe
eta sortzaile izateaz gain, Europako hedabideen zati handi bat ere kontrolatzen du bere filial RTL bidez, 67
telebista-kanal, hamar streaming-plataforma eta 38 irrati-estazio dituen enpresa batekin.
RTLaz gain, Bertelsmann-ek Frantziako hedabide nagusien zati handi bat ere du, eta Media Set-ekin batera –Berlusconi
lehendakari ohiaren jabetzakoa den Italiako konglomeratu boteretsuarekin, Italiako hedabide nagusien
gehiengoa kontrolatzen duena–, Espainiako telebista kate popular guztiak ere beren esku dituzte.
Albiste-hedabide desberdinak ez dituzte beren albisteak sortzen, baizik eta Reuters, Herbehereetako ANP eta
Frantziako AFP bezalako albiste-agentzietako informazioa eta irudiak erabiltzen dituzte.
Erakunde hauek ez dira batere independenteak.
Gure hedabideetan edo albiste-agentzia hauetan lan egiten duten kazetari eta editore garrantzitsuenak Europako Kazetaritza Zentro
bezalako kazetaritza-erakunde garrantzitsuekin lotuta daude.
Europako Kazetaritza Zentroa da Europako hedabideekin lotutako proiektuen finantzatzaile handienetako bat.
Kazetaritza-analisi eta iritzi-arlorako, munduko hedabide nagusi guztiek Project Syndicate
erabiltzen dute, bere alorreko erakunde indartsuena.
156 herrialdetan 506 hedabide garrantzitsuenak hornitzen ditu.
Project Syndicate eta Europako Kazetaritza Zentro bezalako erakundeek, albiste-agentziekin batera, mundu osoko
hedabide desberdinen arteko lotura gisa funtzionatzen dute.
Albiste-irakurleek teleprompteretatik albisteak irakurtzen dituztenean, testua
erakunde horietako batetik datorrela litekeena da.
Horren ondorioz, hedabide globalen estaldura askotan sinkronizatuta egoten da.
Begi bat bota diezaiogun albisteak albiste agentziekin elkarlanean ekoizten dituzten erakundeei.
Project Syndicaten, Bill & Melinda Gates Fundazioa, Open Society Fundazioa eta Europako Kazetaritza Zentroa ikusten ditugu.
Ondoren, bertan dago Europako Kazetaritza Zentro bera.
Hemen ere Gates Fundazioa eta Open Society Fundazioa ikusten ditugu, eta haiek ere Facebook-etik, Google-tik, Herbehereetako
Hezkuntza, Kultura eta Zientzia Ministerioatik eta Herbehereetako Kanpo Harremanetarako
Ministerioatik jasotzen dituzten dohaintza handiak.
Gure informazio-fluxuaren erdigunean dauden erakundeak elite bereko ongintzazko erakundeek finantzatzen dituzte,
eta elite horrek hedabide guztiak ere kontrolatzen ditu.
Hala ere, gure zergen diruaren zati bat ere erakunde horietara doa.
Gure bizitzako alderdi guztiak, jasotzen dugun informazioraino, kontrolatzen dituen elitea Lurreko industria desberdin guztiak
elkarlotzeko, elitearen interesetan funtzionatzen dutela ziurtatzeko, irudika ezin den
koordinazio-ahalegin batean oinarritzen da.
Hau Munduko Ekonomia Foroan gertatzen ari da, munduko erakunde garrantzitsuenetako bat.
Davosen egiten den urteko bileran, munduko enpresa handienen zuzendari nagusiak estatu-buruekin,
politikariekin eta UNICEF eta Greenpeace bezalako beste eragile eta erakunde eragile batzuekin elkartzen dira.
WEFen zaindari batzordeak AEBetako lehendakariorde ohi eta "klimaren aldaketaren guru" Al Gore, BlackRockeko zuzendari
nagusi Larry Fink, Europako Banku Zentraleko presidente Christine Lagarde, CERNeko zuzendari Fabiola Gianotti, Jordaniako erregina,
Gurutze Gorriko Nazioarteko Batzordeko zuzendari Peter Maurer eta munduko eragin handieneko enpresen beste
hainbat politikari eta zuzendari nagusi biltzen ditu.
Wikipediak honako hau jakinarazten du:
Kritikoen arabera, WEF ekonomia-foro bat da, non aberatsen enpresek beste enpresa edo
politikariekin akordioak negoziatu ditzaketen.
Parte-hartzaile askorentzat, WEFaren helburua mundu mailako arazoak konpontzea baino irabazi pertsonala da.
Azkar geratzen da argi WEFeko kritikari hauek zuzen daudela, WEFaren aurrekontuaren ia %71 osatzen
duten bazkide garrantzitsuenak nor diren ikusita.
Hauek dira: BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation eta beste hainbat
enpresa handi, haien akzioak zuzenean edo zeharka Vanguardek eta BlackRockek dituztenak.
WEFeko presidentea eta sortzailea Klaus Schwab da, alemaniar irakasle eta enpresaria.
Bere "The Great Reset" izeneko liburuan, bere erakundearen planak xehetasunez deskribatzen ditu.
Schwaben arabera, gure gizarte zaharra beste berri batez ordezkatu beharko litzateke, non herrialdeek beren burujabetza
mundu-mailako gobernu orokor bati emango dioten, non pertsonak ezer ez duten jabe, estatuarentzat lan egiten
duten eta trukean etxebizitza, osasun-zerbitzuak eta bestelako oinarrizko beharrak jasotzen dituzten.
Seguruenik Munduko Ordena Berriari buruz nahiko asko entzun duzu.
Komunikabideek sinestarazi nahi digute hau konspirazio-teorikoentzako gaia dela, nahiz eta George
Bush Senior, Nelson Mandela eta Bill Clinton bezalako presidenteek belaunaldiz belaunaldi horretaz hitz egin duten.
Mandela izan ezik, bizitza osoan elitean egon ziren pertsonaia garrantzitsu hauek ez dira mundu osoko botere
absolutuko gobernu baten ametsa egiten duten bakarrak.
2015ean, NBEk bere eztabaidagarria den 2030 Agendea aurkeztu zuen, Klaus Schwab-en Erreset Handiarekin ia berdina dena.
Haien hitzetan, NBEk eta Schwabek ziurtatu nahi dute 2030erako Lurrean ez egongo dela
pobrezia, gose, ingurumen-kutsadura edo gaixotasunik.
Hori plan atsegina dirudi, letra txikia irakurri arte.
Ideia da Agenda 2030 herritarrok ordaindu beharko genukeela.
Eta orain osasun publikoaren izenean gure oinarrizko eskubideak uzteko eskatzen zaigun bezala, pobrezia murrizketaren
izenean gure ongizatea uzteko eskatu egingo digute.
Hauek ez dira konspirazio-teoriak. Horri buruz zeuk irakur dezakezu webgune ofizialean.
Laburbilduz, honetara murrizten da:
NBEk mendebaldeko herrialde guztietako zerga-dirua hartu eta eliteen mega-korporazioei eman nahi die, eta haiek
izango dira gizartea berreraikitzeko ardura izango dutenak.
NBEk dio proiektu erraldoi honek mundu-mailako gobernu bat behar duela, eta NBEk berak hartu du gobernu hori izateko eginkizuna.
Schwabek bezala, NBEk ere uste du pandemia dela Agenda 2030aren ezarpena azkartzeko aukera ezin hobea.
Kezkagarria da WEFek eta NBEk pandemiei eta bestelako hondamendiak gizartea berrantolatzeko aukera gisa ikusten
dituztela modu irekian aitortzea, batez ere eliteek pandemiaren bat dagoela sinestarazteko eta are bat sortzeko
ere baliabide guztiak esku artean dituztela ikusi dugulako.
Eliteek ez dute inolako asmorik beren aberastasuna gurekin partekatzeko.
Egiazki, guregandik azken zatia ere kentzeko dituzten planak zintzo-zintzo aitortzen dituzte.
Baina oraingoz, logika sinple batekin ulertu dezakezu mundu-orden berri bat edo mundu-mailako gobernu orokor bat dela
elite txiki batek etengabe hazten ari den munduko biztanleriaren gaineko boterea mantentzeko duen bide bakarra.
BlackRock eta Vanguard bezalako enpresek ez dute nazio-mugetatik, inportazio-zergetatik
eta benetako aniztasunetik onurarik jasotzen.
Beldurraz eta hedabideen manipulazioz bakarrik mantendu dezakete gure gainean duten eragina.
Eliteek ez dute asmorik sendatzeko guk jasan ditugun gaixotasun ugari, haiek ekoizten
duten janari toxikoagatik kontratatu ditugunak.
Eta eragindako ingurumen-kutsaduratik.
Zeren gaixorik ez bagina, farmazeutika industria osoa eroriko litzateke.
"Ez dago beldurrak bezain ondo saltzen denik" da Mark van Ranst bezalako virologo nagusien leloa.
Bideo honekin zuregana iritsiko naizela espero dut, gure arteko gero eta handiagoa den distantzia murrizteko.
Guk zatiturik gaudenean bakarrik eliteak gure gaineko boterea mantendu dezake.
Elitearen beldur handiena da munduan benetan zer gertatzen den konturatuko garela.
Eta eliteak uste du hori saihesteko bide bakarra zentsura dela.
Giza kontaktua saihestea.
Politikako aurkarien edo bestela pentsatzen dutenen etengabeko kalumniak.
Eta indar gordina erabiltzea.
Elitearen planak argi daude, baita haiek gauzatzeko asmo duten modu krudela ere.
Hau gertatzea onartzen badugu, behin ezagutu genuenaren hautsetatik gizarte berri bat sortuko da.
Gizarte berri bat, non ezer ez dugun jabetuko, ezta gure etxeak ere.
Elitekoek nahi dute orain eta 2030 artean, gaur egun duzun guztia beraiena izatea ziurtatzea.
Honek krisi ekonomiko suntsitzaile bat eskatzen du.
Lehenik eta behin, gizartearen bizkarrezurra den klase ertaina erasotzen da.
Ekintzaileak zor izugarriak hartzera behartuta daude, eta, azken finean, beren ondasun guztiak galtzera eramaten ditu.
Horren ondoren gauzak azkar garatuko dira.
Bankuak eroriko dira, diru kontantea desagertuko da, eta gosez hiltzea saihesteko bide bakarra gobernuaren laguntza onartzea
izango da, laguntza hori hainbat baldintzaren menpe egongo baita, hala nola txertaketa-ziurtagiria
aurkeztea eta jabetza pribatua guztia entregatzea.
Ekintzaileak lehenak erortzen direnez, beste askok ez dute krisia berehala sentituko.
Jendea elkarren artean zatiturik geratzen da berandu arte.
Hau ez da nik asmatu dudan apokalipsi-eszenario bat.
Hau, besterik gabe, The Great Reset edo Munduko Ordena Berria da, belaunaldi askotan prestatu eta munduko
diktadura komunista guztietan zabalki probatua izan dena.
Baina honek beste norabide bat ere har dezake, eta Great Reset baten ordez Great Awakening bat ekar dezakegu, inork gose egin
beharrik ez duen eta guk elkarrekin eta naturarekin askatasunez eta modu jasangarrian bizi gaitezkeen mundu bat sortuz.
Hau ez da idealista egunezko ametsa.
Beti egon dira eliteen boterea apurtzeko saiakerak, baina orain arte gure komunikazio-baliabideak beti
izan dira nahikoak gabe masa-sarea martxan jartzeko.
Elitekoek beti gorde gaituzte iluntasunean Tesla bezalako genioek egindako aurkikuntzak, energia
garbi eta doakoaren arloan oso aurreratuta zeudenak.
Edo Dr. Rife, irrati-uhinak erabiliz gutxienez 16 minbizi terminaleko paziente sendatu zituena, Tesla
bezala inguruabar susmagarrietan hil baino lehen.
Edo Henry Ford, 1941ean bertan bioplastikoz egindako auto bat fabrikatu zuena, altzairua baino indartsuagoa zela frogatu zuena.
Elitekoek teknika horiek ugari guk eskuratzea galarazi digute, industria guztietako beren monopolioentzat mehatxu bat direlako.
Hauek teknologia batzuk ziren, gure askatasuna emango zigutenak eta eliteen boterea mehatxatuko zutenak, gure
beldur eta haien produktuen menpekotasunean oinarritzen dena.
Hauek ez dira konspirazio-teoriak, baizik eta egia.
Honekin esan nahi dudana da aukera berrien mundu bat irekitzen ari dela guretzat guztiontzat, pobrezia, kutsadura,
gaixotasun edo gerra gabeko mundu bat, non gobernuek herritarren ongizatearen alde lan egiten duten eta ez alderantziz.
Farmazia-industriarentzat ehunka mila milioi libera sortzen dituzten gaixotasun ugari sendatuko dira.
Jada inork ez du hatzak hezurretaraino lan egin behar bizitza duin bat izateko.
Jendeak ez du gehiago hedabideek, farmazia-industriek, klima-lobbyistek eta
politikariek zabaldutako gezurren beldurrez biziko.
Hau guztia horizontean ikus daiteke, baina lehenik ekaitzari aurre egin eta gure gizartean
benetako arazoa zein den identifikatu behar dugu.
Hemen hasten da gure bidaia, eta bidaia zaila izango da, baina elkarrekin abiatu eta erortzen garenean elkar lagunduko dugu.
Ez gara beldurtuko. Gu gara %99.